SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases


  
 

 

 

 

Stephen Thelen   
Fractal Guitar 3 (2022)

Label Moonjune Records
Score 4
(out of 5 JoJo's)


                                                                       


Stephen Thelen lag
hier al eerder onder de loep met zijn uitstekende 'Fractal Guitar' uit 2019 en met het in samenwerking met Jon Durant (die ook hier acte de presence geeft) gemaakte album 'Crossings' uit 2021. In het sferische universum dat Thelen op zijn eerste worp creëerde kunnen we ook gaan reizen op dit derde deel. In de 5 composities is het wegdromen, schrikken en verbazen geblazen vooral door de tonen van de electric guitars van Elvind Aarset en Thelen en de touch guitars van Markus Reuter - zou die man naast het werk ook nog een privé leven hebben? - en Stefan Huth. Tegelijkertijd spelen de toetsen (electric piano, synths en clavinet door Fabio Anile) een licht prominentere rol dan op het eerste deel van deze cyclus. 'Het geheel doet wat minder psychedelisch aan dan zijn eerdere werk al zou het roken van een jointje er nog steeds prima bij passen.



Stick Men  
Tentacles (2022)

Label Moonjune Records
Score 4
(out of 5 JoJo's)

 

 

 

De fans van King Crimson zijn natuurlijk bekend met dit trio, bestaande uit Tony Levin, Pat Mastelotto en - daar is hij weer - Markus Reuter. Deze keer komen zij met een EP van rond de 30 minuten. Het is hun eerste release sinds 6 jaar en de energie en dynamiek spatten er weer vanaf. De invloeden van het latere King Crimson waren zeker rond maar dit drietal weet een eigen sound neer te zetten waarin een goede groove de belangrijkste basis vormt. Het blijft natuurlijk 'muzikanten muziek' waarbij de compositie in mijn oren ondergeschikt is aan het instrumentaal-technische exhibitionisme. Maar men vindt daar een balans in onder andere door wat meer, al zijn het dan relatieve, rustpunten te integreren zoals in de eerste delen van 'Ringtone' en 'Satieday Night'. En dat is verstandig. Stick Men maakt geen muziek voor tere zieltjes maar als je je moet afreageren in verband met dagelijkse beslommeringen of tegenslag dan beveel ik 'Tentacles' zeker aan.  



Anchor & Burden 
Kosmonautic Pilgrimage (2023)

Label Moonjune Records
Score 2 (
out of 5 JoJo's)

 

 

 

Een prachtige hoes zegt helaas niet veel. Ik word eerlijk gezegd moe van de oneindige reeks aan King Crimson pseudo-epigonen die de relatieve gekte van die band en het unieke spel van Robert Fripp proberen te evenaren. Nu doet Anchor & Burden weer een poging. Wat is de toegevoegde waarde van zo'n release vraag ik mij af? Dat de heren van het hiervoor besproken Stick Men zich ook in die sferen bewegen dat kan ik billijken. Er maken immers twee leden van King Crimson deel uit van dat trio.
Ook op dit album duikt Markus Reuter weer op en hij noemt de muziek "uncompromising instant composition". Ik noem het 'improvisatie zonder zelfkritiek'. Het is niet origineel, het is een herhaling van vele malen gedane zetten en er zijn er die het beter doen. Juist; die band met die naam! Een inhoudelijke bespreking van de 9 tracks lijkt mij dan ook overbodig.

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (02-2023)

WAT ER NAGLOEIT : JAARLIJST 2022

TOP 5 - HARRY 'JoJo' DE VRIES




1   PORCUPINE TREE - C/C
Compositorisch en muzikaal-technisch een indrukwekkende comeback.
2   GREEN ASPHALT - Green Asphalt
Zweedse schatplicht aan Gentle Giant maar met een hoogwaardige eigen twist.

3   THE GONG FARMERS - Guano Junction
Mystieke prog, folk, klassiek, tja wat is het eigenlijk:sferisch en prachtig!

4   DJAM KARET - Island in the Red Night Sky

Kosmisch landschap waarin je kunt wegdromen maar ook op je hoede moet zijn.

5   KLAUS SCHULZE - Deus Arrakis

Ontroerende zwanenzang van deze pionier van de elektronische muziek.

 

WAT EEN WEEK ... CD

PINK FLOYD - Animals (Remix 2018, 2022)
 

Een aanzienlijke verbetering ...            
     


 ... deze remix door James Guthrie van 'Animals' van Pink Floyd, het album dat in 1977 verscheen, in 2018 wederom een opknapbeurt kreeg maar door allerlei onverkwikkelijke omstandigheden (Waters en Gilmour leg het eens bij en koester al het moois dat jullie maakten!) pas in 2022 op de markt werd gebracht
Soms denk ik, moet ik zo'n remix kopen? Ik heb de LP, de master CD, de remaster CD, de re-remaster CD en een andere uitgave op vinyl al. Wat voegt het toe, anders dan bevrediging van de verslaving van een Pink Floyd adept? Nou ik verzeker u het voegt wat toe. En niet zo weinig ook. Het geluid is subliem, veel helderder dan het origineel dat ik altijd wat dof vond klinken, de drums, de toetsen en gitaren staan beter in de mix, zo ook de dierengeluiden, en Waters en Gilmour lijken bij je in de kamer te staan. Kortom, het komt binnen zeg!
Ook de hoes heeft een upgrade gekregen - wanhoop niet, het origineel zit in het mooie boekwerk - met een prachtige foto van Battersea Power Station in Zuid-Londen terwijl het wordt gerenoveerd. Met uiteraard Algie op haar vertrouwde locatie, dit keer echter zonder te ontsnappen.
De re-release ging gepaard met een uitgebreid PR-programma tot aan projecties op gebouwen in Londen en natuurlijk op het power station aan toe. Ik ben verheugd met deze uitgave, het beluisteren is een audio feest! Harry de Vries (wat een week 11)


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases


  
 

 

 

 

Rocking Horse Music Club 
Circus of Wire Dolls (2022)

Label Planegroovy
Score 4
(out of 5 JoJo's)


                                                                       


Het label Planegroovy
is relatief nieuw en probeert aan de weg te timmeren met in dit geval de symfonische rockopera
'Circus of Wire Dolls' van de Rocking Horse Music Club, een collectief bestaande uit vroegere leden van o.a. Squeeze, The Cars, Brand X en King Crimson.
Het dubbelalbum vertelt het verhaal van een man die van allerlei materiaal een mini circus bouwt en langs die lijn zijn eigen levensverhaal voorbij laat komen. Het is een theatraal geheel geworden - hoe kan het ook anders bij een rockopera - met uitstekend verzorgde symfonische rock met popinvloed, technisch vaardig gespeeld, ondersteund door sfeervolle orkestrale arrangementen, gezet in een heldere en warme produktie en ook nog gehuld in een prachtige hoes. En niet te vergeten met sterke zang van Justin Cohn en de bekendere Noel McCalla en sporadisch van Tim Bowness. Kortom: een aantrekkelijk dubbelalbum! 


Djam Karet 
Island in the Red Night Sky (2022)

Label Djam Karet Productions
Score 4
(out of 5 JoJo's)

 

 

 

Djam Karet vervult al decennia met haar inmiddels twintig albums een stabiele maar bescheiden rol in de progressieve rock en bezit een vaste schare fans. Waaronder ik. Alle werkstukken zijn in bezit en de band stelt mij zelden of nooit teleur. Ook nu doen Ellett, Henderson, Oken Jr. en Osborne dat geenszins. Integendeel 'Island in the Red Sky' is een sterk album dat qua sfeer wel behoorlijk verschilt van eerdere albums.waarop de band een niet precies te omschrijven fusionrock liet horen. Dit album is ingetogener, ik zou het zelfs willen bestempelen als filmische ambient music met af en toe een rockachtige eruptie. 
Een heerlijk werkstuk waarop je kunt wegdromen maar waarbij je ook af en toe op je hoede raakt omdat je door de onheilspellende geluiden - zoals in 'The Other Side' - het idee krijgt in een gevaarlijk, kosmisch landschap terecht te zijn gekomen waar vanalles zou kunnen gebeuren.


For Absent Friends 
Disappear (2022)

Label Freia Musci
Score 2 (
out of 5 JoJo's)

 

 

 

Toen ik vernam dat de uit de Rotterdamse contreien komende band For Absent Friends na twaalf jaar met een nieuw album zou komen veerde ik op. Alle eerdere albums konden mij zeer bekoren dus dat kon niet fout gaan vermoedde ik, zeker als je meer dan een decennium de tijd hebt gehad om inspiratie op te doen.
Maar wat een tegenvaller is 'Disappear'. De progressieve invloeden zijn grotendeels verdwenen, al schemeren ze soms door in opener 'Magic', het is voornamelijk popmuziek op een rockbasis. Dat laatste is niet erg. Een koersverandering hoeft immers niet verkeerd uit te pakken, maar de negen tracks leiden aan compositorische armoede en beklijven maar matig. Uitschieters zijn er al helemaal niet en ik schrok van de zang van Hans van Lint. Of dat nu komt omdat de vocalen niet lekker in de mix staan of dat zijn stem aan erosie onderhevig is, de zang klinkt in ieder geval dun en bezit weinig diepte. Als fan van het eerste uur hoop ik dat FAF zich nog een keer herpakt of wordt het dan toch definitief 'disappear' ....

  

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (11-2022)

 

WAT EEN WEEK ... CD

VANDERWOLF - 12 Little Killers (2022)
 

Wat een prachtalbum ...            
     


 ... heeft Vanderwolf uitgebracht. De titel '12 Little Killers' verwijst naar de 'creepy' hoesfoto maar natuurlijk ook naar de twaalf tracks op dit werkstuk en die zijn van zeer hoge kwaliteit.
Zanger Max Vanderwolf was voor mij onbekend maar heeft zijn sporen verdiend met het organiseren van festivals, was de drijvende kracht achter de band Last Man Standing en verleende hand- en spandiensten bij anderen. Het uitbrengen van een soloalbum was niet zijn eerste prioriteit maar gelukkig heeft hij dat wel gedaan want iedere compositie komt binnen en staat als een huis. Variërend van relatief ingetogen tracks als opener 

'I Am Not A Mountain' en 'Stand By Your Fool' tot het bluesy 'Ain't Gonna Hurt'. Met als absolute uitschieters en favorieten 'Existential Terrier' met heerlijk scheurende gitaren van Chris Cordoba, het emotionele 'Walking Away' met Bowie invloed plus een heerlijk refrein om mee te blèren en het psychedelische 'Glisten' met rommelende synthesizers van Sam Sallon. Maar er staan geen zwakke 'killers' op dit album.
De promotekst vermeldt naast invloeden van David Bowie ook Lou Reed - begrijp ik - en Robert Wyatt. Deze laatste kan ik minder goed plaatsen.Ach in reviews willen we vaak vergelijkingen maken, zo moest ik regelmatig denken aan World Party. Hoe dan ook, Vanderwolf heeft een geweldig album uitgebracht. Een absolute PEAK EXPERIENCE! Harry de Vries (wat een week 10)

 

WAT EEN WEEK ... CD

CRAFT - First Signs (Definitive Edition) (2021)
 

Een mooie heruitgave...            
     


 ... van het in 1984 op vinyl en in 1991 op CD verschenen album 'First Signs' van Craft. Een band bestaande uit William Gilmour (keyboards) en Martin Russell (bass, keyboards) - die in de periode 1977-1980 deel uitmaakten van The Enid - en Grant McKay Gilmour.(drums). Een album dat al decennia 'out of print' was.
Dit eerste en enige album van dit trio is een prachtige mix van klassieke muziek en symfonische rock en, het zal geen verbazing wekken, beweegt zich in hetzelfde idioom als The Enid. Muzikaal-technisch zit het voortreffelijk in elkaar, de composities hebben ondanks hun complexiteit mooie en duidelijke melodielijnen en het geluid is indrukwekkend opgepoetst door Russell. Deze heruitgave is uitgebreid met wat extra mixen van vier tracks, twee niet eerder uitgebrachte composities, 'Despina' en het dreigende 'Dmitri's Lament', en twee bonustracks uit 1989. Deze laatste zijn ontstaan tijdens de remix voor de toen geplande CD uitgave.
Voor de liefhebbers van The Enid is het in mooi art work gestoken 'First Signs' een absolute must. Ik vermaak mij er in ieder geval, na het zoveel jaren niet te hebben beluisterd, weer prima mee! Harry de Vries (wat een week 09)


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases


  
 

 

 

 


The Gong Farmers
Guano Junction (2022)

Label Spacewards Records
Score 4
(out of 5 JoJo's)


                                                                       


Toen ik de naam
van het label zag en van de band dacht ik te maken hebben met een nieuwe bewoner van Planet Gong maar dat is toch niet zo. The Gong Farmers is een duo bestaande uit de hier al eerder besproken Andrew Keeling en Mark Graham. De eerste associatie die ik bij deze prachtige wat mystieke muziek met veel invloeden (uit de prog, folk, en klassieke hoek) had was met The Penguin Cafe Orchestra. Een van mijn favoriete bands die zich decennia lang bewogen in een enigszins underground, niet voor het grote publiek bestemd segment. Dat zal bij The Gong Farmers ook zo blijven schat ik in. Laat je meevoeren op de stroom aan indrukwekkende akkoorden en sferische zang op 'Guana Junction' en geniet!


World of Dust -
Gaman (2022)

Label Tiny Room Records
Score
3 (out of 5 JoJo's)

 

 

 

Voorman van World of Dust is Stefan Breuer die op 'Gaman', met ondersteuning van een aantal anderen, qua instrumentatie een mooi, sfeervol werkstuk heeft afgeleverd. De teksten zijn soms donkerder en weerspiegelen zijn gevoelens bij de huidige tijd met veel sociale, economische en virale - u weet vast wat ik bedoel - onzekerheden. Die instrumentale en tekstuele combinatie zorgt ervoor dat in deze folkmuziek met een progressieve toets de melancholie ook nooit ver weg is.
Wat punten aftrek voor de zang. Breuer is zeker geen slechte zanger maar zijn stem bezit voor beluistering in 11 tracks te weinig dynamiek en diepgang waardoor mijn concentratie af en toe wegloopt. Dat kan ook liggen aan de produktie die de stem nogal droog neerzet.
World of Dust heeft een album afgeleverd dat aanzet tot nadenken maar ook tot wegdromen. Per saldo natuurlijk een ideale combinatie.

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (08-2022)

 

WAT EEN WEEK ... CD

PORCUPINE TREE - C/C (2022)
 

Eerlijk gezegd ...            
     


 ... had ik niet verwacht dat Porcupine Tree ooit nog met een nieuwe worp zou komen. Gelukkig is dat wel gebeurd. De jams die Steven Wilson (gitaar, bas, zang) en Gavin Harrison (drums, percussion) in al die jaren met elkaar bleven uitvoeren leidden niet alleen tot nieuwe composities maar ook tot het gevoel dat het moment weer daar was. Toen ook Richard Barbieri (toetsen) er voor openstond was de keuze niet moeilijk: definitief 'Closure'? nee: 'Continuation!'
Het is een zeer sterk album geworden. Waar de indrukwekkende opener 'Harridan' nog in het bekende PT-idioom is gezet - wat een grandioos drumwerk van Harrison - is de rest van het album, behoudens enkele metalachtige erupties, relatief ingetogener van aard. Ook valt op dat de stem van Wilson een octaafje lager lijkt te staan - zelfs hij wordt ouder - en dat hij het baswerk voor zijn rekening neemt. De rol van bassist Colin Edwin lijkt daarmee definitief uitgespeeld want ook live zal hij er niet bij zijn. 
De zeven tracks zijn stuk voor stuk uitstekend, met onverwachte wendingen, sterke melodielijnen en inventief musiceren. Afsluiter 'Chimera's Wreck' is een favoriet en bezit al deze eigenschappen. Ik kan er niet omheen om de prachtige, functionele en soms dreigende toetspartijen, of beter gezegd, klanktapijten van Barbieri er uit te lichten en natuurlijk het unieke, creatieve drummen van Harrison die vaak eerder de melodie lijkt te bepalen dan te volgen. Resumerend: een indrukwekkende comeback!  Harry de Vries (wat een week 08)