Wat een week ... CD
HUSBAND & REUTER -
Music Of Our Times (2020)
De laatste weken ...
... word ik verwend met albums die een 'Peak Experience' waardig zijn. Dat geldt zeker ook voor het onder druk van de Corona-omstandigheden tot stand gekomen album 'Music of Our Times' van drummer maar op dit album pianist Gary Husband en Touch Gitarist Markus Reuter. Twee musici die hun sporen ruimschoots hebben verdiend. De toernee met Stick Men (o.a. Tony Levin en Pat Mastelotto) door Japan en China moest door Corona worden afgebroken maar de legendarische platenbaas Leonardo Pavkovic (Moonjune Records) schakelde razendsnel, regelde een studio in Tokio en liet de twee aan de slag gaan.
Het resultaat is een prachtig ambient, etherisch en soms zelfs 'spacey' album waarop in zes tracks prachtig 'interplay' tussen piano en gitaar en 'live electronics' plaatsvindt, deels door improvisatie ontstaan waarin de structuur en de melodische lijnen niet vergeten worden. Mijn favoriete tracks zijn de 10 minuten van 'Colour of Sorrow' - al doet het repeterende en hallucinerende thema mij erg denken aan '1/1' van 'Music For Airports' van Brian Eno - en het, zo vermoed ik, aan Allan Holdsworth opgedragen 'White Horses'.
Op 'Music For Our Times' is het niet alleen wegdromen maar de relatieve rust zet ook aan tot reflectie en projectie, juist in een tijd waarin een herbezinning op veel in maatschappij en leven noodzakelijk is. Deze piekervaring helpt daar zeer zeker bij! Harry de Vries (wat een week 12)
Wat een week ... CD
DUSAN JEVTOVIC - If You See Me (2020)
Op en top fusion ...
... laat gitarist Dusan Jevtovic horen op zijn vijfde album 'If You See Me'. We hadden Jevtovic al eerder op het netvlies toen hij hier een 'Peak Experience' verdiende met zijn live album 'Live at Home' (2017).
En ook nu gaat hij dat predikaat verdienen. In de acht composities die deels door improvisatie tot stand zijn gekomen of in ieder geval live zonder overdubs in Spanje zijn opgenomen, horen we excellente fusion. Het muzikale landschap is agressief - waarin ik o.a. in 'Walking Seven' en 'Si Pooro' referenties hoor aan King Crimson - dan weer harmonieus en melodisch, dan weer beeldend, bijna filmisch zoals in het prachtige 'Once Ocho' dat ontroert maar ook dreigend is door o.a. de 'touch guitar' van Markus Reuter. Mijn favoriet is 'Babe (Grannies)' waarin gelardeerd met etnische, vrouwelijke zangflarden alle genoemde aspecten voorbij komen en Jevotici zelf excelleert op gitaar
Dusan Jevtovic heeft, met naast Reuter, Gary Husband (drums), Bernat Hernandez (fretless bass) en Aleksander Petrov (Tapan,Macedonian Tradtional Drums) een briljant werkstuk afgeleverd dat wederom een 'Peak Experience' meer dan waard is. Harry de Vries (wat een week 11)
Wat een week ... CD
CAMEL - Live at the Royal Albert Hall (2020)
Latimer is 'alive and kicking' ...
... op de recent verschenen live dubbelaar van Camel. De jarenlange strijd met kanker heeft hij overwonnen en is met Camel, als enig oerlid, weer volledig terug. De band bestaat verder uit Colin Bass (bass, vocals), Denis Clement (drums) en Pete Jones (keyboards, sax, vocals),
De eerste schijf wordt grotendeels gevuld met de integrale uitvoering van het album 'Moonmadness' dat ik zelf in de bandcatalogus een van de mindere werkstukken vind. Het kabbelde, dat doet het live wat minder maar toch had er wat mij betreft wat meer peper in gemogen. Dat doet Latimer wel in de overige tracks en op schijf 2 waar hij schittert in o.a. 'Ice', met een lange, kippenvel opwekkende solo, en afsluiter 'Lady Fantasy'. De zang, die verdeeld is over Latimer, Bass en Jones, is helaas niet altijd even sterk en staat ook wat voorzichtig in de mix.
De power die op de tweede CD wordt getoond had ik graag het gehele optreden gezien. Desondanks een lekker livealbum van Camel. Ik hoop dat ze na de Corona perikelen nog een keer Nederland aan doen. Dan ben ik in ieder geval van de partij. Harry de Vries (wat een week 10)
Wat een week ... CD
KAYAK - Live 2019 (2020)
Heerlijk live document ...
... van Kayak, de band die samen met Supersister, Solution en Alquin voor mij qua progressieve muziek in de jaren '70 de dienst uit maakten. Opgenomen in De Boerderij in Zoetermeer en Hedon in Zwolle. Zalen waarvan ik hoop dat ze snel weer zonder Corona beperkingen open mogen.
Hoewel Ton Scherpenzeel nog het enige oerlid is, is het Kayak geluid met name door zijn cultuurbewaking in al die decennia bewaard gebleven. Niet in de laatste plaats omdat hij de belangrijkste componist is, ook van de nummers van het recente album 'Seventeen' die vooral de eerste schijf van dit livealbum sieren. Maar ook oudere tracks zoals 'Alibi', 'Wintertime', 'Mammoth' en het onvermijdelijke maar wat mij betreft te vermijden 'Ruthless Queen' worden niet vergeten. De band excelleert - zoals ik zelf kon zien tijdens het concert in Zoetermeer - met de geweldige zanger Bart Schwertmann in een voorname rol.
'Live 2019' geeft een dwarsdoorsnede van de bandhistorie en een prima beeld van de laatste toernee van Kayak, Laten we hopen dat Scherpenzeel weer snel hersteld is van zijn gezondheidsproblemen. Als de zalen dan weer opengaan kunnen we ook in 2020 en 2021 weer genieten van deze sterkhouders. Harry de Vries (wat een week 09)
Wat een week ... CD
JON HASSELL - Verval Equinox (1977/2020)
Een mooie heruitgave ...
... van 'Vernal Equinox',het debuutalbum van trompettist Jon Hassell uit 1977, ligt onder de laser. Ik heb Hassell ooit leren kennen door zijn samenwerking met Brian Eno, Hun album 'Fourth World Vol. 1 Possible Musics' (1980 ) vind ik nog steeds een ijkpunt in het genre 'Ambient Music'. Toen ik het voor het eerst hoorde viel ik van mijn stoel: "wat gebeurt hier?" dacht ik.
Ook hier is sprake van 'Fourth World Music´ dat gedefinieerd kan worden als een fusie van 'electric jazz', 'ambient music' en 'world music' gelardeerd met 'field recordings'. De trompet van Hassell speelt daarin natuurlijk een prominente rol, waarbij het vooral zijn vreemde, ruisende geluid is - veroorzaakt door het gebruik van een harmonizer 'op' zijn trompet - dat de sfeer bepaalt. De muziek brengt je in een trance. De 'talking drums', Fender Rhodes piano, congas en synths van de andere muzikanten maken het nog meditatiever.
Brian Eno schrijft op de hoes hoeveel hij te danken heeft aan de inmiddels 83-jarige Jon Hassell. Ik denk inderdaad dat Eno na zijn vertrek uit Roxy Music, door zijn samenwerking met muzikanten als Harold Budd maar vooral met Jon Hassell, steeds verder opschoof naar het genre dat hij aanvankelijk vooral vorm en inhoud heeft gegeven: de ambient muziek. De heruitgave van 'Vernal Equinox' is dan ook niet alleen inhoudelijk terecht maar ook muziekhistorisch van waarde. Harry de Vries (wat een week 08)
Wat een week ... CD
DBA - Live in England (2019)
Eerlijk gezegd ...
... konden de studioalbums van Downes Braide Association (DBA) mij maar weinig bekoren. Het beklijfde niet, de uitvoeringen van de tracks waren weinig spannend. Dat ligt anders voor de driedubbelaar 'Live in England' (2CD + DVD)
Dit in september 2018 opgenomen livealbum, waarop toetsenist Geoff Downes en zanger Chris Braide worden bijgestaan door Andy Hodge (bass), Dave Colquhoun (guitar) en David Longdon (vocals, flute, van Big Big Train) biedt veel meer avontuur dan de studiowerken waarbij vooral de keyboards en gitaren veel prominenter aanwezig zijn. Gevoegd naast uitstekend musiceren en een warme produktie maakt dit het livealbum tot een prima release. Waarbij het drieëntwintig minuten durende 'Skyscraper Souls' veel beter uit de verf komt dan de studioversie op het gelijknamige album. Per saldo geldt dat voor alle 16 tracks op dit weer in prachtig art-work van Roger Dean gestoken werkstuk.
Minpunten zijn de volkomen overbodige versie van 'Heat of the Moment' - hoe vaak hebben we dat al niet moeten aanhoren van diverse betrokkenen - en het gebrek aan een drummer van vlees en bloed. Waarom digitale drums als je met een band gaat toeren? Maar daar overheen stappend heeft DBA met 'Live in England' een smaakvolle registratie van hun liveprestaties uitgebracht die veel beter scoort dan de drie tot nu toe verschenen studiowerken. Harry de Vries (wat een week 07)
Wat een week ... CD
PENDRAGON - Love Over Fear (2020)
Zo die staat ...
... het nieuwe album 'Love Over Fear' van de doorzetters van Pendragon. Doorzetters omdat ze volharden in het maken van heerlijke progrock met een symfonische 'touch' - andersom mag ook - maar ook doorzetters omdat ik ongelooflijk veel waardering heb voor hun voorman Nick Barrett. Die alles op alles zet om muzikant te blijven en daar van te leven, al is het soms op een houtje bijten. De huidige Corona-ellende zal het er ook voor hem niet makkelijker op maken aangezien de tournee gecanceld is en daarmee de verdiensten minimaal zullen zijn.
Het uit tien tracks bestaande werkstuk van iets meer dan een uur koppelt geweldige melodielijnen aan weldadige, emotievolle gitaarsolo's van Barrett, o.a. op 12-strings gitaar, prachtig en warm gelardeerd met de keyboards van Clive Nolan - die ook heerlijke Mellotron tapijten neerlegt - en gedragen door de sterke ritmesectie van Peter Gee (bass) en Jan-Vincent Velazco (drums). De beste drummer die ze ooit hadden volgens Barrett.
Barrett c.s. wilden terug naar het immense symfonische geluid van de jaren '70 zonder te verzanden in solo's om de solo's. Dat is wat mij betreft uitstekend gelukt, een geweldig album dat mij vrolijk maakt in deze donkere tijden. Een 'Peak Experience' waard! Harry de Vries (wat een week 06)
Wat een week ... CD
THE GARDENING CLUB - Boy on a Bike (2020)
Het is weer genieten ...
... met dit wederom in schitterend art-work gestoken nieuwe, derde album van The Gardening Club. De muziek brengt je in een andere, lieftallige en perfecte wereld. Een heerlijke plaats waar geen virussen heersen, een plek om naar te vluchten in deze barre tijden. Of fietst die jongen voor zijn leven? Ik hou het veilig op het eerste.
Ik ben al een tijdje besmet door de muziek van deze band die onder de bezielende leiding staat van Martin Springett (tevens illustrator) en dat begon met het hier gerecenseerde prima debuutalbum. De muziek beweegt zich in Canterbury sferen, hoewel de Engelsman Springett al lang in Canada vertoeft, met invloeden van Caravan, qua zang soms een beetje aan Richard Sinclair ten tijde van Hatfield and the North doet denken en de instrumentale delen aan Gordon Giltrap. Vijftien prachtige composities die vernuftig in elkaar steken, waarop technisch goed gemusiceerd wordt en die gehuld zijn in een prima en warme produktie. Misschien toch een kritiekpunt: het kabbelt wat teveel voort, af en toe een eruptie zou welkom zijn. Iets voor het volgende werkstuk.
Desondanks heeft The Gardening Club weer een aangenaam album afgeleverd met 'Boy on a Bike'. Daar kom ik de verplichte dagen thuis, met dank aan Corona, wel mee door. Harry de Vries (wat een week 05)
Wat een week ... CD
RORY GALLAGHER - Live '77 (2020)
Gedwongen thuiswerken ...
... in verband met het Corona-virus heeft ook een voordeel: er is meer tijd om naar muziek te luisteren. In dit geval naar het nieuwe dubbel livealbum van Rory Gallagher 'Check Shirt Wizard, Live '77'. Samengesteld uit vier liveconcerten (Londen, Brighton, Sheffield and Newcastle) die Gallagher gaf ten tijde van de release van zijn album 'Calling Card'.
De rock en blues van Gallagher is uit duizenden herkenbaar. Zijn ongepolijste maar geweldige gitaarspel, zijn typische wat nasale en hese stem en zijn sterke band bestaande uit Gerry McAvoy (bass), Lou Martin (keyboards) en Rod De'Ath en Wilgar Campbell (drums) maken dit album tot een genot om naar te luisteren. Een album dat met een geweldig geluid is getooid en live werd opgenomen met Jethro Tull's Maison Rouge Mobile Studio en nu opgepoetst is in Abbey Road Studios.
Wat geniet ik van briljante uitvoeringen van 'Tattoo’d Lady', 'A Million Miles Away', 'Walk On Hot Coals' 'Do You Read Me' en 'Bullfrog Blues' maar per saldo van alle 20 tracks. In gedachten ga ik weer naar het geweldige nachtconcert - ja die bestonden toen - dat ik op 18 oktober 1974 van Rory Gallagher zag in De Doelen in Rotterdam. Raggend op zijn gitaar, houthakkershemd aan en met dezelfde band als op deze twee schijven. Wat tragisch dat hij niet meer onder ons is. Hij zou al luisterend naar 'Check Shirt Wizard' genoten hebben van zichzelf. Harry de Vries (wat een week 04)
Wat een week ... CD
ELEPHANT STONE - Hollow (2020)
"Hopeloos ouderwets" ...
... is wellicht de reactie van de eerste de beste 'millenial' na het beluisteren van ‘Hollow', het jongste product van de Canadese band Elephant Stone. Of “pure retro!” zou de eerste de beste babyboomer kunnen roepen. Terwijl diezelfde babyboomer eind zestiger jaren misschien compleet uit zijn dak ging tijdens een concert van zo’n destijds obscure psychedelische band.
Ik was in die tijd, nieuwsgierige adolescent, op meerdere (!) gebieden sterk door psychedelica gegrepen! Sterker, ik ben altijd gefascineerd gebleven door de muzikale, abstracte exercities van de psychedelica die handelen over de diepe geheimen van de ongrijpbare kosmos in combinatie met de onbewuste menselijke geest. Door 'Hollow' komen herinneringen aan die tijd naar boven, waarin geweldige experimentele en gedurfde muzikale uitspattingen werden gecreeërd. Maar ik ervaar dat mijn geest tevens wordt verrijkt met nieuwe spannende, idiosyncratische belevingen. We horen geen muzikale vernieuwing. Maar de dopamine circuits in de hersenen van mensen die van psychedelica houden worden wel op heel prettige wijze geprikkeld!
Of men nu spreekt van retro of niet, de liefhebbers zullen genieten van dit album! Referenties aan Syd Barrett, de vroege Pink Floyd, David Gilmour, John Lennon, George Harrison en The Beatles, het zij zo! Maar Elephant Stone maakt een fantastisch vijfde album dat kwalitatief te vergelijken is met het zwaar onderschatte neo-psychedelische album 'Only Children' van de Amerikaanse band MMoss (2012).
Henk Vermeulen (wat een week 03)
Wat een week ... CD
UDO PANNEKEET - Electric Regions (2019)
Een lange reis ...
... over de wereld en in Nederland langs concertzalen en theaters als bassist van Focus en met andere projecten, bracht Udo Pannekeet gaandeweg tot allerlei composities waarvan er nu 5 zijn nieuwe en tweede album 'Electric Regions' sieren.
Focus zag ik met enige regelmaat live schitteren, zowel met de vertrokken bassist Bobby Jacobs als recent met Pannekeet. Toen viel al op dat de laatste meer experimenteel bezig was, de grenzen van de bas verkende. Dat doet hij hier ook met referenties aan Jaco Pastorius en qua composities aan Weather Report en Frank Zappa. Af en toe schemeren er wat Focus invloeden doorheen zoals in de 23 minuten van opener en titelnummer 'Part One', een epische track die ik iets te lang vind duren waardoor mijn concentratie wegloopt. Maar er wordt virtuoos gemusiceerd. Dat geldt ook voor de andere tracks waarbij 'The Antibes Situation' - een vervelende situatie tijdens een vakantie die toch goed uitpakte - en het ingetogen 'Cocon Cocon' favoriet zijn.
Samen met een lange lijst andere muzikanten, waaronder de huidige gitarist Menno Gootjes en voormalige gitarist van Focus Eef Albers, heeft Udo Pannekeet met 'Electric Regions' een puik progressief jazz-rock album afgeleverd dat staat als een huis. Harry de Vries (wat een week 02)
Wat een week ... CD
SIRKIS/BIALAS IQ - Our New Earth (2019)
Het tweede album ...
... van de sinds 2014 bestaande band Sirkis/Bialas IQ, een dubbelaar uitgegeven door Moonjune Records, had even tijd nodig om te bezinken en te beklijven. Het is dan ook geen gemakkelijke kost. Ik moest vooral wennen aan de vocalen van Sylwia Bialas die met haar stem alle kanten op schiet en naar eigen zeggen haar stem als een instrument probeert te gebruiken. Ze doet mij zelfs af en toe aan een 'zingende' Yoko Ono denken ...
Asaf Sirkis (drums), Frank Harrison (keyboards) en Kevin Glasgow (bass) laten samen met Bialas in de tien tracks bijzondere fusion horen waarin jazz, klassieke invloeden, progressieve rock en folkmuziek uit Polen en het Midden Oosten elkaar ontmoeten. Erupties met een goede 'groove' worden afgewisseld met sferische fragmenten waarin veel emotie doorklinkt, dissonanten spelen de hoofdrol daarin. De band zoekt duidelijk nieuwe wegen op en slaagt daar meestal wel in.
Geef het in een mooie hoes gestoken en met een aanbeveling van Bill Bruford gesierde album de tijd, die tijd had ik ook nodig, om zijn waarde te laten bewijzen. Helemaal gewend aan de vocale uitspattingen van Sylwia Bialas ben ik echter nog steeds niet ... Harry de Vries (wat een week 01)
