DAVID GILMOUR

 

Luck and Strange (2024)

Label Sony Music 
Score 5 (out of 5 JoJo's)

 

 

 

 

Al decennia heb ik een voorliefde voor de mens David Gilmour. Voor zijn introverte persoonlijkheid, het gegeven dat hij praat via zijn gitaar met dat bijzondere en direct herkenbare geluid, en omdat je hem goed kan volgen via de social media in zijn keuzes en zijn privéleven. Dat zwak voor hem moet ik natuurlijk trachten uit te schakelen bij de beoordeling van zijn muziek en in dit geval van zijn nieuwe album. Al is een review natuurlijk altijd tot op bepaalde hoogte subjectief. 
Dat uitschakelen lukt wel want in het verleden zette ik naast pluspunten ook wat kanttekeningen bij 'On an Island' uit 2006. En het is mij ook nu gelukt: 'Luck and Strange' vind ik een meesterwerk. zowel compositorisch, muzikaal en tekstueel. De composities zijn gelaagd en de intrigerende teksten van Polly Samson brengen nog eens een extra laag aan. Over het verleden, dat de jaren '70 bands en artiesten het geluk hadden dat veel muzikaal gebied in een wonderlijke tijd nog ontgonnen moest worden. Over ouder worden: je voelt in de teksten het besef en de angst van Samson dat haar man ook niet het eeuwige leven heeft. Wat te denken van deze zinnen in mijn favoriete track 'Scattered': "A man stands in the river, pushes against the stream. Time is a tide that disobeys, and it disobeys me". Koude rillingen .... doordat het zo herkenbaar en invoelbaar is.
En dan de muziek van de, met uitzondering uiteraard van bassist Guy Pratt, grotendeels vervangen groep muzikanten. Gilmour wil immers uitgedaagd worden. Alleen maar hoogtepunten. Schitterend gitaarspel van Gilmour en zijn herkenbare stem die wat gruiziger klinkt - kan de leeftijd zijn maar zeker ook het handelsmerk van producer Charlie Andrew (Alt-J) - het subtiele drumwerk van Steve Gadd en de functionele toetsen van Rob Gentry, Roger Eno en Richard Wright (vanuit de Barn Jams uit 2006). Voor mij is een ander hoogtepunt de werkelijk prachtige stem van Romany Gilmour in het sublieme 'Between Two Points (een cover). Live klinkt haar stem nog mooier zoals te horen en te zien valt in de streams van de 'rehearsals'. Dat belooft wat voor de liveconcerten.
David Gilmour is wederom boven zichzelf uitgestegen met 'Luck and Strange'. Hij gaf aan na de komende toernee alweer de studio in te gaan voor een vervolg met deze muzikanten en producer. Laat maar komen, als de tijd hem en mij voorlopig nog gehoorzaamt, ik kan niet wachten!

 

JON ANDERSON & The Band Geeks  
 

True (2024)

Label Frontiers Music        
Score 4 (out of 5 JoJo's)

 

 

 

Jon Anderson is in mijn ogen in het verleden niet al te netjes behandeld door zijn kompanen uit Yes. Vooral Steve Howe heeft daar, voor zover ik kan beoordelen, een niet zo frisse rol in gespeeld. Dat had hij beter niet kunnen doen want de incarnaties na het vertrek van Anderson blonken niet uit in hoge kwaliteit en al helemaal niet op de laatste studioalbums van een band die zich toch per saldo geen 'Yes' meer zou mogen noemen.
Anderson neemt op 'True' overtuigend muzikaal wraak. Met uitzondering van de wat zompige produktie - de mix had beter gekund - en de onder de maat hoes, zijn de negen tracks van hoge kwaliteit. Op de stem van Jon lijkt geen sleet te zitten, de composities zitten uitstekend in elkaar en be- klijven na een aantal draaibeurten. Met soms aan Chris Squire herinnerend baswerk via de Rickenbacker van Richie Castellano en de aan Rick Wakeman refererende keyboards van Christopher Clark. Anderson zou zijn Yes verleden verloochenen als er ook niet een lang muzikaal epos op het album zou staan en dat is het inventieve en gevarieerde 'Once Upon A Dream'.
Anderson is een te zachtmoedig persoon om 'True' te presenteren als muzikale wraak. Maar zo zie ik het wel. Prima album van een levende le- gende uit de symfonische of zo u wilt progressieve rock.

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases

   

 

 

 

 

Drukte aan het release- en promofront. Niet alles wat er binnenkomt en wordt uitgebracht en onder de noemer van deze site valt kan direct worden gerecenseerd. Vandaar een inhaalslag met een korte en een wat langere impressie .

 

Zopp - Dominion (2023)  

Score 4 (out of 5 JoJo's)

 

 

 

Voor de liefhebbers van Canterbury Rock (vooral Hatfield and the North, Egg) met een vleugje Zappa zit je bij Ryan W. Stevenson alias Zopp uitermate goed. Sterke composities, die wel even tijd nodig hebben, prima technische vaardigheden, de zang kan wat sterker maar de ondersteuning van Sally Minnear (inderdaad de dochter van ...) brengt vocaal balans aan. 

 

Gert Emmens - Mysteries of Dawn (2023)  

 

Score 4 (out of 5 JoJo's)

 

 

 De elektronische muziek van Gert Emmens staat altijd garant voor mooie synths, sterke sequences en majeur en vooral mineur akkoorden die mij kunnen ontroeren. Op deze dubbel CD gebeurt dat vele malen in de 11 tracks. Alles overigens met aanstekelijke ritmes, ik neem aan elektronische drums hoewel ik over dat laatste twijfel. Een veeldraaier! 

 

Cairo - Nemesis (2023) 

 

 Score 3 (out of 5 JoJo's)

 

 

 

Mainstream prog zou ik de muziek van Cairo willen noemen op hun tweede album Nemesis. Veel invloeden vanuit de symfo, neo prog, progmetal, folk en ambient worden in de mixer gegooid waardoor de 10 tracks in eerste instantie wat eenvormig aandoen, zonder uitschieters. Maar meerdere laserbeurten onthullen toch meer diepgang in de composities en de samenzang tussen zangeres Rachel Hill en toetsenist en frontman Rob Cottingham is uitstekend. 

 

Funus - Mono (2023)  

 

Score 3 (out of 5 JoJo's)

 

 

Funus is een eenmansband van de multi-instrumentalist Ruben Vermeulen die op een enkele track wordt bijgestaan door zangeres Sabina Knol. Op 'Mono' horen we geen vrolijke muziek maar donkere, sombere, ijle composities die doorgaans handelen over de minder leuke kanten van het leven. Ik word daar juist opgewekt van, het moet wat mij betreft in muziek niet te gezellig worden. De 7 tracks worden smaakvol en technisch vaardig uitgevoerd, de zang gaat mooi in de dromerigheid mee en ook de hoes mag er zijn. 

Jethro Tull - RökFlöte (2023)

 

Score 4 (out of 5 JoJo's)

                                                                      

 

 

 

Jethro Tull is er zowat mijn hele leven al. Bijna alle releases zijn hier op vinyl dan wel CD aanwezig. Ik heb bovendien een zwak voor Ian Anderson, de intelligente, slimme, zakelijke bandleider die compositorisch en muzikaal-technisch nog steeds zijn mannetje staat. De enige grote smet vind ik de animositeit tussen voormalig gitarist en oud-gediende Martin Barre en hem. Het is nooit duidelijk geworden wat er speelt maar het zou mij niet verbazen als het ego van Ian iets te groot werd.
RökFlöte' is het 23ste (!!) studioalbum van Jethro Tull. De twaalf tracks handelen over Noorse goden en alles wat daarmee samenhangt. Het was de bedoeling dat het een instrumentaal album zou worden waarop het fluitspel van Anderson een prominente rol zou gaan spelen. Dat laatste is zeker het geval. Hij soleert virtuoos, het speeksel horen we door de dwarsfluit schieten, en zo hoort het ook bij Ian. De band met de inmiddels bekende bezetting (Goodier, O'Hara, Hammond) wordt hier aangevuld met de uitstekende jonge gitarist Joe Parrish-James.die alle registers van het gitaarspel beheerst, van stevig tot ingetogen al kan hij Barre nooit doen vergeten. Die last draagt hij met zich mee.
Instrumentaal is het album echter niet geworden want Ian Anderson neemt gewoon de vocalen voor zijn rekening. Zijn stem is de laatste jaren regelmatig onderwerp van kritiek, vooral live. Er lijkt inderdaad wat sleet op te zitten, mag het als je een respectabele leeftijd hebt, maar het is zeker acceptabel. Wat mij enigszins hindert is dat hij in veel tracks meer declameert dan zingt. Waarschijnlijk om zijn licht vocale beperking te maskeren.
Jethro Tull heeft gewoon weer een uitstekend album afgeleverd zoals we van de band en hun leider gewend zijn. Vergelijken met vroeger werk heeft geen zin. Vroeger was alles beter of in ieder geval anders ....

 

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (07-2023)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases

   

 

 

 

Stephen Thelen   
Fractal Guitar 3 (2022)

Label Moonjune Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)

                                                                       

Stephen Thelen lag hier al eerder onder de loep met zijn uitstekende 'Fractal Guitar' uit 2019 en met het in samenwerking met Jon Durant (die ook hier acte de presence geeft) gemaakte album 'Crossings' uit 2021. In het sferische universum dat Thelen op zijn eerste worp creëerde kunnen we ook gaan reizen op dit derde deel. In de 5 composities is het wegdromen, schrikken en verbazen geblazen vooral door de tonen van de electric guitars van Elvind Aarset en Thelen en de touch guitars van Markus Reuter - zou die man naast het werk ook nog een privé leven hebben? - en Stefan Huth. Tegelijkertijd spelen de toetsen (electric piano, synths en clavinet door Fabio Anile) een licht prominentere rol dan op het eerste deel van deze cyclus. 'Het geheel doet wat minder psychedelisch aan dan zijn eerdere werk al zou het roken van een jointje er nog steeds prima bij passen.

Stick Men  
Tentacles (2022)

Label Moonjune Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)

 

 

 

De fans van King Crimson zijn natuurlijk bekend met dit trio, bestaande uit Tony Levin, Pat Mastelotto en - daar is hij weer - Markus Reuter. Deze keer komen zij met een EP van rond de 30 minuten. Het is hun eerste release sinds 6 jaar en de energie en dynamiek spatten er weer vanaf. De invloeden van het latere King Crimson waren zeker rond maar dit drietal weet een eigen sound neer te zetten waarin een goede groove de belangrijkste basis vormt. Het blijft natuurlijk 'muzikanten muziek' waarbij de compositie in mijn oren ondergeschikt is aan het instrumentaal-technische exhibitionisme. Maar men vindt daar een balans in onder andere door wat meer, al zijn het dan relatieve, rustpunten te integreren zoals in de eerste delen van 'Ringtone' en 'Satieday Night'. En dat is verstandig. Stick Men maakt geen muziek voor tere zieltjes maar als je je moet afreageren in verband met dagelijkse beslommeringen of tegenslag dan beveel ik 'Tentacles' zeker aan.  

Anchor & Burden 
Kosmonautic Pilgrimage (2023)

Label Moonjune Records
Score 2 (out of 5 JoJo's)

 

 

 

Een prachtige hoes zegt helaas niet veel. Ik word eerlijk gezegd moe van de oneindige reeks aan King Crimson pseudo-epigonen die de relatieve gekte van die band en het unieke spel van Robert Fripp proberen te evenaren. Nu doet Anchor & Burden weer een poging. Wat is de toegevoegde waarde van zo'n release vraag ik mij af? Dat de heren van het hiervoor besproken Stick Men zich ook in die sferen bewegen dat kan ik billijken. Er maken immers twee leden van King Crimson deel uit van dat trio.
Ook op dit album duikt Markus Reuter weer op en hij noemt de muziek "uncompromising instant composition". Ik noem het 'improvisatie zonder zelfkritiek'. Het is niet origineel, het is een herhaling van vele malen gedane zetten en er zijn er die het beter doen. Juist; die band met die naam! Een inhoudelijke bespreking van de 9 tracks lijkt mij dan ook overbodig.

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (02-2023)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases

   

 

 

 

Rocking Horse Music Club 
Circus of Wire Dolls (2022)

Label Planegroovy
Score 4 (out of 5 JoJo's)

                                                                       

Het label Planegroovy is relatief nieuw en probeert aan de weg te timmeren met in dit geval de symfonische rockopera 'Circus of Wire Dolls' van de Rocking Horse Music Club, een collectief bestaande uit vroegere leden van o.a. Squeeze, The Cars, Brand X en King Crimson.
Het dubbelalbum vertelt het verhaal van een man die van allerlei materiaal een mini circus bouwt en langs die lijn zijn eigen levensverhaal voorbij laat komen. Het is een theatraal geheel geworden - hoe kan het ook anders bij een rockopera - met uitstekend verzorgde symfonische rock met popinvloed, technisch vaardig gespeeld, ondersteund door sfeervolle orkestrale arrangementen, gezet in een heldere en warme produktie en ook nog gehuld in een prachtige hoes. En niet te vergeten met sterke zang van Justin Cohn en de bekendere Noel McCalla en sporadisch van Tim Bowness. Kortom: een aantrekkelijk dubbelalbum! 

Djam Karet 
Island in the Red Night Sky (2022)

Label Djam Karet Productions
Score 4 (out of 5 JoJo's)

 

 

 

Djam Karet vervult al decennia met haar inmiddels twintig albums een stabiele maar bescheiden rol in de progressieve rock en bezit een vaste schare fans. Waaronder ik. Alle werkstukken zijn in bezit en de band stelt mij zelden of nooit teleur. Ook nu doen Ellett, Henderson, Oken Jr. en Osborne dat geenszins. Integendeel 'Island in the Red Sky' is een sterk album dat qua sfeer wel behoorlijk verschilt van eerdere albums.waarop de band een niet precies te omschrijven fusionrock liet horen. Dit album is ingetogener, ik zou het zelfs willen bestempelen als filmische ambient music met af en toe een rockachtige eruptie. 
Een heerlijk werkstuk waarop je kunt wegdromen maar waarbij je ook af en toe op je hoede raakt omdat je door de onheilspellende geluiden - zoals in 'The Other Side' - het idee krijgt in een gevaarlijk, kosmisch landschap terecht te zijn gekomen waar vanalles zou kunnen gebeuren.

For Absent Friends 
Disappear (2022)

Label Freia Musci
Score 2 (out of 5 JoJo's)

 

 

 

Toen ik vernam dat de uit de Rotterdamse contreien komende band For Absent Friends na twaalf jaar met een nieuw album zou komen veerde ik op. Alle eerdere albums konden mij zeer bekoren dus dat kon niet fout gaan vermoedde ik, zeker als je meer dan een decennium de tijd hebt gehad om inspiratie op te doen.
Maar wat een tegenvaller is 'Disappear'. De progressieve invloeden zijn grotendeels verdwenen, al schemeren ze soms door in opener 'Magic', het is voornamelijk popmuziek op een rockbasis. Dat laatste is niet erg. Een koersverandering hoeft immers niet verkeerd uit te pakken, maar de negen tracks leiden aan compositorische armoede en beklijven maar matig. Uitschieters zijn er al helemaal niet en ik schrok van de zang van Hans van Lint. Of dat nu komt omdat de vocalen niet lekker in de mix staan of dat zijn stem aan erosie onderhevig is, de zang klinkt in ieder geval dun en bezit weinig diepte. Als fan van het eerste uur hoop ik dat FAF zich nog een keer herpakt of wordt het dan toch definitief 'disappear' ....

  

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (11-2022)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases

   

 

 

 

The Gong Farmers
Guano Junction (2022)

Label Spacewards Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)

                                                                       

Toen ik de naam van het label zag en van de band dacht ik te maken hebben met een nieuwe bewoner van Planet Gong maar dat is toch niet zo. The Gong Farmers is een duo bestaande uit de hier al eerder besproken Andrew Keeling en Mark Graham. De eerste associatie die ik bij deze prachtige wat mystieke muziek met veel invloeden (uit de prog, folk, en klassieke hoek) had was met The Penguin Cafe Orchestra. Een van mijn favoriete bands die zich decennia lang bewogen in een enigszins underground, niet voor het grote publiek bestemd segment. Dat zal bij The Gong Farmers ook zo blijven schat ik in. Laat je meevoeren op de stroom aan indrukwekkende akkoorden en sferische zang op 'Guana Junction' en geniet!

World of Dust -
Gaman (2022)

Label Tiny Room Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)

 

 

 

Voorman van World of Dust is Stefan Breuer die op 'Gaman', met ondersteuning van een aantal anderen, qua instrumentatie een mooi, sfeervol werkstuk heeft afgeleverd. De teksten zijn soms donkerder en weerspiegelen zijn gevoelens bij de huidige tijd met veel sociale, economische en virale - u weet vast wat ik bedoel - onzekerheden. Die instrumentale en tekstuele combinatie zorgt ervoor dat in deze folkmuziek met een progressieve toets de melancholie ook nooit ver weg is.
Wat punten aftrek voor de zang. Breuer is zeker geen slechte zanger maar zijn stem bezit voor beluistering in 11 tracks te weinig dynamiek en diepgang waardoor mijn concentratie af en toe wegloopt. Dat kan ook liggen aan de produktie die de stem nogal droog neerzet.
World of Dust heeft een album afgeleverd dat aanzet tot nadenken maar ook tot wegdromen. Per saldo natuurlijk een ideale combinatie.

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (08-2022)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases

   

 

 

 

Beledo
Seriously Deep (2021)

Label Moonjune Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)

                                                                       

Gitarist (en pianist) Beledo is geen onbekende op Proglog AFTERglow. Zijn album 'Dreamland Mechanism' uit 2016 kreeg hier zelfs het predikaat 'Peak Experience' en bevatte meesterlijke jazz fusion. Waren er toen veel referenties aan de muziek van Allan Holdsworth, ook hier is dat het geval. De muziek doet mij echter nog meer denken aan het eerste soloalbum van Bill Bruford 'Feels Good to Me' (1978), niet zo gek want daar deed de unieke Holdsworth ook al op mee.
Bijgestaan door o.a. duizendpoot Tony Levin op bas - wat een energie heeft die man; toch ook niet meer de jongste - en Kenny Grohowski op drums, heeft Beledo met 'Seriously Deep' wederom een smaakvol en sterk werkstuk afgeleverd. De opening met het 14 minuten durende titelnummer, een bewerking van een Eberhard Weber compositie uit 1978, vormt meteen een hoogtepunt met ingetogen passages, heerlijke akkoorden op piano en gitaar van Beledo zelf en her en der wat oprispingen. In 'Mama D' horen we Kearoma Rantao teksten zingen die gaan over de onderdrukking tijdens de Apartheid in Zuid-Afrika en de transitie die het land doormaakte naar meer vrijheid. Enige engagement is Beledo dus ook niet vreemd. Hetgeen prijzenswaardig is. Maar het gaat uiteindelijk ook om de muziek en die is wederom uitstekend!

Octarine Sky -
Close to Nearby (2021)

Label Uberwald Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)

 
 

Deze nieuwe band van Jan Christiana en Dyanne Potter Voegtlin (van Potter's Daughter) weet grote namen aan te trekken voor 'Close to Nearby' waaronder drummer Simon Phillips en gitarist Guthrie Govan. Het in een aantrekkelijke hoes gestoken album laat ook aantrekkelijke, vernuftige en avontuurlijke muziek horen aan de randen van de prog, Met enigzins jazzy vocalen van Voegtlin, die ook nog eens prachtige thema's op piano neerzet, virtuoze solo's van Govan en zoals te doen gebruikelijk knap drumwerk van Philips. 'Night Sky/Into the Dream' is een favoriet al eindigt de track nogal vreemd en abrupt.
'Close to Nearby' is prima geproduceerd en is over het geheel genomen een relatief rustig werkstuk met enkele forse erupties (zoals in het stevige door Edgar Allan Poe's 'The Raven' geïnspireerde en ook al favoriete 'Midnight') en maakt nieuwsgierig naar een vervolg!

 

David Cross & Andrew Keeling -
October Marigold (2021)

Label Alchemy Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)

Natuurlijk is David Cross bekend geworden door zijn lidmaatschap in de jaren 70 van King Crimson en zijn geweldige, enigszins mystieke vioolspel in die ikonische band. Daarna was Cross, na zijn eerste soloalbums, bij mij een aantal jaren van de radar verdwenen. Dat zei meer over mij want hij was wel degelijk actief in samenwerkingen met o.a. Robert Fripp, Radius, Jade Warrior, Clearlight en Stick Men. En hier nu met Andrew Keeling waarmee hij in 2009 ook al een album maakte 'English Sun',
En nu dus 'October Marigold' met als ondertitel 'English Chamber Music Vol. 3'. En dat is het ook. Intieme kamermuziek in een 'ambient music' sfeer maar gebruik makend van de elektronische mogelijkheden die rockmuziek biedt. Met prachtig vioolspel van Cross en ook Keeling staat zijn mannetje op fluit, keys en gitaar. Vooral het titelnummer is een schoonheid!. Een heerlijk album om met een goed glas wijn, terwijl de regen tegen de ramen spettert, op weg te dromen. .

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (02-2022)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases

   

 

 

 

PAKT
Pakt (2021)

Label Moonjune Records
Score 2 (out of 5 JoJo's)

                                                                             

PAKT staat voor de van Brand X bekende bassist Percy Jones, gitarist Alex Skolnick, drummer Kenny Grohowski en gitarist Tim Motzer. Ik kan mij voorstellen dat ze tijdens de opnames van dit dubbelalbum ontzettend veel plezier hebben gehad tijdens het improviserend tot stand laten komen van deze twaalf erupties. En ze zullen hun skills, voor zover nodig, nog verder hebben kunnen ontwikkelen op die manier. Maar waarom dit moet worden uitgebracht is mij een raadsel. Een aaneenschakeling binnen PAKT van "hoor eens hoe goed ik kan spelen" waarbij de luisteraar de gehele tijd op zoek is naar enige structuur of melodie en soms zelfs naar synergie. Ik in ieder geval wel en ik heb een verrassing voor u: gezocht en niet gevonden!

Burnt Belief -
Mutual Isolation (2021)

Label Alchemy Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)

 


Moest toevallig enige weken terug denken aan bassist Colin Edwin. Af en toe komt zijn naam nog weleens voorbij maar ik zou mij ook kunnen voorstellen dat hij in het spreekwoordelijke zwarte gat was gevallen na het stoppen van Porcupine Tree. Dat is gelukkig niet het geval want hij is de samenwerking aangegaan met gitarist en toetsenist Jon Durant als Burnt Belief. Op 'Mutual Isolation' bijgestaan door Vinny Sabatino (drums), de werkelijk geweldige trompettist Aleksei Saks en Andi Pupato (percussie).
Het is een aantrekkelijk album geworden met 9 composities die zich bewegen in het fusiegebied van progressive jazz rock, ambient music en elektronische muziek. Het album is ten gevolge van de Covid-ellende op afstand van elkaar tot stand gekomen. Hoewel ik dat bij sommige andere releases weleens meen te horen is daar hier geen sprake van. Het album neemt je mee naar een andere wereld, klinkt ruimtelijk, zelfs wat spacey, niet in de laatste plaats door het sferische trompetspel van Saks. Edwin ronkt er heerlijk op los op de double bass en Durant is vakkundig bezig op vooral de toetsen. Het album doet mij qua sfeer denken aan het briljante 'Returning Jesus' van No-man - niet ver van Colin Edwin af - maar dan zonder zang. Kortom: een heerlijk album van hoge kwaliteit!

Jon Durant & Stephan Thelen -
Crossings (2021)

Label Alchemy Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)

En dan dook Jon Durant niet alleen op in het hierboven besproken Burnt Belief maar ook in een samenwerkingsverband met de Zwitserse gitarist Stephan Thelen. Die hier al eerder werd besproken met zijn met 4 JoJo's bekroonde album 'Fractal Guitar' uit 2019.
Ook dit album is op afstand tot stand gekomen waarbij Durant tijdens het maken uitkeek op de Willamette River in Portland, Oregon, terwijl Thelen vanuit zijn huis in Zwitserland uitkeek over het Meer van Zürich. Daar moet toch iets goeds uitkomen, al is het dan ver van elkaar af, en dat is ook zo.
De 'loops' en 'e bow' van Thelen gaat prachtig samen met de elektrische 12 snarige gitaar van Durant en samen creëren zij een weldadige sfeer waarin het heerlijk wegzweven is op wat ik toch ambient music zou willen noemen. 'What's in a name' maar voor de duiding toch wel handig lijkt mij. Muziek die je weghaalt van een wereld in verwarring, die er voor zorgt dat je 7 tracks en bijna een uur even niet denkt aan de dagelijkse besognes in een maatschappij op drift. Dank heren!

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (10-2021)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases

   

 

 

Marcelo Paganini -
Identity Crisis (2021)

Label Eigen Beheer
Score 2 (out of 5 JoJo's)

                                                                             

Het nieuwe album van gitarist en toetsenist Marcelo Paganin heet 'Identity Crisis'. Ik kan u verzekeren daar zat ik tegenaan na beluistering. Ik lees soms lovende woorden over dit album, recenseren blijft nu eenmaal subjectief, woorden die ik echter absoluut niet kan plaatsen. De openingstrack 'Bacteria' is exemplarisch voor de rest van het album: een vermoeiende en overbodige aaneenschakeling van prog clichees, moeilijk doen om het moeilijk doen, het dendert maar door in een warrige produktie waarbij de afzonderlijke instrumenten soms niet meer te volgen zijn.
De parade aan bekende muzikanten ten spijt (o.a. Billy Sherwood, Chad Wackerman, Lenny White, Adam Holzman) kan ik geen waardering opbrengen voor deze eruptie. Als het allemaal wat minder was geweest zou de beoordeling iets positiever zijn uitgevallen. De kunst van het weglaten is Paganini echter niet gegeven vrees ik.

Laura Meade -
The Most Dangerous Woman in America (2020)

Label Laura Meade Music
Score 4 (out of 5 JoJo's)

 



Zangeres en toetsenist Laura Meade (IZZ) werd al eerder belicht op ProgLog AFTERglow via haar sterke debuutalbum 'Remedium' (2018). Op 'The Most Dangerous Woman in America' - foute titel - wordt zij wederom ondersteund door de broers John en Tom Galgano (ook IZZ). Beginnend met weldadige geluiden van golven en vogels ontrolt zich een avontuurlijk en smaakvol album waarop de melodie centraal staat, drummer Brian Coralian licht experimentele en eigentijdse ritmes laat horen, Laura Meade toont veel met haar stem te kunnen, van ingetogen tot dynamisch, de piano thematisch een voorname rol speelt, waar af en toe heerlijke solo's op de keys voorbij komen (o.a. een helaas te korte solo aan het eind van 'Burned at the Stake') en sferische klanktapijten de achtergrond vormen (zoals in 'Doesn't Change a Thing').
Laura Meade toont met haar tweede worp wederom aan de kunst van het componeren te beheersen. Produktioneel is ook alles weer dik in orde, Ik vermaak mij dan ook prima met dit werkstuk.

Derev - Leap of Faith (2021)

Label Derev Music
Score 4 (out of 5 JoJo's)

Derev is een mij tot nu toe onbekende progmetal band uit Canada die debuteren met de EP 'Leap of Faith'. Het is best lastig om onderscheidend te zijn in dit genre. Dat zijn ze dan ook niet maar het eindresultaat mag er best zijn. Men fuseert metal met invloeden vanuit de 'old school progressive rock' gemengd met wat invloeden vanuit het Midden Oosten (drummer Karabach en gitarist Bablanian komen uit Syrië/Armenië). Wat mij betreft zijn er referenties met bands als Shadow Gallery, Fates Warning en Opeth en in de track 'Turab' hoor ik vleugjes Porcupine Tree.
De 6 tracks worden kundig uitgevoerd en staan lekker in de mix met als uitschieters het mooie 'Futile' en het avontuurlijke 'Ghost of Guilt'. Niet wereldschokkend wat Derev laat horen maar 'Leap of Faith' is absoluut een ´teaser´ voor wat er wellicht nog gaat komen.

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (06-2021)