SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases



 

 

 

Markus Reuter- Sun Trance (2020)

Label Moonjune Records
Score 4
(out of 5 JoJo's)

                                                                              

 Duizendpoot Markus Reuter zo mag ik hem toch wel noemen want een vloed aan CD's overspoelt mij de laatste maanden van deze 'Touch Gitarist'. In verschillende samenwerkingsverbanden, met diverse stijlen, van ambient naar stevig, van ingetogen naar dynamisch. Deze keer een uitvoering uit 2017 waarop Reuter live tijdens de wereldpremiere van 'Sun Trance' samenwerkt met het Mannheimer Schlagwerk.
Wat we horen is een meditatieve - althans zo ervaar ik het - compositie, waarbij het thema, in eerste instantie vooral gedomineerd door het 'Glockenspiel', zich 36 minuten repeteert en gaandeweg wordt uitgebouwd naar een wat meer traditionele bezetting van bas, drums en gitaar. Waarbij de 'touch guitar' van Reuter voor de soundscapes en sfeerbeelden zorgt. Het doet mij denken aan de repeterende muziek van Steve Reich, Philip Glass maar ook aan de herhaling in bijvoorbeeld 'Canto Ostinato' van Simeon ten Holt.
'Sun Trance' is een heerlijk werkstuk om in op te gaan en weg te dromen van een wereld die op dit moment minder mooi is.


Days Between Stations - Giants (2020)


Label
Station One

Score
3 (out of 5 JoJo's)


             


 


De nogal lovende
recensies van het derde album 'Giants' van Days Between Stations kan ik niet goed plaatsen. Recenseren blijft, zo blijkt maar weer, een subjectieve bezigheid. Niet dat ik dit een slecht album vind, het krijgt toch nog het predikaat 'goed'. Maar de zeven composities zijn een herhaling van progressieve rock zetten die door bands als Yes en Genesis zo goed zijn neergezet dat iedere poging nadien vaak een zwakke afspiegeling wordt. Zo ook hier. Of een gevoel teweegbrengt van irritatie en verbazing ("waar heb ik dit eerder gehoord"). Dan voeg ik daar nog de prominente rol van Billy Sherwood (Yes) bij, die over het algemeen niet uitblinkt in sterke albums, en hier ook nog de zang voor een deel voor zijn rekening neemt. En dat trek ik echt niet: te hoog, snerpend en na een paar composities haak ik daarop af.
Verder zijn de nogal complexe delen van bijvoorbeeld het 16 minuten durende opener 'Spark' chaotisch en staan de instrumenten slecht in de mix en staat de stem van vooral Sherwood te dominant in de mix. Jammer want de composities an sich bevatten aanstekelijke stukken en refreinen waarin soms ook Durga McBroom (Pink Floyd) opduikt. al gaat ook zij soms onder in het geweld.
Kortom,
het voert mij te ver om tot het oordeel 'matig' te komen. Met duwen en trekken en enige coulance kwam ik dan toch nog iets hoger uit. Vooruit dan maar. 



Dave Schoepke - Tesselated Resonance (2020)



Label
Eigen beheer

Score 1 (out of 5 JoJo's)



                                        



Voor zover ik het op de hoes kan achterhalen is 'Tesselated Resonance' van drummer en percussionist Dave Schoepke een uitgave in eigen beheer. Tja en in eigen beheer kun je alles uitgeven. Alleen is er een markt voor? Voor kwaliteit is er altijd wel plek maar wat ik hier hoor is ver onder de maat.
Een album vullen met drums en percussie is natuurlijk al lastig. En als je dan composities maakt gebaseerd op enkel en alleen percussie dan is dat nog lastiger en moet je van goede huize komen. Op dit album horen we simpel en soms onsamenhagend getrommel zonder kop, romp en staart. Waarom wordt dit op de markt gebracht? Wie zit hier op te wachten?
Ik heb een advies voor Schoepke: luister eens naar de composities van meesterdrummer en percussionist Terry Bozzio (o.a. Zappa en UK). Daar valt een hoop van te leren.


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (10-2020)

MANDOKI SOULMATES
Living in the Gap (2020)

Label: Cleopatra Records
Bandsite:
https://mandoki-soulmates.com/
Running Time:

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score

 

(out of max. 5 JoJo's) 

 

Toen de promo van het nieuwe dubbelalbum 'Living in the Gap' van Mandoki Soulmates op mijn deurmat plofte viel ik om van verbazing. Het was namelijk nogal een plof: twee bijgaande boeken, een hele map met foto's en achtergrondinfo, een usb-stick met info voor de pers, lyrics en 'thank you's', plus een luxe cd verpakking met dito boekje. Ik dacht "zo dat mag wat kosten".... Het moet gezegd het is allemaal uitstekend verzorgd en doordacht. En dat geldt zeker ook voor de muziek op deze dubbelaar want die is van hoog niveau.
De Hongaarse zanger en drummer Leslie Mandoki brengt deze 'soulmates' (teveel om op te noemen maar o.a. Ian Anderson, Simon Phillips, Jack Bruce, Al Dimeola en John Helliwell) al jaren bij elkaar en dat resulteerde tot op heden in doorgaans gladde covers. Dat is hier zeker niet het geval. Op de eerste CD 'Living in the Gap' staan 12 tracks grotendeels gecomponeerd door Mandoki zelf. Deze CD beweegt zich in de sfeer van sterk geproduceerde jazz georiënteerde muziek waarbij de voeten al snel van de vloer zouden kunnen door de aanstekelijke ritmes en refreinen. Er wordt veel gesoleerd waarbij ik vooral geniet van het virtuoze gitaarwerk van Dimeola en de scheurende saxen van Supertramp's Helliwell. Dynamiek en ingetogenheid wisselen elkaar af. Ik moet wel zeggen dat dit soort wat gladde songs niet direct aan mij zijn besteed waarbij 'Mother Europe' mij dan ook heel snel naar de tweede schijf deed grijpen.
En die tweede schijf is andere koek. Want op die schijf schuiven we op naar de regionen van de op klassieke leest geschoeide symfonische rock. Tijdens een eerdere samenkomst sprak Mandoki met de helaas beiden overleden giganten Greg Lake en Jon Lord. In dat gesprek bleek dat zij gedrieën een voorliefde hadden voor de klassieke muziek van de Hongaarse componist Bela Bartok. Het uit zeven delen bestaande 'Hungarian Pictures' is dan ook gebaseerd op de muzikale thema's van Bartok en gearrangeerd en vertaald naar symfonische rock zoals ik al zei maar ook hier schemeren jazzy akkoorden zo her en der door en niet te vergeten fracties van Hongaarse volksmuziek. Het is werkelijk prachtig wat er voorbijkomt in tracks als 'Utopia for Realists', 'Sessions in the Village' en 'Transylvanian Dances'. Het doet mij soms denken aan het bijna vergeten tweeluik 'Victor' uit de jaren '70 van Rigoni en Schoenherz, een symfonisch juweel dat ergens in al die decennia verloren lijkt te zijn gegaan. En ook op schijf 2 schittert een aantal grote namen waarbij wederom Dimeola en Helliwell opvallen.
Laat ik niet vergeten te melden dat het album tekstueel geengageerd is via de boodschap die Mandoki wil uitzenden, een boodschap van 'old rebels to the young rebels' om te strijden tegen uitsluiting van mensen, te vechten voor een betere wereld, zowel sociaal-economisch als milieutechnisch. De samenwerking van al die musici uit verschillende hoeken van de muziek, zelfs Peter Maffay (...) doet mee, kan derhalve symbool zijn voor een wereld zonder 'uitsluiting' van anderen.
Mandoki Soulmates hebben een geweldig werkstuk neergezet waarbij schijf 1 sterk is maar niet zozeer mijn 'cup of tea' terwijl schijf 2 briljante progressieve muziek laat horen gefundeerd op klassieke pilaren. Nu maar hopen dat de weldadige promoset zich terugbetaalt. Harry de Vries (09-2020)

Personnel (selection):
Leslie Mandoki (vocals, drums, percussion)
John Helliwell (saxes)
Al Dimeola (guitars)
Ian Anderson (vocals, flute)
Simon Phillips (drums)
Jack Bruce (vocals, bass)
Tony Carey (keyboards)
Cory Henry (keyboards)
Randy Breckers (horns)
Chris Thompson (vocals)
Bobby Kimball (vocals)


Discography:

Back To Myself (1982)
Strangers In A Paradise (1988)
People In Room No. 8 (1997)
Soulmates (2002)
Thank You! (2010)
Wings Of Freedom (2019)
Living In The Gap (2020)

Wat een week ... CD

HUSBAND & REUTER -
Music Of Our Times (2020)


De laatste weken  ...            
                                     

... word ik verwend met albums die een 'Peak Experience' waardig zijn. Dat geldt zeker ook voor het onder druk van de Corona-omstandigheden tot stand gekomen album 'Music of Our Times' van drummer maar op dit album pianist Gary Husband en Touch Gitarist Markus Reuter. Twee musici die hun sporen ruimschoots hebben verdiend. De toernee met Stick Men (o.a. Tony Levin en Pat Mastelotto) door Japan en China moest door Corona worden afgebroken maar de legendarische platenbaas Leonardo Pavkovic (Moonjune Records) schakelde razendsnel, regelde een studio in Tokio en liet de twee aan de slag gaan.
Het resultaat is een prachtig ambient, etherisch en soms zelfs 'spacey' album waarop in zes tracks prachtig 'interplay' tussen piano en gitaar en 'live electronics' plaatsvindt, deels door improvisatie ontstaan waarin de structuur en de melodische lijnen niet vergeten worden. Mijn favoriete tracks zijn de 10 minuten van 'Colour of Sorrow' - al doet het repeterende en hallucinerende thema mij erg denken aan '1/1' van 'Music For Airports' van Brian Eno - en het, zo vermoed ik, aan Allan Holdsworth opgedragen 'White Horses'.
Op 'Music For Our Times' is het niet alleen wegdromen maar de relatieve rust zet ook aan tot reflectie en projectie, juist in een tijd waarin een herbezinning op veel in maatschappij en leven noodzakelijk is. Deze piekervaring helpt daar zeer zeker bij! Harry de Vries (wat een week 12)

Wat een week ... CD

DUSAN JEVTOVIC - If You See Me (2020)

Op en top fusion ...            
                                         

... laat gitarist Dusan Jevtovic horen op zijn vijfde album 'If You See Me'. We hadden Jevtovic al eerder op het netvlies toen hij hier een 'Peak Experience' verdiende met zijn live album 'Live at Home' (2017).
En ook nu gaat hij dat predikaat verdienen. In de acht composities die deels door improvisatie tot stand zijn gekomen of in ieder geval live zonder overdubs in Spanje zijn opgenomen, horen we excellente fusion. Het muzikale landschap is agressief - waarin ik o.a. in 'Walking Seven' en 'Si Pooro' referenties hoor aan King Crimson - dan weer harmonieus en melodisch, dan weer beeldend, bijna filmisch zoals in het prachtige 'Once Ocho' dat ontroert maar ook dreigend is door o.a. de 'touch guitar' van Markus Reuter. Mijn favoriet is 'Babe (Grannies)' waarin gelardeerd met etnische, vrouwelijke zangflarden alle genoemde aspecten voorbij komen en Jevotici zelf excelleert op gitaar

Dusan Jevtovic heeft, met naast Reuter, Gary Husband (drums), Bernat Hernandez (fretless bass) en Aleksander Petrov (Tapan,Macedonian Tradtional Drums) een briljant werkstuk afgeleverd  dat wederom een 'Peak Experience' meer dan waard is. Harry de Vries (wat een week 11)

Wat een week ... CD

CAMEL - Live at the Royal Albert Hall (2020)

Latimer is 'alive and kicking'  ...            
                                                 


... op de recent verschenen live dubbelaar van Camel. De jarenlange strijd met kanker heeft hij overwonnen en is met Camel, als enig oerlid, weer volledig terug. De band bestaat verder uit Colin Bass (bass, vocals), Denis Clement (drums) en Pete Jones (keyboards, sax, vocals),
De eerste schijf wordt grotendeels gevuld met de integrale uitvoering van het album 'Moonmadness' dat ik zelf in de bandcatalogus een van de mindere werkstukken vind. Het kabbelde, dat doet het live wat minder maar toch had er wat mij betreft wat meer peper in gemogen. Dat doet Latimer wel in de overige tracks en op schijf 2 waar hij schittert in o.a. 'Ice', met een lange, kippenvel opwekkende solo, en afsluiter 'Lady Fantasy'. De zang, die verdeeld is over Latimer, Bass en Jones, is helaas niet altijd even sterk en staat ook wat voorzichtig in de mix.

De power die op de tweede CD wordt getoond had ik graag het gehele optreden gezien. Desondanks een lekker livealbum van Camel. Ik hoop dat ze na de Corona perikelen nog een keer Nederland aan doen. Dan ben ik in ieder geval van de partij. Harry de Vries (wat een week 10)

Wat een week ... CD

KAYAK - Live 2019 (2020)

Heerlijk live document ...            
                                                     


... van Kayak, de band die samen met Supersister, Solution en Alquin voor mij qua progressieve muziek in de jaren '70 de dienst uit maakten. Opgenomen in De Boerderij in Zoetermeer en Hedon in Zwolle. Zalen waarvan ik hoop dat ze snel weer zonder Corona beperkingen open mogen.
Hoewel Ton Scherpenzeel nog het enige oerlid is, is
het Kayak geluid met name door zijn cultuurbewaking in al die decennia bewaard gebleven. Niet in de laatste plaats omdat hij de belangrijkste componist is, ook van de nummers van het recente album 'Seventeen' die vooral de eerste schijf van dit livealbum sieren. Maar ook oudere tracks zoals 'Alibi', 'Wintertime', 'Mammoth' en het onvermijdelijke maar wat mij betreft te vermijden 'Ruthless Queen' worden niet vergeten. De band excelleert - zoals ik zelf kon zien tijdens het concert in Zoetermeer - met de geweldige zanger Bart Schwertmann in een voorname rol.
'Live 2019' geeft een dwarsdoorsnede van de bandhistorie en een prima beeld van de laatste toernee van Kayak, Laten we hopen dat Scherpenzeel weer snel hersteld is van zijn gezondheidsproblemen. Als de zalen dan weer opengaan kunnen we ook in 2020 en 2021 weer genieten van deze sterkhouders. Harry de Vries (wat een week 09)

Wat een week ... CD

JON HASSELL - Verval Equinox (1977/2020)

Een mooie heruitgave  ...            
                                                         


... van 'Vernal  Equinox',het debuutalbum van trompettist Jon Hassell uit 1977, ligt onder de laser. Ik heb Hassell ooit leren kennen door zijn samenwerking met Brian Eno, Hun album 'Fourth World Vol. 1 Possible Musics' (1980 ) vind ik nog steeds een ijkpunt in het genre 'Ambient Music'. Toen ik het voor het eerst hoorde viel ik van mijn stoel: "wat gebeurt hier?" dacht ik.
Ook hier is sprake van 'Fourth World Music´ dat gedefinieerd kan worden als een fusie van 'electric jazz', 'ambient music' en 'world music' gelardeerd met 'field recordings'. De trompet van Hassell speelt daarin natuurlijk een prominente rol, waarbij het vooral zijn vreemde, ruisende geluid is - veroorzaakt door het gebruik van een harmonizer 'op' zijn trompet - dat de sfeer bepaalt. De muziek brengt je in een trance. De 'talking drums', Fender Rhodes piano, congas en synths van de andere muzikanten maken het nog meditatiever.
Brian Eno schrijft op de hoes hoeveel hij te danken heeft aan de inmiddels 83-jarige Jon Hassell. Ik denk inderdaad dat Eno na zijn vertrek uit Roxy Music, door zijn samenwerking met muzikanten als Harold Budd maar vooral met Jon Hassell, steeds verder opschoof naar het genre dat hij aanvankelijk vooral vorm en inhoud heeft gegeven: de ambient muziek. De heruitgave van 'Vernal Equinox' is dan ook niet alleen inhoudelijk terecht maar ook muziekhistorisch van waarde. Harry de Vries (wat een week 08)

Wat een week ... CD

DBA - Live in England (2019)

Eerlijk gezegd  ...            
                                                             


... konden de studioalbums van Downes Braide Association (DBA) mij maar weinig bekoren. Het beklijfde niet, de uitvoeringen van de tracks waren weinig spannend. Dat ligt anders voor de driedubbelaar 'Live in England' (2CD + DVD)
Dit in september 2018 opgenomen livealbum, waarop toetsenist Geoff Downes en zanger Chris Braide worden bijgestaan door Andy Hodge (bass), Dave Colquhoun (guitar) en David Longdon (vocals, flute, van Big Big Train) biedt veel meer avontuur dan de studiowerken waarbij vooral de keyboards en gitaren veel prominenter aanwezig zijn. Gevoegd naast uitstekend musiceren en een warme produktie maakt dit het livealbum tot een prima release. Waarbij het drieëntwintig minuten durende 'Skyscraper Souls' veel beter uit de verf komt dan de studioversie op het gelijknamige album. Per saldo geldt dat voor alle 16 tracks op dit weer in prachtig art-work van Roger Dean gestoken werkstuk.
Minpunten zijn de volkomen overbodige versie van 'Heat of the Moment' - hoe vaak hebben we dat al niet moeten aanhoren van diverse betrokkenen - en het gebrek aan een drummer van vlees en bloed. Waarom digitale drums als je met een band gaat toeren? Maar daar overheen stappend heeft DBA met 'Live in England' een smaakvolle registratie van hun liveprestaties uitgebracht die veel beter scoort dan de drie tot nu toe verschenen studiowerken. Harry de Vries (wat een week 07)