WAT EEN WEEK ... CD


GENESIS - Live over Europe (2007)


Natuurlijk gaat mijn ...            
     


 ... voorkeur uit naar Genesis uit de jaren '70, zowel met als zonder Peter Gabriel, laat ik zeggen tot en met Duke (1980). Daarna werd het mij te mainstream. Was het misschien daarom dat ik deze dubbelaar 'Live Over Europe' zo laat aanschafte?
Onterecht. Want wat wordt hier retestrak en geweldig gemusiceerd door het vijftal. Zelfs de tracks uit de latere periode kunnen mij in deze liversies bekoren zoals 'Invisible Touch' en 'Mama'. En als ik dan ook nog de documentaire en de liveregistratie erbij pak dan geniet ik van de drumduetten tussen Phil Collins, de man die bij mij geen kwaad kan doen, en Chester Thompson. Tony Banks en Michael Rutherford leveren altijd kwaliteit en wat een geweldige, gitaarsolo's legt Daryl Stuermer neer in.o.a. 'Firth of Fifth (Excerpt)'.
De mannen gaan weer op toernee, Collins helaas niet meer drummend door zijn fysieke malheur, hij wordt vervangen door zijn zoon Nic Collins. Wel een aderlating dat Thompson niet meer meedoet: is de vriendschap over? Nou ja, hoe dan ook dit uitstekende livealbum nodigt uit tot het kopen van een ticket voor de tour in het najaar van 2021 'The Last Domino?' Harry de Vries (wat een week 02)

WAT EEN WEEK ... CD

SOFT WORKS - Abracadabra in Osaka (2021)

Het begin van Soft Works ...            
     


 ... en de start van Moonjune Records ontsproot uit de ontmoeting tussen Elton Dean (sax, piano) en platenbaas en 'dromer' Leonardo Pavkovic op    1 januari 2000. Nadat John Marshall (drums), Alan Holdsworh (gitaar) en Hugh Hopper (bas) waren benaderd ontstond Soft Works, een reïncarnatie van Soft Machine met als enige album 'Abracadabra' (2003).
Op 11 augustus 2003 trad dit illustere viertal op in Osaka. Met dank aan de inspanningen van Marshall en Pavkovic en als eerbetoon aan hun overleden vrienden is dit uitstekende live concert nu eindelijk uitgebracht. 'Uitstekend' waren de geluidsopnamen echter zeker niet maar door de productionele inspanningen van Mark Wingfield zijn de opnames nu kwalitatief goed te noemen.
Op deze dubbel CD, die gehuld is in een prachtige, impressionistische in Japanse sferen opgetrokken hoes, horen we 11 uitstekende tracks voortkomend uit dat enige studioalbum maar ook uit aan Soft Machine gerelateerde acts (zoals de track 'Calyx' van Hatfield and the North's Phil Miller). En wat is het weer genieten van Holdsworth's unieke gitaarsolo's, het ruimtelijke blaaswerk van Dean en niet te vergeten zijn Fender Rhodes spel en de uitstekende ritmesectie van Marshall en Hopper. Maar het is ook genieten van het synergetische samenspel. Vroegere tijden herleven met deze uitgave van 'Abracadabra in Osaka', van historische waarde op de dynamische tijdlijn die 'Soft Machine' heet. Harry de Vries (wat een week 01)    


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases


  
 

 

 

Robert Jürjendal -
Water Finds a Way (2021)

Label New Dog Records
Score 4
(out of 5 JoJo's)



                                                                              


De Estlandse
gitarist Robert Jürjendal heeft een opleiding bij Robert Fripp's Crafty Guitar School achter de rug en maakte deel uit van de band van Toyah. Vooral dat eerste is te horen op dit prachtige, enigszins ambient aandoende album 'Water Finds A Way'. Een werkstuk dat in de 14 tracks inderdaad stroomt als water en heerlijk door het muzikale landschap meandert. Het is een familieaangelegenheid want Jürjendal wordt incidenteel ondersteund door de stem van zijn vrouw Signe en de cello van zoon Anti. Het is vooral de lange sustain die opvalt in het gitaarspel van Jürjendal, veroorzaakt door de 'sustain pick up' die hij op zijn gitaar bouwde en die verantwoordelijk is voor uitgerekte tonen en akkoorden die zo goed passen bij dat meanderende water, water dat niet ophoudt met stromen. En als ik dan toch in de natte metaforen blijf, een kritiekpunt kan zijn dat het album ook wel wat voortkabbelt. Maar een kniesoor die zich daardoor laat beïnvloeden want het is een weldadig album dat helpt de zinnen te verzetten in deze vreemde tijd.


   Stick Men - Owari (2020)

    Label Moonjune Records
    Score
4 (out of 5 JoJo's)

 



Eerlijk gezegd dacht ik toen ik dit album ontving "we worden wel enigszins overvoerd met releases waarbij Markus Reuter, Pat Mastelotto, Tony Levin en hier als gast Gary Husband betrokken zijn". Het duurde dan ook even voordat 'Owari' - Japans voor 'Het Einde'- de laser sierde maar toen was ik toch ook wel weer snel verkocht. Het is een prima live registratie van het enige concert in Japan dat door de Covid-ellende nog overbleef van de geplande toernee. Angstig door het virus woonden maar weinigen dit unieke en monumentale optreden bij. Dat is jammer want de heren waren op dreef in de elf tracks. Grotendeels nummers van de eerdere albums van Stick Men - waarbij de toevoeging van de keyboards van Husband  een nieuwe dimensie geeft aan bestaande composities - aangevuld met het bijna onvermijdelijke 'Larks Tonques in Aspic, Part II'. Het is even doorbijten want men grossiert in vermoeiende muziek maar daar is een beetje progger wel aan gewend.


Kali Trio - Loom (2021)

Label Eigen beheer
Score 3 (out of 5 JoJo's)


Het Kali Trio - wat een naam - was mij onbekend en ook de musici Raphael Loher (piano), Urs Müller (guitar) en Nicolas Stocker (drums) doen bij mij geen belletje rinkelen. Maar wellicht staan zij nog aan het begin van een glanzende carriere, al zal dit trio met deze muziek niet snel een groot publiek bereiken. Wellicht is dat ook niet hun doel. Wat we horen is nogal experimentele, wat fragmentarische muziek met een industrieel karakter. Met betrekking tot dat laatste doet het mij denken aan de prima Rotterdamse band Kiem die ooit in de jaren '80 in hun muziek de bedrijvigheid van de haven wilde laten doorklinken. De muziek zit vernuftig in elkaar - hoor ik ook niet af en toe een jazz akkoord - er wordt knap gespeeld in de vier tracks, ik vind alleen dat er te weinig ontwikkeling zit in het album. Eentonigheid ligt aan de ene kant op de loer, aan de andere kant veer ik soms weer op bij een vreemde wending, een rare toetsaanslag, een eruptie door de gitaar of een onverwachte break van de drummer. Raar album dat 'Loom' en daardoor toch aantrekkelijk. Voor even ...


Geri van Essen - Cleaned the Windows (2021)

Label Tiny Room Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)




Het Utrechtse label
Tiny Room Records heeft de vaardigheid om steeds weer met nieuwe namen op de proppen te komen, nu met de Nederlandse maar in Londen wonende zangeres Geri van Essen. Na wat technische problemen waardoor de opnames misliepen riep zij de hulp in van o.a. Tiny Room platenbaas Stefan Breuer (gitaar, bas, keys, drums, zang) en wat Londense musici. Het resultaat is 'Cleaned the Windows' dat handelt over het je eenzaam voelen in een discussie waarbij je via taal maar niet tot elkaar kan komen. We horen enigszins melancholische muziek met een overduidelijk folkaccent en met referenties aan de jaren '70 waarbij ik muzikaal vooral moet denken aan Joni Mitchell en qua stem van Van Essen aan Sandy Denny of, van latere datum, Gillian Welch. Een lekker album waarbij ik echter de diepgang mis die deze artiesten muzikaal en vocaal wel hadden en waarop de composities wat eentonig zijn. Het album gaat daardoor na zo'n zes van de tien tracks bijna ongemerkt voorbij. Daardoor blijft het in een mooie hoes gestoken werkstuk steken op 3 uit 5.


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (03-2021)


THE MASTELOTTOS -
A Romantic's Guide
to King Crimson (2021)


Label: 7D Media
Bandsite:
www.patmastelotto.com
Running Time:
Reviewer: Harry de Vries
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Na een oorverdovende stilte van enkele maanden op deze site, o.a. te wijten aan persoonlijke omstandigheden van de reviewers en editor, zijn we nu weer 'full swing' terug en wel met een verrassend en uitstekend album van The Mastelottos. De in de prog ingevoerden weten dan dat het gaat om drummer Pat Mastelotto, al meer dan 25 jaar lid van King Crimson, en zijn vrouw Deborah Mastelotto.

Op het promovel van dit in prachtig en passend artwork gestoken album staat een grappige maar terechte constatering - zo weet ik als regelmatig bezoeker van KC concerten - "Live KC concerts were legendary for impossible lines to the men's toilets and virtually no one in the ladies. However, the longer the band tours, the more I witness a change in the proportions of male/female balance. It appears that women all over the world are discovering KC". En dat is ook direct de aanleiding voor dit album, Deborah Mastelotto zocht composities van KC waarin 'romantiek' een voorname rol speelt, arrangeerde ze opnieuw en zong zelf de teksten. Daardoor en niet in de laatste plaats door een vrouwelijke stem krijgen de composities een geheel andere sfeer en drijven bewust, zo zegt zij zelf, weg van prog. De nieuwe arrangementen zijn zodanig anders dat ik even tijd nodig had om de oorspronkelijke compositie erin te ontwaren. Dat is niet vreemd met deze totaal andere en verrassende benadering van de bronmuziek en - teksten. 

Het resultaat mag er zijn met 12 prachtig gearrangeerde en uitgevoerde tracks - o.a. 'Matte Kudasai', 'Heartbeat', 'Moonchild'', 'Book of Saturday' en zelfs 'Elephant Talk' - gezet in een warme en aantrekkelijke produktie. Deborah Mastelotto zingt mooi, soms enigszins declamerend, en haar stem en manier van zingen doen mij soms denken aan Marianne Faithfull. En Pat verzorgt vakkundig de drums, waarbij hij zich natuurlijk terughoudender moet opstellen dan in KC. De ondersteunende muzikanten verstaan hun vak en maken de romantische sfeer compleet.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik toen ik deze promo ontving even dacht "is dit nu nodig, voegt het iets toe?". Maar ik ben volledig om: een heerlijk album dat mij in een andere, lieflijke wereld brengt, zelfs als Deborah zingt "Talk talk talk, it's only talk, comments, cliches, commentary, controversy chatter, chit-chat, chit-chat, chit-chat conversation, contradiction, criticism it's only talk cheap talk". En dat Robert Fripp zijn zegen aan deze afwijkende 'out of the box' benadering van zijn composities heeft gegeven zegt ook wel iets. En is Dr. Bruford wellicht Bill ....? Harry de Vries (03-2021)


Personnel:
Deborah Mastelotto - vocals
Pat Mastelotto - drums, percussion
Marty Hobratsch - bass
Chris Cowan - keys
Mike McGary - flugelhorn, trumpet
Aralee Dorough - alto recorder
Mark Cook - warr guitar
Laura Scarborough - vibes, rhodes
Marco Machera - synth, wurlitzer, horns
Christian Constantini - keys, accordion
Jeremey Nesse - upright, synth bass, strings
Colin Catwood - oboe
Seventh and Eight Men - mellotron
Dr. Bruford - simmons percussion

Discography:
A Romantic's Guide to King Crimson (2021)


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases



 

 

 

Markus Reuter- Sun Trance (2020)

Label Moonjune Records
Score 4
(out of 5 JoJo's)

                                                                              

  

 

 

 

 

Duizendpoot Markus Reuter zo mag ik hem toch wel noemen want een vloed aan CD's overspoelt mij de laatste maanden van deze 'Touch Gitarist'. In verschillende samenwerkingsverbanden, met diverse stijlen, van ambient naar stevig, van ingetogen naar dynamisch. Deze keer een uitvoering uit 2017 waarop Reuter live tijdens de wereldpremiere van 'Sun Trance' samenwerkt met het Mannheimer Schlagwerk.
Wat we horen is een meditatieve - althans zo ervaar ik het - compositie, waarbij het thema, in eerste instantie vooral gedomineerd door het 'Glockenspiel', zich 36 minuten repeteert en gaandeweg wordt uitgebouwd naar een wat meer traditionele bezetting van bas, drums en gitaar. Waarbij de 'touch guitar' van Reuter voor de soundscapes en sfeerbeelden zorgt. Het doet mij denken aan de repeterende muziek van Steve Reich, Philip Glass maar ook aan de herhaling in bijvoorbeeld 'Canto Ostinato' van Simeon ten Holt.
'Sun Trance' is een heerlijk werkstuk om in op te gaan en weg te dromen van een wereld die op dit moment minder mooi is.


Days Between Stations - Giants (2020)


Label
Station One

Score
3 (out of 5 JoJo's)


             


 


De nogal lovende
recensies van het derde album 'Giants' van Days Between Stations kan ik niet goed plaatsen. Recenseren blijft, zo blijkt maar weer, een subjectieve bezigheid. Niet dat ik dit een slecht album vind, het krijgt toch nog het predikaat 'goed'. Maar de zeven composities zijn een herhaling van progressieve rock zetten die door bands als Yes en Genesis zo goed zijn neergezet dat iedere poging nadien vaak een zwakke afspiegeling wordt. Zo ook hier. Of een gevoel teweegbrengt van irritatie en verbazing ("waar heb ik dit eerder gehoord"). Dan voeg ik daar nog de prominente rol van Billy Sherwood (Yes) bij, die over het algemeen niet uitblinkt in sterke albums, en hier ook nog de zang voor een deel voor zijn rekening neemt. En dat trek ik echt niet: te hoog, snerpend en na een paar composities haak ik daarop af.
Verder zijn de nogal complexe delen van bijvoorbeeld het 16 minuten durende opener 'Spark' chaotisch en staan de instrumenten slecht in de mix en staat de stem van vooral Sherwood te dominant in de mix. Jammer want de composities an sich bevatten aanstekelijke stukken en refreinen waarin soms ook Durga McBroom (Pink Floyd) opduikt. al gaat ook zij soms onder in het geweld.
Kortom,
het voert mij te ver om tot het oordeel 'matig' te komen. Met duwen en trekken en enige coulance kwam ik dan toch nog iets hoger uit. Vooruit dan maar. 



Dave Schoepke - Tesselated Resonance (2020)



Label
Eigen beheer

Score 1 (out of 5 JoJo's)



                                        



Voor zover ik het op de hoes kan achterhalen is 'Tesselated Resonance' van drummer en percussionist Dave Schoepke een uitgave in eigen beheer. Tja en in eigen beheer kun je alles uitgeven. Alleen is er een markt voor? Voor kwaliteit is er altijd wel plek maar wat ik hier hoor is ver onder de maat.
Een album vullen met drums en percussie is natuurlijk al lastig. En als je dan composities maakt gebaseerd op enkel en alleen percussie dan is dat nog lastiger en moet je van goede huize komen. Op dit album horen we simpel en soms onsamenhagend getrommel zonder kop, romp en staart. Waarom wordt dit op de markt gebracht? Wie zit hier op te wachten?
Ik heb een advies voor Schoepke: luister eens naar de composities van meesterdrummer en percussionist Terry Bozzio (o.a. Zappa en UK). Daar valt een hoop van te leren.


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (10-2020)

MANDOKI SOULMATES
Living in the Gap (2020)

Label: Cleopatra Records
Bandsite:
https://mandoki-soulmates.com/
Running Time:

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score

 

(out of max. 5 JoJo's) 

 

Toen de promo van het nieuwe dubbelalbum 'Living in the Gap' van Mandoki Soulmates op mijn deurmat plofte viel ik om van verbazing. Het was namelijk nogal een plof: twee bijgaande boeken, een hele map met foto's en achtergrondinfo, een usb-stick met info voor de pers, lyrics en 'thank you's', plus een luxe cd verpakking met dito boekje. Ik dacht "zo dat mag wat kosten".... Het moet gezegd het is allemaal uitstekend verzorgd en doordacht. En dat geldt zeker ook voor de muziek op deze dubbelaar want die is van hoog niveau.
De Hongaarse zanger en drummer Leslie Mandoki brengt deze 'soulmates' (teveel om op te noemen maar o.a. Ian Anderson, Simon Phillips, Jack Bruce, Al Dimeola en John Helliwell) al jaren bij elkaar en dat resulteerde tot op heden in doorgaans gladde covers. Dat is hier zeker niet het geval. Op de eerste CD 'Living in the Gap' staan 12 tracks grotendeels gecomponeerd door Mandoki zelf. Deze CD beweegt zich in de sfeer van sterk geproduceerde jazz georiënteerde muziek waarbij de voeten al snel van de vloer zouden kunnen door de aanstekelijke ritmes en refreinen. Er wordt veel gesoleerd waarbij ik vooral geniet van het virtuoze gitaarwerk van Dimeola en de scheurende saxen van Supertramp's Helliwell. Dynamiek en ingetogenheid wisselen elkaar af. Ik moet wel zeggen dat dit soort wat gladde songs niet direct aan mij zijn besteed waarbij 'Mother Europe' mij dan ook heel snel naar de tweede schijf deed grijpen.
En die tweede schijf is andere koek. Want op die schijf schuiven we op naar de regionen van de op klassieke leest geschoeide symfonische rock. Tijdens een eerdere samenkomst sprak Mandoki met de helaas beiden overleden giganten Greg Lake en Jon Lord. In dat gesprek bleek dat zij gedrieën een voorliefde hadden voor de klassieke muziek van de Hongaarse componist Bela Bartok. Het uit zeven delen bestaande 'Hungarian Pictures' is dan ook gebaseerd op de muzikale thema's van Bartok en gearrangeerd en vertaald naar symfonische rock zoals ik al zei maar ook hier schemeren jazzy akkoorden zo her en der door en niet te vergeten fracties van Hongaarse volksmuziek. Het is werkelijk prachtig wat er voorbijkomt in tracks als 'Utopia for Realists', 'Sessions in the Village' en 'Transylvanian Dances'. Het doet mij soms denken aan het bijna vergeten tweeluik 'Victor' uit de jaren '70 van Rigoni en Schoenherz, een symfonisch juweel dat ergens in al die decennia verloren lijkt te zijn gegaan. En ook op schijf 2 schittert een aantal grote namen waarbij wederom Dimeola en Helliwell opvallen.
Laat ik niet vergeten te melden dat het album tekstueel geengageerd is via de boodschap die Mandoki wil uitzenden, een boodschap van 'old rebels to the young rebels' om te strijden tegen uitsluiting van mensen, te vechten voor een betere wereld, zowel sociaal-economisch als milieutechnisch. De samenwerking van al die musici uit verschillende hoeken van de muziek, zelfs Peter Maffay (...) doet mee, kan derhalve symbool zijn voor een wereld zonder 'uitsluiting' van anderen.
Mandoki Soulmates hebben een geweldig werkstuk neergezet waarbij schijf 1 sterk is maar niet zozeer mijn 'cup of tea' terwijl schijf 2 briljante progressieve muziek laat horen gefundeerd op klassieke pilaren. Nu maar hopen dat de weldadige promoset zich terugbetaalt. Harry de Vries (09-2020)

Personnel (selection):
Leslie Mandoki (vocals, drums, percussion)
John Helliwell (saxes)
Al Dimeola (guitars)
Ian Anderson (vocals, flute)
Simon Phillips (drums)
Jack Bruce (vocals, bass)
Tony Carey (keyboards)
Cory Henry (keyboards)
Randy Breckers (horns)
Chris Thompson (vocals)
Bobby Kimball (vocals)


Discography:

Back To Myself (1982)
Strangers In A Paradise (1988)
People In Room No. 8 (1997)
Soulmates (2002)
Thank You! (2010)
Wings Of Freedom (2019)
Living In The Gap (2020)

Wat een week ... CD

HUSBAND & REUTER -
Music Of Our Times (2020)


De laatste weken  ...            
                                     

... word ik verwend met albums die een 'Peak Experience' waardig zijn. Dat geldt zeker ook voor het onder druk van de Corona-omstandigheden tot stand gekomen album 'Music of Our Times' van drummer maar op dit album pianist Gary Husband en Touch Gitarist Markus Reuter. Twee musici die hun sporen ruimschoots hebben verdiend. De toernee met Stick Men (o.a. Tony Levin en Pat Mastelotto) door Japan en China moest door Corona worden afgebroken maar de legendarische platenbaas Leonardo Pavkovic (Moonjune Records) schakelde razendsnel, regelde een studio in Tokio en liet de twee aan de slag gaan.
Het resultaat is een prachtig ambient, etherisch en soms zelfs 'spacey' album waarop in zes tracks prachtig 'interplay' tussen piano en gitaar en 'live electronics' plaatsvindt, deels door improvisatie ontstaan waarin de structuur en de melodische lijnen niet vergeten worden. Mijn favoriete tracks zijn de 10 minuten van 'Colour of Sorrow' - al doet het repeterende en hallucinerende thema mij erg denken aan '1/1' van 'Music For Airports' van Brian Eno - en het, zo vermoed ik, aan Allan Holdsworth opgedragen 'White Horses'.
Op 'Music For Our Times' is het niet alleen wegdromen maar de relatieve rust zet ook aan tot reflectie en projectie, juist in een tijd waarin een herbezinning op veel in maatschappij en leven noodzakelijk is. Deze piekervaring helpt daar zeer zeker bij! Harry de Vries (wat een week 12)

Wat een week ... CD

DUSAN JEVTOVIC - If You See Me (2020)

Op en top fusion ...            
                                         

... laat gitarist Dusan Jevtovic horen op zijn vijfde album 'If You See Me'. We hadden Jevtovic al eerder op het netvlies toen hij hier een 'Peak Experience' verdiende met zijn live album 'Live at Home' (2017).
En ook nu gaat hij dat predikaat verdienen. In de acht composities die deels door improvisatie tot stand zijn gekomen of in ieder geval live zonder overdubs in Spanje zijn opgenomen, horen we excellente fusion. Het muzikale landschap is agressief - waarin ik o.a. in 'Walking Seven' en 'Si Pooro' referenties hoor aan King Crimson - dan weer harmonieus en melodisch, dan weer beeldend, bijna filmisch zoals in het prachtige 'Once Ocho' dat ontroert maar ook dreigend is door o.a. de 'touch guitar' van Markus Reuter. Mijn favoriet is 'Babe (Grannies)' waarin gelardeerd met etnische, vrouwelijke zangflarden alle genoemde aspecten voorbij komen en Jevotici zelf excelleert op gitaar

Dusan Jevtovic heeft, met naast Reuter, Gary Husband (drums), Bernat Hernandez (fretless bass) en Aleksander Petrov (Tapan,Macedonian Tradtional Drums) een briljant werkstuk afgeleverd  dat wederom een 'Peak Experience' meer dan waard is. Harry de Vries (wat een week 11)