Wat een week ... CD
Echolyn - Mei (2002)
Rare titel ...
... voor de laatste WeekCD van het jaar. Maar wat een geweldig album van Echolyn is dit toch. Bij verschijnen, bijna zes jaar terug, was ik er al ondersteboven van en dat ben ik nog steeds. Ook de hoes is nog steeds adembenemend. Het vijftig minuten durende en enige nummer 'Mei' is een waar symfonisch muzikaal gedicht over een persoon die na alle ellende en tegenslag berust in zijn lot en uiteindelijk de rust in het leven vindt die hij verdient. Met een geheel eigen geluid, doorspekt met invloeden van Gentle Giant, weten deze Amerikanen de gevoelige snaar te raken en ook behoorlijk heftig uit de hoek te komen. Zoals het leven zich ook aandient. Opvolger 'The End is Beautiful' uit 2005 was ook al zo'n meesterwerk. Wanneer horen wij weer wat van deze topband? Echolyn gaat weer optreden onder andere op NearFest 2008 dus uit deze hernieuwde activiteit moet haast wel een subliem vervolg komen. JoJo (wat een week 52)
Wat een week ... CD
Singularity - Of All The Mysteries (2007)
Eén van de mooiste nummers van 2007 ....
... staat op dit derde album van de Amerikaanse band Singularity. Het vijftien minuten durende 'Smile' kent een thema en een melodie die werkelijk prachtig zijn en bezit een zodanige variatie tussen fragiliteit en felheid dat de aandacht van begin tot einde gevangen wordt gehouden. Hetzelfde geldt voor het ook al lange 'Islands', dat niet alleen in de titel refereert aan het vroege King Crimson.
Ook de andere tracks mogen er zijn waarin vooral de polyfonische samen- zang à la Gentle Giant opvalt. Die manier van zingen hoor je niet vaak bij hedendaagse progbands maar als het gebeurt dan is de associatie met die briljante band uit de jaren 70 onvermijdelijk.
Het album is in eigen beheer opgenomen. Ik ben ervan overtuigd dat Singularity door veel op te treden en een goede promotie kan toetreden tot de top of in ieder geval de subtop van de progscene. En ik kan mij niet voorstellen dat er geen platenmaatschappij is die deze band zou willen strikken. JoJo (wat een week 51)
Wat een week ... CD
Patrick Moraz - The Story of I (1976)
Gewapend met een vergrootglas ...
... kunt u proberen het verhaal 'The Story of I', door Moraz zelf geschreven, te lezen op het cd-hoesje. Maar er is, ook voor diegenen die de oorspron- kelijke lp niet bezitten, een alternatief: op de website van de Zwitserse toetsenist neemt het verhaal een prominente plaats in. Een teken van het grote belang van Moraz' eerste soloalbum in zijn totale oeuvre.
De muziek is geschreven tijdens de Yes-jaren (Moraz speelde mee op 'Relayer') en is zeer opmerkelijk te noemen. Veelzijdige composities met een batterij aan synthesizers, die af en toe geweldige klankencombina- ties opleveren. Het gaat van jazzrock tot klassiek (in 'The Dream', maar dan wel met een regel jazz erin), van etherische vocalen ('Intermezzo') tot spetterende ritmiek met Braziliaanse percussionisten. Op bas maakt Jeff Berlin zijn opwachting in de progrock.
Het verband tussen de muziek en het verhaal ontgaat mij geheel. De moeite het te lezen kunt u zich dus eigenlijk besparen, alhoewel ... idee en plot zijn origineel en intrigerend en voor Moraz kennelijk een belangrijk persoonlijk document. Peter Swart (wat een week 51)
Wat een week ... CD
Camel - Harbour Of Tears (1996)
Families werden uit elkaar gerukt ...
... toen honderdduizenden Ieren de hongersnood in hun land ontvluchtten en hun heil zochten in het verre Amerika. Zij vertrokken per schip vanuit de haven van Cóbh, de 'Harbour Of Tears'. We schrijven midden 19e eeuw.
Na het comebacksucces van 'Dust And Dreams' (zie WeekCD 2006-45) liet Andy Latimer zich wederom inspireren door een historisch sociaal-economisch thema. Het album opent met een Ierse folkmelodie, die ver- volgens een symfonische interpretatie krijgt, waarna een familiegeschie- denis verbeeld wordt door middel van de bekende Camel-ingrediënten. Prachtig gitaarwerk, smaakvol ingezette blazers (dwarsfluit, hobo) en strij- kers. Hoogtepunt vind ik de twee slotnummers, waarin Andy een beetje klinkt als Steve Hackett en waarin hij in 'The Hour Candle' zijn overleden vader eert. En zo weeft hij zijn eigen familiegeschiedenis in die van de arme Ieren. Peter Swart (wat een week 50)
Wat een week ... CD
Hoggwash - The Last Horizon (2007)
Traditionele symfo ...
... en sommigen zullen het gedateerde symfo vinden wat Hoggwash laat horen op dit debuut. Hoggwash is een project van de Oekraïner Anthony Kalugin, een begenadigd toetsenist, en de Engelsman Will Mackie, platenbons en producer. Ik vind het een heerlijk album met prachtige arrangementen, beeldende symfo, scheurende synthsolo's van Kalugin, Gilmoureske gitaarsolo's en rustiger passages met akoestische gitaar en strijkers, dit alles in de oertraditie van Camel, het oude Genesis maar ook refererend aan de latere neo-prog. De hoestekening doet nogal sullig aan en de albumtitel zou niet misstaan als naam voor een Engels bejaarden- tehuis maar het booklet is wel goed verzorgd. Bij de eerste tranche aan releases is overigens een BonusCD toegevoegd, 'autographed' zelfs, met materiaal dat in het verlengde ligt van het debuut. 'The Last Horizon' is een prima album, verre van progressief maar uitstekend geschikt voor de komende feestdagen, die net als deze muziek appeleren aan emotie en sentiment. JoJo (wat een week 50)
Wat een week ... CD
Within Temptation - The Heart Of Everything (2007)
En weer een exportprijs erbij ...
... voor de gothic band met een flinke dosis symfonische bombast in zijn spel. Ook 2007 werd een succesvol jaar voor Within Temptation. 'The Heart of Everything' bereikte de eerste plaats in de hitlijsten, al vond ik het wel verdacht dat het album vrij snel in de uitverkoop belandde. In verge- lijking met de doorbraak-cd 'Mother Earth' (zie 2007-WeekCD 34) lijkt vooral het stemgeluid van Sharon den Adel gegroeid te zijn. Ze pakt met gemak de stevige en agressief aandoende zangpartijen aan, terwijl ze in de (spaarzame) rustiger passages weer engelachtig mooi schittert. De band heeft op dit album gekozen voor een heftiger geluid en de toevoeging van koor en orkest geeft hier en daar een satanisch tintje ('Our Solemn Hour'). Nu al enkele cd's horen we nummers van vijf minuten met een inmiddels voorspelbare opbouw. Het blijft knap, maar hoe binnen dit stramien nog veel langer te variëren is? Peter Swart (wat een week 49)
Wat een week ... CD
Kevin Ayers - Whatevershebringswesing (1971)
De aanschaf van het wat tegenvallende ...
... nieuwe album 'Comicopera' van Robert Wyatt bracht mij ertoe deze week een reisje te maken door 'the family tree' van Soft Machine. En dan kom je uiteraard ook terecht bij de obscure, excentrieke en teruggetrok- ken levende Kevin Ayers.
Hij maakt nog steeds muziek maar de albums die hij de eerste jaren maakte na zijn vertrek bij Soft Machine op het legendarische 'Harvest' label behoren tot zijn beste. Het met een schitterend hoesontwerp getooide 'Whatevershebringswesing' is er één van. Voor mij zijn het gedragen 'There is Loving/ Among Us/There is Loving' en de slepende titelsong klassiekers. Ayers zette de heerlijke gekte die Soft Machine in de begintijd liet horen om in meer structuur en rust, altijd aangekleed met die karakteristieke en warme stem maar, zoals het weirde 'Song from the Bottom of a Well' laat horen, zonder de gekte van voordien te veronachtzamen.
De andere topalbums uit die periode zijn 'Joy of a Toy' (1969), 'Shooting at the Moon' (1970) met begeleidingsband 'The Whole World' waar Mike Oldfield deel van uitmaakte en 'Bananamour' (1973). Die staan op de luisterlijst voor dit weekeinde. Waarom? Uitleg overbodig of zoals Ayers het zegt op de hoes "No Eggsplanation". JoJo (wat een week 49)
Wat een week ... boek
Pink Floyd in de Polder (2007)
Een uniek document ...
... ligt sinds een aantal weken in de boekhandel: een prachtig verzorgd boek over alle bezoeken en concerten van Pink Floyd in onze lage landen vanaf 1967 (met Syd Barrett!) tot heden. Het is een schitterend boek geworden met prachtige anekdotes, affiches, concertkaarten, nog niet eerder gepubliceerde foto's en bovenal een goed geschreven, lekker lezend historiserend verhaal.
De schrijvers Charles Beterams en Robert Haagsma hebben een ware topprestatie geleverd. Het was ten eerste een gat in de markt die Pink Floyd heet, want er werd slechts sporadisch geschreven over Floyd in Nederland. Gek genoeg want de band heeft altijd een zwak voor ons land gehad. Zoals Roger Waters terugblikkend zegt: "the dutch audiences were always great when we were here in the late sixties and early seventies. This was our home from home".Ten tweede kostte het veel maar gelukkig geen vergeefse moeite om het (beeld)materiaal bij elkaar te sprokkelen. Wat het voor mij extra bijzonder maakt is dat er veel concerten worden belicht waar ik zelf bij was. Er valt veel te genieten. Een nieuw puzzelstukje in de Floyd-historie. Een aanwinst voor de progressieve boekenkast.
JoJo (wat een week 48)
Wat een week ... CD
Marillion - Seasons End (1989)
Veel fans haken af ...
... als de frontman van hun favoriete band opstapt. Zo belandde bij mij Marillion's eersteling na het vertrek van Fish al na één luisterbeurt in de kast. Achteraf gezien een blunder en niet eerlijk tegenover Steve Hogarth en de oudgedienden. Zo is 'Easter' een juweel van een nummer en gaf de band in de titelsong blijk van een vooruitstrevend milieubewustzijn: "We left our footprints in the erath, and punched a hole right through the sky." En er staat meer moois op, waarvan veel nog geheel in de stijl van de periode met Fish. Het album krijgt na bijna twintig jaar alsnog een welver- diende plek in de kast naast 'Clutching at Straws'. Peter Swart (wat een week 48)
Wat een week ... CD
Anthony Phillips - Tarka the Otter (1988)
Bij een bezoek aan Anthony Phillips ...
... in een grijs verleden kregen Peter van der Laan (toenmalig frontman van 'The Neosinfonia Association') en ik van Phillips een democassette mee. Het bevatte een romantisch orkestwerk vol dramatiek, waar Anthony al geruime tijd mee bezig was. Pas jaren later verscheen het als Movement III 'The Hunt' op het album 'Tarka the Otter', muziek geïnspireerd door het gelijknamige dierenboek van Henry Williamson.
'Tarka' is een project van Anthony Phillips en Harry Williamson, zoon van de schrijver. Het begon in de zeventiger jaren als muziek voor de verfilming van het boek, maar werd niet gebruikt. Het werk raakte in de vergetelheid, tot het herontdekt werd als geschikte filmmuziek, maar de betreffende film kwam er nooit. Wel verscheen het album in de winkels.
Denk aan de combinatie van pastorale orkestmuziek, verweven met impressionistisch akoestisch gitaarwerk, passend bij de landelijke sfeer van heuvels, bossen en beekjes. Het land waarin Tarka opgroeit en de dood vindt tijdens een feestelijke Engelse jachtpartij ('The Hunt'). Eén deel van 'Tarka' werd wél gebruikt voor video, namelijk het slotdeel 'The Anthem'. Het begeleidde de tv-reportage van de redding van een walvis uit noordelijk pakijs. Maar eigenlijk heeft deze mooie muziek helemaal geen beelden nodig. Peter Swart (wat een week 47)
Wat een week ... CD
School of the Arts - School of the Arts (2007)
Van de kracht van de Dixie Dregs ...
... naar de akoestische subtiliteit van jazz en jazz-rock. Dat is de switch die T Lavitz (keys, piano) maakt met zijn project School of the Arts. Een project dat verder bestaat uit de grootheden Frank Gambale (gitaar), Dave Weckl (drums) en John Pattituci (bass), aangevuld met Steve Morse (gitaar) en de geweldige violist Jerry Goodman. Een illuster gezelschap dat prachtige muziek ten gehore brengt: warme klanken met veel melodie en virtuoos samenspel gebaseerd op de akkoordenschema's van de min of meer traditionele jazz. Bovendien horen we in de up-tempo nummers, waarin niet geheel toevallig Goodman mee violiert, redelijk overzichtelijke dus niet te complexe jazz-rock, zoals in 'No Time Flat' en het excellen- te 'Dinosaur Dance'. Klik en luister maar eens naar wat songsamples. Een heerlijke plaat met een vrolijk stemmende hoes. JoJo (wat een week 47)
Wat een week ... CD
Godspeed You Black Emperor! - F# A# oo (1998)
Eigenzinnig, ultiem progressief ...
... mysterieus, moraliserend, intrigerend. Dat zijn de sleutelwoorden die bij mij opkomen denkend aan de Canadese band Godspeed You Black Emperor! Het album 'F# A# oo' is een re-issue van de LP die in 1997 uitkwam, met wat kleine veranderingen en extra tracks. Oorspronkelijk opgenomen in een hotelkamer op een gehuurde 16-sporen tape deck, later geremasterd. Een geweldig sferisch album met gesproken teksten die de rillingen bezorgen, zoals in favoriet 'The Dead Flag Blues': een statement, een aanklacht tegen de macht en machinaties van politici: "We're trapped in the valley of this horrible machine". Het is in ieder geval uitermate beeldende muziek die zich prima leent voor films. Dat gebeurt dan ook. Niet in de laatste plaats door de band zelf want hun liveoptredens schijnen een multimediaal spektakel te zijn. Dit was hun eerste groepsalbum. Daarna volgden er nog meer waarvan ´Yanqui U.X.O´ (zie WeekCD) het laatste wapenfeit was, alweer uit 2002. Graag nieuw werk mensen, ik kijk ernaar uit. JoJo (wat een week 46)
Wat een week ... CD
Emerson, Lake & Palmer - Brain Salad Surgery (1973)
Wat was de lp-hoes prachtig ...
... door het originele gebruik van het fascinerende schilderij van H.R. Giger. De beslissing om Giger te benaderen was fenomenaal. Mede dank- zij de kunstenaar is de sciencefiction-film 'Alien' nog steeds alom geliefd. In Giger's werk komen brute kracht en kwetsbaarheid, machinerie en menselijke huid samen en dat past natuurlijk perfect bij de muziek van ELP. De woeste techniek van 'Toccata' aan de ene, de breekbaarheid van 'Still ... you turn me on' aan de andere kant. En in het magnum opus 'Karn Evil 9' komt dit alles op schitterende wijze bijeen. De band zou in uiterlijk vertoon nog verder groeien, maar had in creatief opzicht met 'Brain Salad Surgery' zijn top bereikt. Peter Swart (wat een week 46)
Wat een week ... CD
The Flower Kings - The Sum Of No Evil (2007)
Pas na meerdere luisterbeurten ...
... hoor je de korte thema's uit de eerste minuut uitgewerkter terug in de rest van het openingsnummer. Muziek die moet rijpen dus, vaak geen slecht teken. De nieuwste van The Flower Kings is goed: knap gespeel- de, gevarieerde en complex gecomponeerde muziekstukken. Positieve boodschappen over de kracht van 'Love', verpakt in symfonische progrock en een mooie flowerpower-hoes. Toch ook twijfels: de zangmelodieën vind ik weinig overtuigend, soms denk ik "maak die melodie nou eens lekker af" en er is bij mij nog geen gevoelige snaar geraakt. Maar misschien heeft het album gewoon nog wat extra luisterbeurten nodig. Peter Swart (wat een week 45)
Wat een week ... CD
Starcastle - Song of Times (2007)
Ja, ze bestaan nog c.q. weer ...
... deze epigonen van Yes. Werd Starcastle in de jaren 70 met o.a. hun sterke albums 'Fountains of Light' (1977) en 'Citadel' (1977) vergeleken met deze progdino, de invloed van Anderson c.s. waart nog immer rond. Bruce Botts en Gary Strater beroeren nog steeds resp. de gitaren en de bas. Helaas is Strater inmiddels overleden aan een slopende ziekte. Tijdens de opnames was hij al ziek maar nog wel in staat zijn partijen in te spelen. Het album is terecht aan hem opgedragen.
Starcastle heeft met 'Song of Times' een uitstekende comeback gemaakt. Sterke melodielijnen, prima leadzang van Jon Anderson ... eh sorry Al Lewis en mooie samenzang, dat curieuze samenspel tussen drums en gitaar zoals we dat ook van Yes kennen en die typische vintage keys. Starcastle schurkt op dit album zo her en der wel aan tegen de AOR maar het wordt nergens gemakkelijk en glad. Uitschieter vormt het aansteke- lijke 'Babylon'. Een track die er vreemd genoeg tweemaal op staat, alsof de band de kracht van dit nummer wil benadrukken. 'Song of Times': niet schokkend, lekker wegdraaiend, kortom een geslaagde terugkeer.
Wat een week ... CD
Supersister - Iskander (1973)
Je belandt direct in oosterse sferen ...
... door de tenorsax van Charley Mariano, die het album opent. Vervolgens ontrolt zich een bijzonder interessant muzikaal werkstuk, geïnspireerd door het leven van Alexander de Grote. Diens streven naar vermenging van de Westerse en Oosterse cultuur weet Supersister knap te verwerken, vooral door de toevoeging van genoemde Mariano aan de kern, hier gevormd door Robert Jan Stips, Ron van Eck en Herman van Boeijen. Gevarieerd melodieus en ritmisch, sfeervol en vol tempowisselingen en jazz-rockelementen. Hier geen plaats voor de gebruikelijke Supersister-frivoliteiten. 'Iskander' blijft overal een serieus project, waarbij de band zich meer dan voorheen op de internationale markt richtte. Jammer dat de groep dit pad weer snel losliet, want het contrast met de opvolger 'Spiral Staircase' (waarop Sacha van Geest zijn invloed weer deed gelden) kan niet groter zijn. Het is eigenlijk schandalig dat er van zo'n monumentaal album van vaderlandse bodem geen fatsoenlijke remaster bestaat.
Peter Swart (wat een week 44)
Wat een week ... CD
Oceansize - Frames (2007)
Er is sprake van een generatiekloof ...
... als gitarist Steve Durose van Oceansize in de laatste iO Pages (nr 76) stelt dat je bij prog al gauw moet denken aan "de jaren zeventig, met dwergen, tovenaars, eindeloze keyboardsolo's en dat soort nonsens". En daar voelt hij zich niet verwant aan. Ach jongen, het verstand komt met de jaren. Durose schetst met die kortzichtige uitspraak niet alleen een eenzijdig beeld van die periode maar vergeet bovendien dat een uitstekend album als 'Frames' nooit had kunnen worden gemaakt zonder die 'nonsens' uit de jaren zeventig. Ik zou het hem kwalijk moeten nemen maar ach, hij weet niet beter.
Desondanks weet Oceansize hier zeer te overtuigen met wat lichte invloeden van King Crimson (toegegeven: de jaren 80 bezetting), Gentle Giant en Faith No More maar zeker met een eigen, stevig geluid waarin de rustiger stukken veel indrukken achterlaten van klassieke muziek. Hoewel ik de eerste drie tracks nog wat aan de rommelige kant vind - misschien wat beter laten landen door meer luisterbeurten - is het vanaf 'Savant', met 'Old Twin' en vooral met de tien minuten van 'An Old Friend of the Christies' en de even zo lange afsluiter 'The Frame' absoluut briljant te noemen. Oceansize: liever niet meer van die domme, eenzijdige uitspra- ken maar de focus richten op het maken van muziek. Dat gaat jullie name- lijk perfect af. JoJo (wat een week 44)
Wat een week ... CD
Big Big Train - The Difference Machine (2007)
"O nee hè, niet weer" ...
... dacht ik toen ik de namen las van Nick d'Virgilio en Dave Meros in de bezetting van dit nieuwe album van Big Big Train. De onvermijdelijke Spock's Beard invloed leek zich weer eens te gaan manifesteren, alsof we daar nog niet genoeg van hebben. Maar gelukkig, niets van dat al. Het geheel wordt juist gedragen door de muzikale inzichten van Gregory Spaw- ton (guitars, keys, vocals) en Sean Filkins (vocals). Die inzichten leiden tot sterke melodieën ondersteund door lekkere rommelende mellotrons en goede, soms wat dunne zang van Filkins. Uitschieters zijn het korte 'Hope This Finds You' , het veertien minuten durende 'Perfect Cosmic Storm' en het eveneens lange 'Pick Up If You're There'. Hoewel het album inzakt met de twaalf slaapverwekkende minuten van 'Saltwater Falling on Uneven Ground', hebben we hier te maken met een goed werkstuk van dit muziekcollectief uit het zuiden van Engeland, een werkstuk waarvan de houdbaarheid echter moet worden afgewacht. JoJo (wat een week 43)
Wat een week ... CD
Star One - Space Metal (2002)
Een bloeddorstige alien in je ruimteschip ...
... die het op de bemanning voorzien heeft. Welkom in de wereld van de science fiction-film, welkom in de wereld van Arjen Lucassen (ook bekend van Ayreon, Stream of Passion en Ambeon). Een uitstapje na het zwaar- dere Ayreon-werk, maar met behoud van stijl en concept: welgekozen gastvocalisten en -instrumentalisten, verwante zanglijnen en sprankelende instrumentale passages. De titel doet vermoeden dat het allemaal metal is wat de klok slaat, maar daar is geen sprake van: zowel de hard- als symforockliefhebber kan zijn hart ophalen. Spannende riffs, flitsende duels tussen gitaar en synthesizer, en dat allemaal in een prima productie. Iedere song is gebaseerd op een sf-film en de kenner zal ze er moeiteloos uit kunnen halen (en anders: op Wikipedia staat het lijstje inspiratie- bronnen).
De luxe uitgave heeft een bonus-cd, met daarop onder andere een hom- mage aan de oerspacerockband Hawkwind via een medley en een eigen interpretatie van de moeder aller spacesongs Bowie's 'Space Oddity'. Lucassen kijkt met plezier naar science fiction, wij luisteren met eenzelfde plezier naar zijn muzikale verbeelding. Peter Swart (wat een week 43)
Wat een week ... DVD
Solution - Live Reunion Concert 2006 (2007)
Het was erg gezellig ...
... die dag in maart 2006 in Club Panama tijdens de reünie van Solution. Veel vrienden, kennissen en familie. Is dat de beste omgeving om tot een inspirerend concert te komen? Nee natuurlijk. Toch weet de kern van Solution – Ennes, Barlage, Waterman en Willemse – een puik concert neer te zetten waarin een staalkaart van de volledige discografie wordt gegeven. Niets verleerd die mannen. Ze blinken allen uit maar vooral Tom Barlage lijkt nog beter en gemakkelijker sax en fluit te zijn gaan spelen dan hij al deed. Het gesproken woord is af en toe wat melig (de woor- den 'moppies' en ‘liedjes’ deden nogal opgeld; een associatie die ik in het geheel niet heb bij Solution) maar dat krijg je nu eenmaal als vooral de familie in de zaal zit.
Ook Harry Hardholt speelt hoogwaardig mee – al vond ik de gitaar nooit bij Solution passen – en zelfs Chiel Pos, die op 'Cordon Bleu' bijdragen leverde, mag een aantal tracks zingen zoals ‘Black Pearl’. Een absolute verrassing is de terugkomst op aarde van Peter Schneider. Die heeft een aantal decennia terug prachtige albums gemaakt maar is daarna van het toneel verdwenen. Als gast en vriend excelleert hij met zijn bijzondere stem in het geweldige ‘Stop’ en ‘I Love You More’, overigens geen Solution composities.
De belichting in de zaal leidt soms tot lichtgevende witte koppen en dat is af toe hinderlijk. En jammer dat het begeleidende boekje wel erg basaal blijft. Wat dat betreft zitten de MuziekDVD's qua lay-out en artwork in de armoedige fase waarin de eerste generatie CD's ooit zat.
Ondanks wat minpuntjes echter een prachtig document dat een recht- geaard Solution fan zoals ik uiteraard in bezit moet hebben. En dan heb ik nog wel een hekel aan muziek op DVD … Ik ben ervan overtuigd dat de mannen van Solution nog zoveel creativiteit, enthousiasme en kwaliteit bezitten dat een nieuw album mij logisch lijkt. Gewoon doen en ... laat dat vermoeiende touren dan maar zitten. JoJo (wat een week 42)
