WAT EEN WEEK ... CD

RYMO - Kinetic (2021)

 

Deze drummer en bandleider ...            
     


 

 ... Rymo i.c. Ryan Moran beweegt zich doorgaans in een ander segment van de muziek dan de progressieve rock. Zo maakt hij met zijn band Slightly Stoopid een fusie van funk, rock, reggae, hip-hop en punk. En hij trad live op met o.a. Snoop Dogg. Ook daar richten we ons doorgaans niet op ...
Toch een review van dit uitstekende album waarbij de aandacht ook werd getrokken door bijdragen van de hier welbekende Tony Levin. Het is een heerlijk sferisch album waarin wel degelijk progressieve elementen zijn verwerkt, vooral in de ruimtelijke toetspartijen van Tom Griesgraber, en waarop logischerwijze de percussie van Rymo een voorname rol speelt. Zoals het promovel vermeldt "This album is a sonic journey. The music touches down in various sounding regions around the globe and takes the listener on a ride". En dat is ook zo, een soort 'progressive world music' waardoor je je de ene keer 'down under' waant (de didgeridoo wordt een aantal keren ingezet), dan weer op Jamaica om via het Midden Oosten terug te keren naar Amerika of Europa.
De in een heldere, mooie produktie gezette 16 tracks op 'Kinetic' zullen de laser nog regelmatig sieren. Ze nemen je mee op een avontuurlijke en mooie reis. Vaccinatiepaspoort niet nodig!  Harry de Vries (wat een week 03)


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases


  
 

 

 


Marcelo Paganini -
Identity Crisis (2021)

Label Eigen Beheer
Score 2
(out of 5 JoJo's)



                                                                             

Het nieuwe album van gitarist en toetsenist Marcelo Paganin heet 'Identity Crisis'. Ik kan u verzekeren daar zat ik tegenaan na beluistering. Ik lees soms lovende woorden over dit album, recenseren blijft nu eenmaal subjectief, woorden die ik echter absoluut niet kan plaatsen. De openingstrack 'Bacteria' is exemplarisch voor de rest van het album: een vermoeiende en overbodige aaneenschakeling van prog clichees, moeilijk doen om het moeilijk doen, het dendert maar door in een warrige produktie waarbij de afzonderlijke instrumenten soms niet meer te volgen zijn.
De parade aan bekende muzikanten ten spijt (o.a. Billy Sherwood, Chad Wackerman, Lenny White, Adam Holzman) kan ik geen waardering opbrengen voor deze eruptie. Als het allemaal wat minder was geweest zou de beoordeling iets positiever zijn uitgevallen. De kunst van het weglaten is Paganini echter niet gegeven vrees ik.


Laura Meade -
The Most Dangerous Woman in America (2020)

Label Laura Meade Music
Score
4 (out of 5 JoJo's)

 



Zangeres en toetsenist Laura Meade (IZZ) werd al eerder belicht op ProgLog AFTERglow via haar sterke debuutalbum 'Remedium' (2018). Op 'The Most Dangerous Woman in America' - foute titel - wordt zij wederom ondersteund door de broers John en Tom Galgano (ook IZZ). Beginnend met weldadige geluiden van golven en vogels ontrolt zich een avontuurlijk en smaakvol album waarop de melodie centraal staat, drummer Brian Coralian licht experimentele en eigentijdse ritmes laat horen, Laura Meade toont veel met haar stem te kunnen, van ingetogen tot dynamisch, de piano thematisch een voorname rol speelt, waar af en toe heerlijke solo's op de keys voorbij komen (o.a. een helaas te korte solo aan het eind van 'Burned at the Stake') en sferische klanktapijten de achtergrond vormen (zoals in 'Doesn't Change a Thing').
Laura Meade toont met haar tweede worp wederom aan de kunst van het componeren te beheersen. Produktioneel is ook alles weer dik in orde, Ik vermaak mij dan ook prima met dit werkstuk.


Derev - Leap of Faith (2021)

Label Derev Music
Score 4 (out of 5 JoJo's)


Derev is een mij tot nu toe onbekende progmetal band uit Canada die debuteren met de EP 'Leap of Faith'. Het is best lastig om onderscheidend te zijn in dit genre. Dat zijn ze dan ook niet maar het eindresultaat mag er best zijn. Men fuseert metal met invloeden vanuit de 'old school progressive rock' gemengd met wat invloeden vanuit het Midden Oosten (drummer Karabach en gitarist Bablanian komen uit Syrië/Armenië). Wat mij betreft zijn er referenties met bands als Shadow Gallery, Fates Warning en Opeth en in de track 'Turab' hoor ik vleugjes Porcupine Tree.
De 6 tracks worden kundig uitgevoerd en staan lekker in de mix met als uitschieters het mooie 'Futile' en het avontuurlijke 'Ghost of Guilt'. Niet wereldschokkend wat Derev laat horen maar 'Leap of Faith' is absoluut een ´teaser´ voor wat er wellicht nog gaat komen.


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (06-2021)

WAT EEN WEEK ... CD


GENESIS - Live over Europe (2007)


Natuurlijk gaat mijn ...            
     


 ... voorkeur uit naar Genesis uit de jaren '70, zowel met als zonder Peter Gabriel, laat ik zeggen tot en met Duke (1980). Daarna werd het mij te mainstream. Was het misschien daarom dat ik deze dubbelaar 'Live Over Europe' zo laat aanschafte?
Onterecht. Want wat wordt hier retestrak en geweldig gemusiceerd door het vijftal. Zelfs de tracks uit de latere periode kunnen mij in deze liversies bekoren zoals 'Invisible Touch' en 'Mama'. En als ik dan ook nog de documentaire en de liveregistratie erbij pak dan geniet ik van de drumduetten tussen Phil Collins, de man die bij mij geen kwaad kan doen, en Chester Thompson. Tony Banks en Michael Rutherford leveren altijd kwaliteit en wat een geweldige, gitaarsolo's legt Daryl Stuermer neer in.o.a. 'Firth of Fifth (Excerpt)'.
De mannen gaan weer op toernee, Collins helaas niet meer drummend door zijn fysieke malheur, hij wordt vervangen door zijn zoon Nic Collins. Wel een aderlating dat Thompson niet meer meedoet: is de vriendschap over? Nou ja, hoe dan ook dit uitstekende livealbum nodigt uit tot het kopen van een ticket voor de tour in het najaar van 2021 'The Last Domino?' Harry de Vries (wat een week 02)

WAT EEN WEEK ... CD

SOFT WORKS - Abracadabra in Osaka (2021)

Het begin van Soft Works ...            
     


 ... en de start van Moonjune Records ontsproot uit de ontmoeting tussen Elton Dean (sax, piano) en platenbaas en 'dromer' Leonardo Pavkovic op    1 januari 2000. Nadat John Marshall (drums), Alan Holdsworh (gitaar) en Hugh Hopper (bas) waren benaderd ontstond Soft Works, een reïncarnatie van Soft Machine met als enige album 'Abracadabra' (2003).
Op 11 augustus 2003 trad dit illustere viertal op in Osaka. Met dank aan de inspanningen van Marshall en Pavkovic en als eerbetoon aan hun overleden vrienden is dit uitstekende live concert nu eindelijk uitgebracht. 'Uitstekend' waren de geluidsopnamen echter zeker niet maar door de productionele inspanningen van Mark Wingfield zijn de opnames nu kwalitatief goed te noemen.
Op deze dubbel CD, die gehuld is in een prachtige, impressionistische in Japanse sferen opgetrokken hoes, horen we 11 uitstekende tracks voortkomend uit dat enige studioalbum maar ook uit aan Soft Machine gerelateerde acts (zoals de track 'Calyx' van Hatfield and the North's Phil Miller). En wat is het weer genieten van Holdsworth's unieke gitaarsolo's, het ruimtelijke blaaswerk van Dean en niet te vergeten zijn Fender Rhodes spel en de uitstekende ritmesectie van Marshall en Hopper. Maar het is ook genieten van het synergetische samenspel. Vroegere tijden herleven met deze uitgave van 'Abracadabra in Osaka', van historische waarde op de dynamische tijdlijn die 'Soft Machine' heet. Harry de Vries (wat een week 01)    


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases


  
 

 

 

Robert Jürjendal -
Water Finds a Way (2021)

Label New Dog Records
Score 4
(out of 5 JoJo's)



                                                                              


De Estlandse
gitarist Robert Jürjendal heeft een opleiding bij Robert Fripp's Crafty Guitar School achter de rug en maakte deel uit van de band van Toyah. Vooral dat eerste is te horen op dit prachtige, enigszins ambient aandoende album 'Water Finds A Way'. Een werkstuk dat in de 14 tracks inderdaad stroomt als water en heerlijk door het muzikale landschap meandert. Het is een familieaangelegenheid want Jürjendal wordt incidenteel ondersteund door de stem van zijn vrouw Signe en de cello van zoon Anti. Het is vooral de lange sustain die opvalt in het gitaarspel van Jürjendal, veroorzaakt door de 'sustain pick up' die hij op zijn gitaar bouwde en die verantwoordelijk is voor uitgerekte tonen en akkoorden die zo goed passen bij dat meanderende water, water dat niet ophoudt met stromen. En als ik dan toch in de natte metaforen blijf, een kritiekpunt kan zijn dat het album ook wel wat voortkabbelt. Maar een kniesoor die zich daardoor laat beïnvloeden want het is een weldadig album dat helpt de zinnen te verzetten in deze vreemde tijd.


   Stick Men - Owari (2020)

    Label Moonjune Records
    Score
4 (out of 5 JoJo's)

 



Eerlijk gezegd dacht ik toen ik dit album ontving "we worden wel enigszins overvoerd met releases waarbij Markus Reuter, Pat Mastelotto, Tony Levin en hier als gast Gary Husband betrokken zijn". Het duurde dan ook even voordat 'Owari' - Japans voor 'Het Einde'- de laser sierde maar toen was ik toch ook wel weer snel verkocht. Het is een prima live registratie van het enige concert in Japan dat door de Covid-ellende nog overbleef van de geplande toernee. Angstig door het virus woonden maar weinigen dit unieke en monumentale optreden bij. Dat is jammer want de heren waren op dreef in de elf tracks. Grotendeels nummers van de eerdere albums van Stick Men - waarbij de toevoeging van de keyboards van Husband  een nieuwe dimensie geeft aan bestaande composities - aangevuld met het bijna onvermijdelijke 'Larks Tonques in Aspic, Part II'. Het is even doorbijten want men grossiert in vermoeiende muziek maar daar is een beetje progger wel aan gewend.


Kali Trio - Loom (2021)

Label Eigen beheer
Score 3 (out of 5 JoJo's)


Het Kali Trio - wat een naam - was mij onbekend en ook de musici Raphael Loher (piano), Urs Müller (guitar) en Nicolas Stocker (drums) doen bij mij geen belletje rinkelen. Maar wellicht staan zij nog aan het begin van een glanzende carriere, al zal dit trio met deze muziek niet snel een groot publiek bereiken. Wellicht is dat ook niet hun doel. Wat we horen is nogal experimentele, wat fragmentarische muziek met een industrieel karakter. Met betrekking tot dat laatste doet het mij denken aan de prima Rotterdamse band Kiem die ooit in de jaren '80 in hun muziek de bedrijvigheid van de haven wilde laten doorklinken. De muziek zit vernuftig in elkaar - hoor ik ook niet af en toe een jazz akkoord - er wordt knap gespeeld in de vier tracks, ik vind alleen dat er te weinig ontwikkeling zit in het album. Eentonigheid ligt aan de ene kant op de loer, aan de andere kant veer ik soms weer op bij een vreemde wending, een rare toetsaanslag, een eruptie door de gitaar of een onverwachte break van de drummer. Raar album dat 'Loom' en daardoor toch aantrekkelijk. Voor even ...


Geri van Essen - Cleaned the Windows (2021)

Label Tiny Room Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)




Het Utrechtse label
Tiny Room Records heeft de vaardigheid om steeds weer met nieuwe namen op de proppen te komen, nu met de Nederlandse maar in Londen wonende zangeres Geri van Essen. Na wat technische problemen waardoor de opnames misliepen riep zij de hulp in van o.a. Tiny Room platenbaas Stefan Breuer (gitaar, bas, keys, drums, zang) en wat Londense musici. Het resultaat is 'Cleaned the Windows' dat handelt over het je eenzaam voelen in een discussie waarbij je via taal maar niet tot elkaar kan komen. We horen enigszins melancholische muziek met een overduidelijk folkaccent en met referenties aan de jaren '70 waarbij ik muzikaal vooral moet denken aan Joni Mitchell en qua stem van Van Essen aan Sandy Denny of, van latere datum, Gillian Welch. Een lekker album waarbij ik echter de diepgang mis die deze artiesten muzikaal en vocaal wel hadden en waarop de composities wat eentonig zijn. Het album gaat daardoor na zo'n zes van de tien tracks bijna ongemerkt voorbij. Daardoor blijft het in een mooie hoes gestoken werkstuk steken op 3 uit 5.


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (03-2021)


THE MASTELOTTOS -
A Romantic's Guide
to King Crimson (2021)


Label: 7D Media
Bandsite:
www.patmastelotto.com
Running Time:
Reviewer: Harry de Vries
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Na een oorverdovende stilte van enkele maanden op deze site, o.a. te wijten aan persoonlijke omstandigheden van de reviewers en editor, zijn we nu weer 'full swing' terug en wel met een verrassend en uitstekend album van The Mastelottos. De in de prog ingevoerden weten dan dat het gaat om drummer Pat Mastelotto, al meer dan 25 jaar lid van King Crimson, en zijn vrouw Deborah Mastelotto.

Op het promovel van dit in prachtig en passend artwork gestoken album staat een grappige maar terechte constatering - zo weet ik als regelmatig bezoeker van KC concerten - "Live KC concerts were legendary for impossible lines to the men's toilets and virtually no one in the ladies. However, the longer the band tours, the more I witness a change in the proportions of male/female balance. It appears that women all over the world are discovering KC". En dat is ook direct de aanleiding voor dit album, Deborah Mastelotto zocht composities van KC waarin 'romantiek' een voorname rol speelt, arrangeerde ze opnieuw en zong zelf de teksten. Daardoor en niet in de laatste plaats door een vrouwelijke stem krijgen de composities een geheel andere sfeer en drijven bewust, zo zegt zij zelf, weg van prog. De nieuwe arrangementen zijn zodanig anders dat ik even tijd nodig had om de oorspronkelijke compositie erin te ontwaren. Dat is niet vreemd met deze totaal andere en verrassende benadering van de bronmuziek en - teksten. 

Het resultaat mag er zijn met 12 prachtig gearrangeerde en uitgevoerde tracks - o.a. 'Matte Kudasai', 'Heartbeat', 'Moonchild'', 'Book of Saturday' en zelfs 'Elephant Talk' - gezet in een warme en aantrekkelijke produktie. Deborah Mastelotto zingt mooi, soms enigszins declamerend, en haar stem en manier van zingen doen mij soms denken aan Marianne Faithfull. En Pat verzorgt vakkundig de drums, waarbij hij zich natuurlijk terughoudender moet opstellen dan in KC. De ondersteunende muzikanten verstaan hun vak en maken de romantische sfeer compleet.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik toen ik deze promo ontving even dacht "is dit nu nodig, voegt het iets toe?". Maar ik ben volledig om: een heerlijk album dat mij in een andere, lieflijke wereld brengt, zelfs als Deborah zingt "Talk talk talk, it's only talk, comments, cliches, commentary, controversy chatter, chit-chat, chit-chat, chit-chat conversation, contradiction, criticism it's only talk cheap talk". En dat Robert Fripp zijn zegen aan deze afwijkende 'out of the box' benadering van zijn composities heeft gegeven zegt ook wel iets. En is Dr. Bruford wellicht Bill ....? Harry de Vries (03-2021)


Personnel:
Deborah Mastelotto - vocals
Pat Mastelotto - drums, percussion
Marty Hobratsch - bass
Chris Cowan - keys
Mike McGary - flugelhorn, trumpet
Aralee Dorough - alto recorder
Mark Cook - warr guitar
Laura Scarborough - vibes, rhodes
Marco Machera - synth, wurlitzer, horns
Christian Constantini - keys, accordion
Jeremey Nesse - upright, synth bass, strings
Colin Catwood - oboe
Seventh and Eight Men - mellotron
Dr. Bruford - simmons percussion

Discography:
A Romantic's Guide to King Crimson (2021)


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases



 

 

 

Markus Reuter- Sun Trance (2020)

Label Moonjune Records
Score 4
(out of 5 JoJo's)

                                                                              

  

 

 

 

 

Duizendpoot Markus Reuter zo mag ik hem toch wel noemen want een vloed aan CD's overspoelt mij de laatste maanden van deze 'Touch Gitarist'. In verschillende samenwerkingsverbanden, met diverse stijlen, van ambient naar stevig, van ingetogen naar dynamisch. Deze keer een uitvoering uit 2017 waarop Reuter live tijdens de wereldpremiere van 'Sun Trance' samenwerkt met het Mannheimer Schlagwerk.
Wat we horen is een meditatieve - althans zo ervaar ik het - compositie, waarbij het thema, in eerste instantie vooral gedomineerd door het 'Glockenspiel', zich 36 minuten repeteert en gaandeweg wordt uitgebouwd naar een wat meer traditionele bezetting van bas, drums en gitaar. Waarbij de 'touch guitar' van Reuter voor de soundscapes en sfeerbeelden zorgt. Het doet mij denken aan de repeterende muziek van Steve Reich, Philip Glass maar ook aan de herhaling in bijvoorbeeld 'Canto Ostinato' van Simeon ten Holt.
'Sun Trance' is een heerlijk werkstuk om in op te gaan en weg te dromen van een wereld die op dit moment minder mooi is.


Days Between Stations - Giants (2020)


Label
Station One

Score
3 (out of 5 JoJo's)


             


 


De nogal lovende
recensies van het derde album 'Giants' van Days Between Stations kan ik niet goed plaatsen. Recenseren blijft, zo blijkt maar weer, een subjectieve bezigheid. Niet dat ik dit een slecht album vind, het krijgt toch nog het predikaat 'goed'. Maar de zeven composities zijn een herhaling van progressieve rock zetten die door bands als Yes en Genesis zo goed zijn neergezet dat iedere poging nadien vaak een zwakke afspiegeling wordt. Zo ook hier. Of een gevoel teweegbrengt van irritatie en verbazing ("waar heb ik dit eerder gehoord"). Dan voeg ik daar nog de prominente rol van Billy Sherwood (Yes) bij, die over het algemeen niet uitblinkt in sterke albums, en hier ook nog de zang voor een deel voor zijn rekening neemt. En dat trek ik echt niet: te hoog, snerpend en na een paar composities haak ik daarop af.
Verder zijn de nogal complexe delen van bijvoorbeeld het 16 minuten durende opener 'Spark' chaotisch en staan de instrumenten slecht in de mix en staat de stem van vooral Sherwood te dominant in de mix. Jammer want de composities an sich bevatten aanstekelijke stukken en refreinen waarin soms ook Durga McBroom (Pink Floyd) opduikt. al gaat ook zij soms onder in het geweld.
Kortom,
het voert mij te ver om tot het oordeel 'matig' te komen. Met duwen en trekken en enige coulance kwam ik dan toch nog iets hoger uit. Vooruit dan maar. 



Dave Schoepke - Tesselated Resonance (2020)



Label
Eigen beheer

Score 1 (out of 5 JoJo's)



                                        



Voor zover ik het op de hoes kan achterhalen is 'Tesselated Resonance' van drummer en percussionist Dave Schoepke een uitgave in eigen beheer. Tja en in eigen beheer kun je alles uitgeven. Alleen is er een markt voor? Voor kwaliteit is er altijd wel plek maar wat ik hier hoor is ver onder de maat.
Een album vullen met drums en percussie is natuurlijk al lastig. En als je dan composities maakt gebaseerd op enkel en alleen percussie dan is dat nog lastiger en moet je van goede huize komen. Op dit album horen we simpel en soms onsamenhagend getrommel zonder kop, romp en staart. Waarom wordt dit op de markt gebracht? Wie zit hier op te wachten?
Ik heb een advies voor Schoepke: luister eens naar de composities van meesterdrummer en percussionist Terry Bozzio (o.a. Zappa en UK). Daar valt een hoop van te leren.


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (10-2020)

MANDOKI SOULMATES
Living in the Gap (2020)

Label: Cleopatra Records
Bandsite:
https://mandoki-soulmates.com/
Running Time:

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score

 

(out of max. 5 JoJo's) 

 

Toen de promo van het nieuwe dubbelalbum 'Living in the Gap' van Mandoki Soulmates op mijn deurmat plofte viel ik om van verbazing. Het was namelijk nogal een plof: twee bijgaande boeken, een hele map met foto's en achtergrondinfo, een usb-stick met info voor de pers, lyrics en 'thank you's', plus een luxe cd verpakking met dito boekje. Ik dacht "zo dat mag wat kosten".... Het moet gezegd het is allemaal uitstekend verzorgd en doordacht. En dat geldt zeker ook voor de muziek op deze dubbelaar want die is van hoog niveau.
De Hongaarse zanger en drummer Leslie Mandoki brengt deze 'soulmates' (teveel om op te noemen maar o.a. Ian Anderson, Simon Phillips, Jack Bruce, Al Dimeola en John Helliwell) al jaren bij elkaar en dat resulteerde tot op heden in doorgaans gladde covers. Dat is hier zeker niet het geval. Op de eerste CD 'Living in the Gap' staan 12 tracks grotendeels gecomponeerd door Mandoki zelf. Deze CD beweegt zich in de sfeer van sterk geproduceerde jazz georiënteerde muziek waarbij de voeten al snel van de vloer zouden kunnen door de aanstekelijke ritmes en refreinen. Er wordt veel gesoleerd waarbij ik vooral geniet van het virtuoze gitaarwerk van Dimeola en de scheurende saxen van Supertramp's Helliwell. Dynamiek en ingetogenheid wisselen elkaar af. Ik moet wel zeggen dat dit soort wat gladde songs niet direct aan mij zijn besteed waarbij 'Mother Europe' mij dan ook heel snel naar de tweede schijf deed grijpen.
En die tweede schijf is andere koek. Want op die schijf schuiven we op naar de regionen van de op klassieke leest geschoeide symfonische rock. Tijdens een eerdere samenkomst sprak Mandoki met de helaas beiden overleden giganten Greg Lake en Jon Lord. In dat gesprek bleek dat zij gedrieën een voorliefde hadden voor de klassieke muziek van de Hongaarse componist Bela Bartok. Het uit zeven delen bestaande 'Hungarian Pictures' is dan ook gebaseerd op de muzikale thema's van Bartok en gearrangeerd en vertaald naar symfonische rock zoals ik al zei maar ook hier schemeren jazzy akkoorden zo her en der door en niet te vergeten fracties van Hongaarse volksmuziek. Het is werkelijk prachtig wat er voorbijkomt in tracks als 'Utopia for Realists', 'Sessions in the Village' en 'Transylvanian Dances'. Het doet mij soms denken aan het bijna vergeten tweeluik 'Victor' uit de jaren '70 van Rigoni en Schoenherz, een symfonisch juweel dat ergens in al die decennia verloren lijkt te zijn gegaan. En ook op schijf 2 schittert een aantal grote namen waarbij wederom Dimeola en Helliwell opvallen.
Laat ik niet vergeten te melden dat het album tekstueel geengageerd is via de boodschap die Mandoki wil uitzenden, een boodschap van 'old rebels to the young rebels' om te strijden tegen uitsluiting van mensen, te vechten voor een betere wereld, zowel sociaal-economisch als milieutechnisch. De samenwerking van al die musici uit verschillende hoeken van de muziek, zelfs Peter Maffay (...) doet mee, kan derhalve symbool zijn voor een wereld zonder 'uitsluiting' van anderen.
Mandoki Soulmates hebben een geweldig werkstuk neergezet waarbij schijf 1 sterk is maar niet zozeer mijn 'cup of tea' terwijl schijf 2 briljante progressieve muziek laat horen gefundeerd op klassieke pilaren. Nu maar hopen dat de weldadige promoset zich terugbetaalt. Harry de Vries (09-2020)

Personnel (selection):
Leslie Mandoki (vocals, drums, percussion)
John Helliwell (saxes)
Al Dimeola (guitars)
Ian Anderson (vocals, flute)
Simon Phillips (drums)
Jack Bruce (vocals, bass)
Tony Carey (keyboards)
Cory Henry (keyboards)
Randy Breckers (horns)
Chris Thompson (vocals)
Bobby Kimball (vocals)


Discography:

Back To Myself (1982)
Strangers In A Paradise (1988)
People In Room No. 8 (1997)
Soulmates (2002)
Thank You! (2010)
Wings Of Freedom (2019)
Living In The Gap (2020)