Wat een week ... CD

RENAISSANCE - Tales of 1001 Nights (2018)

Volume 1 en 2 ...

 

... eindelijk gevonden van de bij uitstek symfonische band Renaissance. Bij de echte prog- en symfoliefhebbers behoeft deze band natuurlijk geen introductie.
'Vol. 1' en 'Vol. 2' bieden een compilatie van een deel van de catalogus aangevuld met liveopnames uit de jaren '70 ('Can You Understand', 'Carpet of the Sun' en 'Ashes are Burning') en zgn. 'festival preparations', repetities dus. De band was gezegend met klassieke geschoolde muzikanten, uitstekende compositorische kwaliteiten van met name de helaas overleden Michael Dunford en natuurlijk met de engelachtige stem van Annie Haslam. Bovendien zat het produktioneel uitstekend in elkaar, hetgeen ook hier weer te horen is.
De volumes geven voor degene die onbekend is met Renaissance een mooie staalkaart van wat de band in huis had. De liefhebbers kunnen zich laven aan uitstekende liveopnames. Een hebbedingetje dus. En de band is nog steeds actief en gaat binnenkort weer de wereld over. Harry de Vries (wat een week 21)

Wat een week ... CD

MARK WINGFIELD - Tales from The Dreaming City (2018)

Veelvraat Wingfield ...

 

... komt alweer met een nieuw album 'Tales from the Dreaming City'. Niet alleen brengt hij werk uit in diverse samenwerkingsverbanden o.a. met Markus Reuter, nu dus een album onder de eigen naam. Alhoewel hij ook hier weer wordt bijgestaan door Yaron Stavi (fretless bass) en Asaf Sirkis (drums).
Overdaad schaadt vaak maar bij Wingfield vooralsnog niet want deze nieuwe release is meer dan uitstekend. Wingfield's gitaarspel is virtuoos en klinkt als een fusie van Allan Holdsworth en John McLaughlin. De composities, die zich in de jazz-rockhoek bevinden, vooruit fusion, doen mij qua sfeer denken aan Colosseum al gebruikt Wingfield geen blazers. De tien composities zijn indrukwekkend in hun uitwerking maar ook in hun dynamiek want drukke passages en tracks worden goed afgewisseld met rustpunten. De vier tracks waarop gast Dominique Vantomme de synthesizer beroert springen er wat mij betreft uit, waarbij 'Looking Back at the Amber Lit House’ mijn persoonlijke favoriet is.
Resumerend: 'Tales from the Dreaming City' behoort tot de top van de hedendaagse jazz-rock en is een gerede kanshebber voor de eindlijsten van dit jaar. Harry de Vries (wat een week 20)

Wat een week ... CD

THE MAN FROM RAVCON - Another World (2018)

Voor mij volslagen onbekend ...

 

... The Man From Ravcon, een alias voor Mike Brown. Maar de kennismaking via zijn, als ik het goed heb, tiende album 'Another World' is zonder meer prettig te noemen.
Brown wordt hier op een aantal tracks bijgestaan door de gitarist Larry Smith en de fluitist Jeff Eacho. Verder speelt hij alle instrumenten zelf. Het promovel vermeldt invloeden van The Stones, Steely Dan, Kraftwerk en Supertramp. De eerste en laatstgenoemde kan ik niet ontwaren in de 9 tracks. Krafwerk enigszins in de synth georiënteerde tracks zoals afsluiter 'Pole to Pole'. Maar het is vooral Steely Dan waar ik regelmatig aan moet denken. Brown maakt immers á la Becker en Fagen goed verzorgde en lekker in het gehoor liggende muziek - gestoken in een prima produktie - die goed past bij de zomerse en soms tropische temperaturen hier in de Lage Landen. Een verschil met Steely Dan is dat alle tracks instrumentaal zijn.
Ik vermaak mij zeer met 'Another World'. 'The Perfect Sountrack for the Summer of 2018' zegt hij zelf. Die typering kan ik volledig onderschrijven. Bovendien ben ik benieuwd geworden naar het overige werk van The Man From Ravcon. Harry de Vries (wat een week 19)

Wat een week ... CD

LAURA MEADE - Remedium (2018)

Zangeres en pianiste ...

 

... Laura Meade (van IZZ) heeft haar solodebuut 'Remedium' uitgebracht. In samenwerking met IZZ'er John Galgano (o.a. keyboards, gitaar) en bijgestaan door o.a. Jason Hart (Renaissance, Camel). 
'Remedium' is een smaakvol, mooi geproduceerd album dat zich beweegt tussen aangeklede singer-songwriter composities zoals 'What I See From Here' en meer complexe, proggeoriëntieerde composities zoals het tekstueel intrigerende 'Sunflowers at Chernobyl' en het dreigende 'Dragons', beide uitgesponnen tracks waarin veel gebeurt. Het door Meade slechts op piano gespeelde 'ambient' miniatuurtje 'The Old Chapel at Dusk' bevat prachtige akkoorden en ik meen het thema nog een keer terug te horen in 'Dragons'. Laura Meade is een uitstekende zangeres met heel af en toe een associatie met Annie Haslam. Meade's stem is echter wat droog opgenomen. Slechts op enkele momenten krijgt de stem meer diepte doordat er wat galm op staat.
Het in een prachtige hoes gestoken 'Remedium', met een briljant lettertype voor de titels maar een wat 'mainstream' foto op de voorzijde, is een uitstekend werkstuk dat smaakt naar meer. Harry de Vries (wat een week 18)

Wat een week ... CD

AYERS, CALE, ENO, NICO - June 1, 1974 (1974)

Kevin Ayers wilde ...

 

... een live-album opnemen en nodigde John Cale, Brian Eno en Nico daarvoor uit. Zij namen kant 1 voor hun rekening. Kant 2 was voor Ayers met nummers van eigen hand. Wat resulteerde is een uitstekend maar 'weird' geheel waarin o.a. ook Mike Oldfield, Ollie Halsall en Robert Wyatt hun bijdrage leveren.
'Driving Me Backwards' en 'Baby's On Fire' openen het bal met zang van Eno. Niet zijn sterkste kant maar indachtig de artrock van zijn toenmalige werkgever Roxy Music past het 'over the top' zingen prima. Daarna het van Elvis Presley bekende en door Cale gezongen 'Heartbreak Hotel'. Een hoogtepunt, uitgevoerd in een donker, geheimzinnig sfeertje. De drugs gingen dan ook ruim rond. Nico sluit af met 'The End' van The Doors, ondersteund door haar Harmonium. Een tweede hoogtepunt. Kant 2 is voor Ayers met o.a. het prachtige 'May I', 'Stranger in Blue Suede Shoes' en 'Two Goes Into Four'. Wat een geweldige stem had die man toch en wat een bijzondere muziek heeft hij gemaakt. Wat erg trouwens dat zijn officiële website inmiddels van het net is. Laten we hem niet vergeten a.u.b!
De voor mij liggende en in beperkte oplage uitgebrachte remaster van 'June 1, 1974' klinkt beduidend beter dan de master. Ik heb weer genoten van dit werkstuk dat inmiddels is uitgegroeid tot een cultalbum.  Harry de Vries (wat een week 17)

Wat een week ... CD

ALAN SIMON - Big Bang (2018)

Nu eens geen Keltische mystiek ...

 

... want de Franse componist, toetsenist en zanger Alan Simon kiest deze keer op zijn nieuwe album 'Big Bang' voor het ontstaan van het heelal. Hij wordt daarbij ondersteund door bekende namen zoals John Helliwell (Supertramp), Michael Sadler (Saga) en Alan Stivell en door het CZ Symphonic Orchestra.
Het in een schitterende produktie gestoken album loopt in 14 tracks onderdelen van ons heelal en zonnestelsel langs zoals 'Solarius', Starlight', 'Moon' en 'Space Time'. Ook de waarschijnlijke 'Chaos' tijdens en vlak na de 'Big Bang' wordt niet vergeten. Afhankelijk van de impact van die onderdelen beweegt de muziek zich van ambient, waarbij ik mij in de ruimte waan, tot klassieke symfonische rock, soms georkestreerd. Het is in die tracks waarin Helliwell laat horen dat hij in dit metier nog steeds een van de beste saxofonisten is en toont de stem van Sadler aan dat hij met Saga nog wel even door had gekund. Een ander verhaal is Stivell. Op zijn harp prima, zingen kan hij echter beter achterwege laten. Laat hij zich beperken tot het vertolken van folk, een invloed die op dit album slechts sporadisch aanwezig is.
Alan Simon heeft met 'Big Bang' wederom een goed album afgeleverd. Het schijnt zelfs voor ballet geschreven te zijn. Daar kan ik mij niet zoveel bij voorstellen. Ik hou het bij de muziek. Harry de Vries (wat een week 16)

Anna von Hausswolff - Dead Magic (2018) 

Label: Pomperipossa
Bandsite:
www.annavonhauswollf.org
Running Time:
47:36

Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Anna Von Hausswolff brengt met 'Dead Magic' haar vijfde album uit. Eerder werd voorganger 'The Miraculous' (2015) hier al als 'Week CD' bekroond met een 'Peak Experience'. Hoewel deze nieuwe worp onmiddellijk herkenbaar is als Von Hausswolff en dezelfde hoge kwaliteit herbergt als haar voorganger, zijn de verschillen opvallend. Ook nu onheilspellende geluidscollages waarin kerkorgel en de door merg en been gaande stem van Von Hausswolff het frame vormen. Waar dat op 'The Miraculous' was geconstrueerd uit bij vlagen huiveringwekkend mooie melodieën, horen we nu elektronische geluidsexercities die gespeend zijn van elke mogelijkheid tot meezingen. Dat maakt de schoonheid van de composities er echter niet minder om. Bij de meeste van de vijf tracks wordt de schoonheid niet onmiddellijk prijsgegeven en is het even doorzetten. Uitzondering vormt de kippenvel opwekkende track 'Kallans Ateruppstanelse,' waarbij het intro overigens lijkt op een zusje van Pink Floyd’s 'Shine on Your Crazy Diamond'.
Voor de overige tracks is meer geduld nodig om de diepere emotionele betekenis te kunnen doorgronden. Zo riep het imposante kerkorgelgeluid van opener 'The Truth, The Glow, The Fall' bij mij aanvankelijk brave herinneringen op uit mijn kindertijd, waarin ik elke zondag mijn rooms-katholieke plicht vervulde door de ochtendmis bij te wonen. De majestueuze kerkorgelklanken die die herinneringen oproepen worden echter gaandeweg vergezeld en uiteindelijk vervangen door briljante, valse elektronische geluidseffecten waarna het emotionele gegil van Von Hausswolff het geheel compleet maakt en een beleving geeft als een horrorfilm. Het kunnen ervaren van de brille van deze track zal voor de meeste luisteraars meerdere luisterbeurten vergen.
De voortdurende evolutie van geluidsschakeringen brengt een risico met zich mee. In het ruim zestien minuten durende 'Ugly and Vengeful' bemerk ik dat ik na verloop van tijd de draad kwijtraak en hem niet meer terug kan vinden. De grote variatie aan geluidseffecten is avontuurlijk, rijk en interessant maar heeft vanwege het ontbreken van een duidelijke structuur uiteindelijk als gevolg dat de effecten in de vergetelheid raken en in een bodemloze put belanden.
Los van deze omissie is 'Dead Magic' een buitengewoon interessant, duister, zwaar 'doom' album dat behalve sfeervol ook vernieuwend klinkt, ondanks de referenties aan grootheden als Kate Bush, Sigur Ros en Pink Floyd! Henk Vermeulen (06-2018)


Personnel:
Anna Von Hausswolff - pipe organ, Mellotron, vocals
Filip Leyman - synthesizers
Karl Vento - guitar
Joll Fabiansson - guitar
David Sabel - bass guitar
Ulrik Ording - drums

Discography: 

Singing from the Grave (2010)
Ceremony ( 2012)
Kallan ( 2014)
The Miraculous (2015)
Dead Magic ( 2018)

Wat een week ... CD

YUKA & CHRONOSHIP - Ship (2018)

Griekse mythologie ...

 

... over 'Argo', het schip van de Argonauten die naar Colchis voeren, dat is het onderwerp van het vierde album 'Ship' van de Japanners van Yuka & Chronoship.
Het album opent met de direct herkenbare stem van Sonja Kristina van Curved Air in 'Tears of the Figurehead'. Daarna trekt de band onder leiding van de vrouwelijke toetsenist Yuka Funakoshi van leer waarbij ook de virtuoze soli van gitarist Takashi Miyazawa opvallen.
Verwacht niet
al teveel vernieuwing want de muziek bestaat uit een staalkaart van de progressieve rock sinds de jaren '70 met de nadruk op bands als EL&P en Triumvirat maar dan wel met een min of meer hedendaags jasje aan. De 11 over het algemeen bombastische tracks zitten in ieder geval vernuftig in elkaar en de vier uitstekende musici laten zich van hun beste kant horen zoals de heerlijke Hammond orgelsolo van Funakoshi in 'Landing' aantoont. Lekker retroplaatje, niet meer en niet minder. Harry de Vries (wat een week 15)