WAT EEN WEEK ... CD

VANDERWOLF - 12 Little Killers (2022)
 

Wat een prachtalbum ...            
     


 ... heeft Vanderwolf uitgebracht. De titel '12 Little Killers' verwijst naar de 'creepy' hoesfoto maar natuurlijk ook naar de twaalf tracks op dit werkstuk en die zijn van zeer hoge kwaliteit.
Zanger Max Vanderwolf was voor mij onbekend maar heeft zijn sporen verdiend met het organiseren van festivals, was de drijvende kracht achter de band Last Man Standing en verleende hand- en spandiensten bij anderen. Het uitbrengen van een soloalbum was niet zijn eerste prioriteit maar gelukkig heeft hij dat wel gedaan want iedere compositie komt binnen en staat als een huis. Variërend van relatief ingetogen tracks als opener 

'I Am Not A Mountain' en 'Stand By Your Fool' tot het bluesy 'Ain't Gonna Hurt'. Met als absolute uitschieters en favorieten 'Existential Terrier' met heerlijk scheurende gitaren van Chris Cordoba, het emotionele 'Walking Away' met Bowie invloed plus een heerlijk refrein om mee te blèren en het psychedelische 'Glisten' met rommelende synthesizers van Sam Sallon. Maar er staan geen zwakke 'killers' op dit album.
De promotekst vermeldt naast invloeden van David Bowie ook Lou Reed - begrijp ik - en Robert Wyatt. Deze laatste kan ik minder goed plaatsen.Ach in reviews willen we vaak vergelijkingen maken, zo moest ik regelmatig denken aan World Party. Hoe dan ook, Vanderwolf heeft een geweldig album uitgebracht. Een absolute PEAK EXPERIENCE! Harry de Vries (wat een week 10)

 

WAT EEN WEEK ... CD

CRAFT - First Signs (Definitive Edition) (2021)
 

Een mooie heruitgave...            
     


 ... van het in 1984 op vinyl en in 1991 op CD verschenen album 'First Signs' van Craft. Een band bestaande uit William Gilmour (keyboards) en Martin Russell (bass, keyboards) - die in de periode 1977-1980 deel uitmaakten van The Enid - en Grant McKay Gilmour.(drums). Een album dat al decennia 'out of print' was.
Dit eerste en enige album van dit trio is een prachtige mix van klassieke muziek en symfonische rock en, het zal geen verbazing wekken, beweegt zich in hetzelfde idioom als The Enid. Muzikaal-technisch zit het voortreffelijk in elkaar, de composities hebben ondanks hun complexiteit mooie en duidelijke melodielijnen en het geluid is indrukwekkend opgepoetst door Russell. Deze heruitgave is uitgebreid met wat extra mixen van vier tracks, twee niet eerder uitgebrachte composities, 'Despina' en het dreigende 'Dmitri's Lament', en twee bonustracks uit 1989. Deze laatste zijn ontstaan tijdens de remix voor de toen geplande CD uitgave.
Voor de liefhebbers van The Enid is het in mooi art work gestoken 'First Signs' een absolute must. Ik vermaak mij er in ieder geval, na het zoveel jaren niet te hebben beluisterd, weer prima mee! Harry de Vries (wat een week 09)


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases


  
 

 

 

 


The Gong Farmers
Guano Junction (2022)

Label Spacewards Records
Score 4
(out of 5 JoJo's)


                                                                       


Toen ik de naam
van het label zag en van de band dacht ik te maken hebben met een nieuwe bewoner van Planet Gong maar dat is toch niet zo. The Gong Farmers is een duo bestaande uit de hier al eerder besproken Andrew Keeling en Mark Graham. De eerste associatie die ik bij deze prachtige wat mystieke muziek met veel invloeden (uit de prog, folk, en klassieke hoek) had was met The Penguin Cafe Orchestra. Een van mijn favoriete bands die zich decennia lang bewogen in een enigszins underground, niet voor het grote publiek bestemd segment. Dat zal bij The Gong Farmers ook zo blijven schat ik in. Laat je meevoeren op de stroom aan indrukwekkende akkoorden en sferische zang op 'Guana Junction' en geniet!


World of Dust -
Gaman (2022)

Label Tiny Room Records
Score
3 (out of 5 JoJo's)

 

 

 

Voorman van World of Dust is Stefan Breuer die op 'Gaman', met ondersteuning van een aantal anderen, qua instrumentatie een mooi, sfeervol werkstuk heeft afgeleverd. De teksten zijn soms donkerder en weerspiegelen zijn gevoelens bij de huidige tijd met veel sociale, economische en virale - u weet vast wat ik bedoel - onzekerheden. Die instrumentale en tekstuele combinatie zorgt ervoor dat in deze folkmuziek met een progressieve toets de melancholie ook nooit ver weg is.
Wat punten aftrek voor de zang. Breuer is zeker geen slechte zanger maar zijn stem bezit voor beluistering in 11 tracks te weinig dynamiek en diepgang waardoor mijn concentratie af en toe wegloopt. Dat kan ook liggen aan de produktie die de stem nogal droog neerzet.
World of Dust heeft een album afgeleverd dat aanzet tot nadenken maar ook tot wegdromen. Per saldo natuurlijk een ideale combinatie.

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (08-2022)

 

WAT EEN WEEK ... CD

PORCUPINE TREE - C/C (2022)
 

Eerlijk gezegd ...            
     


 ... had ik niet verwacht dat Porcupine Tree ooit nog met een nieuwe worp zou komen. Gelukkig is dat wel gebeurd. De jams die Steven Wilson (gitaar, bas, zang) en Gavin Harrison (drums, percussion) in al die jaren met elkaar bleven uitvoeren leidden niet alleen tot nieuwe composities maar ook tot het gevoel dat het moment weer daar was. Toen ook Richard Barbieri (toetsen) er voor openstond was de keuze niet moeilijk: definitief 'Closure'? nee: 'Continuation!'
Het is een zeer sterk album geworden. Waar de indrukwekkende opener 'Harridan' nog in het bekende PT-idioom is gezet - wat een grandioos drumwerk van Harrison - is de rest van het album, behoudens enkele metalachtige erupties, relatief ingetogener van aard. Ook valt op dat de stem van Wilson een octaafje lager lijkt te staan - zelfs hij wordt ouder - en dat hij het baswerk voor zijn rekening neemt. De rol van bassist Colin Edwin lijkt daarmee definitief uitgespeeld want ook live zal hij er niet bij zijn. 
De zeven tracks zijn stuk voor stuk uitstekend, met onverwachte wendingen, sterke melodielijnen en inventief musiceren. Afsluiter 'Chimera's Wreck' is een favoriet en bezit al deze eigenschappen. Ik kan er niet omheen om de prachtige, functionele en soms dreigende toetspartijen, of beter gezegd, klanktapijten van Barbieri er uit te lichten en natuurlijk het unieke, creatieve drummen van Harrison die vaak eerder de melodie lijkt te bepalen dan te volgen. Resumerend: een indrukwekkende comeback!  Harry de Vries (wat een week 08)

 

WAT EEN WEEK ... CD

HELD BY TREES - Solace (2022)
 

Schatplichtig aan Talk Talk ...            
     


 ... en de overleden frontman Mark Hollis, zo kan 'Solace' van het project Held By Trees worden genoemd. Met muzikanten en componist en producer David Joseph die allen ooit bij Talk Talk waren betrokken is een mooi en ingetogen album gerealiseerd, getooid in een ook al aan die band refererende prachtige hoes.
De muzikale visie van Mark Hollis liep in de pas met gebeurtenissen in zijn leven. Ik las ooit in een interview dat hij de drukte van de muzikale entourage zat was en dat hij daarom de muziek van Talk Talk langzamerhand uitkleedde, de kunst van het weglaten, uiteindelijk resulterend in een nulpunt. Dat punt werd uiteindelijk bereikt op zijn soloalbum 'Mark Hollis' (1998). Om daarna te verdwijnen uit het publieke leven.
Die lijn is doorgezet op 'Solace' waarop 'less is more' de rode draad vormt. Acht, deels door improvisatie tot stand gekomen composities die in alles de echo van Talk Talk laten horen en met name van het meesterwerk 'Laughing Stock' (1991). Het meesterschap van 'Solace' zit hem ook in de dosering. Interessant werkstuk!  Harry de Vries (wat een week 07)


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases


  
 

 

 

 


Beledo
Seriously Deep (2021)

Label Moonjune Records
Score 4
(out of 5 JoJo's)



                                                                       

Gitarist (en pianist) Beledo is geen onbekende op Proglog AFTERglow. Zijn album 'Dreamland Mechanism' uit 2016 kreeg hier zelfs het predikaat 'Peak Experience' en bevatte meesterlijke jazz fusion. Waren er toen veel referenties aan de muziek van Allan Holdsworth, ook hier is dat het geval. De muziek doet mij echter nog meer denken aan het eerste soloalbum van Bill Bruford 'Feels Good to Me' (1978), niet zo gek want daar deed de unieke Holdsworth ook al op mee.
Bijgestaan door o.a. duizendpoot Tony Levin op bas - wat een energie heeft die man; toch ook niet meer de jongste - en Kenny Grohowski op drums, heeft Beledo met 'Seriously Deep' wederom een smaakvol en sterk werkstuk afgeleverd. De opening met het 14 minuten durende titelnummer, een bewerking van een Eberhard Weber compositie uit 1978, vormt meteen een hoogtepunt met ingetogen passages, heerlijke akkoorden op piano en gitaar van Beledo zelf en her en der wat oprispingen. In 'Mama D' horen we Kearoma Rantao teksten zingen die gaan over de onderdrukking tijdens de Apartheid in Zuid-Afrika en de transitie die het land doormaakte naar meer vrijheid. Enige engagement is Beledo dus ook niet vreemd. Hetgeen prijzenswaardig is. Maar het gaat uiteindelijk ook om de muziek en die is wederom uitstekend!



Octarine Sky -
Close to Nearby (2021)

Label Uberwald Records
Score
4 (out of 5 JoJo's)

 
 

Deze nieuwe band van Jan Christiana en Dyanne Potter Voegtlin (van Potter's Daughter) weet grote namen aan te trekken voor 'Close to Nearby' waaronder drummer Simon Phillips en gitarist Guthrie Govan. Het in een aantrekkelijke hoes gestoken album laat ook aantrekkelijke, vernuftige en avontuurlijke muziek horen aan de randen van de prog, Met enigzins jazzy vocalen van Voegtlin, die ook nog eens prachtige thema's op piano neerzet, virtuoze solo's van Govan en zoals te doen gebruikelijk knap drumwerk van Philips. 'Night Sky/Into the Dream' is een favoriet al eindigt de track nogal vreemd en abrupt.
'Close to Nearby' is prima geproduceerd en is over het geheel genomen een relatief rustig werkstuk met enkele forse erupties (zoals in het stevige door Edgar Allan Poe's 'The Raven' geïnspireerde en ook al favoriete 'Midnight') en maakt nieuwsgierig naar een vervolg!


 


David Cross & Andrew Keeling -
October Marigold (2021)

Label Alchemy Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)


Natuurlijk is David Cross bekend geworden door zijn lidmaatschap in de jaren 70 van King Crimson en zijn geweldige, enigszins mystieke vioolspel in die ikonische band. Daarna was Cross, na zijn eerste soloalbums, bij mij een aantal jaren van de radar verdwenen. Dat zei meer over mij want hij was wel degelijk actief in samenwerkingen met o.a. Robert Fripp, Radius, Jade Warrior, Clearlight en Stick Men. En hier nu met Andrew Keeling waarmee hij in 2009 ook al een album maakte 'English Sun',
En nu dus 'October Marigold' met als ondertitel 'English Chamber Music Vol. 3'. En dat is het ook. Intieme kamermuziek in een 'ambient music' sfeer maar gebruik makend van de elektronische mogelijkheden die rockmuziek biedt. Met prachtig vioolspel van Cross en ook Keeling staat zijn mannetje op fluit, keys en gitaar. Vooral het titelnummer is een schoonheid!. Een heerlijk album om met een goed glas wijn, terwijl de regen tegen de ramen spettert, op weg te dromen. .


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (02-2022)


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases


  
 

 

 

 

PAKT
Pakt (2021)

Label Moonjune Records
Score 2
(out of 5 JoJo's)



                                                                             

PAKT staat voor de van Brand X bekende bassist Percy Jones, gitarist Alex Skolnick, drummer Kenny Grohowski en gitarist Tim Motzer. Ik kan mij voorstellen dat ze tijdens de opnames van dit dubbelalbum ontzettend veel plezier hebben gehad tijdens het improviserend tot stand laten komen van deze twaalf erupties. En ze zullen hun skills, voor zover nodig, nog verder hebben kunnen ontwikkelen op die manier. Maar waarom dit moet worden uitgebracht is mij een raadsel. Een aaneenschakeling binnen PAKT van "hoor eens hoe goed ik kan spelen" waarbij de luisteraar de gehele tijd op zoek is naar enige structuur of melodie en soms zelfs naar synergie. Ik in ieder geval wel en ik heb een verrassing voor u: gezocht en niet gevonden!



Burnt Belief -
Mutual Isolation (2021)

Label Alchemy Records
Score
4 (out of 5 JoJo's)

 


Moest toevallig enige weken terug denken aan bassist Colin Edwin. Af en toe komt zijn naam nog weleens voorbij maar ik zou mij ook kunnen voorstellen dat hij in het spreekwoordelijke zwarte gat was gevallen na het stoppen van Porcupine Tree. Dat is gelukkig niet het geval want hij is de samenwerking aangegaan met gitarist en toetsenist Jon Durant als Burnt Belief. Op 'Mutual Isolation' bijgestaan door Vinny Sabatino (drums), de werkelijk geweldige trompettist Aleksei Saks en Andi Pupato (percussie).
Het is een aantrekkelijk album geworden met 9 composities die zich bewegen in het fusiegebied van progressive jazz rock, ambient music en elektronische muziek. Het album is ten gevolge van de Covid-ellende op afstand van elkaar tot stand gekomen. Hoewel ik dat bij sommige andere releases weleens meen te horen is daar hier geen sprake van. Het album neemt je mee naar een andere wereld, klinkt ruimtelijk, zelfs wat spacey, niet in de laatste plaats door het sferische trompetspel van Saks. Edwin ronkt er heerlijk op los op de double bass en Durant is vakkundig bezig op vooral de toetsen. Het album doet mij qua sfeer denken aan het briljante 'Returning Jesus' van No-man - niet ver van Colin Edwin af - maar dan zonder zang. Kortom: een heerlijk album van hoge kwaliteit!



Jon Durant & Stephan Thelen -
Crossings (2021)

Label Alchemy Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)


En dan dook Jon Durant niet alleen op in het hierboven besproken Burnt Belief maar ook in een samenwerkingsverband met de Zwitserse gitarist Stephan Thelen. Die hier al eerder werd besproken met zijn met 4 JoJo's bekroonde album 'Fractal Guitar' uit 2019.
Ook dit album is op afstand tot stand gekomen waarbij Durant tijdens het maken uitkeek op de Willamette River in Portland, Oregon, terwijl Thelen vanuit zijn huis in Zwitserland uitkeek over het Meer van Zürich. Daar moet toch iets goeds uitkomen, al is het dan ver van elkaar af, en dat is ook zo.
De 'loops' en 'e bow' van Thelen gaat prachtig samen met de elektrische 12 snarige gitaar van Durant en samen creëren zij een weldadige sfeer waarin het heerlijk wegzweven is op wat ik toch ambient music zou willen noemen. 'What's in a name' maar voor de duiding toch wel handig lijkt mij. Muziek die je weghaalt van een wereld in verwarring, die er voor zorgt dat je 7 tracks en bijna een uur even niet denkt aan de dagelijkse besognes in een maatschappij op drift. Dank heren!


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (10-2021)

WAT EEN WEEK ... CD

ASAF SIRKIS - Solar Flash (2021)
 

Getooid met een hoestekst ...            
     


 

 ... van Robert Wyatt verrast drummer Asaf Sirkis, hier samen met Gary Husband (keyboards) en Kevin Glasgow (bass), met het album 'Solar Flash'. De verrassing zit hem in de kwaliteit van zowel de composities als de uitvoering.
Eén van mijn favoriete progressive jazz rock albums is 'Feels Good To Me' van Bill Bruford uit 1977. En 'Solar Flash' doet mij regelmatig aan dat briljante werkstuk denken: de muziek speelt zich af in hetzelfde metier, Sirkis' wijze van drummen en de spanning die staat op zijn drumvellen, resulterend in een direct en hard geluid, refereert aan de grote meester en de woordloze zang van Sylwia Bialas kent overeenkomsten met de bijdrage van Annette Peacock op Bruford's eerste solowerk. Bovenal horen we ook hier muzikaal-technische hoogstandjes waarbij Sirkis de structuur van de composities in het vizier houdt. Daardoor ontaardt het niet in oeverloos, geïmproviseerd gepiel zoals we de laatste tijd te vaak tegenkomen in dit muzieksegment. Wyatt schrijft dat het "ethereal, haunting compositions" zijn, en ook dat kan ik beamen. De soms buitenaardse sound geeft het geheel een wat mysterieus karakter en een gelaagdheid die mij zeer aanspreekt.
Met de acht tracks op 'Solar Flash' heeft Asaf Sirkis een heerlijk werkstuk afgeleverd dat bij iedere laserbeurt groeit en gaandeweg steeds meer geheimen prijsgeeft. Harry de Vries (wat een week 06)