Wat een week ... CD

UK - Night After Night (Extended) (2018)

Recent gedigitaliseerd  ...

 

... vanaf de Japanse mastertapes, het integrale concert dat UK - in de bezetting John Wetton, Eddie Jobson en Terry Bozzio - in 1979 gaf in Osaka. Drie schijven, twee CD's en een Blu-ray Disc met 24/96 stereo en 5.1 Surround.
Hoewel ik de bezetting met gitarist Allan Holdsworth en Bill Bruford nog interessanter vond zetten deze drie heren een knallend concert neer - wat waren ze op dreef - dat geluidstechnisch de kamer prachtig vult. Als ik deze uitgave vergelijk met de originele LP-release dan zijn toegevoegd 'Danger Money', 'The Only Thing She Needs', 'Thirty Years', 'Carrying No Cross' (en hoe!), 'By The Light Of Day' en solopartijen. Wat mij betreft staat de muziek van UK nog steeds fier overeind en ik verbaas mij nog steeds over de weergaloze uitvoeringen, vooral die van 'Caesar's Place Blues'  waarin het trio volledig losgaat en hun virtuositeit en synergie geen grenzen kent.
Uitgevoerd in een mooie box, al had er wat meer achtergrondinformatie in gekund, ben ik blij nu ook van de overige livetracks te mogen genieten. Ongelooflijk eigenlijk dat het concert oorspronkelijk niet als dubbel LP is uitgegeven. Veertig jaar wachten is best lang ... Harry de Vries (wat een week 11)

Wat een week ... CD

SUPERSISTER PROJEKT -
Retsis Repus (2019)


En marge van  ...

 
... de documentaire 'Tovenaar van de Nederpop' over Robert-Jan Stips (o.a. Supersister, Sweet 'd Buster, Golden Earring,The Nits) werd hem gevraagd nieuwe muziek te componeren en uit te brengen. Stips vroeg zich zelf ook al enige tijd af of hij nog muziek kon maken die schatplichtig moest zijn aan Supersister maar niet mocht ontaarden in makkelijk retro gedoe. Dat is hem, ondersteund door muzikale vrienden uit heden en verleden, meer dan gelukt.
'Retsis Repus' kent referenties aan Supersister - het zou vreemd zijn als dat ontbrak - zoals in 'Memories Are New IV' en in het geweldige 'I Am You Are Me/Transmitter'. Stips maakt echter ook een succesvolle slag naar voren. Zijn emotionele beslissing om na het verscheiden van Sacha van Geest geen dwarsfluit meer te gebruiken maar te vervangen door 'woodwinds' zoals trombones, leidt ertoe dat in 'For You and Nobody Else' en in 'Yellow Days' Frank Zappa opduikt - ooit inspiratiebron - maar waarin de handtekening van Stips niet ontbreekt. Verbindingen naar klassieke muziek zijn er, het geweldige toetsenspel van de meester zelf en in 'Hope To See You Again' - dat in reprise ook nog opduikt - hoor ik 'ambient space' muziek met een zin die mij in alle vezels raakte: 'Save some secrets for the end, hope to see you there again'.

Energiek zocht Stips het avontuur en dat is deze schatbewaarder van de progressieve muziek in Nederland op 'Retsis Repus' voortreffelijk gelukt. Het extra predikaat 'PEAK EXPERIENCE'  is dan ook meer dan terecht. Harry de Vries (wat een week 10)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Toby Goodshank - Untitled (2019)

Label Tiny Room Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)
                                                                               

    


Dit album van de New Yorkse muzikant en kunstenaar Toby Goodshank is in alle opzichten een curieus, of beter gezegd vreemd album. Het begint al bij de hoes. Nu heb ik een promo ontvangen van Tiny Room Records dus ik weet niet of dat op de officiële release ook zo is, maar de naam van de artiest staat niet vermeld. Wel 'Johnny's Democracy' - de bijbehorende bijna naakte man in dameslingerie is opvallend - en op de achterzijde (of is het de voorzijde) 'Baked Naturals'. En die verwarring geldt ook de uitstekende muziek. Het betreft overigens een album dat al uit 2009 stamt maar nu opnieuw is uitgegeven. 
De muziek schiet alle kanten op van rock naar pop, van blues naar experiment. En toch kent het album synergie, op een of andere manier horen de 10 titelloze tracks bij elkaar. Dat is ook wat mij intrigeert aan dit werkstuk: wat maakt het nu zo goed? Ik zit niet snel zonder woorden maar in dit geval weet ik het niet. De goede stem van Goodshank? De technische vaardigheid? De prima produktie? Of juist de veelzijdigheid? Ik durf het niet te zeggen. Wellicht is dat ook goed. Er blijft iets te raden over. Dat is de mysterieuze, stille kracht van muzieknoten. Laten we die kracht intact houden, niet teveel analyseren en genieten van dit bijzondere album. Een veeldraaier!

The World of Dust - Samsara (2019)

Label Tiny Room Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)





Het sympathieke Nederlandse platenlabel Tiny Room Records grossiert in uitgaven van bands en artiesten die, in ieder geval in de progsferen. minder bekend zijn. De review hierboven van een album van Toby Goodshank onderstreept dat nog eens. Aan The World of Dust werd echter al eerder aandacht besteed op ProgLog AFTERglow. Nu dus met het nieuwe album 'Samsara', gevuld met dromerige lo-fi muziek met pop- en prograndjes. 
De muzikale basis van de dertien composities wordt gelegd door de Amerikaan Todd Tobias (o.a. Guided By Voices) waarbij de keyboards en 'soundscapes' domineren. De persoonlijke, melancholische teksten en de zang zijn van Stefan Breuer. Hij heeft een wat vlakke, bijna declamerende manier van zingen die ik in eerste instantie teveel los vond staan van de muziek. Ik weet dat aan de mix. Gaandeweg vielen de compositorische en vocale puzzelstukjes echter toch op hun plaats. Ik stelde mij zelfs de vraag "Had hij dit materiaal op een andere wijze kunnen zingen?". Dat denk ik toch niet. Het gebodene op 'Samsara' lijkt geschikt voor de late avond om op weg te dromen. Anderzijds, o.a. door de persoonlijke verhalen die Breuer vertelt en de 'vragen' die hij stelt over herkenbare onderwerpen des levens, stemt het geheel zeker ook tot nadenken en bevind ik mij per saldo toch weer met beide benen op de grond. Zoals het nu eenmaal met dromen en wakker worden gaat.
Mijn aanvankelijke twijfel over 'Samsara' heeft inmiddels plaats gemaakt voor waardering voor dit bijzondere album. De rust die Breuer zoekt heb ik ook maar genomen en het album de tijd gegeven die het verdient. Een groeibriljantje dus! 

  
Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (04-2019)

Oxley & Meier - The Alluring Ascent (2019) 

Label: MGP Records
Bandsite:
https://www.meiergroup.com/oxley-meier
Running Time: 67:49

Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of of 5 JoJo's)


Met 'The Alluring Ascent' heeft het gitaarduo Pete Oxley en Nicolas Meier haar vierde album afgeleverd. Beide virtuozen hebben hun sporen ruimschoots verdiend in een veelheid aan solo- en andere projecten waarvan jazz altijd de kern vormt. Vaak ondersteund door hun ijzersterke ritmesectie richten zij zich op het creëren van virtuoze gitaarsolo’s en duetten. Hun muziek kent veel invloeden waarvan met name oriëntaalse en psychedelische sferen (resp. op de albums 'Chasing Tales' en 'The Colours of Time') het handelsmerk vormen. Maar ook jazz-rock en soft-jazz elementen keren regelmatig terug.
De oriëntaalse sfeer blijft op dit album beperkt tot één track, met de in dit verband wat opvallende titel 'Homeland'. Maar ook psychedelica en jazz-rock zijn weer ruim vertegenwoordigd. Zo zou 'September Song' een compositie van Soft Machine (Legacy) kunnen zijn, zo onheilspellend, breekbaar en psychedelisch komt deze compositie over. De intensiteit van beide gitaarsolo’s doet zelfs aan John Etheridge denken. Jazz-rock is vooral te horen op de derde track, het ruim 7 minuten durende 'East Coast Joys', waarbij de gedachten onmiddellijk uitgaan naar Weather Report. De baspartijen roepen zelfs Jaco Pastorius in herinnering! Overigens steunen de gitaarvirtuozen op dezelfde, zéér degelijke ritmesectie als die van de vorige albums: Ralph Mizraki (bas) en Paul Cavaciuti (drums), op enkele tracks aangevuld met percussionist Keith Fairbairn.
'The Alluring Ascent' bevat een veelheid aan stijlen en sferen, waarvan het Fripperiaanse gitaarspel op 'The Key of Klimt' het hoogtepunt vormt. De diversiteit krijgt vorm door twee gitaristen die elkaar perfect aanvullen en complementair zijn aan elkaar. De terugkerende 'easy listening' rustpunten in de adembenemende gitaarexercities, zijn voor een progrock liefhebber echter net iets te vaak vertegenwoordigd. Daardoor blijft het album qua energie en avontuurlijkheid achter bij voorganger 'The Colours of Time'. Niettemin wederom een album van dit virtuoze gitaarduo dat er toe doet! 'Last but not least' verdient het prachtige artwork van Songul Yilmaz-Meier, net als op de vorige O & M albums, speciale aandacht! Henk Vermeulen (04-2019)


Personnel:
Pete Oxley - guitars

Nicolas Meier - guitars 
Paul Cavaciutti - drums 
Ralph Mizraki: acoustic and electric bass 
Keith Fairbairn - percussion 

Discography:
Spinning Tales (2016)
Chasing Tales (2016) 

The Colours of Time (2017) 
The Alluring Ascent (2019)

Wat een week ... CD

THOM YORKE - Suspiria (2019)

De voorman  ...

 
... van Radiohead begeeft zich met enige regelmaat buiten de kaders van de band. Dit keer met muziek bij de film 'Suspirium'. Een horrorfilm uit 2018 van de Italiaanse regisseur Luca Guadagnino
Nu ken ik de film niet maar de 25 tracks op dit dubbelalbum zijn naar ik aanneem door Yorke geschreven bij gebeurtenissen en fragmenten uit de film. Maar zelfs zonder kennis van de film komt de muziek behoorlijk binnen. Soms eng - hoe kan het ook anders bij een horrorfilm - en op andere momenten huiveringwekkend mooi. Zoals in het geweldige 'Suspirium' op disc 1 waarin een prachtig pianothema wordt uitgebouwd onder de fragiele en toch altijd sterke vocalen van Yorke en onder een tot nadenken stemmende tekst.
Disc 1 scoort bij mij het best omdat de muziek meer in de buurt komt van Radiohead. Disc 2 is fragmentarischer en bevat vooral 'ambient music'. Maar per saldo heeft Yorke een uitstekend visitekaartje afgegeven als componist van filmmuziek. Harry de Vries (wat een week 09)

Wat een week ... CD

TIM BOWNESS - Flowers at the Scene (2019)

Een gevoel ...

 
... dat ik zeker vroeger vaak had: een nieuw album waarvan je in eerste instantie denkt "ik weet het niet" maar dat zich gaandeweg ontwikkelt tot een uitstekend werkstuk. Die emotie overkwam mij bij het nieuwe album 'Flowers at the Scene', van Tim Bowness, inmiddels zijn vijfde soloalbum. Een groeibriljantje dus.
Na enige tijd werkt Bowness hier weer samen met zijn No-Man kameraad Steven Wilson die het album mede produceerde. 'Flowers at the Scene' is een sferisch album waarop Bowness je in een deel van de tracks weet mee te nemen naar een andere wereld maar je met dreigende, steviger songs als 'I Go Deeper' en 'It's The World' (met duidelijk herkenbare backing vocals van Peter Hammill) weer met beide benen in de aardse modder zet. Mooi vind ik het trompetspel van Ian Dixon, waardoor ik met enige regelmaat associaties krijg met Talk Talk ten tijde van 'Spirit of Eden' en 'A Laughing Stock'.
Geholpen door o.a. Colin Edwin (bass, o.a. Porcipine Tree), Dylan Howe (drums) en Kevin Godley (vocals, 10CC) heeft Tim Bowness een sterk album afgeleverd dat de laserstralen de komende tijd nog veelvuldig zal sieren. Harry de Vries (wat een week 08)

Motorpsycho - The Crucible (2019) 

Label: Psychobabble
Bandsite:
www.Motorpsycho.no
Running Time:
40:29

Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of of 5 JoJo's)


Een logisch vervolg! Zo zou je 'The Crucible', opvolger van het meesterwerk 'The Tower' (2017) kunnen noemen. Met de nieuwe drummer Tomas Jarmyr bleek Motorpsycho op de voorganger terug te keren naar het authentieke geluid dat de band aan het einde van het eerste decennium van deze eeuw produceerde, met name op 'Little Lucid Moments' (2008) en 'Heavy Metal Fruit' (2010). Het is daarom een buitengewoon aangename verrassing dat het nieuwe album op dezelfde leest is geschoeid: drie lange composities die overduidelijk odes zijn aan de vernieuwende rockbands van de seventies. Ondanks de inspiratie door de seventies zijn er eigenlijk geen specifieke referenties waar te nemen. Hoewel de gitaarriff op opener 'Psychotzar' even ongewild de naam van Jimmy Page (Led Zeppelin) doet opdoemen. En als de climaxen zich gaandeweg aan het opbouwen zijn, doen de razendsnelle, opzwepende klappen op de drums bij vlagen denken aan Keith Moon (The Who).
Toch is 'The Crucible' ontegenzeggelijk een retro-seventies album. Maar Motorpsycho zou Motorpsycho niet zijn als niet overduidelijk ook het eigen(tijdse) stempel van de band hoorbaar is. Composities die psychedelisch overkomen, briljante creatieve psychedelische geluidsexercities en climaxen, veel dynamiek, tempowisselingen, opzwepende gitaarsolo’s en dito drumwerk. Alles stevig steunend op het fundament gevormd VAN loodzware, zich uitrollende baslijnen van frontman Bent Saether. Het belangrijkste kenmerk van de band is dan ook de avontuurlijkheid, waarbij het gebruik van mellotron op de achtergrond de avontuurlijkheid nog meer diepgang geeft.
Een onderscheidend kenmerk van de band zijn ook de vocalen. Saether en Ryan zijn geen grote zangers, zo luidt de kritiek nog al eens. Het merkwaardige is echter dat dit ogenschijnlijke manco als eventuele dissonant volledig wegvalt als de composities sterker zijn. De avontuurlijkheid, tempowisselingen en overweldigende geluidsexplosies krijgen extra lading door het contrast dat zij vormen met de oases van rust die telkens weer verschijnen. Die rustmomenten krijgen vooral vorm door de eigenzinnige harmonieën van Saether en Ryan waardoor zij samen met de opzwepende naar climaxen toegroeiende instrumentatie fungeren als Ying en Yang: beide kunnen niet zonder elkaar!
De drie composities (9, 11 en 21 minuten durend) lenen zich voor typische Motorpsycho- live uitvoeringen vanwege de hoge potentie tot improvisatie. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar het optreden op 19 mei a.s. in Tivoli! Henk Vermeulen (03-2019)


Personnel:
Bent Saether - bass, vocals, guitar, Mellotron
Hans Magnus Ryan - guitar, vocals, piano 

Tomas Jarmyr - drums, vocals, Mellotron
Guest
s:
Susanna Wallumrad - vocal 'Lux Aeterna'
Lars Horntveth - reeds 'Lux Aeterna '


Discography (Studio): 
Lobotomizer (1991)
Soothe (1992)
Demon Box (1993)
Timothy’s Monster (1994)
Blissard (1996)
Angels and Daemons at Play (1997)

Trust Us (1998)
Let Them Eat Cake (2000)
Phanerothyme (2001)

It's A Love Cult (2002)
Black Hole/Blank Canvas (2006)
Little Lucid Moments (2008)
Child Of The Future (2009)
Heavy Metal Fruit (2010)
The Death Defying Unicorn (2012)
Still Life with Eggplant (2013)

Behind the Sun (2014)
Here be Monsters (2016)
The Tower (2017)
The Crucible (2019)

Wat een week ... CD

VASIL HADŽIMANOV BAND -
Lines in Sand (2019)


Moonjune Records  ...

 
... grossiert in topreleases. De één volgt de ander op. Nu weer het in een geweldig geluid gestoken 'Lines in Sand' van de Servische Vasil Hadžimanov Band, hun tweede album na het uitstekende debuut 'Alive' (2016).
Het promovel stelt dat de muziek "transcends categorization". Dat kan ik volmondig bevestigen. Natuurlijk horen we etnische invloed vanuit de Balkan in het titelnummer, associeert 'Mr. Moonjune' (Robert Wyatt of platenbaas Leonardo Pavkovic?) aan jazzrock met o.a. referenties aan Brand X, swingt 'Maklik' de pan uit, is er her en der experiment, beweegt 'For Clara' zich in de soulregionen en behoort 'Ratnici Podzemlja' tot de funkcategorie. Alles is echter overgoten met een heerlijke saus die ik niet goed kan duiden - dat is juist aantrekkelijk - maar het is een saus die in ieder geval zorgt voor een weldadige synergie van al die invloeden. Waarbij de technische vaardigheid van Hadzimanov, zijn vier kompanen en wat gasten op hoog niveau staat.
Op ProgLog AFTERglow moet niet te lustig gestrooid worden met het extra predikaat 'Peak Experience'. Dan verwordt dat predikaat tot iets nietszeggends. Maar in dit geval kan ik gehoord de hoge kwaliteit niet anders: 'Lines in Sand' een absolute piekerervaring! Harry de Vries (wat een week 07)