Wat een week ... CD

ANCIENT VEIL - Rings of Earthly ... Live (2018) 

Heerlijke, traditionele ...


... symfonische rock in de traditie van o.a. Camel, her en der ingekaderd met een folkrandje. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik de Italianen van Ancient Veil niet ken, terwijl de door Alessandro Serri, Fabio Serri en Edmondo Romano opgerichte band al sinds 1992 met tussenpozen bestaat. 
Laat ik beginnen te zeggen dat deze in 2017 in Genua opgenomen liveregistratie een uitstekend, helder maar warm geluid bevat dat zo goed past bij deze muziek. De muzikanten (incl. Massimo Palermo, bas en Marco Fuliano, drums) tonen meesters op hun instrumenten te zijn waarbij vooral de akoestische gitaar van Alessandro Serri en het blaaswerk en dan speciaal de dwarsfluit van Romano in het oor springen. Het album bevat veel afwisseling, de spanningsboog blijft tot het einde van de laatste en twaalfde track gespannen.
Het symfonische hoogtepunt van dit album, 'Rings of Earthly Light (Suite)' dat rond de 17 minuten klokt, kan symbool staan voor het geheel: dynamische symfonische rock met een folkrandje en een lichte jazz-rock toets. Een weldadig album! Harry de Vries (wat een week 24)

Wat een week ... CD

PINK FLOYD - Cre/ation (2016)

Voor wie  ...

... de prachtige box 'Pink Floyd The Early Years 1967-1972' te duur is - Ꞓ500 is nogal een bedrag - is er de begeleidende dubbelaar 'Cre/ation' met 27 tracks met bijzondere opnamen en remixen.
Ook dit kleinood is, zoals te doen gebruikelijk bij Pink Floyd, mooi vormgegeven. Bij zowel de box als 'Cre/ation' gaan de complimenten uit naar Aubrey Powell (Hypgnosis), Andy Jackson (technicus) en de hoeder van de bandhistorie Nick Mason. Zij hebben met veel geduld alles beluisterd en het beste er uitgefilterd. En dat is niet mis. Naast uitstekende remixen van o.a. 'Matilda Mother' en 'Jugband Blues' staat er een goede opname van 'Embryo' op uit het VPRO-programma Picnic en allerlei interessante opnames van BBC Radio Sessions. 
De parels zijn voor mij een banduitvoering, dus zonder orkest en koor, van 'Atom Heart Mother' live in Montreux uit 1971, een prachtige 2016 remix van 'Childhood's End' (kippenvel!) en 'Nothing Part 14'. Een studie van 'Echoes', de legendarische track waarbij de diverse voorlopers werktitels hadden als  'Nothing', 'The Son of Nothing' en 'The Return of the Son of Nothing'. 
Zelfs deze dubbelaar is al een terechte en imponerende vastlegging van een deel van de historie van deze belangrijke band. Laat staan de box. En dan zitten we pas in 1972. Dat gaat nog een hoop geld kosten ... Harry de Vries (wat een week 41)

Wat een week ... CD

GREG LAKE - Retrospective (1997)

Wat een vreemd gevoel  ...

... hoe vaak hebben wij in de vriendenkring de naam 'EMERSON, LAKE and PALMER' wel niet uitgesproken en dat je je nu realiseert dat zowel Keith Emerson als Greg Lake er niet meer zijn. Hoewel Greg Lake pas een paar dagen terug is gestorven weet ik nu al dat ik er nooit aan zal wennen. De muziek die mij zo vertrouwd is lijkt nu, na hun verscheiden, ook anders te klinken. Dat zegt uiteraard iets over mijn emotie.
'The Greg Lake Retrospective' heb ik altijd een prima dubbelaar gevonden omdat zowel zijn werk met King Crimson, ELP, Emerson, Lake & Powell als solo er op zijn samengebracht. En dan valt natuurlijk niet alleen die immense stem op maar ook de prachtige composities die (mede) op zijn naam staan zoals 'From the Beginning', 'Take a Pebble', '21st Century Schizoid Man' en ga zo maar door. En laten we ook niet vergeten dat Lake bijna alles van ELP produceerde en dat geluid was altijd perfect.
Er is een groot artiest verloren gegaan. Alweer. Ik hoef het rijtje van te vroeg gestorven helden niet op te noemen. 'Retrospective' was een prachtig eerbetoon tijdens zijn leven en ook nu bij zijn dood. De concerten die ik van ELP bijwoonde staan op mijn netvlies gebrand. Samen met alle muziek zorgt dat er voor dat de herinnering levendig blijft. Harry de Vries (wat een week 40)

Wat een week ... CD

SPIRITS BURNING & CLEARLIGHT -
The Roadmap in Your Head (2016)

Een weldadige reis  ...

... met als etappeplaatsen space rock, jazz, ambient en folk. Dat is wat het collectief Spirits Burning onder leiding van Don Falcone, aangevuld met Cyrille Verdeaux van Clearlight laat horen op 'The Roadmap in Your Head'. Voorts zijn er, naast 35 anderen die meewerken, veel muzikanten uit de Gong context actief zoals Steve Hillage, Didier Malherbe, Mike Howlett, Theo Travis en Daevid Allen. Dit werkstuk is dan ook een saluut aan deze helaas overleden tovenaar.
Weldadig schreef ik, avontuurlijk, spannend en ontspannend kan ik er aan toevoegen. Voornamelijk instrumentaal, behalve 'Roadmaps (the Other Way)' dat door Allen wordt gezongen. En een mooie, heldere produktie. Veertien heerlijke tracks met als uitschieters het met een aanstekelijke sequence opgezette 'Sun Sculptor & The Electrobilities', het jazzy 'The Birth of Belief' en het met prachtige Mellotron strepen doordrenkte 'Black Squirrel at the Root of the Staircase'.
Een prachtige verrassing dit album. Bij produkties met veel ingevlogen muzikanten wordt het vaak rommelig en onsamenhangend. Dat is hier geenszins het geval. Alle verschillende stijlen zijn hier door een blender gehaald waardoor het in alle naden en voegen integraal de sfeer ademt van de broederschap die 'space rock' heet. Harry de Vries (wat een week 39)

Wat een week ... CD

LUCIFER'S FRIEND - Too Late to Hate (2016)

Gedrag lokt gedrag uit  ...

... en dat overkomt mij iedere keer als ik dit nieuwe album van Lucifer's Friend opzet: het spelplezier van dit vijftal slaat over en zorgt ervoor dat ik het ook prima naar mijn zin heb. Wat een goed comeback album is 'Too Late to Hate'.
De band was al weer enige tijd bij elkaar en kwam er via uitgebreid touren achter dat hun naam en hun muziek na het uiteenvallen in 1976, toen zanger John Lawton de band verruilde voor Uriah Heep, nog niet vergeeld was. Het album 'Live @ Sweden Rock' (2015) was daarvan een sterke illustratie.
En dan nu dit nieuwe studioalbum dat staat als een huis dat op hard-rock is gebouwd en zich beweegt in het idioom dat door henzelf en door Deep Purple en Uriah Heep is neergezet. Twaalf strakke tracks, waarvan één live, met als absolute hoogtepunten 'Demolition Man', 'Jokers and Fools' en 'Don't Talk to Strangers' dat mij soms ook aan Saga doet denken. Met heerlijke keyboards van Jogi Wichmann, strakke gitaren en mooie solo's van Peter Hesslein en dan de geweldige stem van John  Lawton die op 70-jarige leeftijd de sterren van de hemel zingt. Wat een genot om naar te luisteren! Harry de Vries (wat een week 38)

Wat een week ... CD

VAN DER GRAAF GENERATOR - Do Not Disturb (2016)

Dit trio kan nog jaren mee ...

... afgaande op het nieuwe studioalbum 'Do Not Disturb', dat volgens Peter Hammill weleens hun laatste zou kunnen zijn. De jaren gaan immers tellen. Daar is niets van te merken op deze nieuweling, die twee goede maar niet opvallende studioalbums en het uitstekende livealbum 'Merlin Atmos' opvolgt.
Hammill, Evans en Banton zijn compositorisch, speltechnisch en tekstueel in de 9 tracks in topvorm. De eerste drie tracks - 'Aloft', 'Alfa Berlina' en 'Room 1210' - zijn briljant en komen binnen als een prijs in de loterij. Met dat uit duizenden herkenbare, typische VDGG sfeertje. En dat is niet alleen vanwege die karakteristieke vocalen van Hammill. 'Brought to Book' en vooral 'Almost the Words' raken de emotionele snaar waarbij laatstgenoemde in gaat op het gegeven dat taal vaak tekortschiet. Dan is er gelukkig altijd nog muziek om emotie uit te drukken.
De mannen zullen er niet voor kiezen om weer met Andy Jackson samen te werken. Jammer want de toevoeging van sax zou het oorspronkelijke geluid van VDGG nog meer benaderen. In ieder geval heeft de band aangetoond nog steeds een hoog niveau te kunnen halen. Dus als het lichamelijk en geestelijk allemaal op orde blijft: ga nog een paar albums door! Harry de Vries (wat een week 37)

Wat een week ... CD

KING CRIMSON - Radical Action (2016)

Mooiste hoes van het jaar ...

... als jas voor een prachtig lichaam: het nieuwe livealbum 'Radical Action to Unseat the Hold of Monkey Mind' van de levende legende King Crimson. Bestaande uit vier schijven: 'Mainly Metal', 'Easy Money Shots' en 'Crimson Classics' en een blu-ray, met 28 tracks. Opgenomen in 2015 met als basis het voorlaatste concert van de tour in Takamatsu, Japan. Surrealistische hoes én sfeer: het is live maar het publieksgeluid is onderdrukt en dat geeft een bijzonder effect.
Allereerst de productie: geluidstechnisch subliem, alsof het optreden in mijn kamer plaatsvindt. Dat is best lastig met zeven man personeel waarvan drie drummers. Af en toe is de percussie teveel van het goede maar meestal pakt het goed uit. En wat zijn de mannen op dreef met een glansrol voor oudgediende Mel Collins die het jazzaccent aanbrengt via fluit en sax. Fripp klinkt ook als vanouds, is van oudsher de meester van de dosering maar als hij losgaat, zoals in 'Larks Tonques' en in 'Red', dan gebeurt er ook wat. 
Het geheel is een mix van oud, middelbaar en jong c.q. nieuw materiaal. Binnen die laatste groep valt het imponerende 'Radical Action'. Voorts zijn er briljante uitvoeringen van 'Starless' en 'VROOM' te beluisteren. Ook 'Epitaph' is okay al had die uitvoering bombastischer gemogen. Deze met emotie doordrenkte compositie vraagt daar om.
Iedere fan behoort dit fantastische livedocument aan te schaffen. Het maakt het palmares van deze band nog mooier omdat het door accentverschuivingen in de uitvoeringen en jazzy toevoegingen meer is dan een herhaling van zetten. Of zoals Fripp zegt "This is King Crimson ... re-imagined". In de Eindejaarslijst 2016! Harry de Vries (wat een week 36)

Wat een week ... CD

OPETH - Sorceress (2016)

Verdeelde meningen  ...

... over Opeth's nieuwe album 'Sorceress'. Fans van het eerste progressieve metal uur zijn al langer afgehaakt. De groep die toetrad tot de fanzône ten tijde van 'Still Life', 'Deliverance', 'Blackwater Parc' en 'Damnation', waartoe ik zelf behoor, is verdeeld. Er zijn er die vinden dat Opeth sinds 2011 met 'Heritage' en 'Pale Communion' te veel in de retromodus verkeert met invloeden vanuit de symfo-, prog- en folkrock van de jaren '70. Welnu, met 'Sorceress' beweegt men zich nog steeds in die modus. Toch zijn er subtiele veranderingen. 
'Sorceress' is een uitstekend album waarop door de Zweden vakkundig wordt gemusiceerd, de elf tracks complex zijn en uit veel verdiepingen bestaan, pas na veel luisterbeurten beklijven en er veel referenties zijn o.a. met Jethro Tull, ELP en Camel. Dat geldt ook voor de extra disc met 5 bonustracks. Subtiele wijzigingen tonen zich in de jazzinvloeden die in een deel van de tracks te horen zijn met verwijzingen naar Miles Davis, John Coltrane en Dave Brubeck. Daarnaast zingt Akerfeldt agressiever, bijtender dan op de twee voorgaande albums.
Het album is verpakt in een prachtige hoes. Jammer dat de band de traditie om een lettertype te hanteren dat grotendeels onleesbaar is, voortzet. Gehoord de kleine accentverschuivingen ben ik ervan overtuigd dat een volgend album innovatiever zal zijn. Tot dan vermaak ik mij prima met 'Sorceress'. Harry de Vries (wat een week 35)

Wat een week ... CD

MARILLION - Fear (2016)

Een meesterwerk ...

... dat is 'FEAR (Fuck Everyone And Run)' van Marillion zonder twijfel. Bij de fans ligt de cesuur bij het vertrek van Fish. Alles met Fish vind ik geweldig. Dat geldt slechts voor een deel voor het werk erna. Niet zo vreemd want Fish zat maar 7 jaar bij de band, vertrok in 1988 dus de 'Fishloze' periode beslaat bijna 30 jaar en dan zit er statistisch gezien weleens een zwakker album tussen.
'FEAR' is een meesterwerk dat langzaam op gang komt maar uiteindelijk in de zes delen zijn prachtige geheimen prijsgeeft. Gelaagde composities waarin veel gebeurt, mooie melodielijnen, een band die geweldig op dreef is met de volle keyboards van Kelly, de gitaarstrepen van Rothery, de avontuurlijke basis van Pointer en Trewavas en Hogarth die hoog en laag sterk zingt. En dan de teksten die mij raken, kippenvel geven.
Speciale aandacht vraag ik voor het muzikale en tekstuele hoogtepunt 'The New Kings'. Een protestsong die mijn gevoel over het huidige tijdsgewricht waarin wij regelmatig in de maling worden genomen door 'onze' leiders, door geënsceneerde oorlogsfilmpjes, door gefotoshopte beelden, naadloos weergeeft. Je kunt nergens meer van op aan. Hogarth schreeuwt het uit "Why is nothing ever true?" Waar horen we nog protestsongs? Alleen daarom verdient 'FEAR' al de predikaten 'Peak Experience' en 'Meesterwerk'. Wat een album! Harry de Vries (wat een week 34)

Wat een week ... CD

LIGRO - Dictionary 3 (2015)

'Jazz Metal' ...

... is niet het eerste waar ik aan dacht toen ik de relaxte, bijna traditioneel aandoende openingsklanken beluisterde van 'Bliker 4', de opener van 'Dictionary 3', het derde album van het Indonesische jazz-trio Ligro. Maar dat is uiteindelijk toch de benaming waarmee ik deze muziek het best kan karakteriseren.
Het schijfje bestaat uit 5 tracks variërend qua lengte tussen de 8 en 15 minuten. Elke track opent rustig waarbij de melodie ongemerkt voortkabbelt tot het moment waarop je als luisteraar, zonder dat je dat in de gaten hebt gehad, plotseling blijkt te zijn aanbeland in een geluidsorkaan, in de meeste gevallen voortgebracht door slechts een guitarist (Agam Hamzah), bassist (Adi Darmawan) en drummer (Gusti Hendy). Uitzondering is 'Bliker 4', waarin keyboards zijn toegevoegd, vakkundig bespeeld door de slechts 18-jarige Ade Irawan, wiens spel soms doet denken aan de spectaculaire wijze waarop Steve Winwood zijn orgel beroerde op 'Electric Ladyland' van Hendrix. De tracks eindigen telkens zoals ze begonnen: rustieke, langzaam wegstervende geluidsimpressies waarbij je je telkens afvraagt waar de overgang begon tussen het oergeweld en de relaxte meditatieve stemming aan het einde van de track.
'Dictionary 3' is een uiterst interessant, geweldig opzwepend fusionalbum, gespeeld door uitstekende muzikanten. Met speciale aandacht voor de indrukwekkende, loodzware en dragende baslijnen van Adi Darmawan, waarop gitarist Agan Hamzah kan excelleren met zijn door John McClaughlin geïnspireerde virtuositeit. Henk Vermeulen (wat een week 33)

Wat een week ... CD

KANSAS - The Prelude Implicit (2016)

Na 16 jaar ...

... weer een levensteken - althans vanuit de studio; live trad men wel op - van het baken in de Amerikaanse symfonische hardrock Kansas. 
Ik schrijf met opzet 'hardrock' want de band is die richting opgeschoven, zeker op deze nieuweling 'The Prelude Implicit' die staat als een bunker. Tien sterke en stevige composities, zeer vakkundig uitgevoerd met o.a. nog steeds de (relatieve) oudgedienden Phil Ehart (drums), Billy Greer (bas), David Ragsdale (viool) en Richard Williams (gitaar) in de gelederen. Met drie nieuwe gezichten: David Mansion (keyboards), Zak Rizvi (gitaar) en de geweldige zanger Ronnie Platt die de gestopte Steve Walsh misschien niet doet vergeten maar zeker naar de kroon steekt. En een perfecte produktie die de overtuigende opener 'With This Heart' de kamer in doet knallen.
Dit overigens aan de buitenzijde in een platgetreden en saaie hoes gestoken album is een geweldige comeback van de band die ooit mijn jongenshart stal met 'Leftoverture' (1976) en 'Point of Know Return' (1977). Hoe zou het trouwens met Kerry Livgren zijn? Nog steeds in de Heere ben ik bang. Harry de Vries (wat een week 32)

Wat een week ... CD

IL BALLO DELLE CASTAGNE - Soundtrack ... (2016)

for an Unreleased Herzog Movie ...

... deze albumtitel van de Italiaanse band Il Ballo delle Castagne trok direct mijn aandacht. Ten eerste omdat ik zelf een zeer bescheiden figurantenrol speel in Werner Herzog's 'Nosferatu: Phantom der Nacht ', een film uit 1979. Ten tweede omdat ik de films van deze regisseur indrukwekkend en intrigerend vind.
De band wordt bij het componeren al jarenlang beïnvloed door Herzog. Het surrealisme in zijn films is terug te vinden in de zeven tracks op dit album. Dooradert met invloeden van de vroege Pink Floyd en van Popol Vuh. Vervreemdende muziek die je brengt in een wereld waar je in werkelijkheid liever niet zou willen zijn maar die virtueel via de muziek toch weldadig aanvoelt.
Het is geen muziek voor een groot publiek. Dat zal de band niet ambiëren. Herzog opereerde ook in de alternatieve filmscene. Maar een bijzonder album is het. En dat we het maar weten: '6.35 minuten Vor Dem Ende der Zeit Explodiert Die Erde' (track 7). Ik las vanochtend op internet dat dat op 31 oktober as. gaat gebeuren. Geniet er nog maar van. Harry de Vries (wat een week 31)

Wat een week ... CD

TODD TOBIAS- Gila Man (2016)

Een psychedelische sci-fi western ...

... zo noemt Tiny Room Records de muziek op het naar ik meen vijfde album 'Gila Man' van de uit Ohio afkomstige producer, muzikant en componist Todd Tobias. Een psychedelische ode aan Ennio Morricone. Ik kan mij vinden in die typeringen. De 14 tracks hebben inderdaad die broeierige sfeer van Morricone.
Tobias is ook op dit album op een uitstekende manier in staat om beeldende, filmische en op sommige momenten experimentele muziek te maken die de luisteraar in staat stelt weg te dromen van de boze wereld maar diezelfde luisteraar via een muzikale eruptie weer met beide benen op de grond zet. Gevat in een prachtig geluid. Deze keer af en toe met woordloze zang van Chloë March. De track 'Mirage', refererend aan Brian Eno, maakt bij mij veel emotie los door de melancholieke klanken. Maar duurt te kort, slechts twee minuten.
Te kort geldt voor geheel 'Gila Man'. Dat halve uur had wat mij betreft een uur of langer mogen zijn. De weldadige droom zou nog langer hebben geduurd. Een album zonder enige twijfel het predikaat 'Peak Experience' waardig. Harry de Vries (wat een week 30)

Wat een week ... CD

THE JELLY JAM - Prophet Profit (2016)

Zo dat komt binnen zeg ...

... als je het vierde album van The Jelly Jam onder de laser gooit. Zanger, toetsenist en gitarist Ty Tabor (King's X), bassist John Myung (Dream Theater) en drummer Rod Morgenstein (Dixie Dregs) trekken behoorlijk van leer. Maar anders dan ik van hen gewend ben.
Wat is er anders? Nog steeds een moddervette basis, met riffende gitaren maar er zit meer lucht in de afgeronde composities, er is meer ruimte o.a. voor de keyboards, al zijn het soms maar accenten, het is meer progrock dan voorheen. Zoals de machtige opener 'Care' direct aantoont of het aanstekelijke 'Mr. Man'. 
De produktie is geweldig, de hoes intrigerend en angstaanjagend, wellicht een statement verwijzend naar mondiale politieke ontwikkelingen? In ieder geval in alle opzichten een album dat vraagt om een topnotering in de Eindejaarslijst 2016. Harry de Vries (wat een week 29)

Wat een week ... CD

FRANK ZAPPA - Crux of the Biscuit (2014)

Geweldige uitgave ...

... van 'outtakes', 'alternate mixes' en liveopnames, gemaakt ten tijde van de sessies voor 'Apostrophe' in 1974. Overigens een van de beste albums van Frank Zappa.
Vaak zijn dit soort releases overbodig maar daar is in dit geval geen sprake van. Sterke uitvoeringen van o.a. 'Cosmic Debris', 'Uncle Remus' en 'Apostrophe'. Het op het eerste gezicht onbekende 'Energy Frontier' blijkt een voorstudie te zijn van 'Down In De Dew'  en 'Apostrophe'. Verder is een werkelijk briljante liveuitvoering van bijna 20 minuten te horen van 'Don't Eat the Yellow Snow/St. Alphonzo's Pancake Breakfast' waarin Duke, Marquez, Underwood, Underwood, Ponty, Humphrey, de broers Fowler en de meester zelf heftig en vakkundig van leer trekken.
Van dit soort releases wil ik er meer zien. Hoewel het alternatieven betreft die de officiële release om een of andere reden niet haalden, is de toegevoegde waarde groot. Op deze wijze blijft het genie Zappa terecht in beeld. Harry de Vries (wat een week 28)

Wat een week ... CD

GUNHILL - Nightheat/One over the Eight (2016)

Onterecht over het hoofd gezien ...

... de band Gunhill van de geweldige zanger John Lawton (Lucifer's Friend, Uriah Heep) die in de jaren '90 kortstondig actief was. De twee enige releases - 'One over the Eight', een 'fanclub only cassette', en het langdurig niet meer te verkrijgen 'Nightheat' - zijn nu tezamen en geremasterd uitgebracht. 
De fanclub release is aardig maar het geluid laat te wensen over. Maar wat is 'Nightheat' een geweldig album zeg, een 'Peak Experience'. Met 11 puntige rocksongs, subliem uitgevoerd in een prachtig helder geluid en met de imponerende stem van John Lawton als middelpunt. Songs als 'Don't Stop Believing', 'Ready for Love' en 'Any Day Now' staan als een huis en nestelen zich snel maar langdurig in het hoofd. Het elftal is aangevuld met 2 sterke bonustracks - 'Sympathy' en 'Come Back to Me' - die al bekend waren van Uriah Heep.
Onbegrijpelijk dat Gunhill niet is doorgebroken een jaar of 20 terug. Dat had de 4-mansformatie met 'Nightheat' in alle opzichten verdiend. Harry de Vries (wat een week 27)

Wat een week ... CD

FOCUS 8.5  - Beyond the Horizon (2016)

Interessant tussendoortje ...

... deze tijdens intermezzi van de Zuid-Amerikaanse tour in 2005 opgenomen zeven, nog nooit eerder uitgebrachte, tracks. Toen bestond Focus nog uit Thijs van Leer (keyboards, flute, vocals), Pierre van der Linden (drums), Bobby Jacobs (bass) en Jan Dumee (guitars), hier aangevuld met allerlei Zuid-Amerikaanse grootheden.
Het is een album dat heerlijk wegdraait, niet in de laatste plaats door het geweldige fluitwerk van Van Leer in o.a. 'Focus Zero' en zijn heerlijke orgelwerk in o.a. 'Hola, Como Estas'. Voorts moet je een liefhebber zijn van de muzikale vrolijkheid van dat continent. Als het niet te lang duurt kan ik het nog wel aan - het blijft hier binnen de perken - maar muziek moet ook weer niet al te vrolijk zijn naar mijn mening.
Het zou zonde zijn geweest als de opnames van 'Beyond the Horizon' op de plank waren blijven liggen. Daarvoor zijn ze, ook produktioneel, van een te hoge kwaliteit. Desondanks kijk ik uit naar nieuw werk van het huidige Focus met het stuwende en virtuoze gitaarwerk van Menno Gootjes. Harry de Vries (wat een week 26)

Wat een week ... CD

ANDERSON/STOLT  - Invention of Knowledge (2016)

Jon Anderson lijkt ...

... weer helemaal terug te zijn na ziekte, een rotgevoel na zijn schandalige verbanning uit Yes, stemproblemen en weinig opzienbarende escapades met o.a. Jean-Luc Ponty. Met de hulp van Flower King Roine Stolt is de man met de meest ikonische stem in de progressieve rock weer op de goede weg.
Natuurlijk zijn Jon's teksten nog steeds mierzoet, met goede bedoelingen naar mens, natuur en aarde, maar ik hoor dan toch liever de hardere verpakking van een aanklacht tegen het verzieken van de aardkloot zoals Neil Young dat op zijn nieuweling 'Earth' doet. Maar van Jon weten we dat nu eenmaal en hij kan bij mij een potje breken.
Stolt en Anderson laten in de vier hoofdstukken van in totaal negen paragrafen hoogstaande, gelaagde en soms complexe progressieve rock horen die even tijd moet krijgen maar uiteindelijk mooi in elkaar past. En beter is dan het gedrocht dat Yes twee jaar terug afleverde maar, hoe kan het ook anders, wel veel Yes-invloed bevat.
Met de hulp van niet alleen Stolt maar ook van o.a. Tom Brislin, Lalle Larsson, Jonas Reingold, Nad Sylvan en Daniel Gildenlöw heeft Anderson een nieuwe fase aan zijn imposante loopbaan toegevoegd die een katalysator lijkt te zijn voor meer, zoals de vorming van 'Anderson, Rabin, Wakeman'. Mooie hoes overigens. Harry de Vries (wat een week 25)

Wat een week ... CD

MJ12  - MJ12 (2016)

Percy Jones ...

... speelde o.a. met Steve Hackett, Brian Eno en Richard Barbieri maar kennen we vooral als bassist van Brand X waar hij van 1974 tot 1980 lid van was. De afgelopen jaren was hij solo actief en betrokken bij allerlei projecten zoals Bangtower.
Wat Jones met het fusionkwartet MJ12 laat horen - vernoemd naar een groep wetenschappers uit de jaren '40 die onderzoek deden naar UFO's - benadert in veel van de negen tracks het geluid van Brand X, alleen experimenteler met de nadruk op jazz. Zoals in 'Call 911' en 'Bad American Dream Pt.2'. Ook is er invloed van Weather Report zoals in de uitstekende tracks 'The Phantom Maracas' en 'Guns and Pussy'. Zijn basspel is nog steeds fenomenaal en bijzonder en de ondersteuning van zijn kompanen Stephen Moses (drums), Dave Phelps (guitars) en Chris Bacas (saxophone) is eveneens hoogstaand. Bijzondere vermelding verdient 'Magic Mist' en Magic Mist Reprise' met als basis een broeierig, ambient thema.
Prima album voor de liefhebbers van enigszins drukke jazz-rock. Dus niet voor de late zomeravond bij het kampvuur maar wel als ontlader na een werkdag die niet helemaal lekker liep. Harry de Vries (wat een week 24)

Wat een week ... CD

LUCIFER'S FRIEND - Live @ Sweden Rock 2015 (2016)

Bent u een liefhebber ...

... van strakke hardrock? In een live-uitvoering? Gezet in een prima geluid? Met een enthousiaste band die een geslaagde comeback maakt? En een uitzinnig publiek? Met een zanger, John Lawton, die rond de 70 is maar nog steeds een geweldige strot heeft? Met muzikanten die hun vak verstaan? Maakt de afschuwelijke hoes u niets uit, het gaat immers om de muziek? En vindt u het heerlijk als u al luisterend ongemerkt gaat meezingen zoals in 'Pray' en 'Fire and Rain'? Kortom, bent u fan van de band die als één van de grondleggers van de hardrock wordt gezien: Lucifer's Friend? Dan ga ik er niet veel woorden meer aan vuil maken en zeg ik: kopen dit album! Harry de Vries (wat een week 23)