Wat een week ... CD

CAMEL - Live at the Royal Albert Hall (2020)

Latimer is 'alive and kicking'  ...            
                                                 


... op de recent verschenen live dubbelaar van Camel. De jarenlange strijd met kanker heeft hij overwonnen en is met Camel, als enig oerlid, weer volledig terug. De band bestaat verder uit Colin Bass (bass, vocals), Denis Clement (drums) en Pete Jones (keyboards, sax, vocals),
De eerste schijf wordt grotendeels gevuld met de integrale uitvoering van het album 'Moonmadness' dat ik zelf in de bandcatalogus een van de mindere werkstukken vind. Het kabbelde, dat doet het live wat minder maar toch had er wat mij betreft wat meer peper in gemogen. Dat doet Latimer wel in de overige tracks en op schijf 2 waar hij schittert in o.a. 'Ice', met een lange, kippenvel opwekkende solo, en afsluiter 'Lady Fantasy'. De zang, die verdeeld is over Latimer, Bass en Jones, is helaas niet altijd even sterk en staat ook wat voorzichtig in de mix.

De power die op de tweede CD wordt getoond had ik graag het gehele optreden gezien. Desondanks een lekker livealbum van Camel. Ik hoop dat ze na de Corona perikelen nog een keer Nederland aan doen. Dan ben ik in ieder geval van de partij. Harry de Vries (wat een week 10)

Wat een week ... CD

KAYAK - Live 2019 (2020)

Heerlijk live document ...            
                                                     


... van Kayak, de band die samen met Supersister, Solution en Alquin voor mij qua progressieve muziek in de jaren '70 de dienst uit maakten. Opgenomen in De Boerderij in Zoetermeer en Hedon in Zwolle. Zalen waarvan ik hoop dat ze snel weer zonder Corona beperkingen open mogen.
Hoewel Ton Scherpenzeel nog het enige oerlid is, is
het Kayak geluid met name door zijn cultuurbewaking in al die decennia bewaard gebleven. Niet in de laatste plaats omdat hij de belangrijkste componist is, ook van de nummers van het recente album 'Seventeen' die vooral de eerste schijf van dit livealbum sieren. Maar ook oudere tracks zoals 'Alibi', 'Wintertime', 'Mammoth' en het onvermijdelijke maar wat mij betreft te vermijden 'Ruthless Queen' worden niet vergeten. De band excelleert - zoals ik zelf kon zien tijdens het concert in Zoetermeer - met de geweldige zanger Bart Schwertmann in een voorname rol.
'Live 2019' geeft een dwarsdoorsnede van de bandhistorie en een prima beeld van de laatste toernee van Kayak, Laten we hopen dat Scherpenzeel weer snel hersteld is van zijn gezondheidsproblemen. Als de zalen dan weer opengaan kunnen we ook in 2020 en 2021 weer genieten van deze sterkhouders. Harry de Vries (wat een week 09)

Wat een week ... CD

JON HASSELL - Verval Equinox (1977/2020)

Een mooie heruitgave  ...            
                                                         


... van 'Vernal  Equinox',het debuutalbum van trompettist Jon Hassell uit 1977, ligt onder de laser. Ik heb Hassell ooit leren kennen door zijn samenwerking met Brian Eno, Hun album 'Fourth World Vol. 1 Possible Musics' (1980 ) vind ik nog steeds een ijkpunt in het genre 'Ambient Music'. Toen ik het voor het eerst hoorde viel ik van mijn stoel: "wat gebeurt hier?" dacht ik.
Ook hier is sprake van 'Fourth World Music´ dat gedefinieerd kan worden als een fusie van 'electric jazz', 'ambient music' en 'world music' gelardeerd met 'field recordings'. De trompet van Hassell speelt daarin natuurlijk een prominente rol, waarbij het vooral zijn vreemde, ruisende geluid is - veroorzaakt door het gebruik van een harmonizer 'op' zijn trompet - dat de sfeer bepaalt. De muziek brengt je in een trance. De 'talking drums', Fender Rhodes piano, congas en synths van de andere muzikanten maken het nog meditatiever.
Brian Eno schrijft op de hoes hoeveel hij te danken heeft aan de inmiddels 83-jarige Jon Hassell. Ik denk inderdaad dat Eno na zijn vertrek uit Roxy Music, door zijn samenwerking met muzikanten als Harold Budd maar vooral met Jon Hassell, steeds verder opschoof naar het genre dat hij aanvankelijk vooral vorm en inhoud heeft gegeven: de ambient muziek. De heruitgave van 'Vernal Equinox' is dan ook niet alleen inhoudelijk terecht maar ook muziekhistorisch van waarde. Harry de Vries (wat een week 08)

Wat een week ... CD

DBA - Live in England (2019)

Eerlijk gezegd  ...            
                                                             


... konden de studioalbums van Downes Braide Association (DBA) mij maar weinig bekoren. Het beklijfde niet, de uitvoeringen van de tracks waren weinig spannend. Dat ligt anders voor de driedubbelaar 'Live in England' (2CD + DVD)
Dit in september 2018 opgenomen livealbum, waarop toetsenist Geoff Downes en zanger Chris Braide worden bijgestaan door Andy Hodge (bass), Dave Colquhoun (guitar) en David Longdon (vocals, flute, van Big Big Train) biedt veel meer avontuur dan de studiowerken waarbij vooral de keyboards en gitaren veel prominenter aanwezig zijn. Gevoegd naast uitstekend musiceren en een warme produktie maakt dit het livealbum tot een prima release. Waarbij het drieëntwintig minuten durende 'Skyscraper Souls' veel beter uit de verf komt dan de studioversie op het gelijknamige album. Per saldo geldt dat voor alle 16 tracks op dit weer in prachtig art-work van Roger Dean gestoken werkstuk.
Minpunten zijn de volkomen overbodige versie van 'Heat of the Moment' - hoe vaak hebben we dat al niet moeten aanhoren van diverse betrokkenen - en het gebrek aan een drummer van vlees en bloed. Waarom digitale drums als je met een band gaat toeren? Maar daar overheen stappend heeft DBA met 'Live in England' een smaakvolle registratie van hun liveprestaties uitgebracht die veel beter scoort dan de drie tot nu toe verschenen studiowerken. Harry de Vries (wat een week 07)

My Dying Bride - Evinta (2011) 

Label: Peaceville Records 
Bandsite:
www.mydyingbride.net
Running Time: 45:24 + 41:54
Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(max. score)


My Dying Bride is een Brits muziekgezelschap dat in 1990 werd opgericht en de elementen ‘death’, ‘black’ en vooral ‘doom’ uit het metalgenre op een geheel eigen, herkenbare wijze combineert. Een fraai prototype hiervan is het voorlaatste (dertiende) album: 'Feel the Mysery' (2015). Snoeiharde, uiterst complexe gitaarriffs, doorspekt met woeste grunts, ondersteund door virtuoze drumpartijen die worden afgewisseld met tergend trage, onheilspellende geluidsexercities en vocalen die handelen over wanhoop, duisternis en leegte, waarbij misantropie altijd op de loer ligt. Naast gitaren en drums zijn het vooral viool, piano en synthesizer, die de sinistere sfeer creëren.
'Evinta' is echter van een ander kaliber. Het is het eindresultaat van een 15 jaar durend project waarin de duistere essentie van de voorgaande 9 albums wordt samengevat in een geheel nieuwe vorm. Oudere muzikale thema’s en riffs werden voor dit project herschreven voor een verscheidenheid aan klassieke instrumenten in plaats van voor de oorspronkelijke traditionele metalinstrumenten. De zang divergeert bij vlagen ook aanzienlijk t.o.v. de originele uitvoeringen: operette i.p.v. grunt! 

Het is een atmosferisch, episch werkstuk dat thuishoort in de rij meesterwerken van metalbands die eerder het idee kregen om hun gevoelige en kwetsbare kanten voor het voetlicht te brengen zoals Opeth ('Damnation'), Ulver ('Kveldsjanger') en Borknagar
('Origin'). 'Evinta' is inderdaad zo’n meesterwerk. De twee schijfjes houden je anderhalf uur aan de geluidsdrager gekluisterd om te genieten van een muzikaal epos dat gevoelens van vertedering en verwondering oproept maar vooral ook van existentiële onzekerheid, angst en verdriet. Ondanks of misschien dankzij het benadrukken van deze ellende biedt het album ook troost. Troost omdat we ons bewust zijn van het scala aan menselijke emoties en gevoelens. Een voorrecht omdat het een ultiem bewijs is dat je leeft, in dit eenmalige aardse bestaan.
Het getuigt van brille als een band een dergelijk gevoeld inzicht teweeg kan brengen! My Dying Bride krijgt dit voor elkaar door genre-overstijgend te werk te gaan: in de eerste plaats door uiteenlopende kunstvormen als poëzie en muziek te verbinden en in de tweede plaats door verschillende muzikale genres die uitdrukking proberen te geven aan het unieke van het menselijk bestaan, met elkaar te verweven: barok, opera, neoklassiek, psychedelica, ambient, artrock, postrock of hoe je het ook wil noemen! In elk geval zullen progrock-liefhebbers van Pink Floyd, Ulver, Brian Eno, The Flaming Lips, Jean Michelle Jarre en Mike Oldfield, genieten van dit album. Henk Vermeulen (05-2020)


Personnel:
Andrew Craighan - arrangements
Aaron Stainthorpe - male vocals
Jonny Mauding - keyboards
Lucie Roche - female vocals
Alice Pembroke - alt violin
Johan Baum - cello


Discography:  
As the Flower Withers (1992)
 

Turn Loose the Swans (1993)
The Angel and the Dark River (1995)
Like Gods of the Sun (1996)
34.788%... Complete (1998)
The Light at the End of the World (1999)
The Dreadful Hours (2001)
Songs of Darkness, Words of Light (2004)
A Line Of Deathless Kings (2006)
For Lies I Sire (2009)
Evinta (2011)
A Map of all our Failures (2012)
Feel the Misery (2015)
The Ghost of Orion (2020)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Cross & Banks - Crossover (2020)

Label noisy010
Score 3 (out of 5 JoJo's)
                                                                               




De legendarische violist David Cross, bekend van zijn mysterieuze spel bij King Crimson in de jaren '70, is behoorlijk actief de laatste jaren. Met bands in allerlei samenstellingen en met solowerk. 'Crossover' betreft echter deels oude opnames die Cross maakte met de al even legendarische en complexe persoonlijkheid Peter Banks, ooit en kortstondig gitarist bij Yes. Die improviserende opnames dateren van 2010. Toen Banks helaas in 2013 overleed bleven de tapes op de plank liggen, vooral omdat Cross het lastig vond er naar te luisteren.
Toen hij dat in 2019 wel aandurfde realiseerde hij zich de potentie en hoorde karakteristieken die herleidbaar zijn naar die twee genoemde progressieve bands. Ondersteund door o.a. Pat Mastelotto en Jeremy Stacey (beiden KC) en Oliver Wakeman, Tony Kaye en Billy Sherwood (ex Yes) maakte hij het album af. Dit resulteerde in 8 goede tracks, stevig maar soms ook in ambient sferen, waarbij naast de geweldige viool van Cross vooral het sterke maar onvoorspelbare gitaarspel van Banks opvalt dat vele kanten opschiet maar vakkundig in bedwang wordt gehouden door de muzikanten die zich postuum om hem heen verzamelden. 

'Crossover' is een mooi eerbetoon van David Cross aan zijn collega Peter Banks die tevreden zou zijn mocht hij dit album ergens ver weg in de ether horen.

Darryl Way- Destinations (2020)

Label Right Honourable Records
Score 2 (out of 5 JoJo's)





En dan nog een begenadigd violist die niet stil zit de laatste jaren: Darryl Way, ooit in lang vervlogen tijden lid van Curved Air. Darryl Way was dan wel actief in een rockband maar is een klassiek geschoold muzikant die volgens mij ook meer affiniteit heeft met de wat meer traditionele klassieke muziek dan met rockmuziek, getuige de albums die hij de laatste jaren uitbracht met o.a. vertolkingen van composities van Vivaldi. Projecten die mij niet konden bekoren.
Op 'Destinations' tracht Way juist weer eens de rockinvalshoek wat meer ruimte te geven zoals in opener 'Downtown LA' en in 'The Restless City'. Zijn klassieke achtergrond en affiniteit zijn echter nooit ver weg zoals in 'The Stars'. Maar regelmatig verdwaalt hij in tenenkrommende, gladde en bezadigde niets-aan-de-hand muzak, zoals in 'The Wild West' en in het titelnummer.
Darryl Way is een voortreffelijke violist die soms in staat is om een uitstekende ontmoeting tussen klassiek en rock te arrangeren - zoals hij ooit ook in Darryl Way's Wolf deed - maar te vaak verzuimt om keuzes te maken dan wel verzandt in achter-de-geraniums muziek. Daar voel ik mij toch echt te jong voor. 



Rosalie Cunningham - RC (2019)

Label Cherry Red Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)
                                        




Tot voor kort was Rosalie Cunningham mij onbekend. De lovende berichten omtrent haar solo-debuut maakten mij echter nieuwsgierig. Niet ten onrechte want dit album staat als een progressief rockhuis. Zij wordt ondersteund door een krachtige band maar kan zelf meer dan uitstekend uit de voeten op gitaar, keyboards en bas terwijl haar stem er ook mag zijn en mij met enige regelmaat doet denken aan Toyah.
In haar muziek zijn psychedelische invloeden nooit ver weg en verder horen we een typische jaren '70 rocksound met invloeden van Deep Purple, Cream en Jethro Tull. Heerlijk is het 'interplay' tussen de gitaren en keyboards met vooral het Wurlitzer orgel - van Cunningham of toetsenist Mark Stonell?- in een glansrol. Alles bij elkaar 8 uitstekende composities die geweldig wegdraaien.
Nu bereikte mij het trieste bericht dat Cunningham is opgenomen en in volledige isolatie verkeert in verband met dat vermaledijde Corona-virus. Ik hoop dat dat goed afloopt voor haar en dat we haar, na de heropening van de theaterzalen, een keer kunnen aanschouwen in bijvoorbeeld De Boerderij in Zoetermeer. Ik kan niet wachten.


Markus Reuter - Truce (2020)

Label Moonjune Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)
                                        
 



De Duitse multi-instrumentalist Markus Reuter, bekend om zijn virtuose spel op de 'touch guitar' en zijn samenwerking met o.a. Devin Townsend en The Crimson ProjeKct, is ook al zo'n druk baasje, een workaholic zoals u wilt. Hier gaat hij het gevecht aan met Fabio Trentini (fretless bass, synthesizer) en Asaf Sirkis (acoustic drums). En een gevecht is het tussen drie muzikanten die elkaar opjagen naar onbekende gebieden waar ze in ieder geval als trio nog nooit geweest zijn. Af en toen neemt men wat gas terug en dan ontstaan er relatief ingetogen klanktapijten maar vaker is het complexe kost - met af toe associaties aan King Crimson - die heel wat vraagt van de luisteraar.
Ik vraag mij echter weleens af hoe lang je met dit soort produkten op de markt kan blijven komen. Het is razend knap maar het is typische 'muzikanten muziek' waarbij het niet belangrijk schijnt wat de luisteraar er van vindt maar het toch vooral lijkt te gaan om het spelplezier van de muzikanten. Desondanks heb ik mij wel vermaakt met 'Truce'. Of dat ook voor de buren geldt dat vraag ik mij af ...


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (04-2020)

Wat een week ... CD

PENDRAGON - Love Over Fear (2020)  

Zo die staat ...            

                                                                   

... het nieuwe album 'Love Over Fear' van de doorzetters van Pendragon. Doorzetters omdat ze volharden in het maken van heerlijke progrock met een symfonische 'touch' - andersom mag ook - maar ook doorzetters omdat ik ongelooflijk veel waardering heb voor hun voorman Nick Barrett. Die alles op alles zet om muzikant te blijven en daar van te leven, al is het soms op een houtje bijten. De huidige Corona-ellende zal het er ook voor hem niet makkelijker op maken aangezien de tournee gecanceld is en daarmee de verdiensten minimaal zullen zijn. 
Het uit tien tracks bestaande werkstuk van iets meer dan een uur koppelt geweldige melodielijnen aan weldadige, emotievolle gitaarsolo's van Barrett, o.a. op 12-strings gitaar, prachtig en warm gelardeerd met de keyboards van Clive Nolan - die ook heerlijke Mellotron tapijten neerlegt - en gedragen door de sterke ritmesectie van Peter Gee (bass) en
Jan-Vincent Velazco (drums). De beste drummer die ze ooit hadden volgens Barrett. 
Barrett c.s. wilden terug naar het immense symfonische geluid van de jaren '70 zonder te verzanden in solo's om de solo's. Dat is wat mij betreft uitstekend gelukt, een geweldig album dat mij vrolijk maakt in deze donkere tijden. Een 'Peak Experience' waard! Harry de Vries (wat een week 06)

Wat een week ... CD

THE GARDENING CLUB - Boy on a Bike (2020)  

Het is weer genieten ...            
                                                                              

... met dit wederom in schitterend art-work gestoken nieuwe, derde album van The Gardening Club. De muziek brengt je in een andere, lieftallige en perfecte wereld. Een heerlijke plaats waar geen virussen heersen, een plek om naar te vluchten in deze barre tijden. Of fietst die jongen voor zijn leven? Ik hou het veilig op het eerste.
Ik ben al een tijdje besmet door de muziek van deze band die onder de bezielende leiding staat van Martin Springett (tevens illustrator) en dat begon met het hier gerecenseerde prima debuutalbum. De muziek beweegt zich in Canterbury sferen, hoewel de Engelsman Springett al lang in Canada vertoeft, met invloeden van Caravan, qua zang soms een beetje aan Richard Sinclair ten tijde van Hatfield and the North doet denken en de instrumentale delen aan Gordon Giltrap. Vijftien prachtige composities die vernuftig in elkaar steken, waarop technisch goed gemusiceerd wordt en die gehuld zijn in een prima en warme produktie. Misschien toch een kritiekpunt: het kabbelt wat teveel voort, af en toe een eruptie zou welkom zijn. Iets voor het volgende werkstuk.

Desondanks heeft The Gardening Club weer een aangenaam album afgeleverd met 'Boy on a Bike'. Daar kom ik de verplichte dagen thuis, met dank aan Corona, wel mee door. Harry de Vries (wat een week 05)