Wat een week ... CD

DEWA BUDJANA - Zentuary (2016)

Wederom een veelzijdig muzikaal avontuur ...


 
 ... vertolkt door een keur aan internationale sterren die hun sporen al decennia hebben verdiend in bekende bands en projecten. De veelzijdige avontuurlijkheid en het kwalitatief hoge gehalte van de instrumentalisten is, net als bij de vorige projecten van Dewa Budjana, ook van toepassing op zijn tiende album 'Zentuary'.
Op de twee schijven is het handelsmerk van de Balinese gitaarvirtuoos overduidelijk te horen. Ook nu weer een knap gearrangeerde mix van wereldse stijlen, met als basis met oosterse klanken verrijkte westerse fusion. De oosterse ingrediënten bestaan vooral uit tribale gezangen (‘Dancing Tears’), het instrumentarium (o.a. de Indonesische bamboo-fluit) en de taal (zoals de Sundanese vertaling - ‘Rerengat Langit’ - van een door Tony Levin geschreven tekst). Bassist Levin vormt samen met de drummers Gary Husband en Jack DeJohnette de solide ritmesectie waarop de anderen kunnen excelleren. Behalve de briljant gespeelde solopartijen - Budjana op gitaar maar ook Danny Markovich met zijn koperen blaasinstrumenten - zijn ook de knap gearrangeerde harmonieën uiterst genietbaar.
De composities variëren van uiterst complex - bij vlagen experimenteel - tot simpele, prettig in het gehoor liggende melodieën die na het beluisteren lang in het hoofd blijven zitten. Een uiterst veelzijdig album dus dat wederom de vraag oproept wanneer Budjana ons land eens komt bezoeken. Henk Vermeulen (wat een week 01)

THE INEVITABLE EDITORS ORGASM

PROG TOP 10 HARRY DE VRIES 2018
 

01 RIVERSIDE - WASTELAND
Doorleefder en melancholischer dan ooit.





02 OAK - False Memory Archive
Een absolute auditieve hersenspoeling van zeer hoog niveau.
03 A PERFECT CIRCLE - Eat the Elephant
Een album waarop heel veel gebeurt: progressief in de ware zin van het woord.
04 MYSTERY -  Lies & Butterflies
Symfonische rock van de bovenste plank gespeeld door topmuzikanten.
05 SOFT MACHINE - Hidden Details
Sterk album waarin de echo's van alle levenscycli van de band doorklinken.
06 DUSAN JEVTOVIC - Live at Home
Meer dan uitstekend live-album met progressieve jazz-rock/fusion.
07 KAYAK - Seventeen
Met deze 'oerprog' heeft de band mij weer voor zich gewonnen.
08 ANCIENT VEIL - Rings of Earthly ... Live
Dynamische symfonische rock met een folkrandje en een lichte jazz-rock toets.      
09 MARK WINGFIELD - Tales of a Dreaming City
De top van de hedendaagse jazz-rock.
10 YES feat. ARW - Live at The Apollo
Met ARW: de beste versie van Yes. Nog nooit klonk 'Awaken' zo goed.  

Net buiten de prijzen: VANTOMME - Vegir


NON-PROG TOP 10 HARRY DE VRIES 2018

01 PAUL McCARTNEY - EGYPT STATION
Lever ik ook zoveel kwaliteit bij 75 jaar?






02 MARIANNE FAITHFULL - Negative Capability
Prachtig, emotioneel ´testament bij leven´, ondersteund door Nick Cave Band.
03 CEDRIC BURNSIDE - Benton County Relic
Snel beklijvende, uitgeklede blues met soulinvloed (andersom mag ook).
04 JACK WHITE - Boarding House Reach
Onafhankelijke geest White experimenteert lustig zonder uit de bocht te schieten. 
05 BRUCE SPRINGSTEEN - Live at Broadway 
Alleen spelend, op gitaar en piano, gelardeerd met prachtige, emotionele verhalen.    
06 ASTRAL SWANS - Strange Prison
Canadese singer-songwriter bezingt subliem de last van het leven.
07 LAURA MEADE - Remedium
Aangeklede singer-songwriter composities met een lichte progtoets.
08 JONATHAN WILSON - Birds
Wilson biedt een staalkaart van de muziek en is toch coherent. 
09 THE MAN FROM RAVCON - Another World 
'The Perfect Soundtrack for the Summer of 2018' zei hij zelf. Inderdaad!
10 FERNANDO PERDOMO - Zebra Crossing 
Liefdesbetuiging, met eigen smoel, vanuit Abbey Road Studios aan The Beatles.


PROG TOP 10 HENK VERMEULEN 2018


01 DAUGHTERS -
YOU WON´T GET WHAT YOU WANT

In misère gedrenkte misantropische geluidspoëzie




02 KING GIZZARD & THE LIZARD WIZARD - Polygwondaland
Unieke creatieve en vooral speelse psychedelica.
03 KING GIZZARD & THE LIZARD WIZARD - Gumboot Soup
Net zo goed als zijn voorganger.
04 RIVERSIDE - Wasteland
Breekbaar en eerlijk: over verlies en andere kwestbaarheden.
05 OAK - False Memory Archive
Canterbury anno 2018, gedragen door zanger met bijzondere stem.
06 YOB - Our Raw Heart
Uit diepe ellende voortgekomen donkere schoonheid. 
07 SLEEP - The Sciences
'Doomer' dan doom, 'Blacker' dan Black Sabbath.
08 LUNATIC SOUL - Under the Fragmented Sky
Intiem en minimalistisch maar o zo veelzeggend.
09 ANNA VON HAUSWOLFF - Dead Magic
Alsof een krijsende duivel(in) zichzelf bevredigt op het kerkorgel.
10 DEAFHEAVEN - Ordinary Corrupt Human Love
Een nieuwe standaard in het blackgaze genre.

Net buiten de prijzen: DWIKI DHARMAWAN - Rumah Batu/YES - Live at The Apollo/HAKEN - L-1VE/WOODEN SHIPS - V/SOFT MACHINE - Hidden Details


NON-PROG TOP 10 HENK VERMEULEN 2018
 
01  PHOSPHORESCENT- C'EST LA VIE
Schitterende met psychedelica doorvlochten Americana






02 KURT VILE - Bottle It In
Weemoedige liedjes, prachtig gezongen door subliem gitarist.
03 JASON ISBELL & THE 400 UNIT - Live from The Ryman
Beste Americana livealbum uit 2018!
04 EELS - The Deconstruction
Melancholie verpakt in schitterende arrangementen.
05 WILLARD GRANT CONSPIRACY - Untethered
Breekbaar testament van alt-country gigant Robert Fisher.
06 JEFF TWEEDY - Warm
Warm vertolkte autobiografische teksten met subtiel gitaarwerk. 
07 RY COODER - The Prodigal Son
Cooderiaanse vertolkingen van oude blues- en folksongs.
08 CLAW BOYS CLAW -It's Not Me, The Horse is not me Part 1
Krachtige, meeslepende Nederrock.
09 TIM KNOL - Cut the Wire
Knol fikst het wederom: oerdegelijke 'Dutch Americana'. 
10 JACK WHITE - Boarding House Reach
Interessant experimenteel album van getalenteerd muzikant.

Focus - Focus 11 (2018) 

Label: In And Out Of Focus Records
Bandsite:
www.focustheband.com
Running Time: 52:49

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(out of of 5 JoJo's)


Focus heeft al vele levens gekend. Na de succesperiode met Jan Akkerman waarin de muzikale handtekening werd gezet, volgden variërende bezettingen en zelfs een korte hereniging. Nadien was het lange tijd stil maar in deze eeuw en vooral in het laatste decennium is de band weer springlevend, toert de hele wereld rond en trekt volle zalen. Het laatste studioalbum dateert alweer van 2012. Tussentijds kwam men o.a. met 'Golden Oldies' (2014) - oude nummers opnieuw uitgevoerd - en het 'Family Album' (2017) met 'outtakes', 'first takes', experimenten en alternatieve uitvoeringen. Nu dus het elfde studioalbum.
De komst van gitarist Menno Gootjes begin van dit decennium heeft de band wat mij betreft een 'boost' gegeven. Gootjes steekt Akkerman naar de kroon, al zijn vergelijkingen altijd gevaarlijk. Voorts is toetsenist, fluitist en incidenteel zanger Thijs van Leer met veel plezier aan zijn zoveelste jeugd bezig, hetgeen ook geldt voor meesterdrummer Pierre van der Linden. Bassist Bobby Jacobs is een aantal jaren terug vervangen door Udo Pannekeet die vakkundig zijn taak uitvoert.
'Focus 11', wederom in een hoes van Roger Dean gestoken, bevat elf grotendeels instrumentale tracks waarbij de ooit gezette muzikale handtekening van Focus nog steeds herkenbaar is maar waar in 9 van de 11 tracks de jazz- en jazzrock invloed onmiskenbaar is. Dat pakt steeds goed uit maar in 'Mazzel', het sferische 'Winnie' en het mooi opgebouwde 'Clair-obscur' (hoor ik daar Pat Metheny ...) is de band op dit vlak in topvorm: vloeiende melodielijnen en ritmes, mooi ondersteunend en soms solerend piano-, orgel- en fluitspel, een heerlijk glijdende bas, virtuoos gitaarspel en synergetisch drumwerk. Zo ook in het scheurende 'Palindrome' waarin goed te horen is dat Gootjes ook roots heeft in de hard-rock en metalhoek en Van der Linden weldadig drumt. 

Gepeperder is opener 'Who's Calling', een up-tempo rocknummer in de Focus traditie waarin naar mijn mening veel mis gaat. In ieder geval de mix - de drums van Van der Linden klinken verschrikkelijk - en het geheel is rommelig. Die track had op een aantal fronten meer aandacht moeten krijgen. Een tweede minpunt is het door Van Leer gezongen 'How Many Miles?'. De tekst is mierzoet, de zang is beneden de maat, de muzikale aankleding maakt nog wat goed maar per saldo een onvoldoende.Wat meer zelfkritisch vermogen bij deze beide tracks zou niet misstaan hebben.
Focus gooit nog steeds kwalitatief hoge ogen. Misschien nog wel meer live dan in de studio, zoals ik zelf enige tijd terug mocht aanschouwen. Live spettert het en komt de Focus magie uitstekend tot uiting. In de studio komt dat weliswaar wat minder over maar ondanks wat minpuntjes heeft de band met 'Focus 11' weer een uitstekend album afgeleverd.  Harry 'JoJo' de Vries (12-2018)

Personnel:
Thijs van Leer - piano, organ, vocals, flute, synths
Pierre van der Linden - drums
Menno Gootjes - guitars
Udo Pannekeet - bass 

Discography:
In And Out Of Focus (1970)

Moving Waves (1971) 
Focus III (1972) 
Focus At The Rainbow (1973) 
Hamburger Concerto (1974) 
Mother Focus (1975) 
Ship Of Memories (1976) 
Focus Con Proby (1977) Focus 8 (2003) 
Live At The BBC (2004)
Focus 9 / New Skin (2006)
Focus X (2012)

Golden Oldies (2014)
Focus 8.5 - Beyond the Horizon (2016)
The Family Album (2017)
Focus 11 (2018)

Wat een week ... CD

DAVID CROSS & ANDREW BOOKER -
ENDS MEETING
(2018) 


Het lijkt soms alsof ...


... violist David Cross na zijn periode met King Crimson in de jaren '70 maar weinig actief is geweest. Het tegendeel is waar. Na een korte periode in de luwte formeerde hij de David Cross Band waarmee hij al jaren de wereld over trekt. Bovendien werkt hij op projectbasis regelmatig samen met o.a. Robert Fripp en dus ook met Sanguine Hum's Andrew Booker met wie hij het in 2006 op één avond (!) opgenomen album 'Ends Meeting' maakte dat nu echter pas wordt uitgegeven.
Booker (electronische drums) en Cross (electric violin) laten in de 7 tracks sferische, naar mijn mening deels geïmproviseerde muziek horen waarin het experiment de boventoon voert en Cross de meest vreemde geluiden uit zijn viool haalt. Het resulteert in een collage van geluid maar wel met een duidelijke structuur c.q. kop, romp en staart en melodie zoals mooi te horen is in opener 'Loopscape A'. 

Op 'Ends Meeting' kan lekker mentaal worden weggezweefd maar Cross en Booker halen je vaak weer met een onverwachte eruptie terug op aarde. Lekker album. Mij een raadsel waarom de release 12 jaar heeft moeten wachten. Harry de Vries (wat een week 30).

Wat een week ... CD

TAÏFUN & HOLDEN GOLDMUND - Split 12" (2018) 

Wat zijn de criteria om ...


... WeekCD te kunnen worden? Daar stond ik bij stil toen ik luisterde naar de 12" waarop twee bands - Taïfun en Holden Goldmund - door Tiny Room Records zijn samengebracht. Ik heb er twee criteria aan toegevoegd: het mag ook 12" vinyl zijn en het kan een aanmoediging zijn om door te gaan! Dat advies, voor wat het waard is, wil ik deze bands namelijk graag geven.
De keuze om
deze bands met ieder 4 tracks op één schijf te zetten is logisch. Zij bewegen zich namelijk beide in progressieve rocksferen waarbij er een duidelijke Scandinavische referentie is.
Het Belgische Taïfun bevalt mij het beste, niet in de laatste plaats omdat ik hun muziek sterk associeer met mijn favoriete band Motorpsycho en in iets mindere mate met Anekdoten. Bovendien weet Taïfun per track een sterk thema neer te zetten dat goed beklijft. Ook het Nederlandse Holden Goldmund spreekt mij aan, Zij gaan iets meer ingetogen te werk waarbij melancholie de boventoon voert.
Beide bands laten hoge kwaliteit horen, zowel compositorisch als speltechnisch, en de produktie is uitstekend. Wellicht dat deze 'aanmoedingsprijs' als 'CD van de Week' een bescheiden bijdrage kan leveren aan succes voor deze bands. Voor wie ze wil zien en horen: ga op 20 december naar De Kromme Haring in Utrecht. Daar spelen ze namelijk. Harry de Vries (wat een week 29)

Wat een week ... CD

LUNATIC SOUL - Walking On A Flashlight Beam (2014) 

Atmosferische progmuziek maken ...


... is Mariusz Duda, voorman van Riverside, op het lijf geschreven. Dat bewijst hij eens te meer op 'Walking On A Flashlight Beam', het vierde album dat hij in 2014 solo uitbracht onder de naam Lunatic Soul. De teller staat met de uitgave dit jaar van 'Under The Fragmented Sky' inmiddels al op zes albums.
De Pool Duda is een meester in het neerzetten van een mystieke sfeer die soms beangstigend is en op andere momenten aanzet tot melancholie. Naar mijn mening omdat hij vooral de kunst van het weglaten beheerst. Het is immers juist de lucht die in de composities zit die die sfeer bewerkstelligt en die de gevoelige snaar bij mij raakt. Met een in aanvang beknopte door toetsen of gitaar neergezette thematiek. Voeg daarbij de stevige erupties die her en der zijn verspreid over de negen composities en het plaatje is compleet.
Ieder mens heeft zo zijn piek- en dalervaringen in het leven. Als je je mee laat voeren op enerzijds de mooie en anderzijds de sombere melodielijnen van Duda's muziek en je doet je ogen dicht, zie je al die ervaringen aan je voorbijtrekken. Is dat niet wat met muziek wordt beoogd? Harry de Vries (wat een week 28)

Wat een week ... CD

SPIRITS BURNING - An Alien Heat (2018) 

Een heerlijk spaceplaatje  ...


... heeft Spirits Burning onder de bezielende leiding van Don Falcone afgeleverd. Hier samen met sci-fi auteur Michael Moorcock (o.a. vocals, harmonica), op wiens boek 'Alien Heat', onderdeel van de trilogie 'The Dancers at the End of Time', dit dubbelalbum is gebaseerd.  
Falcone houdt er van om allerlei gasten om zich heen te verzamelen. Ook nu weer leden van Hawkwind (Wishart, Chadwick, Bernand) - Spirits Burning klinkt soms dan ook als een latere versie van hun legendarische inspiratiebron - en leden van de hard-rockband Blue Oyster Cult (o.a. Albert Bouchard). Spacerock met een assertieve saus zou ik het dan ook willen noemen. Het is heerlijk wegzweven op de 16 tracks op CD 1. Het zweven neemt nog eens toe op CD2 waar alle nummers in instrumentale uitvoering zijn opgenomen. 
Dit in een mooie hoes gestoken dubbelalbum bevalt mij uitstekend en biedt een mooie gelegenheid om op gezette tijden de hectiek van het dagelijkse leven te ontvluchten. Dat kan ook zonder geestverruimende middelen. Een paar capsules Spirits Burning voldoen namelijk ook! Harry de Vries (wat een week 27)

Wat een week ... CD

OAK - False Memory Archive (2018) 

Ik val niet vaak  ...


... meer van mijn stoel bij een nieuwe release maar bij beluistering van het tweede album van de Noren van OAK, 'False Memory Archive', kon ik mij tijdens de val nog maar ternauwernood oprichten. Want wat ik hoorde was een absolute auditieve hersenspoeling, die alleen nog maar toenam bij de volgende luistersessies.
Het drietal van OAK kreeg de laatste jaren steun van gitarist Bjorn Riis (Airbag) en ook hier draagt hij op 'Causes' een steentje bij. OAK maakt echter vele malen spannender muziek dan Airbag. Er doemen bij mij eerder associaties op met Porcupine Tree, vooral door de vervreemdende toetspartijen. En de band blinkt uit in zang - dat kunnen we in de progrock niet altijd zeggen - en samenzang. De negen composities zijn allen even sterk al springen opener 'We, The Drowned', door het sterke ritme en de prachtige, gelaagde  melodielijnen, het op Debussy geïnspireerde 'Claire de Lune' en het titelnummer er voor mij uit. Weldadige gelaagdheid waardoor het album steeds meer verrassingen prijsgeeft, is sowieso een kenmerk van dit werkstuk.
Hun eersteling 'Lighthouse' (2016) ken ik niet. False Memory Archive' is in ieder geval een meesterwerk en smeekt om aankoop van het debuut. Een band die zo'n meesterstuk weet te maken kan immers op vorige albums niet tegenvallen. Ik schat in de nummer 1 in de Eindejaarslijst 2018. Het lijkt mij sterk dat dat nog wordt overtroffen in de komende twee maanden. Harry de Vries (wat een week 26)