Wat een week ... CD

PETER HAMMILL - ... all that might have been ... (2014)

Eén van zijn betere albums …

... zo durf ik '... all that might have been ...'  van Peter Hammill met een gerust hart te karakteriseren. Het album is in een 3CD-uitgave en als enkele CD verkrijgbaar. De laatste wordt hier besproken.
Op deze nieuweling worden tien tracks gepresenteerd die in elkaar overlopen, en soms weer teruglopen, en in die zin cinematografisch zijn. Zoals zo vaak speelt Hammill alle instrumenten en worden de tracks regelmatig verbonden door vreemde geluiden en soundscapes. Dat deed hij eerder maar op dit album leidt het tot een perfecte integratie van alle composities tot een muzikale film. Ingevuld met die karakteristieke stem die slechts vrienden of vijanden kent. De teksten zijn zoals gebruikelijk niet al te vrolijk en verbeelden vooral de mindere momenten van het leven.
Peter Hammill heeft op de valreep van 2014 met '... all that might have been ...' een geweldig muzikaal document afgeleverd dat gelukkig nog net mee kan in de eindejaarslijst. En dat is knap na bijna vijf decennia. Want wat een catalogus heeft deze unieke artiest neergezet. Harry de Vries (wat een week 48)

Wat een week ... CD

TODD TOBIAS - Impossible Cities (2014)

Geïnspireerd door …

... het gelijknamige boek van Italo Calvino heeft de Amerikaanse multi-instrumentalist en producer van Guided by Voices, Todd Tobias, zestien tracks vernoemd naar denkbeeldige steden. En gelijk echte steden: soms angstaanjagend, in andere gevallen prachtig van schoonheid. Dat zijn tevens de uitersten waartussen de instrumentale muziek op 'Impossible Cities' zich beweegt, al is somberheid meestal troef.
De filmische muziek beweegt zich op vele vlakken. Zo hoor ik flarden Roxy Music, soundscapes á la Robert Fripp, of is dat toch Klaus Schulze die langskomt? Kortom, het is moeilijk te plaatsen maar is dat erg? Tevens wordt er veel geëxperimenteerd met onverwachte structuren, toonsoorten en ritmes. Daardoor progressief maar ook vermoeiend. Ten slotte is de produktie low-budget, maar dat is verklaarbaar vanuit het lo-fi cultuurtje waarin Tobias met Guided by Voices verkeert.
Dit album is uitgebracht door het nieuwe Nederlandse label Tiny Room. Ik hoop dat dit label nog vaker zulk interessant werk uitbrengt. De muziek is weliswaar niet voor een groot publiek maar het in een mooie hoes gestoken 'Impossible Cities' is voor Todd Tobias zelf en voor dit label een prima visitekaartje. Harry de Vries (wat een week 47)

Wat een week ... CD

MARTIN TURNER - The Garden Party (2014)

Een reïncarnatie van …

... Wishbone Ash, dat is wat Martin Turner & Friends tijdens een besloten concert de 'die hard fans' en nu ook de luisteraar hebben voorgeschoteld. Aangevuld op een aantal tracks met de oud-leden Ted Turner, Laurie Wisefield en Steve Upton.
Wishbone Ash, legendarische band, bekend om hun dubbele gitaarbezetting met in de hoogtijdagen, dus ten tijde van de geweldige albums 'Argus' (1971), 'Pilgrimage' (1972) en 'New England' (1976), Ted Turner en Andy Powell en ook Wisefield op gitaar. Hun plaatsen zijn hier ingenomen door de ook al virtuose gitaristen Danny Willson en Ray Hatfield.
'The Garden Party', een dubbelaar, biedt een puntig gespeelde staalkaart van de catalogus van Wishbone Ash, gezet in een heldere produktie, zonder zwakke momenten. Wel hele sterke zoals in 'The King Will Come'  en 'Why Don't We?' met briljante gitaarsolo's en pompend baswerk van Martin Turner. Een zeer aangename en hernieuwde kennismaking met Wishbone Ash die er toe heeft geleid dat het oude werk weer eens uit de kast is gehaald. Harry de Vries (wat een week 46)

Wat een week ... CD

DISTRICT 97 - One More Red Night (2014)

Wat voegt het …

... live in Chicago opgenomen 'One More Red Night' van District 97 toe aan de stortvloed aan live- en studioopnames die King Crimson zelf van o.a. de periode 'Starless and Bible Black' en 'Red' op de markt heeft gebracht? Dat is de vraag.
Al eerder gaf ik aan dat ik niet van covers houd. Het origineel van bijv. 'Lament', 'Book of Saturday' of 'The Nightwatch' is namelijk beter. Wat het hier verzacht is de prominente aanwezigheid van John Wetton die District 97 op alle negen tracks aanvult met zijn karakteristieke, maar zwakker geworden, stemgeluid. Ook is het aardig om Wetton als duo met een zangeres, Leslie Hunt, de tracks te horen uitvoeren. Dat pakt vaak goed maar soms ook slecht uit, zoals in 'Fallen Angel', niet in de laatste plaats door Wetton zelf die het vocaal lastig trekt. En deze jonge band is technisch geweldig en voert alles retestrak uit. Drummer en oprichter Jonathan Schang valt vooral op.
De relatieve waarde van deze CD ligt hem dan ook in het in het voetlicht plaatsen van deze voor mij onbekende band District 97 - ik zal hun debuutalbum eens onderzoeken - en in de uitvoering met een zangeres. Verder heb ik al zoveel releases van deze KC-periode in de kast staan dat overdaad begint te schaden. Harry de Vries (wat een week 45)

Wat een week ... CD

ROBERT WYATT - Different Every Time (2014)

Eerbetoon …

... deze compilatie, aan Robert Wyatt die natuurlijk via Soft Machine bekend werd en na Matching Mole een lange solocarrière opbouwde met eigenlijk nooit een zwak album.
Deze compilatie bestaat uit 2 CD's. Disc 1 'Ex Machina' bevat een doorsnede van zijn eigen werk. Incompleet, zo mis ik studiotracks van 'Rock Bottom' (wel is van dit album een liveversie van 'A Last Straw' opgenomen) en er is slechts één track van Soft Machine te bespeuren, 'Moon in June'. Erg goed maar wel twintig minuten lang en dan zou ik eerder gekozen hebben voor een aantal kortere composities van Soft Machine.
Disc 2 'Benign Dictatorships' belicht Wyatt's rol als gast bij anderen zoals bij Anja Garbarek, Björk, Nick Mason en John Cage. Zeventien tracks lang en het toont aan hoe belangrijk collega's Wyatt vinden.
Het mooi vormgegeven 'Different Every Time' is een afscheidscadeau want ik begreep dat Wyatt stopt, onder andere omdat hij grotendeels doof zou zijn. Een mooi cadeau aan een artiest die diepe sporen heeft nagelaten in het progressieve landschap. Harry de Vries (wat een week 44) 

Wat een week ... CD

MORAINE - Groundswell (2014)

Een vaste waarde …

... is Moraine inmiddels geworden in de (experimentele) jazz-rock. Die positie hebben zij voor mij verworven met hun live-album 'Metamorphic Rock, Live at Nearfest' uit 2011. En ook op 'Groundswell' staat de formatie, onder leiding van de uitstekende gitarist Dennis Rea, weer als een huis.
De band beweegt zich, zoals zoveel bands uit de stal van Moonjune Records, in de muzikaal-historische context van Soft Machine met vleugjes Brand X en met her en der Aziatische invloeden.
De tien tracks zijn een hele zit, dat komt vaker voor met dit soort muziek, maar de kwaliteit is hoog. Vooral 'Fountain of Euthanasia' (titel!) met mooi vioolspel van Alicia DeJoie en 'Spiritual Gatecrasher' springen voor mij in het oor. Nee, de positie van Moraine als vaste waarde is met dit derde album geenszins verzwakt, eerder versterkt. Harry de Vries (wat een week 43)

Wat een week ... CD

KONG - Stern (2014)

Opzwepend gebeuk …

... dat is wat het Amsterdamse kwartet KONG inmiddels al acht studioalbums laat horen. Luisteren naar KONG is je onderdompelen in een hypnotiserende fusion van metal, industrial en dance. Maar zoals ik al eerder schreef over het vorige album 'Merchants of Air', ik neem ook invloeden van King Crimson tweede generatie en in iets mindere mate van Rush waar.
Ik beken dat het mij nog nooit gelukt is om een album van KONG in één ruk uit te zitten. Dat is ook bij de dertien tracks van 'Stern' het geval. Ik luister in etappes. Dat is geen kritiek, het is nu eenmaal muziek die veel vraagt van de luisteraar. Maar ik constateer telkens dat het een typische liveband is, de muziek komt het beste binnen tijdens een concert, samen met anderen bewegend op de inspirerende 'beats' en gitaarriffs van deze puike band.
De produktie van het vorige album vond ik helderder, zuiverder en de drums stonden toen naar mijn gevoel lekkerder in de mix. Maar dat mag de pret niet drukken. Ga ze in ieder geval ook live zien, al staat er volgens hun site weinig gepland. Harry de Vries (wat een week 42)

Wat een week ... CD

GARDEN MUSIC PROJECT - Inspired by (2014)

Geïnspireerd door …

... de muziek van Syd Barrett en de schilderijen die hij na zijn relatief korte maar hevige verblijf in Pink Floyd heeft gemaakt. De artistieke vertaling die kunstenares Adriana Rubio daarvan in tekst en muziek heeft gemaakt, is door het Italiaanse kwartet Garden Music Project op hun debuutalbum gezet. Bent u er nog?
Toen ik de promo ontving was ik sceptisch: "doorgeschoten sentiment" en "lijkenpikkerij" waren gedachten die door mijn hoofd spookten. Dat ligt immers altijd op de loer maar zeker niet bij het Garden Music Project. Daarvoor hebben de twaalf sterke composities namelijk genoeg eigen smoel. De geest van Barrett waart overal rond maar dat is op een smaakvolle en vooral integere wijze gedaan. En er wordt uitstekend gemusiceerd.
Wat mooi dat jonge muzikanten van over de hele wereld nog steeds worden geraakt door Barrett en de muziek van Pink Floyd. Ook onze eigen Jacco Gardner past in dat rijtje. Zo zag ik tijdens de live-optredens van Gilmour in 2006 jonge mensen van een jaar of twintig en jonger met tranen in hun ogen toen de band 'Echoes' inzette. Dat is wat muziek moet doen: de luisteraar raken in al zijn vezels, liefst decennia lang. Garden Music Project is dat meer dan uitstekend gelukt. Harry de Vries (wat een week 41)

Wat een week ... CD

STEVE HUNTER - Tone Poems Live (2014)

Geweldige gitarist …

... bekend van o.a. Peter Gabriel en Alice Cooper maar Steve Hunter is vooral ook bekend van de legendarische live-albums van Lou Reed uit '73 en '75 waarop hij met Dick Wagner een ongeëvenaard gitaargeluid neerzette.
Op 'Tone Poems Live' wordt hij ondersteund door bassist Tony Levin (geen introductie nodig), Phil Aaberg (keyboards, ook al Peter Gabriel) en Alvino Bennett (o.a. Dave Mason). 'Live' is overigens relatief. De muziek is live in de studio opgenomen, zonder 'overdubs' op schijf gezet en gefilmd, als ware er publiek aanwezig. Dit komt de authenticiteit ten goede.
Verwacht geen scheurende gitaren. Zoals hij zelf zegt "My fingers are built for pleasure not for speed". Het album bevat elf relatief ingetogen en instrumentale tracks waarop de inmiddels zo goed als blinde Hunter zijn kwaliteiten in de volle breedte en diepte etaleert. Zoals Bennett stelt "ik hoor alle drie Kings: Albert, BB en Freddy". Soms bluesy, dan soulful, dan weer rockend en ook de jazz niet vermijdend.
'Tone Poems Live' is een heerlijk album dat van begin tot eind boeit, lekker wegdraait en de zorgen van de dag even doet vergeten. Met dank aan de levende legende Steve Hunter en zijn kompanen. Harry de Vries (wat een week 40)

Wat een week ... CD

THE SOURS - The Sours (2014)

‘s avonds laat, met een goed glas Merlot …

... in de hand, ontspannen starend in het knapperende haardvuur. Dat is het beeld dat opkwam tijdens beluistering van het debuut van The Sours, een project van de New Yorkse singer-songwriter Sarah Schrift. Het was de ontspanning die ik in toenemende mate begon te voelen tijdens het luisteren naar de elf prachtige introverte liedjes, waardoor dat beeld werd opgeroepen. Vooral door het ingetogen stemgeluid van Sarah Schrift en de omlijsting met rustgevende akoestische gitaar- en pianoklanken. Behalve de zang verzorgt Schrift ook een deel van het gitaarwerk. Verder wordt zij bijgestaan door gitarist Sasha Markovic en pianist Kana Kamitsubo.
De stem van Schrift en de relaxtheid die de songs uitstralen associëren bij vlagen aan niet de minst bekende singer-songwriters: Joni Mitchell, Nancy Sinatra, Amy Winehouse en soms ook Kate Bush. Maar de sfeer van het album doet nog het meest denken aan wijlen Nick Drake, de meest introverte muzikant ooit.
'The Sours' is een verdienstelijk debuutalbum dat door de ingetogen zingende Sarah Schrift en de rustgevende muzikale omlijsting bovenal als introvert en eerlijk overkomt. Degenen die dat in muziek waarderen (en ook niet vies zijn van een vleugje melancholie) zullen derhalve genieten van deze vrouwelijke variant van Nick Drake; vooral ‘s avonds laat met een goed glas Merlot in de hand ... Henk Vermeulen (wat een week 39)

Wat een week ... CD

FLAMING LIPS - 7 Skies H3 (2014)

Een héél etmaal luisteren ...

... naar één compositie. Dat was op 31 oktober 2011 voor slechts enkele Flaming Lips fans weggelegd (of moet ik zeggen de uitdaging?). Op die dag werden 13 exemplaren van het 24 uur durende werkstuk '7 Skies H3' uitgebracht. Het medium waarmee de gelukkigen de track konden beluisteren was een USB stick, verpakt in een surrogaat mensenschedel. Het in meerdere opzichten veelzijdige kunstwerk was niet goedkoop: 5000 dollar!
Anno 2014 wordt een 50 minuten durende compilatie van '7 Skies H3' uitgebracht, opgedeeld in 10 deelcomposities. Een goede keuze van Wayne Coyne c.s. om het in gecomprimeerde vorm uit te brengen want het is een geweldig werkstuk dat ontegenzeggelijk alleen door de Lips gemaakt kan zijn. De typische sound  - hoe divers ook - is immers uit duizenden te herkennen.
De muziek zit tussen het barokke, kippenvel opwekkende meesterwerk 'Embryonic' (2009) en de zwaarmoedige ambientsound van 'The Terror' (2013) in. De soundscapes overstijgen qua schoonheid en tederheid die van 'The Terror'. De roes waarin je door de soundscapes en de dromerige stem van Coyne terechtkomt, wordt regelmatig wreed verstoord door sterk contrasterende geluidsexplosies met orkaankracht! Precies zoals dat eerder waarneembaar was op het meest weirde album van de band 'The Flaming Lips and Heady Fwends' (2012). De echte Flaming Lips fan zal smullen maar ook de minder experimenteel georiënteerde muziekliefhebbers zullen van dit album kunnen genieten. Henk Vermeulen (wat een week 38) 

Wat een week ... CD

ENGINEERS - Always Returning (2014)

Verwarring alom ...                          
 

... luisterend naar het nieuwe album 'Always Returning' van het Engelse trio de Engineers. Is het synthpop, of gewoon popmuziek, of is het een variatie op The Pet Shop Boys? Nee, daarvoor hebben de tien tracks te veel diepgang en rare randjes. Ik houd het dus maar bij een vreemd soort progrock met ambientinvloed.
De mij ter beschikking staande uitgave bestaat uit twee discs, waarvan nummer 2 de instrumentale uitvoeringen bevat van de vocale versies op disc 1. Disc 1 bevalt mij het best. De wat lijzige zang van Mark Peters geeft namelijk een extra dimensie aan de knap in elkaar stekende, door synthesizer gedomineerde songs. De teksten zijn soms cryptisch maar daardoor blijft er iets te raden over zoals in de teksten van de prima opener 'Bless the Painter'. Mijn favoriete track is echter het gelaagde 'A Million Voices' met een up-tempo ritme en heerlijk rommelende synths. Waar is de repeatknop!?
De eigenzinnige Engineers hebben inmiddels vier albums gemaakt maar 'Always Returning' is desondanks mijn eerste kennismaking met Peters, Schnauss en Linley. Een prettige ontmoeting die zeker naar meer smaakt. Harry de Vries (wat een week 37)

Wat een week ... CD

MARBIN - The Third Set (2014)

Sodeknetter ...                          
 
... dat is niet mis wat Marbin aan progressieve jazz-rock laat horen op dit nieuwe album 'The Third Set', een liveregistratie van diverse concerten in de States.
Dit kwartet, geleid door de geweldige gitarist Dani Rabin en de al even geweldige saxofonist Danny Markovitch, heeft de afgelopen jaren veel opgetreden. Dat is goed te horen want de heren zijn puik op elkaar ingespeeld.
Het album toont ook hoe goed gitarist Rabin is: hij scheurt, schuurt, is snel maar verliest nooit het geheel uit het oog. Rabin kan nu al worden bijgeschreven in het illustere rijtje John McLaughlin, Allan Holdsworth, Joe Satriani en Steve Vai. Zijn solo in de aan Mahavishnu Orchestra refererende opener 'Special Olympics' is werkelijk briljant en leidt tot kippenvel. Soortgelijke piekervaringen krijg ik ook als ik naar het virtuose spel van Markovitch luister; wat is die man goed. Bij zijn saxsolo's in 'Redline' en 'Culture' viel ik van mijn stoel van verbazing.
Het is weliswaar vooral 'muzikantenmuziek' maar Marbin vergeet de melodie en de rustpunten niet. Dit in een uitstekend geluid getooide 'The Third Set' is een absolute aanrader voor een ieder die van stevige jazz-rock houdt waarin geregeld de solo's door de kamer vliegen! Harry de Vries (wat een week 36)

Wat een week ... CD

ROBERT PLANT - Lullaby & The Ceaseless Roar (2014)

'Out of the Box' ...                          
 
... denken leidt tot inspiratie en creativiteit. Dat is wat Robert Plant hier op een geweldige wijze laat horen met zijn Sensational Space Shifters. Maar het is ook 'Out of the Zepbox': Plant wil volledige artistieke vrijheid, los van Led Zeppelin, andere wegen verkennen en inslaan en niet blijven hangen in het oude. Led Zeppelin was uniek en briljant maar het imponerende concert in 2007 was voor Plant de afsluiting.
Vroeger speelt wel een rol in Plant's terugkeer naar de tegen Wales aanliggende West-Midlands met zijn heuvels, bossen, sagen en legenden. Die invloed uit jeugd en heden leidt tot intrigerende folkrock met af en toe een hard-rock randje waarin zijn bandleden zorgen voor gedoseerd experiment, met vreemde geluiden en vooral ook uitheemse instrumenten, in elf tracks die staan als een huis. Met de bewerkte traditional 'Little Maggie', 'Rainbow', het je in alle vezels rakende 'Embrace Another Fall', het ingetogen 'A Stolen Kiss' en 'Up on the Hollow Hill' als uitschieters, al doet dat de rest tekort.
Jimmy Page zou eens á la Plant los moeten komen van het verleden, niet steeds weer beginnen over een heroprichting, vooruitkijken en een frisse band om zich heen verzamelen. Plant laat horen waartoe dat kan leiden: verrassend en zeer sterk werk dat voor mij nu al de nummer 1 van dit jaar is! Harry de Vries (wat een week 35)

Wat een week ... CD

VERDEAUX/MENETREY - Tribal Hybrid Concept (2014)

Het oerwoud in, de savanne op ...
 
... dat is wat je via 'Tribal Hybrid Concept' meemaakt. Cyrille Verdeaux kennen we naast zijn solowerk natuurlijk van Clearlight. De in 2006 overleden Pascal Menetrey verzamelde tijdens zijn reizen etnische geluiden. Deze samples zijn door Verdeaux op indrukwekkende en integere wijze verwerkt in 14 composities, die een prog- en trancerandje krijgen door de weldadige keyboards van Verdeaux.
Het duo neemt ons mee op een tocht langs de Papoea's, stammen in Afrika, dorpen in India met stemmen van vrouwen en kinderen, Balinese tonen, vogel- en insectengeluiden en zelfs het geluid van vallende bomen in het Amazonegebied dat geteisterd wordt door 'houtzoekers'. Er wordt dan ook terecht een stem gegeven aan Raoni, de 'Chief of Amazonia' die zich inzet voor het regenwoud.  
Het uitstekende album verbeeldt een bijzondere reis die je doet beseffen dat er meer is dan onze dominant veronderstelde Westerse cultuur en die je wakker schudt. Want wat zou het toch eeuwig zonde zijn als dit soort etnische culturen zouden verdwijnen en wat zou het een wereldramp zijn als het regenwoud ten onder gaat. Steun deze strijd! Harry de Vries (wat een week 34)

Wat een week ... CD

MONOMYTH - Further (2014)

Al snel na ...
 
... het titelloze debuut komt Monomyth met opvolger 'Further'. De vier tracks van dit nieuwe album borduren voort op wat er bij het debuut te horen viel: lange, uitgesponnen tracks waarin de herhaling een stijlkenmerk is. Dit keer wat agressiever dan op de voorganger en het psychedelische sfeertje is ook wat zwaarder aangezet. De repetitie van het thema en soms ook van haar zijpaden, trekt de luisteraar in ieder nummer mee naar een andere wereld waardoor je even loskomt van de dagelijkse besognes. Is dat niet wat muziek beoogt?
In 'Collision', dat 'slechts' zes minuten klokt, laat de band horen ook puntiger composities te kunnen maken met een prominentere melodielijn. Wellicht is dat de voorbode van de ontwikkeling die deze Nederlandse band zal moeten doormaken want ik kan mij niet voorstellen dat een derde album wederom uit soortgelijke lange en repetitieve composities zal bestaan. Een wending zal nodig zijn. Stilstand is achteruitgang. Dat is afwachten. Onderwijl vermaak ik mij uitstekend met de eerste twee albums. Harry de Vries (wat een week 33)

Wat een week ... CD

EMERSON & LAKE - Live from Manticore Hall (2014)

Uitgeklede versies ...

... van ELP-klassiekers en een track van King Crimson. De ondertitel van het album is niet voor niets 'An intimate evening with ...'. Ik dacht "zit ik daar op te wachten?" Maar het is een heel aardig album geworden waar de twee heren laten horen het allemaal nog te beheersen, al klinkt Lake's stem beduidend zwaarder en laten de handen van Emerson af en toe een hapering horen, wellicht te wijten aan zijn aan RSI verwante klachten in het verleden. Maar dat drukt de pret niet.
'From the Beginning' is uiteraard de opener en dat blijft toch een prachtige compositie, zo ook het emotievolle 'I Talk to the Wind', een wervelend 'Bitches Crystal', al wervelt het iets minder dan vroeger, 'The Barbarian', het vernuftig gestructureerde 'Take a Pebble', een nog steeds onovertroffen 'Tarkus', Lake's solohit 'C'est La Vie', 'Pirates' en 'Lucky Man' incl. Moog solo.
Het geheel is, via een Q&A-session met het publiek, gelardeerd met informatieve en humorvolle intermezzi en soms wordt er, logischerwijze bij afwezigheid van Palmer, een drumcomputer gebruikt. Perfect geluid, een aangename 78 minuten met nog immer sterke composities van deze twee proglegenden. Harry de Vries (wat een week 32)

Wat een week ... CD

LANDMARQ - Origins (2014)

Voor de beginnende fan ...

... van de Britse band Landmarq biedt 'Origins, A Landmarq Anthology 1992-2014' een prachtig door Mike Varty geremasterd overzicht van de bandcatalogus. Met op CD 1 'The Tracy Years', verwijzend naar die jaren en de vier albums waar Tracy Hitchings de 'lead vocals' verzorgde en op CD 2 'The Damian Years' referend aan het dienstverband van zanger Damian Wilson dat drie albums besloeg.
Deze dubbelaar biedt tweeënhalf uur progressieve rock van de bovenste plank met in totaal achttien tracks, een aantal in een live-uitvoering. Het is mooi om de groei naar volwassenheid te horen, zowel speltechnisch als compositorisch, met als 'Tracy' uitschieters het imponerende 'Science of Coincidence', natuurlijk 'Lighthouse' en het bijna-epos 'Turbulence (Paradigm Shift)' en als 'Damian' uitschieters 'Solitary Witness' en 'Narovlya'.
Voor de doorgewinterde fan biedt dit overzicht inhoudelijk weinig nieuws met uitzondering van de nieuwe track 'Origins' die in de lijn ligt van 'Entertaining Angels' uit 2012. Maar ook voor die fan is het mooi om deze retrospectieve muzikale samenvatting de revu te laten passeren. Het toont wat een uitstekende formatie Landmarq was en is. Harry de Vries (wat een week 31)

Wat een week ... CD

GENTLE GIANT - The Power and The Glory (1974/2014)

Sleutelplaat in  ...

... de progressieve rock en zeker in de catalogus van Gentle Giant. Opnieuw uitgebracht met remixes door Steven Wilson, in diverse uitvoeringen. Bij mij ligt voor de enkele CD. Het schijnt dat er meer albums van deze giganten door Wilson onder handen zullen worden genomen. Ik kijk er nu al naar uit.
Nu vond ik het geluid van 'The Power and The Glory' altijd al prima maar de remix is helderder, voller en er zijn allerlei geluiden te horen die voorheen onhoorbaar waren. Of zijn ze nu toegevoegd? Het boekje is daar cryptisch over. Als het laatste het geval is ben ik het daarmee oneens. Je moet het origineel qua compositie en uitvoering in tact houden. Maar laten we het positief bekijken.
Geweldig album natuurlijk en nog steeds met o.a. het dissonant gezongen 'Proclamation', het vernuftige 'So Sincere' en het prachtige en vooral emotievolle 'Aspirations' dat overigens in de vorm van een instrumentale 'out-take' als bonustrack is toegevoegd. En wat konden die gasten spelen.
Derek Shulman geeft als commentaar "it's seems likes its fairly timeless listening to it now. For a long period of time it was history, and the book was closed for me. Now I can revisit it and say "you know what? It was pretty good". En zo is het. Harry de Vries (wat een week 30)

Wat een week ... CD

SIMAK DIALOG - The 6th Story (2013)

Heerlijk wegdromen ...

... in relaxte, psychedelische sferen, waarin de verveling nooit toeslaat. In die gemoedstoestand raakte ik toen ik 'The 6th Story' van het progressieve jazz-ensemble Simak Dialog beluisterde. Ook de keren erna was er telkens sprake van een aangename ervaring.
De composities worden gedragen door keyboardspeler Riza Arshad en gitarist Tohpati, muzikanten die in elke track op speelse wijze hun instrumentale duels uitvechten. Het podium daarvoor wordt hen op excellente wijze geboden door een bescheiden doch solide ritmesectie. De dromerige sferen die de composities teweegbrengen verraden o.a. invloeden van de legendarische muzikanten Chick Corea, Joe Zawinul en Herbie Hancock die bij Miles Davis speelden ten tijde van het legendarische psychedelische jazzrock meesterwerk 'Bitches Brew'. Verder doemen er associaties op met het werk van de Braziliaan Deodato die in de jaren ’70 op subtiele wijze jazz met rock combineerde.
Simak Dialog behoort niet tot die categorie jazz-rockbands waarvan de muzikanten op exhibitionistische wijze hun virtuositeit tonen. In plaats daarvan schotelt men een relaxt doch avontuurlijk soort smooth jazz voor waarin elementen uit de psychedelische rock zijn geÏntegreerd. Het geheel is daardoor 'meer dan de som der delen' en dat is uiteindelijk toch waar het in een muziekensemble om draait! Henk Vermeulen (wat een week 29)