WAT EEN WEEK ... CD           

FISH   - Weltschmerz (2020) 
 

Door drukte ...            
    

 

 

... met werk en theater en een tekort aan schrijvende handen eindelijk weer eens een recensie. We gaan proberen het tempo er weer een beetje in te brengen. 
Voor sommige muzikanten heb ik een zwak. Dat geldt voor Jon Anderson, Phil Collins en zeker ook voor Fish. Hij mag dan in het verleden wat moeilijk in de omgang zijn geweest maar daar heeft de luisteraar geen last van. Post-Marillion heb ik hem altijd gevolgd. Zijn albums waren wisselend van kwaliteit maar bleven ook op mindere momenten altijd ruim boven de rode streep. Het dubbelalbum 'Weltschmerz' vond ik wat moeilijk te verkrijgen maar recent wist ik er de hand op te leggen. Veel te laat want ik vind het een van zijn beste werken, zo niet zijn beste.
De 10 tracks zijn solide, virtuoos, indrukwekkend qua tekst en muzikaal-technische uitvoering en wat vooral een pré is ten opzichte van eerdere albums: het album is volledig in balans met per saldo alleen uitschieters en geen zwakke broeders. De spanningsboog blijft tot het einde toe gespannen en de concentratie loopt niet weg. En wat een emotie in opener 'The Grace of God' en in 'Rose of Damascus'. En alles komt samen in de bijna 14 minu- ten van' Waverley Steps'. Bij 'C Song' kan ik het nauwelijks droog houden. De prachtige hoes is de slagroom op de taart.
Fish heeft het optreden achter zich gelaten en zich teruggetrokken op zijn pas aangekochte huis op een verlaten Schots eiland. Waar hij zich ledig houdt met het opknappen van het huis, zijn tuin en als ik het goed heb toch ook met het bouwen van een studio. Dat hoop ik maar want wellicht komt er dan nog weleens een studio-album. Zo niet, dan vormt 'Weltschmerz' een imponerend en schitterend slotakkoord van een prachtige carrière. Harry de Vries (wat een week 04)

WAT EEN WEEK ... CD           

SUPERSISTER   - Nancy Never Knew (2025) 
 

Een frisse sound ...            
    

 

 

... kenmerkt het nieuwe album van Supersister. De band bestaat momen- teel uit sterkhouder Robert-Jan Stips (toetsen en zang), Rinus Gerritsen (bas) en Leon Klaasse (drums en percussie). De titel verwijst naar het debuutalbum 'Present from Nancy' (1970) al weet niemand wie Nancy was, ook de bandleden niet. Vandaar 'Nancy Never Knew', de opvolger van de comeback plaat 'Retsis Repus' uit 2019.  
Supersister klinkt op deze nieuwe loot fris, creatief en gedreven. Nog steeds met die typische Supersister sound en een cocktail van psychede- lische rock, jazz, progressieve pop en een vleugje humor maar wel gezet in een hedendaagse verpakking. Ik vind het een sterk werkstuk met 12 tracks. Zo is er de single 'Anywhere the Wind', die na eerste beluistering al in het hoofd blijft zitten, we horen heerlijke toetsen in opener 'Something in Return', mystiek in 'Out of the Darkness' en het door Gerritsen op een heerlijk basritme gezet 'Into the Moving Light'. En er is emotie, zoals in afsluiter 'The Last Chord Open' - cliffhanger om duidelijk te maken 'we zijn nog lang niet klaar?'- waarin Stips gedragen zingt 'It's getting oh so quiet here'. Dat is het lot van ouder worden, familie en vrienden vallen weg en voor Stips uiteraard de overleden Supersister collega's en vrienden Sacha van Geest en Ron van Eck. 
Robert-Jan Stips is een bezige baas die ook nog druk is met The Nits en daarmee recent nog op toernee was en ook pas nog werk uitbracht samen met Jane Goulding. Zoals 'Nancy Never Knew' klinkt kan hij bij leven en welzijn ook nog jaren voort met Supersister, Gelukkig maar. Harry de Vries (wat een week 03)

WAT EEN WEEK ... CD           

NINE STONES CLOSE  -
Adventures in Anhedonia (2024) 
 

Het niet meer kunnen ervaren ...            
    

 

 

 ... van vreugde, dat hoorde ik recent een profvoetballer uitleggen nadat hij gescoord en gewonnen had in de Eredivisie. Hij leed daar al langer aan. Dat noemt men 'anhedonia' en in dat onheilspellende land beleeft Nine Stones Close op dit nieuwe album allerlei avonturen. U zult begrijpen dat die avonturen niet al te vrolijk zijn.
Het is dan ook een donker en somber album geworden dat handelt over angsten, gebrek aan verbinding met anderen, eenzaamheid, terug naar je roots, niet meer kunnen liefhebben. Dat is nogal wat maar vanuit ellende komt vaak prachtige kunst voort. En dat is hier ook het geval. Wat een geweldig album. Kan mij niet voorstellen dat er dit jaar nog een release in de progsferen komt die hier bovenuit zal steken.
Veel emotie en een perfecte afwisseling tussen stevige passages - waarin de gitaar van Adrian Jones huilt en giert - en subtiele passages waarin vooral de mineure piano akkoorden van Brendan Eyre domineren. En niet te vergeten de prima bij deze muziek passende en sterke vocalen van Adrian Shaughnessy en de gedegen bas- en drumbasis.
Het is lang geleden - zoveel interessante progmuziek komt er niet uit, het is meestal een slaapverwekkende herhaling van zetten - dat ik 's ochtends wakker word en direct de aandrang voel om 'Adventures in Anhedonia' te beluisteren. Dat is voor mij het ultieme bewijs dat dit een excellent album is. Harry de Vries (wat een week 02)

WAT EEN WEEK ... CD           

KRISTÓF HAJÓS  - 6:00 PM (2025) 
 

Normaal gesproken ...            
    

 

 

 ... vind ik het onnodig en zelfs ongewenst om te benadrukken - zoals in het promovel - dat een artiest homosexueel is. Als iemand hetero is vermeld je dat toch ook niet? Bij de Hongaarse in Amsterdam gevestigde muzikant en zanger Kristóf Hajós en zijn derde album '6:00 PM' ligt dat toch anders. In directe zin maar ook zijdelings handelen de teksten namelijk over wat het betekent om op te groeien, ouder te worden in 'the queer community'. 
Volgens de ontvangen info van Tiny Room Records - het Nederlandse platenlabel dat grossiert in voor mij onbekende maar vaak kwalitatief goede bands en artiesten - reflecteren de negen tracks o.a. de disco pop van de jaren '80. Ik heb daar blijkbaar een ander beeld bij want die associatie kan ik toch maar moeilijk traceren of het moet in het met een aanstekelijk ritme getooide 'Lazy Heart' zijn. Verder hoor ik prachtige, soms serene muziek die snel beklijft en aangenaam wegdraait en in de instrumentatie wat lichte progrock invloeden heeft. Qua sfeer doet het mij soms denken aan de in prog percelen actieve Tim Bowness (o.a. No-man).
Het geheel is gezet in een kraakheldere produktie en er wordt technisch kundig gemusiceerd. Ik heb het album nu zo'n twee weken in huis en het siert met grote regelmaat de laser. De titeltrack en het dreigende 'Monsters & Sailors' krijgen vaak daarna nog een reprise. Een aanrader dus! Harry de Vries (wat een week 01)