WAT EEN WEEK ... CD

HELD BY TREES - Solace (2022)
 

Schatplichtig aan Talk Talk ...            
     


 ... en de overleden frontman Mark Hollis, zo kan 'Solace' van het project Held By Trees worden genoemd. Met muzikanten en componist en producer David Joseph die allen ooit bij Talk Talk waren betrokken is een mooi en ingetogen album gerealiseerd, getooid in een ook al aan die band refererende prachtige hoes.
De muzikale visie van Mark Hollis liep in de pas met gebeurtenissen in zijn leven. Ik las ooit in een interview dat hij de drukte van de muzikale entourage zat was en dat hij daarom de muziek van Talk Talk langzamerhand uitkleedde, de kunst van het weglaten, uiteindelijk resulterend in een nulpunt. Dat punt werd uiteindelijk bereikt op zijn soloalbum 'Mark Hollis' (1998). Om daarna te verdwijnen uit het publieke leven.
Die lijn is doorgezet op 'Solace' waarop 'less is more' de rode draad vormt. Acht, deels door improvisatie tot stand gekomen composities die in alles de echo van Talk Talk laten horen en met name van het meesterwerk 'Laughing Stock' (1991). Het meesterschap van 'Solace' zit hem ook in de dosering. Interessant werkstuk!  Harry de Vries (wat een week 07)


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases


  
 

 

 

 


Beledo
Seriously Deep (2021)

Label Moonjune Records
Score 4
(out of 5 JoJo's)



                                                                       

Gitarist (en pianist) Beledo is geen onbekende op Proglog AFTERglow. Zijn album 'Dreamland Mechanism' uit 2016 kreeg hier zelfs het predikaat 'Peak Experience' en bevatte meesterlijke jazz fusion. Waren er toen veel referenties aan de muziek van Allan Holdsworth, ook hier is dat het geval. De muziek doet mij echter nog meer denken aan het eerste soloalbum van Bill Bruford 'Feels Good to Me' (1978), niet zo gek want daar deed de unieke Holdsworth ook al op mee.
Bijgestaan door o.a. duizendpoot Tony Levin op bas - wat een energie heeft die man; toch ook niet meer de jongste - en Kenny Grohowski op drums, heeft Beledo met 'Seriously Deep' wederom een smaakvol en sterk werkstuk afgeleverd. De opening met het 14 minuten durende titelnummer, een bewerking van een Eberhard Weber compositie uit 1978, vormt meteen een hoogtepunt met ingetogen passages, heerlijke akkoorden op piano en gitaar van Beledo zelf en her en der wat oprispingen. In 'Mama D' horen we Kearoma Rantao teksten zingen die gaan over de onderdrukking tijdens de Apartheid in Zuid-Afrika en de transitie die het land doormaakte naar meer vrijheid. Enige engagement is Beledo dus ook niet vreemd. Hetgeen prijzenswaardig is. Maar het gaat uiteindelijk ook om de muziek en die is wederom uitstekend!



Octarine Sky -
Close to Nearby (2021)

Label Uberwald Records
Score
4 (out of 5 JoJo's)

 
 

Deze nieuwe band van Jan Christiana en Dyanne Potter Voegtlin (van Potter's Daughter) weet grote namen aan te trekken voor 'Close to Nearby' waaronder drummer Simon Phillips en gitarist Guthrie Govan. Het in een aantrekkelijke hoes gestoken album laat ook aantrekkelijke, vernuftige en avontuurlijke muziek horen aan de randen van de prog, Met enigzins jazzy vocalen van Voegtlin, die ook nog eens prachtige thema's op piano neerzet, virtuoze solo's van Govan en zoals te doen gebruikelijk knap drumwerk van Philips. 'Night Sky/Into the Dream' is een favoriet al eindigt de track nogal vreemd en abrupt.
'Close to Nearby' is prima geproduceerd en is over het geheel genomen een relatief rustig werkstuk met enkele forse erupties (zoals in het stevige door Edgar Allan Poe's 'The Raven' geïnspireerde en ook al favoriete 'Midnight') en maakt nieuwsgierig naar een vervolg!


 


David Cross & Andrew Keeling -
October Marigold (2021)

Label Alchemy Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)


Natuurlijk is David Cross bekend geworden door zijn lidmaatschap in de jaren 70 van King Crimson en zijn geweldige, enigszins mystieke vioolspel in die ikonische band. Daarna was Cross, na zijn eerste soloalbums, bij mij een aantal jaren van de radar verdwenen. Dat zei meer over mij want hij was wel degelijk actief in samenwerkingen met o.a. Robert Fripp, Radius, Jade Warrior, Clearlight en Stick Men. En hier nu met Andrew Keeling waarmee hij in 2009 ook al een album maakte 'English Sun',
En nu dus 'October Marigold' met als ondertitel 'English Chamber Music Vol. 3'. En dat is het ook. Intieme kamermuziek in een 'ambient music' sfeer maar gebruik makend van de elektronische mogelijkheden die rockmuziek biedt. Met prachtig vioolspel van Cross en ook Keeling staat zijn mannetje op fluit, keys en gitaar. Vooral het titelnummer is een schoonheid!. Een heerlijk album om met een goed glas wijn, terwijl de regen tegen de ramen spettert, op weg te dromen. .


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (02-2022)


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases


  
 

 

 

 

PAKT
Pakt (2021)

Label Moonjune Records
Score 2
(out of 5 JoJo's)



                                                                             

PAKT staat voor de van Brand X bekende bassist Percy Jones, gitarist Alex Skolnick, drummer Kenny Grohowski en gitarist Tim Motzer. Ik kan mij voorstellen dat ze tijdens de opnames van dit dubbelalbum ontzettend veel plezier hebben gehad tijdens het improviserend tot stand laten komen van deze twaalf erupties. En ze zullen hun skills, voor zover nodig, nog verder hebben kunnen ontwikkelen op die manier. Maar waarom dit moet worden uitgebracht is mij een raadsel. Een aaneenschakeling binnen PAKT van "hoor eens hoe goed ik kan spelen" waarbij de luisteraar de gehele tijd op zoek is naar enige structuur of melodie en soms zelfs naar synergie. Ik in ieder geval wel en ik heb een verrassing voor u: gezocht en niet gevonden!



Burnt Belief -
Mutual Isolation (2021)

Label Alchemy Records
Score
4 (out of 5 JoJo's)

 


Moest toevallig enige weken terug denken aan bassist Colin Edwin. Af en toe komt zijn naam nog weleens voorbij maar ik zou mij ook kunnen voorstellen dat hij in het spreekwoordelijke zwarte gat was gevallen na het stoppen van Porcupine Tree. Dat is gelukkig niet het geval want hij is de samenwerking aangegaan met gitarist en toetsenist Jon Durant als Burnt Belief. Op 'Mutual Isolation' bijgestaan door Vinny Sabatino (drums), de werkelijk geweldige trompettist Aleksei Saks en Andi Pupato (percussie).
Het is een aantrekkelijk album geworden met 9 composities die zich bewegen in het fusiegebied van progressive jazz rock, ambient music en elektronische muziek. Het album is ten gevolge van de Covid-ellende op afstand van elkaar tot stand gekomen. Hoewel ik dat bij sommige andere releases weleens meen te horen is daar hier geen sprake van. Het album neemt je mee naar een andere wereld, klinkt ruimtelijk, zelfs wat spacey, niet in de laatste plaats door het sferische trompetspel van Saks. Edwin ronkt er heerlijk op los op de double bass en Durant is vakkundig bezig op vooral de toetsen. Het album doet mij qua sfeer denken aan het briljante 'Returning Jesus' van No-man - niet ver van Colin Edwin af - maar dan zonder zang. Kortom: een heerlijk album van hoge kwaliteit!



Jon Durant & Stephan Thelen -
Crossings (2021)

Label Alchemy Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)


En dan dook Jon Durant niet alleen op in het hierboven besproken Burnt Belief maar ook in een samenwerkingsverband met de Zwitserse gitarist Stephan Thelen. Die hier al eerder werd besproken met zijn met 4 JoJo's bekroonde album 'Fractal Guitar' uit 2019.
Ook dit album is op afstand tot stand gekomen waarbij Durant tijdens het maken uitkeek op de Willamette River in Portland, Oregon, terwijl Thelen vanuit zijn huis in Zwitserland uitkeek over het Meer van Zürich. Daar moet toch iets goeds uitkomen, al is het dan ver van elkaar af, en dat is ook zo.
De 'loops' en 'e bow' van Thelen gaat prachtig samen met de elektrische 12 snarige gitaar van Durant en samen creëren zij een weldadige sfeer waarin het heerlijk wegzweven is op wat ik toch ambient music zou willen noemen. 'What's in a name' maar voor de duiding toch wel handig lijkt mij. Muziek die je weghaalt van een wereld in verwarring, die er voor zorgt dat je 7 tracks en bijna een uur even niet denkt aan de dagelijkse besognes in een maatschappij op drift. Dank heren!


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (10-2021)

WAT EEN WEEK ... CD

ASAF SIRKIS - Solar Flash (2021)
 

Getooid met een hoestekst ...            
     


 

 ... van Robert Wyatt verrast drummer Asaf Sirkis, hier samen met Gary Husband (keyboards) en Kevin Glasgow (bass), met het album 'Solar Flash'. De verrassing zit hem in de kwaliteit van zowel de composities als de uitvoering.
Eén van mijn favoriete progressive jazz rock albums is 'Feels Good To Me' van Bill Bruford uit 1977. En 'Solar Flash' doet mij regelmatig aan dat briljante werkstuk denken: de muziek speelt zich af in hetzelfde metier, Sirkis' wijze van drummen en de spanning die staat op zijn drumvellen, resulterend in een direct en hard geluid, refereert aan de grote meester en de woordloze zang van Sylwia Bialas kent overeenkomsten met de bijdrage van Annette Peacock op Bruford's eerste solowerk. Bovenal horen we ook hier muzikaal-technische hoogstandjes waarbij Sirkis de structuur van de composities in het vizier houdt. Daardoor ontaardt het niet in oeverloos, geïmproviseerd gepiel zoals we de laatste tijd te vaak tegenkomen in dit muzieksegment. Wyatt schrijft dat het "ethereal, haunting compositions" zijn, en ook dat kan ik beamen. De soms buitenaardse sound geeft het geheel een wat mysterieus karakter en een gelaagdheid die mij zeer aanspreekt.
Met de acht tracks op 'Solar Flash' heeft Asaf Sirkis een heerlijk werkstuk afgeleverd dat bij iedere laserbeurt groeit en gaandeweg steeds meer geheimen prijsgeeft. Harry de Vries (wat een week 06)

WAT EEN WEEK ... CD

 

THE WORLD OF DUST - True Sound (2021)
 

Een intrigerende en integere ...            
     


 

 ... EP heeft The World of Dust met 'True Sound' afgeleverd. Deze 'band' bestaat ook nu weer uit Stefan Breuer (teksten, zang) en de van zijn werk met Guided by Voices bekende Todd Tobias. Deze laatste zorgt voor o.a. mooie melodische en sferische arrangementen en klanktapijten.
Breuer verbeeldt op dit album het leven en de dood van zijn grootouders en dat doet hij in de acht tracks op een integere wijze. Per saldo richt hij postuum een muzikaal monumentje op voor 'Jan' en 'Nel'. Muzikaal en inhoudelijk doet het mij denken aan 'Carrie & Lowell' van Sufjan Stevens die op dat album het leven van zijn ouders in beeld brengt.
De laatste track is getiteld 'Every Record Ends', dat klopt zoals ook ieder leven ooit eindigt. Maar met die titel kom ik ook op een kritiekpunt. Het album, ik zie het met zijn 21 minuten als een EP, is veel te kort, zeker gezien het thema. Sommige tracks hadden meer uitwerking verdiend en ook nodig gehad. Desondanks bevalt het werkstuk mij wel, hoe mooi is het niet om je grootouders op deze manier te kunnen eren! Harry de Vries (wat een week 05)

WAT EEN WEEK ... CD

 

MICK PAUL - Parallel Lives (2021)
 

Heerlijk album ...            
     


 

 ... heeft Mick Paul afgeleverd. "Mick Paul?" hoor ik u denken. Paul is een in-house bassist verbonden aan een vaste studio en hij maakt deel uit van The David Cross Band, de violist van ooit King Crimson die ook op 'Parallel Lives' zijn opwachting maakt. Ook o.a. David Jackson (ex Van der Graaf Generator) en Craig Blundell (o.a. Steven Wilson) zijn op een aantal tracks vakkundig van de partij.
Dit werkstuk is een lekkere veeldraaier waarop relatief ingetogen jazzrock is te horen met her en der wat space invloeden. Paul is een begenadigd bassist en beroert op verschillende manier de snaren waardoor er bastechnisch veel gebeurt. Hij wordt in alle 14 tracks bijgestaan door Sheila Maloney (ook al David Cross Band) die heerlijke solo's en klanktapijten uit haar keyboards tovert. Tevens heeft zij samen met Mick Paul de produktie voor haar rekening genomen en dat is het vermelden waard want het album is gehuld in een mooi, helder en warm geluid. Uitschieters zijn voor mij 'Your Days', 'Light of Silence', 'No Horizon' en 'Consigned to Reality' waarin alle genoemde kenmerken en kwaliteiten samenkomen.
Mick Paul heeft met 'Parallel Lives' een uitstekend album gemaakt dat juist in deze zomermaanden, waarin op vele vlakken de komkommertijd heerst, goed van pas komt. Harry de Vries (wat een week 04)

WAT EEN WEEK ... CD

RYMO - Kinetic (2021)

 

Deze drummer en bandleider ...            
     


 

 ... Rymo i.c. Ryan Moran beweegt zich doorgaans in een ander segment van de muziek dan de progressieve rock. Zo maakt hij met zijn band Slightly Stoopid een fusie van funk, rock, reggae, hip-hop en punk. En hij trad live op met o.a. Snoop Dogg. Ook daar richten we ons doorgaans niet op ...
Toch een review van dit uitstekende album waarbij de aandacht ook werd getrokken door bijdragen van de hier welbekende Tony Levin. Het is een heerlijk sferisch album waarin wel degelijk progressieve elementen zijn verwerkt, vooral in de ruimtelijke toetspartijen van Tom Griesgraber, en waarop logischerwijze de percussie van Rymo een voorname rol speelt. Zoals het promovel vermeldt "This album is a sonic journey. The music touches down in various sounding regions around the globe and takes the listener on a ride". En dat is ook zo, een soort 'progressive world music' waardoor je je de ene keer 'down under' waant (de didgeridoo wordt een aantal keren ingezet), dan weer op Jamaica om via het Midden Oosten terug te keren naar Amerika of Europa.
De in een heldere, mooie produktie gezette 16 tracks op 'Kinetic' zullen de laser nog regelmatig sieren. Ze nemen je mee op een avontuurlijke en mooie reis. Vaccinatiepaspoort niet nodig!  Harry de Vries (wat een week 03)


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases


  
 

 

 


Marcelo Paganini -
Identity Crisis (2021)

Label Eigen Beheer
Score 2
(out of 5 JoJo's)



                                                                             

Het nieuwe album van gitarist en toetsenist Marcelo Paganin heet 'Identity Crisis'. Ik kan u verzekeren daar zat ik tegenaan na beluistering. Ik lees soms lovende woorden over dit album, recenseren blijft nu eenmaal subjectief, woorden die ik echter absoluut niet kan plaatsen. De openingstrack 'Bacteria' is exemplarisch voor de rest van het album: een vermoeiende en overbodige aaneenschakeling van prog clichees, moeilijk doen om het moeilijk doen, het dendert maar door in een warrige produktie waarbij de afzonderlijke instrumenten soms niet meer te volgen zijn.
De parade aan bekende muzikanten ten spijt (o.a. Billy Sherwood, Chad Wackerman, Lenny White, Adam Holzman) kan ik geen waardering opbrengen voor deze eruptie. Als het allemaal wat minder was geweest zou de beoordeling iets positiever zijn uitgevallen. De kunst van het weglaten is Paganini echter niet gegeven vrees ik.


Laura Meade -
The Most Dangerous Woman in America (2020)

Label Laura Meade Music
Score
4 (out of 5 JoJo's)

 



Zangeres en toetsenist Laura Meade (IZZ) werd al eerder belicht op ProgLog AFTERglow via haar sterke debuutalbum 'Remedium' (2018). Op 'The Most Dangerous Woman in America' - foute titel - wordt zij wederom ondersteund door de broers John en Tom Galgano (ook IZZ). Beginnend met weldadige geluiden van golven en vogels ontrolt zich een avontuurlijk en smaakvol album waarop de melodie centraal staat, drummer Brian Coralian licht experimentele en eigentijdse ritmes laat horen, Laura Meade toont veel met haar stem te kunnen, van ingetogen tot dynamisch, de piano thematisch een voorname rol speelt, waar af en toe heerlijke solo's op de keys voorbij komen (o.a. een helaas te korte solo aan het eind van 'Burned at the Stake') en sferische klanktapijten de achtergrond vormen (zoals in 'Doesn't Change a Thing').
Laura Meade toont met haar tweede worp wederom aan de kunst van het componeren te beheersen. Produktioneel is ook alles weer dik in orde, Ik vermaak mij dan ook prima met dit werkstuk.


Derev - Leap of Faith (2021)

Label Derev Music
Score 4 (out of 5 JoJo's)


Derev is een mij tot nu toe onbekende progmetal band uit Canada die debuteren met de EP 'Leap of Faith'. Het is best lastig om onderscheidend te zijn in dit genre. Dat zijn ze dan ook niet maar het eindresultaat mag er best zijn. Men fuseert metal met invloeden vanuit de 'old school progressive rock' gemengd met wat invloeden vanuit het Midden Oosten (drummer Karabach en gitarist Bablanian komen uit Syrië/Armenië). Wat mij betreft zijn er referenties met bands als Shadow Gallery, Fates Warning en Opeth en in de track 'Turab' hoor ik vleugjes Porcupine Tree.
De 6 tracks worden kundig uitgevoerd en staan lekker in de mix met als uitschieters het mooie 'Futile' en het avontuurlijke 'Ghost of Guilt'. Niet wereldschokkend wat Derev laat horen maar 'Leap of Faith' is absoluut een ´teaser´ voor wat er wellicht nog gaat komen.


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (06-2021)