Monomyth (Hedon, Zwolle)

AFTERglow-medewerker Henk Vermeulen toog vrijdag 7 oktober jl. naar zaal Hedon in Zwolle om een concert van de psychedelische rockband Monomyth bij te wonen. 
Hij had het leesbaar naar zijn zin. 

(uit 5 JoJo's) 
 

Ze maken geen vernieuwende muziek, het Haagse rockcollectief Monomyth. Maar wat een feest om er live getuige van te zijn! Krautrock, psychedelische rock en spacerock geïnspireerd door grootheden uit de jaren '60 en '70 zoals Can, Amon Düül, Pink Floyd en Hawkwind. Bands waar de leden van Monomyth goed naar geluisterd hebben. 
Vrijdagavond in de sfeervolle, knusse kleine zaal van Hedon te Zwolle. De band speelde tweeënhalf uur een uitgebreide compilatie van de trilogie die in 2013 met het titelloze debuut begon en via 'Further' (2015) dit jaar met het geweldige 'Exo' zijn hoogtepunt bereikte. Monomyth, bestaande uit twee keyboardspelers, een gitarist, drummer en bassist, produceerde met tomeloze energie opzwepende, naar geweldige climaxen toegroeiende klanken. Het begin was reeds bijzonder omdat op subtiele wijze de ruim een kwartier voor aanvang van het concert uit de speakers knallende 'noise' simultaan en geleidelijk aan door de band werd vervangen door met hun instrumenten gecreëerde klanken. Waardoor het publiek zich plotseling in de intro van 'Vanderwaalsekrachten', de ouverture van het concert, bevond.
Daarna ontspon zich een hypnotiserende, bij vlagen hallucinerende psychedelische treinreis. Tijdens die reis was voortdurend het gebonk van de rails te horen, veroorzaakt door de trage, zware en rollende baslijnen en het erbij aanhakend ritmisch gebeuk van de drummer. Werd dat dan niet al te monotoon, hoor ik u denken? Neen, in het geheel niet! De spanning bleef voortdurend voelbaar doordat de monotone ritmiek telkens werd verrijkt met psychedelische geluidseffecten en met knappe, soms duidelijk aangekondigde en dan plotseling weer onverwachte overgangen van en naar de verschillende uitgesponnen melodieën. Zodoende bleef het publiek op het puntje van de denkbeeldige stoel zitten (het was, zoals het bij deze muziek hoort, een staconcert). Die melodieën kwamen tot stand door een vijftal knap op elkaar ingespeelde muzikanten die een prachtige mix van emotie opwekkende klanken wisten te produceren waarin bij vlagen eer werd betoond aan genoemde bands. Zelfs de minimal musictonen van Philip Glass leken van de partij.
We mogen trots zijn dat er in ons land nog jonge muzikanten zijn die de verworvenheden uit de jaren '60 en '70 in stand willen houden. En op een wijze die niet onderdoet voor collega's zoals het briljante Electric Moon uit Duitsland. De vraag is echter of de band met louter instrumentale klanken de euforie van het publiek ook in de toekomst weet vast te houden. Wellicht is er vocale versterking nodig om het 'verlatingsrisico' te beperken. In elk geval schijnt er in februari 2017 een livealbum op de markt te komen waardoor de huidige bezwerende klanken van Monomyth in elk geval voor de eeuwigheid zijn vastgelegd. Ik kijk er naar uit! Henk Vermeulen (10-2016)

Symforce 2008:
licht tegenvallend met uitschieters

Vorig jaar beleefde het progfestival Symforce zijn succesvolle vuurdoop. Gezien de lovende kritie- ken was er alle reden voor organisator John Bol- lenberg voor een vervolg. AFTERglow-medewer- ker Henk Vermeulen huurde een hotel, pakte de backpack in en reed afgelopen zaterdag van woonplaats Dronten naar zaal 013 te Tilburg.

Het is moeilijk om Symforce volledig te recenseren omdat er in drie zalen gelijktijdig werd gespeeld. Ik heb daarom bij enkele bands slechts gedeel- ten van hun optreden kunnen volgen.
Zo heb ik met pijn in het hart Pain of Salvation, die een werkelijk fantas- tisch concert aan het geven waren, halverwege verlaten om nostalgie te kunnen snuiven bij Alquin. Toen ik mij door het hevig zwetende publiek had gewurmd om auditief en visueel spektakel te kunnen aanschouwen, kwam ik van een kouwe kermis thuis. Ik heb het twee nummers volge- houden. Niet zozeer vanwege het visuele aspect, ik was voorbereid op de fysieke gevolgen van de tand des tijds, maar vanwege de muzikale kwali- teit. De Delftenaren vonden het nodig nieuwe composities te spelen en dat bleek geen gouden zet.
Ik ben daarom vlot weer naar Pain Of Salvation gesneld. Ik kende de band onvoldoende om hun muziek te waarderen zoals ik dat nu doe na Symforce: de band speelde heel knap; afwisselend en bij vlagen ging de muziek door merg en been. Ik was zo onder de indruk van dit festival- hoogtepunt dat ik rap laatsteling ‘Scarsick’ bij één van de kramen aan- schafte, een prachtig en gevarieerd album dat veel composities bevat die zij live speelden.

Van de overige bezochte bands beviel eigenlijk alleen Opeth, al was ik teleurgesteld omdat zij slechts vijf kwartier speelden in plaats van de aangekondigde twee uur. De heren moesten de volgende dag naar Japan en vroeg slapen ... In die te korte tijd heb ik echter voortdurend kippenvel gehad. Wat wil je als de beste nummers gespeeld worden van albums als ‘Deliverance’, ‘Blackwaterpark’ en ‘Damnation!’ Met name ‘The Drapery Falls’ was huiveringwekkend.
Mijn grootste teleurstelling was echter dat ze slechts één nummer van ‘Watershed speelden ‘Heir Apparent’, wat wel donder- en bliksemge- weld gaf. De schoonheid ervan is te vergelijken met het dubbele gevoel dat een natuurverschijnsel zoals een windhoos of orkaan oproept: afschuwelijk beangstigend maar tegelijkertijd ontzaglijk mooi .... Opeth bewees boven- dien dat keihard spelen niet gelijkstaat aan te hard spelen.

Grootste tegenvaller was Demians. Ik had veelbelovende dingen over deze band gehoord maar ik trof slechts drie matige muzikanten aan die een soort karaoke-voorstelling gaven waarin zij met zang, gitaar en drum hun op computer opgenomen geluidscollages begeleidden. Voor mij hetzelfde als playback! Bovendien klonk het allemaal bijzonder saai en weinig verras- send.

Verder nog naar de Italiaanse band The Watch gekeken, hetgeen als een soort slapstick overkwam: een gekunstelde imitatie van Genesis uit de Gabrielperiode. Vooral de zanger deed pogingen om voor de prijs "Grootste Stuntel van het Jaar" in aanmerking te komen. Dat leidt af en is jammer voor de niet onaardige muzikanten en composities. Mijn vrouw gaf tenslotte aan dat het optreden van het Noorse Magic Pie de moeite waard was.

Nog één opmerking. Tijdens de optredens werd regelmatig op vreemde en verkeerde momenten geapplaudiseerd en er werd gejoeld en meegezongen. Dat laatste is sowieso een volkomen misplaatste activiteit. Ik heb mij daar groen en geel aan geërgerd.

Al met al had ik aan het einde van de avond een dubbel gevoel over Sym- force dat op zichzelf een prima initiatief is. Dat bleek ook uit het grote aantal bezoekers: 1700! Ik genoot van Pain of Salvation en Opeth maar het overige deel van de affiche dat ik kon aanschouwen bleef onder de maat. Wellicht had ik moeten kiezen voor bands als Hypnos 69, Quantum Fantay en Textures. Maar ik kan helaas nog steeds maar op één plaats tegelijk zijn. Henk Vermeulen (08-2008)