Wat een week ... CD

SIRKIS/BIALAS IQ - Our New Earth (2019)

Het tweede album  ...            
                                                                                     
... van de sinds 2014 bestaande band Sirkis/Bialas IQ, een dubbelaar uitgegeven door Moonjune Records, had even tijd nodig om te bezinken en te beklijven. Het is dan ook geen gemakkelijke kost. Ik moest vooral wennen aan de vocalen van Sylwia Bialas die met haar stem alle kanten op schiet en naar eigen zeggen haar stem als een instrument probeert te gebruiken. Ze doet mij zelfs af en toe aan een 'zingende' Yoko Ono denken ...
Asaf Sirkis (drums), Frank Harrison (keyboards) en Kevin Glasgow (bass) laten samen met Bialas in de tien tracks bijzondere fusion horen waarin jazz, klassieke invloeden, progressieve rock en folkmuziek uit Polen en het Midden Oosten elkaar ontmoeten. Erupties met een goede 'groove' worden afgewisseld met sferische fragmenten waarin veel emotie doorklinkt, dissonanten spelen de hoofdrol daarin. De band zoekt duidelijk nieuwe wegen op en slaagt daar meestal wel in.
Geef het in een mooie hoes gestoken en met een aanbeveling van Bill Bruford gesierde album de tijd, die tijd had ik ook nodig, om zijn waarde te laten bewijzen. Helemaal gewend aan de vocale uitspattingen van Sylwia Bialas ben ik echter nog steeds niet ... Harry de Vries (wat een week 01)

'Circles'
Het postume album van Mac Miller

 
 
Door Stijn de Vries 

Ongeveer een jaar na de dood van de Amerikaanse rapper Mac Miller kreeg het publiek nog een laatste blik in de geest van de onrustige rapper met Miller's postume album 'Circles', dat op 17 januari 2020 werd uitgebracht. Malcolm James McCormick, beter bekend als Mac Miller, stierf aan een accidentele overdosis drugs op 7 september 2018 op 26-jarige leeftijd. In augustus, een maand voor zijn dood bracht hij het album ‘Swimming’ uit. Een album wat leek op een enorme sprong voorwaarts in zijn zelfontdekking. Helaas was hij door zijn vroege overlijden niet meer in staat om deze enorme sprong voorwaarts verder te realiseren. Het album ‘Swimming’ was het begin van een driedelig project. Het nieuwe postume album ‘Circles’ werkt als een metgezel en tegenhanger van het eerste album en voltooide één gedachte: ‘Swimming in Circles’. Een hoogtepunt van een carrière die is besteed aan verbetering, een passende epiloog voor een ambitieus leven.  

Een nauwe samenwerking aan de vroege versies van deze nummers tussen Miller en componist/producer Jon Brion, heeft ervoor gezorgd dat het album ‘Circles’ na Miller’s dood met grote toewijding afgemaakt is door Jon. Hoe ver en diep Miller zelf bezig was met het proces op het moment van zijn overlijden is onduidelijk maar het album klinkt als een voltooid werk of zo compleet als het kan zijn samen met het album ‘Swimming’. "Dit is een ingewikkeld proces dat geen goed antwoord heeft", schreef zijn familie in een uitgebreide brief op zijn Instagram op 8 januari 2020. "We weten gewoon dat Malcolm het belangrijk vond dat de wereld het hoorde".

Als ‘Swimming’ niet het beste album van Miller was, was het zeker wel het album waar hij als artiest en persoon tot zijn recht kwam. Zo zijn er momenten in het album van 2015 ‘GO: OD AM’ waar zijn rapskills het scherpst zijn, in het album van 2014 ‘Faces’ waar zijn meest ambitieuze ideeën zijn ondergebracht en in 2016 is het album ‘The Divine Feminine’ zijn meest diverse en complete project geweest. Toch was ‘Swimming’ het album wat een rapper liet horen die eindelijk zijn hoofd leeggemaakt had en zijn positie had gevonden in de maatschappij. ‘Circles’ biedt enige resolutie en helpt Miller’s laatste gedachten af te ronden. 

Miller leek ‘Circles’ zelf te zien als voltooiing van een lus. "My god, it go on and on. Just like a circle, I go back to where I’m from", rapt hij in zijn laatste nummer ‘So it Goes’ van het album ‘Swimming’ waar hij toe lijkt te werken naar het album ‘Circles’. Het album ‘Swimming’ ging vooral over goed zijn aan de oppervlakte oftewel voor de buitenwereld, maar van binnen worstelen met angst en depressie. ‘Circles’ gaat vooral over dat hij weet dat er iets te doen is aan die angst en depressie. Beide albums gaan over het leven met depressie, hoe de slechte dagen vooral lang zijn en de goede dagen snel voorbij gaan. Toch voelt de toon binnen het album ‘Circles’ een stuk optimistischer dan de toon binnen het album ‘Swimming’. 
Het beeld van een rommelige geest is vrijwel constant in Miller’s laatste nummers. Op de single ’Good News’ vergelijkt hij het herstelproces met de voorjaarsschoonmaak, wat geschikt is voor iemand die op de ‘herstelknop’ wil drukken. "Soms word ik eenzaam en niet wanneer ik alleen ben, maar vooral het moment wanneer ik in een menigten sta voel ik mij het meest alleen", rapt hij in het nummer ’Surf’. Een aangrijpend en pijnlijk besef voor iemand die zijn laatste jaren vooral doorbracht omringd door grote menigten van fans. Toch komt het als een soort openbaring "And I know that somebody knows me. I know somewhere, there’s home. I’m startin’ to see that all I have to do is get up and go’’. 

‘Circles’ zal nooit echt gezien worden als een volwaardig rapalbum omdat het meer tussen Lo-fi beat- en Indiefolk muziek zit. Nadat hij op het album ‘Swimming’ voor het eerst zoveel zong in plaats van rappen, trok hij deze lijn nog verder door in het album ‘Circles’ waarin hij bijna niet rapt. Dit was ook zijn hele gedachte en idee erachter, namelijk twee albums die elkaar in balans brengen. Zo tonen de weinige nummers die raps bevatten zijn liefde voor de vorm en zijn verbetering als schrijver. Op ‘Hands Me Downs’ rapt hij over onzorgvuldig bewegen en struikelen door steeds weer dezelfde patronen. ‘Hands’ is het enige volledige rapnummer van het album ‘Circles’. 

Miller was altijd al een jongen die geïnspireerd werd door John Lennon wat hier ook duidelijk te horen is. Rustige, ontspannen liedjes op zoek naar die exacte staat van zijn. Een goed voorbeeld is daar het nummer ‘Imagine’ van John Lennon van, waarin hij zingt "Imagine all the people sharing all the world". Zijn zoektocht naar de exacte staat van zijn, bij Lennon in de vorm is van ‘Peace’. Bij Mac Miller is het vooral de combinatie tussen de albums ‘Swimming’ en ‘Circles’ waarin hij op zoek is naar die exacte staat. In het nummer ‘Complicated’ zingt hij "For I start to think about the future, first can I please get through a day without any complications". 

Wanneer een jonge rapper of artiest overlijdt beginnen de fans de teksten vaak veel beter te begrijpen. Op zijn laatste album probeert hij alles wat doelt op een foute afloop in zijn muziek te laten verdwijnen. Hij zoekt naar een manier om zijn angsten en depressie te overwinnen en een weg te vinden. Het laatste album van Mac Miller is er een waarop hij grote voorwaartse sprongen maakte op het gebied van zelfontwikkeling. Helaas heeft hij dit nooit verder kunnen realiseren. 

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases






 
Dave Kerzner - Breakdown (2019)

Label RecPlay
Score 4 (out of 5 JoJo's)
                                                                               


Dubbelalbum 'Breakdown' is 'A Compilation 1995-2019' van de carrière van producer, toetsenist en zanger Dave Kerzner. Een prachtig en sterk overzicht. Deels studionummers, deels live tracks en alternatieve uitvoeringen van zijn werk als solo-artiest maar ook van zijn deelname aan Sound of Contact, Lo-fi Resistance, Mantra Vega en In Continuum. De man is immers een workaholic dus heeft nogal een palmares.
Ondersteund door een keur aan grote - o.a. Steve Hackett, Durga McBroom, Marco Minnemann, Nick 'd Virgilio - en kleinere namen hoor ik alleen maar sterke composities en perfecte studio- en liveuitvoeringen in progressieve rock sferen waarbij ook nog goed is nagedacht over de volgorde van de tracks en de opbouw van de verzamelaar. Daardoor vormen de twee schijven een logisch geheel.
Voor de introducee op Dave Kerzner's werk vormt 'Breakdown' een uitstekend begin. Maar ook voor de liefhebbers die hem beter kennen is het genieten want ik kan mij niet voorstellen dat een ieder alle albums heeft van genoemde bands. 



Earthworks- Heavenly Bodies (2019)

Label Summerfold Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)



Toen topdrummer Bill Bruford in de loop van de jaren '80 besloot de progressieve en symfonische rock vaarwel te zeggen en op te schuiven naar de jazz - want dan wel weer te plaatsen was want zijn soloalbums kennen her en der jazzreferenties - was ik in eerste instantie teleurgesteld. De eerste albums van Earthworks beluisterde ik dan ook met scepsis en dat heeft mijn waardering toen zeker geen goed gedaan.
Al luisterend naar 'Heavenly Bodies, The Expanded Collection' - een selectie van de omvangrijke box 'Earthworks Complete' - besef ik dat ik Bruford tekort heb gedaan. Hoewel ik bij een enkele track van CD 1 - de Bruford, Bates, Bellamy samenwerking - nog steeds twijfel omdat ik die composities fragmentarisch vind en daardoor te freakerig jazzy - is het vooral CD 2 - de samenwerking met Patrick Clahar (sax), Steve Hamilton (piano) en Mark Hodgson (bass) - die indruk maakt. Misschien wel omdat daar ik associaties heb met zijn eerste soloabum 'Feels Good to Me' (1977) en ik referenties hoor met favoriet Weather Report.
'Heavenly Bodies' geeft voor de kleinere beurs die de box niet kan aanschaffen een prachtig overzicht van de kwaliteit die Bill Bruford's Earthworks te bieden heeft. Sorry Bill dat ik daar zo laat - ruim dertig jaar nadien - achter kom.


 
Frank Wyatt & Friends - Zeitgeist (2019)

Label FW Music
Score 4 (out of 5 JoJo's)
                                        


Frank Wyatt  kennen we als toetsenist van de uitstekende Amerikaanse band Happy The Man. Een band die lange tijd een cultstatus had omdat hun werk lastig te krijgen was. Met de intrede van de cd kwam het imposante werk van de band beter beschikbaar. Het is nu al lange tijd stil rond dit gezelschap.
Wyatt besloot die radiostilte te doorbreken met 'Zeitgeist' waarop hij een reunie organiseert met collega's uit het verleden zoals oprichter van Happy The Man Kit Watkins, Stan Whitaker en Rick Kennell. En hoe want dit album staat als een huis en laat in de eerste zes tracks die bijzondere sfeer van hun roots band horen. Wat mij betreft is dit gewoon Happy The Man: progressieve rockcomposities met een jazzrafeltje waarbij de toetsen domineren. Vooral het titelnummer en 'Twelve Jumps' zijn daar uitstekende voorbeelden van.
Wyatt koos ervoor het album af te sluiten met de 'Perelandra Symphony in D-flat Major', een uit vier delen bestaande bijna klassieke, orkestrale symfonie. Prachtig maar wat mij betreft had Wyatt er nog vier tracks tegenaan gegooid in de sfeer van de eerste zes. In de hoestekst geeft hij zelf ook aan gewtijfeld te hebben of de symfonie wel op dit album thuishoort. Dat is dan wel weer eerlijk. Maar een kniesoor die daarover zeurt. 'Zeitgeist' is gewoon een prima album dat zo mee kan in de Happy The Man catalogus.


 
Fernando Perdomo - Crimson Guitar (2019)

Label Forward Motion
Score 2 (out of 5 JoJo's)
                                        
 

Fernando Perdomo is een begenadigd gitarist en aardige zanger die o.a. bij Dave Kerzner zijn sporen verdient. En hij is een bewonderaar van King Crimson. Wie niet. Daarom besloot hij tien tracks uit hun discografie om te zetten naar akoestische gitaar. Dat had hij wat mij betreft achterwege kunnen laten.
Perdomo maakt van de oorspronkelijke omvangrijke composities miniatuurtjes waardoor de spanning van de bron verloren gaat. Op die manier komen o.a. 'Peace', 'Formentera Lady', 'Starless' en zelfs 'In the Court of the Crimson King' uitgekleed voorbij. Hij speelt geweldig akoestisch gitaar maar dat kan de geforceerdheid van de uitvoeringen niet verhullen. Bovendien lijken de nummers onaf, ik mis soms een couplet als ik het origineel volg - wat natuurlijk kan, het is immers een bewerking - en sommige tracks eindigen abrupt.
Het geheel heeft de sfeer van iemand die op vakantie zijn gitaar meeneemt om 's avonds bij het kampvuur zijn favoriete nummers te spelen. Ik ben wel een beetje klaar met al die tributes en covers. Laat het origineel het origineel of laat desnoods de oorspronkelijke band ermee stoeien. Die treden immers nog volop op. 'The Crimson Guitar' is dan ook een overbodige en matige release.

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (01-2020)

JAARLIJSTEN 2019

HARRY DE VRIES - Prog & Non-Prog 2019




1   NICK CAVE - Ghosteen  
Een lament, een psalm, zelden heeft muziek mij zo geraakt.

2   THOM YORKE - Anima 
Yorke heeft Radiohead niet meer nodig.
3   GONG
De erfenis van tovenaar Allen wordt uitstekend beheerd.
4   THE LENNON-CLAYPOOL DELIRIUM - South of Reality
Zijn vader zou trots op hem zijn geweest.
5   BERNIE SHAW & DALE COLLINS - Too Much Information

Heerlijke melodische hard-rock.
6   DISTRICT 97 - Screens 
Assertief, fel, beats, King Crimson-invloed, jazzy akkoorden.  
7   TIM BOWNESS - Flowers At The Scene
Een groeibriljantje.
8   KING GIZZARD & THE LIZARD WIZARD - Fishing for Fishies
Geëngageerde gekte die alle kanten op schiet maar dat hoort bij deze Aussies.
9   IQ - Resistance
Neo Neo-prog, een hele zit maar dan heb je ook wat.
10  NORTH ATLANTIC OSCILLATION - Grind Show
Een band die nooit stilstaat, prog, non-prog, pop, in een mooie produktie. 


HENK VERMEULEN - 2019


1   NICK CAVE - Ghosteen  
Ontroerend tijdloos en genre-overstijgend requiem.

Vervolg Progrock:

2   LEONARD COHEN - Thanks for the Dance 
Een underground meesterwerk in meerdere opzichten.
3   INTER ARMA - Sulphur English
Waanzin en misère gedrenkt in duistere klanken.
4   THE FLAMING LIPS - King's Mouth
Een psychedelisch sprookje.
5   THE CLAYPOOL-LENNON DELIRIUM - South of Reality 
The Beatles 2.0 en toch ook weer niet.
6   MONOMYTH - Orbis Quadrantis 

Vier opzwepende instrumentale ontdekkingsreizen.
7   SLIPKNOT -  We Are Not Your Kind 
De volwassenwording van een nu-metal band
8   MOTORPSYCHO - The Crucible 
Unieke psychedelische rock. Wederom! 
9   RPWL - Tales from Outer Space 
Gilmouriaans science fiction avontuur. 
10 IQ - Resistance  
Sterke comeback van oer-symfo band. 

Vervolg andere genres:

2  STEVE GUNN - The Unseen in Between 
Veelzijdige singer-songwriter met subtiel gitaarspel.
3  MERCY JOHN - Let it go Easy 
Dutch Americana in optima forma.
4  GOV'T MULE - Bring on the Music, Live at the Capitol Theatre 
Gov't Mule Live: kwaliteit gegarandeerd!  
5  BLACKBERRY SMOKE - Homecoming 
Hopeloos ouderwetse southern rock maar hoe sfeervol! 

Wat een week ... CD

URBAN DISTORTION - Rock Bottom (2019)

Wellicht nog  ...            
                                                                                     
... onbekend de Schiedamse band Urban Distortion maar dat zou weleens kunnen veranderen met 'Rock Bottom', een EP bestaande uit drie tracks die staan als een huis.
De band speelt rockmuziek met een rafel, tegen de metal aan. Een label dat zeker past als je luistert naar de strakke, repeterende gitaarriffs. Wat ik bij veel metalbands vind ontbreken is melodielijn maar dat is juist een kenmerk van deze drie composities. Vooral opener 'Crazy' heeft daarom hitpotentie, al hebben radiomakers helaas weinig oor voor dit genre, en nodigt in ieder geval uit tot meeblèren. Maar ook de titelsong en 'Just A Song' mogen er zijn. Niet onvermeld mag blijven de strakke ritmesectie en de zang van Ad van der Made die naar eigen zeggen in positieve zin "een kras op de ziel" aanbrengt. Dat kan ik bij deze beamen.

Urban Distortion heeft met 'Rock Bottom' een uitstekend visitekaartje afgegeven dat smaakt naar meer. Na een aantal EP's zou ik zeggen "Kom op met dat volledige album!" Harry de Vries (wat een week 32)

Wat een week ... CD

SHAW & COLLINS - Too Much Information (2019)

Verrast was ik  ...            
                                                                                     
... toen ik deze week het in een prachtige hoes gestoken album van Uriah Heep zanger Bernie Shaw en gitarist/toetsenist Dale Collins beluisterde. 'Verrast' omdat het album mij direct bij de eerste tonen van opener 'So Many Times' greep, ik dacht vanaf de aftrap "dit gaat iets goed worden". En dat klopte ook.
Het schijnt dat het project al een jaar of 20 sluimerde maar daar is niets van te merken. Wat we horen is frisse hard rock, vakkundig uitgevoerd waarbij de melodie altijd centraal staat. Niet alleen in genoemde opener maar ook tracks als 'Alone', 'Here We Go' en de titeltrack staan als een huis en nodigen uit tot meeblèren. Soms neemt het duo relatief gas terug zoals in 'Sad Song'. Ondersteund door de degelijke drummer Don Restall en wat andere gasten zijn het vooral Shaw met zijn geweldige strot en Collins met zijn uitmuntende gitaarspel die de show stelen, soms omfloerst met functionele toetspartijen.
Dat 'Too Much Information' hoge kwaliteit bevat werd nog eens bevestigd door het feit dat ik na afloop stante pede zin had om het album weer te beluisteren. En ik moet eerlijk zeggen, dat heb ik niet vaak meer bij nieuw werk. Shaw & Collins hebben een heerlijk album afgeleverd, een absolute aanrader! Harry de Vries (wat een week 31)

Wat een week ... CD

DISTRICT 97 -  Screens (2019)

Na wat personele ...

 

... wijzigingen na het vorige album 'In Vaults' (2015) is de Amerikaanse band District 97 weer helemaal terug. En hoe, nieuweling 'Screens' klinkt namelijk zeer energiek en fris, de heldere produktie werkt daar zeker ook aan mee.
De band, aanbevolen ooit door John Wetton en recent door Bill Bruford, speelt progressieve rock met een metalrandje - vooral door de sterke gitaarriffs - waarbij ik associaties heb met King Crimson, Dream Theater en Opeth. Al is dat slechts bij vlagen want de uitstekende zangeres Leslie Hunt geeft het geheel letterlijk en figuurlijk een andere toon. Zij beheerst de assertieve, felle vocalen maar weet zich daar waar nodig ook in te houden zoals in passages tijdens het hoogtepunt van het album, de elf minuten van 'Ghost Girl'. Verder grossiert de band in heerlijke beats en weet op gezette tijden de negen tracks ook een jazzy tintje mee te geven zoals in het uitstekende 'Sheep'. 
De kracht van District 97 zit in de afwisseling en de invloed vanuit diverse genres. Het zijn echter toch vooral de vocalen van Leslie Hunt die de band een eigen, onderscheidend smoel geven. Zoveel vrouwen komen we immers en helaas niet tegen in de progressieve rock en zijn belendende percelen. Een band om in de gaten te blijven houden! Harry de Vries (wat een week 30)

Nick Cave - Ghosteen (2019) 

Label: Bad Seed Ltd.
Bandsite:
https://www.nickcave.com/
Running Time: 37:32 + 29:46
 

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(max. score)


AFTERglow richt zich met name op progressieve rock, al verkennen we de grenzen van dat genre en gaan we ook weleens over de grens heen. Bovendien, wat is progressieve rock, waar begint en waar eindigt dat genre? Deze keer rekken we de grens wat verder op en is er aandacht voor de intrigerende kunstenaar en muzikant Nick Cave en zijn begeleidingsband The Bad Seeds. Cave heeft namelijk aan zijn imposante oeuvre wederom een waar meesterwerk toegevoegd, de dubbelaar 'Ghosteen'.
Nick Cave is niet de vrolijkste onder ons. Dat is goed te verklaren. Na zijn periode met drugsproblemen en wat al niet meer is hij anders tegen de wereld aan gaan kijken. De dood van zijn zoon in 2015, die onder invloed van drugs van een klif viel in Brighton in Engeland, heeft bij Cave en zijn vrouw vervolgens een nog groter en onmetelijk verdriet losgemaakt en als ik zijn teksten goed lees ook een schuldgevoel. Negatief geladen gebeurtenissen in het leven leiden bij muzikanten echter vaak tot een ongekende produktie van hoge kwaliteit. Cave is daarop geen uitzondering zoals zijn briljante 'Push The Sky Away', het album dat hij aan het maken was toen zijn zoon overleed, al aantoonde en nu ook 'Ghosteen' duidelijk maakt. Want wat een album is dit, waarop Cave alweer een stap verder is in het rouwproces en voorzichtig weer vooruit durft te kijken. Er schemert wat religie door in de teksten, wat ik aanvoel als een poging om via spiritualiteit 'contact' te krijgen met zijn zoon. Al zou het dan maar een placebo voor contact zijn, het helpt Cave blijkbaar want er schemert soms wat hoop door het drama heen, drama dat nog steeds aanwezig is.
Ik kan dit album niet zien als een samenwerking met The Bad Seeds, al zijn zij sporadisch wel aanwezig. Het is toch vooral een co-produktie van Nick Cave en Warren Ellis die o.a. zorgdraagt voor de synthesizertapijten die de bijna declamerende zang van Cave omfloersen. De elf composities komen over als een lament, een pastorale, een psalm die mij in al mijn vezels raakt en waarbij ik het maar moeilijk droog kan houden, sentimenteel als ik ben. Vooral bij de prachtige met 'koorzang' gelardeerde tracks 'Bright Horses' en het bijna kwartier van Hollywood', raak ik volledig van de wereld. Dat is toch een functie van muziek, de bedoeling van muziek, dat het emoties losmaakt. En dat is op 'Ghosteen' in iedere toon, in ieder akkoord het geval. Verwacht niet de Nick Cave van 10 jaar terug maar stel je in op een gewijde, zelfs voor wie het nodig heeft helende plaat. Dan ontrolt zich een absoluut meesterwerk. Harry de Vries (12-2019)

Personnel:
Nick Cave – vocals, piano, synthesiser, backing vocals
Warren Ellis – synthesiser, loops, flute, violin, piano, backing vocals
Thomas Wydler – drums
Martyn Casey – bass
Jim Sclavunos – vibraphone, percussion
George Vjestica – guitar

Discography (with The Bad Seeds): 
From Her to Eternity (1984)
The Firstborn Is Dead (1985)   
Kicking Against the Pricks (1986)
Your Funeral, my Trial (1986)
Tender Prey (1988)
Henry's Dream (1992)
Let love in (1994)   
Murder Ballads (1996)
The Boatman's Call (1997)
No More Shall We Part (2001)
Nocturama (2003)
Abattoir Blues /The Lyre of Orpheus (2004)
Dig, Lazarus, Dig!!! (2008)
Push the Sky Away (2013)
Skeleton Tree (2016 )
Ghosteen (2019)