SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Peter Banks - 
The Anthology (2018) 
Self-Contained Trilogy (2018)



Label 
Peter Banks Musical Estate
Score  4 (out of 5 JoJo's)                   


De in 2013 overleden gitarist Peter Banks heb ik altijd een wat tragische figuur gevonden. Zijn min of meer gedwongen vertrek uit Yes, na 'The Yes Album' (1973) dat toch duidelijk zijn stempel draagt, is hij volgens mij nooit echt te boven gekomen. Het gedicht van Bill Ward (Black Sabbath) in het boekje bij 'The Anthology' geeft zijn 'eenzaamheid' nog eens weer. Banks heeft echter prima solo-albums gemaakt. 'Instinct' (1993), 'Self-contained' (1994) en 'Reduction' (1997) zijn terecht opnieuw als 'Self-Contained Trilogy' in één worp uitgegeven. Uitstekende werken waarop Banks zijn kwaliteiten als gitarist in vele gedaantes (akoestisch, elektrisch, ingetogen en rauw) toont.
Op 'The Anthology' vinden we op schijf 1 'The Best Of' - met een staalkaart van de drie genoemde albums' en op schijf 2 niet eerder uitgebrachte tracks, een aantal tracks van 'Can I Play You Something? (1999) en van de Guitar Workshop Band plus een verrassende uitvoering van Jon Anderson's 'Traveller'.
Deze twee releases vormen een prachtig vormgegeven eerbetoon aan een bijzondere gitarist die het waard is in de herinnering te blijven.


Howart - Howart (2018)

Label Tiny Room Records 
Score 4 (out of 5 JoJo's)



 

Het Nederlandse Tiny Room Records blijft grossieren in bijzondere releases. Nu een 12" LP van Howart bestaande uit zangeres en toetsenist Anneke Nieuwdorp, gitarist en zanger Stefan Breuer en drummer Dave Mollen. Een wat mij betreft te kort werkstuk want de filmische, deels 'ambient' muziek in de 6 tracks is van prima kwaliteit. In de rustiger tracks zoals 'Dreams' en 'Focus' hoor ik referenties aan Brian Eno, in de relatieve up-tempo tracks die verder af staan van de ambientsferen, zoals 'Adore' en 'Market', meen ik invloed van het Noorse Efterklang en in mindere mate het Engelse Redshift te horen maar dat is wellicht 'in the ear of the beholder'. Graag binnenkort een wat langere release van Howart dan een 12". Ik wacht nieuwsgierig af

Todd Tobias & Combo Quasam -
Massabu Evening Entertainments (2018)

 

Label Tiny Room Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)


En nog een release van Tiny Room Records. Aan multi-instumentalist Todd Tobias besteedden wij al eerder aandacht op Proglog AFTERglow via zijn uitstekende albums 'Impossible Cities' (2014), 'Tristes Tropiques' (2015) en 'Gila Man' (2016). Tobias denkt en speelt 'out of the box': altijd experimenterend, anders-dan-anders-muziek makend met surrealistische thema's. Op 'Massabu', een imaginaire, exotische havenstad, treedt iedere avond in een nachtclub de niet bestaande band Combo Quasam op die met psychedelische, ritmische muziek met invloeden vanuit het Midden Oosten de bezoekers tot dansen aanzet. Ook deze keer zit de muziek in de 14 tracks vernuftig in elkaar. Ik ben echter niet zo'n liefhebber van de exotische, oosterse sferen waarbinnen de muziek zich deze keer beweegt, waardoor ik deze nieuwe worp van Todd Tobias iets minder waardeer dan zijn meer progressieve, eerdergenoemde werken.

Fernando Perdomo - Out to Sea (2018)
 

Label Cherry Red Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)



De Amerikaanse
multi-instrumentalist, producer, sessiemuzikant en vooral gitarist (o.a. Dave Kerzner band) Fernando Perdomo is een fan van King Crimson, de vroege Yes, van Genesis ten tijde van Steve Hackett, Curved Air en het Focus van Jan Akkerman. Dat is in de progressieve rock op 'Out to Sea' goed te horen. Het is een integraal eerbetoon. En Perdomo doet dat uitstekend. Knap hoe hij zijn bewondering laat horen in 'The Architect (Tribute to Peter Banks)', die compositie van Perdomo had zo op 'The Yes Album' gekund, in 'De Boerderij (Tribute to Focus)' waarop hij het unieke geluid van deze band benadert, in 'The Future According to Roye' (Tribute to Nektar)' en in 'Sonja (Tribute to Curved Air)'. Bijzonder is 'Starless (Tribute to John Wetton)' waarin hij een ingetogen, subtiele uitvoering van deze progressieve klassieker ten toon spreidt. Kritiekpunt zou kunnen zijn dat het niets toevoegt maar dit album zit zo verdomd knap in elkaar dat ik daar maar overheen stap.


Kick the Habit - Get Out of Town  

Label
Score 3 (out of 5 JoJo's)



De Nederlandse band
Kick the Habit timmert al jaren aan de weg en toch zal hun naam bij de lezers van deze site niet direct een bel doen rinkelen. Dat is jammer want de zesmansformatie toont op hun vierde album 'Get Out of Town' speltechnisch, compositorisch en tekstueel goede kwaliteit. De menging van pop, jazz, symfo en progrock draait lekker weg en doet mij, ook qua sfeer, regelmatig denken aan Solution ten tijde van 'Cordon Bleu' (1975) en 'Fully Interlocking' (1977). Men gaat in de teksten de zwaardere onderwerpen niet uit de weg zoals o.a. de groter wordende macht van de banken, de ziekte die 'smart phone' heet en de eindigheid van het leven. Het geluid is prima al moet mij een minpuntje van het hart en dat is de te prominent in de mix staande zang. Na een aantal luisterbeurten ging mij dat enigszins tegenstaan. Desalniettemin heeft Kick the Habit een album afgeleverd dat gehoord de kwaliteit breder aandacht verdient. 


Harry de Vries (05-2018)

Wat een week ... CD

PORCUPINE TREE - Arriving Somewhere ... (2018) 

Excellente remaster...

 

... door Steven Wilson van het fabuleuze concert uit 2005 van Porcupine Tree in Chicago. Een 2CD uitvoering plus de concertregistratie in Blu-Ray. Urenlang smullen.
Nu was het geluid van de eerdere uitgave al goed maar het knalt nu werkelijk uit de speakers. Vooral de drums en bas zijn aardig opgepiept en ik vind ook dat Barbieri's toetsenpartijen beter in de mix staan. Het aardige van deze uitgave was natuurlijk al dat er songs op de setlist stonden die minder vaak door deze band live werden uitgevoerd zoals 'Mother and Child Divided', 'So Called Friend', 'Heartattack in a Layby' en 'The Start of Something Beautiful'.  

'Arriving Somewhere ...' laat de helaas ter ziele zijnde band in 17 tracks horen op hun hoogtepunt, op de top van hun roem. Misschien is het maar goed ook als er geen comeback komt. Het is namelijk de vraag of Wilson, Barbieri, Edwin, Harrison (aangevuld met Wesley) dit niveau nog zouden kunnen overtreffen. Harry de Vries (wat een week 13)

Wat een week ... CD

ANNA VON HAUSWOLFF - The Miraculous

'An Electronic Instrumental Composition'...

 

... zo luidde de ondertitel van Lou Reed’s ‘Metal Machine Music’, de moeder aller noise rock. De Zweedse (kerk)organiste met de prachtige naam Anna Von Hausswolff maakt ook noise rock. Ze maakte al vijf albums waaronder het onlangs uitgebrachte, in de muziekpers uitstekend ontvangen ‘Dead Magic’. Echter, waar de geluidscollages bij Reed te omschrijven zijn als ongeorganiseerde herrie, klinkt de noise bij Von Hausswolff vooral georganiseerd!
Dat geldt ook voor het prachtige ‘The Miraculous’ (2015), het voorlaatste album. De Scandinavisch-arctische geluidscollages zijn met gevoel gedoseerd en zijn verpakt in aangrijpende melodieën. Het album grijpt je daardoor vanaf de opening – een repeterend onheilspellend science fiction geluid - bij de kladden om je na 50 minuten in totaal verbijsterde toestand pas weer los te laten. Weerstand bieden tegen de neiging om het album onmiddellijk weer op te zetten is kansloos.
Naast de zorgvuldig geconstrueerde geluidscollages horen we een indrukwekkend kosmisch geluid dat Von Hausswolff met haar kerkorgel creëert en de bijzondere wijze waarop zij haar stem gebruikt. De intelligente combinatie van deze elementen is zo origineel dat met recht gesproken kan worden van een nieuw genre. Doom, industrial, psychedelica en artrock, zijn de etiketjes die als eerste opdoemen om Von Hausswolff’s geluid te omschrijven. Met dank aan  Brian Eno, Pink Floyd,
The Velvet Underground, Black Sabbath, Kate Bush, Bjork en Sigur Ros. Een 'Peak Experience' waardig! 
Henk Vermeulen (wat een week 12)

Wat een week ... CD

CROSS & JACKSON - Another Day (2018) 

King Crimson en VDGG...

 

... dat zijn de belangrijkste werkgevers geweest van violist David Cross en saxofonist David Jackson. Cross in de periode van o.a. 'Larks Tonques in Aspic' (1973) en 'Starless and Bible Black' (1974) en Jackson tot de reünie van Van der Graaf Generator in 2005.
Deze twee illustere instrumentalisten hebben de virtuoze handen ineengeslagen en dat resulteert in 'Another Day' waarop de invloeden van genoemde bands te horen zijn, zoals in de sterke opener 'Predator', maar ook jazzreferenties en in 'Last Ride' meen ik zelfs de ruimtelijke invloed van de latere Gong te ontwaren. De mannen kunnen nog spelen als de beste en worden vakkundig ondersteund door Craig Blundell (drums, o.a. Steven Wilson, Frost*) en Mick Paul (bas, o.a. David Cross Band). De twaalf zonder uitzondering uitstekende tracks zijn in een prachtige, transparante produktie gestoken door Jake Jackson, inderdaad de broer van. 
'Cross & Jackson' verrassen met een fris album dat boeit van begin tot eind. Ook live schijnen zij te overtuigen. Hou de concertlijsten dus in de gaten! Harry de Vries (wat een week 11)

Wat een week ... CD

ASTRAL SWANS - Strange Prison (2018) 

Het valt niet mee mens te zijn ...

 

... daar handelen de teksten van de Canadese singer-songwriter Matthew Swann vaak over. Nu vind ik het leven prachtig maar er zijn momenten dat het inderdaad niet meevalt. Gelukkig ziet de wereld er doorgaans na een nachtje slapen anders uit.
De dertien sterke songs op 'Strange Prison' hebben, hoe kan het ook anders na het bovenstaande, het karakter van een psychologische ontleding van de mens als het gaat om
kennisstructuren, ervaringen, percepties en empathie. Maar ook om het voorkomen van zelfdestructie door persoonlijke groei. Zware kost derhalve.
De goed doordachte mooi gearrangeerde muziek en de warme stem van Swann maken het allemaal wat lichter.
Daar waar de songs zijn overgoten met een psychedelische saus doen zich referenties voor met Syd Barrett en Nick Drake en ik meen zelfs af en toe The Cure te ontdekken ('General Rule'). Het Bilthovense 'Tiny Room Records' grossiert in bijzondere uitgaven en heeft met 'Strange Prison' van Astral Swans weer een pareltje aan de catalogus toegevoegd. Harry de Vries (wat een week 10).

Wat een week ... CD

GINO VANELLI - Powerful People (1974)

Wat een geweldig concert ...

 

... gaf Gino Vanelli afgelopen vrijdag in De Boerderij in Zoetermeer. Ging ik er, weliswaar fan, toch met enige scepsis naar toe omdat Vanelli zich de laatste keer dat ik hem live zag bediende van easy listening jazz, deze keer was het andere koek.
Vanelli liet een staalkaart horen van zijn oeuvre,
en hoe! Van het sterke album 'Brother to Brother' (1978) speelde hij drie tracks maar er kwamen ook nummers voorbij van o.a. 'Powerful People' (1974), met het stuwende 'People Gotta Move', 'Storm at Sunup' (1975), 'Nightwalker' (1981) en 'Black Cars' (1985). Gezegend met een geweldige band van 7 man, met als blikvangers de excellente gitarist Jay Bird Koder, bassist Damian Erskine en saxofonist Patrick Lamb, Gino die geen erosie op de stem heeft en zingt als in zijn hoogtijdagen, veel spelplezier en bovenal een geweldig geluid dat achter de knoppen verzorgd werd door broer Ross Vanelli. 
Gino Vanelli dirigeerde zijn band en zichzelf tot grote hoogte. Hij zei zelf dat hem weleens gevraagd wordt hoe lang hij nog blijft spelen, hij is toch al 65 jaar, en antwoordt dan "zolang ik nog in mijn jeans pas". Nou, daar hoeft hij zich ook geen zorgen over te maken. Strak lichaam, jonge uitstraling. De vrouwen in mijn gezelschap waren ook daar zeer tevreden over. Een topavond was het. Harry de Vries (wat een week 09)

Wat een week ... CD

JONATHAN WILSON - Rare Birds (2017)

Via studiowerk ...

 

... en twee uitstekende solo-albums kwam Jonathan Wilson op het net- en gehoorvlies van Roger Waters, die de gitarist, zanger en toetsenist direct recruteerde voor zijn huidige Us&Them Tour. 
Het in een prachtige hoes gestoken 'Rare Birds' is een sterk werkstuk dat moet groeien. Zoals het hoort bij albums van hoge kwaliteit. In eerste instantie leek het alsof dit het meest toegankelijke werk van Wilson is want 'poptracks' als 'Trafalgar Square', 'Over the Midnight' en het Beatlesque 'There's a Light' verteren gemakkelijk. Er gebeurt echter compositorisch, instrumentaal en produktioneel veel dat niet bij eerste gehoor maar langzamerhand zijn geheimen prijsgeeft. Zo hebben het schitterende 'Me', afsluiter 'Mulholland Queen' en het tekstueel intrigerende 'Sunset Blvd.' de loomheid en sfeer van Waters' recente studioalbum. Maar er zijn ook experimentele, onverwachte 'twists' zoals in het met de ambientmuzikant Laraaji gezongen Oosters aandoende 'Loving You' en het dagdromerige 'Living With Myself' met heerlijke synth- en CSN&Y-achtige zangpartijen. Het weldadig gearrangeerde 'Hard To Get Over' is met zijn repeterende ritme een absolute favoriet.
'Rare Birds' is een hybride geheel geworden in de positieve zin van het woord. Meer dan 78 minuten genieten van een muzikale staalkaart. Maak er zo nog een paar Wilson! Harry de Vries (wat een week 08)

Wat een week ... CD

HILLMEN - Whiskey Mountain Sessions Vol. 2 (2017)

Naast Djam Karet ...

 

... speelt toetsenist Gayle Ellett ook in Hillmen, een 'free improvisation' viermansband. Dus zonder vooraf vastgelegde structuur gaat men de studio in. Er staat niets op papier, de opnames vinden plaats in één avond, hoog in de Californische bergen, gelardeerd met enige whiskey en zonder 'overdubs' achteraf. Een inspirerende context voor een mix van jazz, jazz-rock en fusion met een licht psychedelische 'touch'.
Het resultaat op 'Volume 2', het eerste deel kwam uit in 2011, zijn drie lange tracks van 20, 10 en 8 minuten. De composities worden gekenmerkt door een repeterende 'groove' en weldadige solo's van Gayle Ellett op de elektrische piano en Mini-Moog maar ook van gitarist Lito Magana jr. En als men improviserender wijs en in synergie een melodielijn vindt, dan laat de band die niet meer los of in ieder geval met enige regelmaat terugkomen. En dat is knap. 
Mijn persoonlijke favoriet is 'The Long Way Home' waarin een 'funky groove' er voor zorgt dat stilzitten lastig is. Ideale track voor een met geestverruimende middelen voorzien feestje waarbij in trance de voetjes van de vloer komen. In 'The Mestizo Insect Frog Jam' neemt men lichtjes gas terug om in afsluiter 'Fire Breather' weer lekker los te gaan en vooral gitarist Magana de ruimte te geven. Kortom, The Whiskey Mountain Session Vol.2' is een heerlijk werkstuk voor hen die van verrassende instrumentale 'jams' houden. Harry de Vries (wat een week 07)