Wat een week ... CD

TANGERINE DREAM - Quantum Gate (2017)

Edgar Froese's  ...

 ... zwanenzang. Het was zijn uitdrukkelijke wens dat na zijn overlijden (begin 2015) 'Quantum Gate' van Tangerine Dream zou worden uitgegeven. Zijn kompanen Thorsten Quaeschning, Ulrich Schauss en Hoshiko Yamane hebben daar met liefde voor gezorgd. Het album moest het startschot zijn van de 'Quantum Years', een nieuwe periode in het bijna 50-jarig bestaan van deze grensverleggende band.
En het is een klinkend startschot. Want wat deze vier laten horen is een dynamische, eigentijdse vertaling van de door sequencers gedreven electronische muziek waarmee Tangerine Dream zo bekend werd. Up-tempo tracks met intrigerende lijnen en repeterende ritmes die je in een 'trance' brengen, zeker als de volumeknop wordt opengedraaid. De negen hallucinerende composities kunnen jongere generaties die zich op 'dance' of aanverwante muziekstijlen richten, zeker aanspreken. Zou Froese dat bedoeld hebben met de tracktitel 'It's Time to Leave When Everyone is Dancing'? 
'Quantum Gate' is weliswaar de zwanenzang van de legendarische Edgar Froese maar hij geeft het stokje op eminente wijze door aan zijn jongere bandleden. Die kunnen hier zeker mee voort. Een nieuwe fase is aangebroken! Harry de Vries (wat een week 38)

Wat een week ... CD

DANIEL CAVANAGH - Monochrome (2017)

Ideale plaat ...

 ... voor de donkere dagen van het jaar. Daniel Cavanagh, een van de leden van de Anathema-familie, heeft met 'Monochrome' een persoonlijk en emotioneel document gemaakt over verlies, dromen, de mooie en minder mooie aspecten van het leven.
Cavanagh speelt alle instrumenten zelf - doet dat op een hoog niveau - terwijl de intense vocalen door hemzelf maar ook door Anneke van Giersbergen worden verzorgd. Haar ragfijne stem past goed bij de sferische muziek die lijkt op 'een muzikaal ingetogen Anathema'. Hoewel de onderwerpen soms kil zijn ademt het album warmte uit, met hoop voor de toekomst want "some dreams come true" (titel laatste track). De zeven tracks raken allen de gevoelige snaar met als piekervaring de gitaarsolo in 'This Music'.  
De muziek en de teksten op dit prachtige werkstuk zetten aan tot contemplatie, zo goed passend bij het einde van het jaar. Een plaats in de aankomende Top 10 van 2017 is bovendien onvermijdelijk. Harry de Vries (wat een week 37)

Wat een week ... CD

CAIRO -  $@Y (2017)

Eigentijdse progrock ...

 ... dat laat de Engelse band Cairo - niet te verwarren met hun niet meer bestaande jaren '90 naamgenoot - onder de bezielende leiding van Rob Cottingham (o.a. Touchstone) horen op hun debuut. En hoe, een waar topalbum.
Het in een geweldige productie gehulde '$@Y' beweegt zich in de contreien van Anathema, met vleugjes Rush, Genesis en Ayreon maar laat vooral een eigen gezicht zien. Waaruit bestaat dat dan? Lastig te zeggen, het is het geluid, de electronica, de zang van Cottingham en van zangeres Lisa Driscoll, de composities, de speltechnische vaardigheid van het vijftal, de dynamiek. In ieder geval klinkt het fris, het tintelt, het visualiseert, het zet aan tot nog een keer beluisteren en nog een keer en nog een keer. 
Dertien kakelverse, sterke composities, melodieus, fel, dan weer fragiel met als uitschieters 'Shadow's Return' en 'Nothing to Prove', ook in de reprise. Het commerciëler  'Katrina' is een cesuur want daarna neemt men wat gas terug in de briljante tracks 'Random Acts of Kindness Part 1' en het emotievolle 'Back From The Wilderness'. Niet voor niets is het niemand minder dan Steve Hackett die band en album aanprijst. En terecht. '$@Y' eindigt zonder twijfel hoog in de eindejaarslijst. Harry de Vries (wat een week 36)

Wat een week ... CD

SIMON PHILLIPS - Protocol 4 (2017)

Veelgevraagd sessiedrummer ...

 ... soms wat langer in een band zoals bij Toto en op gezette tijden roert Simon Phillips zich ook via het uitbrengen van soloalbums. Dit is nummer 4 in de serie 'Protocol' al kan Protocol ook worden gezien als een band, nu bestaande uit Greg Howe (gitaar), Ernest Tibbs (bas) en Dennis Hamm (keyboards).
Er komt wat de huiskamer in zeg als 'Protocol 4' onder de laser ligt. In een ruimtelijke productie waarbij iedere partij goed in de mix staat, laten deze vier giganten hun kwaliteiten optima forma horen. Natuurlijk, het is 'muzikantenmuziek' met veel solo's en tegen elkaar inspelen. De 9 tracks zitten echter ijzersterk in elkaar. Het is jazz-rock, vooruit fusion, waarbij associaties met Allan Holdsworth, Weather Report en Brand X opduiken. In 'Interlude' en 'Phantom Voyage' neemt men gas terug en dan drijven er ook wat 'world music' ingrediënten in de jazz-rocksaus.
Simon Phillips laat horen nog steeds een toonaangevende drummer te zijn die alle facetten van het vak beheerst. Wat wil je als je ziet waarmee hij samen speelde al die decennia. 'Protocol 4' is een ijzersterk instrumentaal album, een 'Peak Experience' waard, dat nog vaak zal worden opgezet. Harry de Vries (wat een week 36)

Wat een week ... CD

ROBERT PLANT - Carry Fire (2017)

Stilstand is achteruitgang ...

 ... is ook de mening van Robert Plant. Zo zingt hij in 'New World' "escape the old world, embrace the new world". Wil Jimmy Page een hereniging van Led Zeppelin, Plant bewandelt liever andere, nieuwe wegen. Met zijn Sensational SpeceShifters, zoals op het sterke 'Lullaby .. and the Ceaseless Roar' (2014), en ook nu weer op 'Carry Fire'.
Zijn terugkeer naar de 'countryside' van Wales, waar in de jaren '70 ook songs van Led Zeppelin werden gecomponeerd, heeft de folkinvloed in zijn muziek vergroot. Dat was nog wat meer op het vorige album te horen maar ook hier, vermengd met rock, jazzy akkoorden, dromerige klanken en licht experiment ('Keep It Hid') vooral door toetsenist John Baggott. Tien sterke songs met als uitschieters 'The May Queen', het prachtige 'Season's Song', het broeierige 'A Way With Words' en het Oosterse titelnummer. Eén zwakke song: de onnodige herbewerking van 'Bluebirds Over The Mountain' in samenzang met Chrissie Hynde.
Getooid in een mooie hoes met een foto van Robert Plant met een lichtval alsof Rembrandt zichzelf geschilderd heeft, toont 'Carry Fire' de inspiratie en creativiteit die Plant nog steeds volop heeft, geholpen door de frisse kijk op muziek van zijn relatief jonge kompanen. Kom op Jimmy, sla ook eens links- of rechtsaf! Harry de Vries (wat een week 35)

Wat een week ... CD

GARCIAPHONE - Dreameater (2017)

Geboren uit boosheid ...

 ... maar verstild uitgewerkt met hoop op de toekomst. Dat doet Garciaphone, dit keer slechts bestaande uit de Fransman Olivier Perez, op 'Dreameater'. Perez die op andere albums, zoals op Constancia uit 2013, ook met een band werkte.
Perez was zo teleurgesteld in de wereld - o.a. door de terreur, ook in zijn eigen land - en in de muziekbusiness dat hij letterlijk geen dromen meer had. Zijn dromen waren opgegeten door de belabberde context. Zijn plan was een agressief album te maken maar al componerende kwam hij er achter dat een verstilde uitwerking van de 10 sterke tracks beter was om zijn boosheid los te laten. Hoewel de tracks klein zijn gehouden gebeurt er veel. Wat op het eerste gehoor 'folky songwritermuziek' lijkt is gelardeerd met inventieve loopjes op gitaar en piano, onverwachte 'breaks' en drums die een melodie lijken te spelen, waardoor de muziek de 'progressieve' toets krijgt waar de bezoekers van AFTERglow zo van houden. Bovenal is 'Dreameater' verpakt in een prachtig, helder geluid.
'Don't Let It Die Like This', 'Heirmet', 'I'll Be A Riddle' en 'Dusk' zijn mijn favorieten maar het album kent geen zwakke punten. Perez, die in smetteloos Engels zingt, verdient als Garciaphone aandacht. De muziek is te mooi en te spannend om links te laten liggen. En ten slotte .. het verhaal kent een goed einde: zijn dromen zijn 's nachts ook weer terug! Harry de Vries (wat een week 34)

Wat een week ... CD

HATFIELD AND THE NORTH  - Hatfield & the North (1974)

RIP Phil Miller ...

 ... de idiosyncratische, heerlijk eigenwijze gitarist van o.a. Matching Mole, National Health, Hatfield and the North en In Cahoots, tot voor kort nog actief in het clubcircuit. Op 18 oktober overleed hij na een ziekbed, dan weet u het wel. Op 27 oktober zal hij in Londen worden begraven.
Robert Wyatt zei ooit over hem "Phil Miller would rather play a wrong note than a note that somebody else had ever played". Dat herken ik wel van de keren dat ik hem live zag o.a. met Hatfield - voorovergebogen over zijn gitaar in een wat vreemde houding, alsof hij zich verbaasde over zijn gitaar en zijn handen - en dat is ook te horen op alle albums waarop hij meedeed.
Afgelopen week was ik op Terschelling toen ik hoorde van Miller's dood, het raakte mij, zoals ook de dood van Pip Pyle dat in 2006 deed, toen Hatfield juist weer bij elkaar was. Ik maakte een klein monumentje voor Miller in het zand. Een tijdelijk monumentje, zoals alles tijdelijk is. Sentimenteel? Zal mij een zorg zijn. Hatfield is nu gehalveerd en zal nooit meer optreden. Richard Sinclair en Dave Stewart zullen dat ongetwijfeld ook zo voelen. Harry de Vries (wat een week 33) 

Phil Miller (1949-2017)

Wat een week ... CD

DAVID GILMOUR - Live at Pompeii (2017)

In alle opzichten  ...

 ... het predikaat 'Peak Experience' meer dan waard: visueel, muzikaal-technisch, geluidstechnisch en dan komen daar nog bij het spelplezier dat David Gilmour en zijn 10 koppige band op 'Live at Pompeii' laten horen en natuurlijk het sentiment: hij spreekt zelf over "the ghosts of the past" die rondwaren in het oude amfitheater. Dan heeft hij het natuurlijk niet alleen over de vroegere inwoners van de verwoeste stad maar ook over zijn Pink Floyd kompanen waarmee hij er ooit, zonder publiek, optrad in 1971.
Wat opvalt is dat er veel relatief jonge mensen in het publiek staan. Pink Floyd en Gilmour spreken ook hen nog steeds aan. De setlist van 21 tracks is een mix van Floyd tracks (o.a. 'Shine On ..', 'WYWH', 'C'Numb', 'High Hopes') en solowerk (o.a. 'In Any Tongue', 'Today'). En voor het eerst 'The Great Gig In The Sky' als eerbetoon aan Richard Wright.
De 'De Luxe Box' bevat een 2CD, 2Blu-Ray met o.a. tourdocumentaires, een mooi boekje, ansichtkaarten, een poster en een interview op papier. Een hebbeding dat er niet alleen prachtig uit ziet maar een weldadige muzikale inhoud heeft die zelfs de meest verstokte zuurpruim ("is dat allemaal nog wel nodig!") zal overtuigen. Harry de Vries (wat een week 32)

Wat een week ... end


FRANK ZAPPA IN THEATER HET WENNEKERPAND


Met een theatrale vertelling ...


 ... mag ik as. zondag 24 september de bühne op. Na de succesvolle premiere begin dit jaar over Pink Floyd in de theaterreeks 'En toen was er ...' nu aandacht voor Frank Zappa. Met een vertelling, een verhaal over dit muzikale genie en zijn leven, maar het is ook mijn verhaal: hoe ik zijn muziek, maatschappijkritiek en de periode waarin dat zijn hoogtepunt kende heb ervaren. Daarna de concertfilm 'Roxy; The Movie' met een geweldig en pas verschenen optreden uit 1973. Met een beeld en geluid alsof u weer bij dat optreden bent. En dan is er ook nog een Zappa-quiz waarmee 250 euro te verdienen valt en een optreden van de tributeband FiftyII50. Aanvang 15 uur,Theater Wennekerpand, Vijgensteeg 1, Schiedam. Kaarten bestellen via www.theateraandeschie.nl. 
Harry de Vries (wat een week 31)

Wat een week ... CD

GOBLIN - Four of a Kind (2017)

De Renaissance ...

 ... is ook aan de deur van het Italiaanse Goblin niet voorbijgegaan. De band kende immers een aantal wedergeboorten en afsplitsingen maar is al weer enige jaren bijeen met oerleden Fabio Pignatelli, Massimo Morante, Agostino Marongolo en Maurizio Guarini. 'Four of a Kind' is, als ik het goed begrijp, via 'crowdfunding' tot stand gekomen. Jammer dat het tegenwoordig zo moet, mooi dat het zo dan toch kan.
Het album is wederom instrumentaal en straalt uit alsof de acht tracks vooral via improviseren op een thema ontstaan zijn. Dat levert mooie momenten op zoals in 'Uneven Times' en 'Mousse Roll' maar soms mis ik ook de kop, romp, staart en rode draad in de composities. Desalniettemin wordt er vakkundig gemusiceerd, zijn er prachtige partijen op toetsen en gitaar te horen en is de ritmesectie strak en gedegen. Het geheel is gestoken in een grappige hoes waarin de vier bijgeleverde speelkaarten, de vier azen, de bandleden representeren.
Al met al heeft Goblin bestaansrecht. Niet alleen vanuit hun mooie catalogus uit het verleden maar met dit album heeft men het huidige recht ook bewezen. Ook de live bonustrack 'Goblin' onderstreept dat. 'Four of a Kind' is tenslotte niet voor niets 'CD van de Week'. Iets meer structuur in de composities de volgende keer zou mij echter helpen. Harry de Vries (wat een week 30)

Wat een week ... CD

SUFJAN STEVENS - Planetarium (2017)

Het zonnestelsel ...

 ... verbeeld in 17 tracks van in totaal 70 minuten. Met aandacht voor de planeten, kometen, zwarte gaten, eb en vloed, zon en maan en natuurlijk moeder aarde. Door de componisten en muzikanten Sufjan Stevens en Nico Muhly, drummer James McCalister en gitarist Bryce Dessner.
Het is uitkijken met predikaten als 'meesterwerk' maar het in imponerend art-work verpakte 'Planetarium' benadert deze loftuiting wel. Prachtig geproduceerd, met heerlijke dagdromerige zang van Stevens, soms om afstand te suggereren door een vocoder gehaald, sterke composities die het heelal dichterbij halen, electronica om het geheel te ondersteunen en her en der klassieke orkestrale passages. Het toetsenwerk van Stevens en Muhly is weliswaar niet prominent maar met zekere hand aanwezig. De tracks 'Sun', 'Tides' en 'Moon' bevinden zich zelfs in Klaus Schulze-achtige ambient regionen. Tijdens de sferische, astronomische reis schrik je als luisteraar ook af en toe op door assertieve rockpassages. En niet te vergeten de teksten die sterrenstof tot nadenken geven maar zeker ook de emotionele snaar raken.
Zeventig minuten is een hele zit. Maar dan heb je ook wat. In het tot nu toe magere progressieve jaar een hoogtepunt. Een meesterwerk? In ieder geval een 'Peak Experience'! Harry de Vries (wat een week 29)

Wat een week ... CD

GYBE - Lift Your Skinny Fists ... (2000)

Vreemde band ...

... blijft het Godspeed You Black Emperor (GYBE) maar ook dit dubbelalbum 'Lift Your Skinny Fists Like Antennas in Heaven' mag er weer zijn. Mijn kennismaking verliep ooit via het in 2002 verschenen en briljante 'Yanqui U.X.O.', was hen wat uit het oog verloren maar liep nu tegen een voorganger van dat meesterwerk aan.
De band wordt vaak neergezet onder de noemer 'post rock' maar er zijn toch ook veel progressieve en psychedelische elementen waar te nemen. In ieder geval wil de band zelf ver af staan van alles wat 'mainstream' is. Dat is hen ook hier gelukt: experiment, ambient, erupties met stevige rock, filmische fragmenten die mij soms aan de muziek van John Zorn doen denken, het komt allemaal voorbij in de vier lange tracks (gemiddeld 20 minuten) waarbij 'Static' mij in alle vezels raakt. Mooi dat dit soort vreemde, complexe muziek emotioneel zo binnen kan komen.   
De band blijft obscuur. Wie er deel van uitmaken - er worden soms wat voornamen genoemd, de bandfoto's zijn doorgaans vaag, live stelt men zich niet voor - houdt men angstvallig verborgen, al doemen soms de namen van Elfrim Menuck en Mike Moya op. Maar wat maakt het uit, het is de muziek die telt en die is intrigerend. Harry de Vries (wat een week 28)

Wat een week ... CD

FOCUS - Hocus Pocus Box (2017)

Een deel ...

... van de met 13 CD's gevulde 'Hocus Pocus Box' had ik uiteraard al. Focus was altijd een favoriet. Maar een ander deel toch ook niet zoals de albums 'Focus Con Proby' en 'Jan Akkerman & Thijs van Leer - Focus', het album dat de zeer kortdurende comeback van dit duo in 1985 markeerde.  
Focus is een bijzondere band die vanaf 1969 een uniek, eigen geluid liet horen op de klassiekers 'Focus II Moving Waves', 'Focus III', 'Live At The Rainbow' en 'Hamburger Concerto'. Er is in mijn oren geen band die zo klinkt. Progressieve rock waarin altijd klassieke elementen zijn verwerkt en de toetsen en dwarsfluit van Van Leer (en zijn jodelen ...) en het gitaarspel van Akkerman domineren. In deze box ook van het unieke geluid afwijkende albums als 'Mother Focus', dat een gladder Amerikaans geluid liet horen, en 'Ship of Memories'. En natuurlijk ontbreekt het sterke 'Focus X' (2012) niet met de briljante gitarist Menno Gootjes. De band bestaat immers nog steeds en is mateloos populair in delen van Europa maar ook in Zuid-Amerika. 
Voor hen die alles van Focus bezitten is deze box wellicht overbodig (al is het wel een hebbedingetje). Er is immers geen sprake van remastering. Voor hen die nog niet het gehele oeuvre bezitten een goedkope kans om de CD-kast te completeren. Harry de Vries (wat een week 27)

Wat een week ... CD

DUSAN JEVTOVIC - No Answer (2017)

Is het rechtvaardig ...

... een recensie te schrijven over een album dat je nauwelijks twee dagen binnen hebt? Ja, wel als de schijf twee etmalen niet meer onder de laser vandaan is gekomen. En dat is het geval bij 'No Answer' van gitarist Dusan Jevtovic, die o.a. samenspeelde met Tony Levin, Gary Husband en Markus Reuter. Uitgebracht bij Moonjune Records.
Met drummer Asaf Sirkis en toetsenist Vasi Hadzimanov laat Jevtovic meer dan uitstekende progressieve jazz-rock horen waarin instrumentale erupties en subtiliteit elkaar afwisselen, ieder van de 9 tracks gezegend is met een wonderschoon thema, de jazz-rock niet ontaardt in eindeloos gepiel maar een gedegen structuur kent waarin solo's functioneel zijn. Het pianospel van Hadzimanov refereert vooral in de ingetogener passages, zoals in de prachtige opener 'Al Aire/Soko Bira', aan Keith Jarrett. Jevtovic trekt regelmatig van leer op de snaren maar weet ook de gevoelige te raken. Sirkis zorgt voor het cement via strak drumwerk.
Het in een glasheldere productie gestoken 'No Answer' verdient wat mij betreft in volle omvang het predikaat 'piekervaring'. Jevtovic cs. hebben in mijn oren een album uitgebracht dat, terugkijkend na een aantal jaren, gezien zal worden als een ijkpunt in de jazz-rock.
Harry de Vries (wat een week 26)

Wat een week ... CD

CAN - Saw Delight (1977)

Experimenteel en ontoegankelijk ...

...  is de eerste gedachte die opkomt als je aan Can denkt, de Duitse band die vooral actief was in de jaren ’60 en ’70. In die tijd samen met o.a. Amon Duul, Tangerine Dream en Faust belangrijke vertegenwoordigers van de zgn. Krautrock, een verzamelnaam voor Duitse bands die avantgardistische rockmuziek maakten. Het etiket suggereert wellicht dat hier sprake was van een bepaald genre. Dat was geenszins het geval. De term wilde slechts tot uitdrukking brengen dat het louter Duitse bands betrof ('sauerkraut') die zich wilden afzetten tegen de Anglo-Amerikaanse muziekscene.
Mocht er al enige overeenkomst zijn dan is het wellicht dat de meeste bands electronische instrumenten op de voorgrond plaatsten en vaak een ambientgeluid produceerden (Kraftwerk, Tangerine Dream). Daar is op 'Saw Delight veel minder sprake van, evenmin als van ontoegankelijkheid. Integendeel, alle 5 tracks liggen buitengewoon lekker in het gehoor en swingen dermate dat niet bewegen tijdens het luisteren onmogelijk is. De ritme-sectie is van uitzonderlijk hoog gehalte!
Dat Can het ook nu niet kon laten om een experimenteel, vernieuwend, geluid te produceren bewijst het ruim 15 minuten durende 'Animal Waves'. De stijl kan nog het beste gekarakteriseerd worden als 'psychedelische Latin': jawel een kruising tussen Santana en Pink Floyd ... Een heerlijk album, dat ik veel te laat ontdekt heb! Henk Vermeulen (wat een week 25)

Wat een week ... CD

MACHINE MASS - Plays Hendrix (2017)

Als volleerd coverhater ...

... zag ik op tegen het nieuwe album 'Plays Hendrix' van Machine Mass. Maar het valt meer dan mee want de 9 covers zijn in deze jazz-rock bewerkingen nauwelijks te herkennen als Jimi Hendrix composities. Natuurljk schemeren de oorspronkelijke thema's er doorheen zoals in 'Purple Haze' en 'Voodoo Chile' maar 'Little Wing' en 'Third Stone From The Sun' zou ik niet snel herkend hebben.
Antoine Guinet en Michel Delville (resp. toetsenist en gitarist bij o.a.The Wrong Object) en Tony Bianco (drummer bij o.a. douBt) weten de psychedelische sfeer van Hendrix' werk en tijdsgewricht goed te treffen. Ook de toevoeging van keyboards aan het doorgaans toetsenloze werk van Hendrix pakt goed uit. Bovendien staan de drie hun mannetje op hun instrumenten.
Resumerend een prima album, al kun je je afvragen waarom je, als je de oorspronkelijke composities zo heftig bewerkt dat herkenning ver weg is, niet gewoon zelf nieuwe composities schrijft. Dat zal marketingtechnisch wellicht wat minder interessant zijn. Harry de Vries (wat een week 24)

Wat een week ... CD

OMEGA - Anthology 1968-1979 (2017)

Beroemd in Hongarije ...

... maar ook daarbuiten. Volgens de promosheet verkocht Omega, een band die ik vaag kende en al sinds 1962 bestaat, 50 miljoen albums 'worldwide' en had men een grote hit met 'Pearls in Her Hair'. Een overzicht lag dus voor de hand.
De eerste schijf is voor de prog- en symfoliefhebber minder interessant. Die 17 tracks belichten Omega's mainstream pop kant. Goed maar aan mij niet besteed. Schijf 2 is een ander verhaal. Daar horen we 14 uitstekende, door keyboards gedomineerde prognummers met als uitschieters 'Gammapolis I & II' en 'The Lost Prophet'. Met goede zang maar niet zonder accent.
Ongelooflijk dat een zo grote band zo weinig aandacht kreeg in de gloriejaren. In ieder geval mijn deurtje voorbij ging. Dat Hongarije de thuisbasis was zal daar ook debet aan zijn geweest schat ik in. Deze, in een overigens lelijke en voor een 'anthology' magere hoes gestoken dubbelaar geeft echter een mooi overzicht van de twee kanten van de Omega-medaille. Voor ieder wat wils dus. Harry de Vries (wat een week 23)

Wat een week ... CD

ROGER WATERS - Is This The Live We Really Want? (2017)

In Londen was ik deze week...

... voor een bezoek aan de prachtige, indrukwekkende en emotievolle Pink Floyd Exhibition 'Their Mortal Remains' in het V&A Museum en o.a. een bezoek aan het Battersea Power Station (hoes 'Animals'). Dat maakte het al tot een Floydweek. De Floyd dichtheid nam verder toe, toen ik de tijd vond om het nieuwste album van Roger Waters 'Is This The Life We Really Want?' eindelijk goed te beluisteren.
Het is het wachten - 25 jaar - waard geweest. Waters heeft een sterk album afgeleverd dat produktioneel staat als een huis (Nigel Godrich o.a. Radiohead), een politiek statement is tegen oorlog, terrorisme en foute machthebbers zoals Trump, natuurlijk Floydreferenties kent en bovenal twaalf tracks lang kan tippen aan zijn meesterwerk 'Amused To Death'. Een knappe prestatie van Waters die nog net zo assertief en verbaal agressief is als in zijn 'Animals' teksten.
"Picture a shithouse with no fucking drains. Picture a leader with no fucking brains" zingt Roger Waters in 'Picture That'. Wie laat er nog protestsongs horen tegenwoordig? Waar is het politieke engagement in de muziek gebleven? In ieder geval bij Roger Waters dus. Het predikaat 'Peak Experience' volledig waard.  Harry de Vries (wat een week 22)

Wat een week ... CD

 MONKEY DIET - Inner Gobi (2016)

Een stevig trio ...

... het voor mij onbekende Monkey Diet. Een Italiaanse band die instrumentale progressieve rock maakt met een psychedelische toets. De deels geïmproviseerde muziek wordt gedomineerd door drums, bas en gitaar, gelardeerd met lekkere synthesizerstrepen en -accenten.
De ritmesectie bestaande uit Daniele Piccinini en Roberto Bernardi staat als een huis. Het gitaarspel van Gabriele Martelli is stevig en heeft een heerlijk rafeltje. Zo her en der en vooral in afsluiter 'Viking' doet de muziek mij denken aan King Crimson in de periode van 'Discipline' en 'Beat'. Gelukkig vergeet men ook de melodie niet waardoor de aandacht gevangen blijft van track 1 t/m 9.
Monkey Diet biedt een onverwachte muzikale verrassing. Bovendien is 'Inner Gobi' gestoken in een vreemde maar mooie hoes met als motto "Feed Your Inner Monkey". Harry de Vries (wat een week 21)

Wat een week ... CD

 IAN DANTER - Second Time Around (2015)

'Mainstream rock' ...

... is de kwalificatie aan 'Second Time Around' van multi-instrumentalist Ian Danter, o.a. drummer van Dressed to Kill, de tributeband van Kiss. Dit is de opvolger van het goed ontvangen debuut 'Prove You Wrong' (2013). Danter speelt alle instrumenten zelf. Knap, want er ontstaat toch echt de illusie dat hier een band aan het werk is.
Wellicht doe ik Danter tekort met de nihilistische kwalificatie 'mainstream rock'. 'Classic rock' is een betere omschrijving. Alle ingrediënten van dit genre zijn vertegenwoordigd: zwaar aangezette herkenbare riffs, veelal opgebouwd uit simpele gitaaraccoorden, krachtige, bij vlagen melodieuze vocalen en flitsende gitaarsolo’s als intermezzo’s en wat ballads als oases van rust (o.a. de titelsong en 'I Love You More'). Het album doet mij nog het meest denken aan Boston, de classic rockband uit de 70'er en 80'er jaren, die op het grensvlak van hardrock en pop opereerde.
Voor de liefhebber van ongecompliceerde melodieuze rockmuziek en wars van obscure muzikale experimenten zal 'Second Time Around' een aardige luisterervaring zijn. Henk Vermeulen (wat een week 19)