Wat een week ... CD
URBAN DISTORTION - Rock Bottom (2019)
Wellicht nog ...
... onbekend de Schiedamse band Urban Distortion maar dat zou weleens kunnen veranderen met 'Rock Bottom', een EP bestaande uit drie tracks die staan als een huis.
De band speelt rockmuziek met een rafel, tegen de metal aan. Een label dat zeker past als je luistert naar de strakke, repeterende gitaarriffs. Wat ik bij veel metalbands vind ontbreken is melodielijn maar dat is juist een kenmerk van deze drie composities. Vooral opener 'Crazy' heeft daarom hitpotentie, al hebben radiomakers helaas weinig oor voor dit genre, en nodigt in ieder geval uit tot meeblèren. Maar ook de titelsong en 'Just A Song' mogen er zijn. Niet onvermeld mag blijven de strakke ritmesectie en de zang van Ad van der Made die naar eigen zeggen in positieve zin "een kras op de ziel" aanbrengt. Dat kan ik bij deze beamen.
Urban Distortion heeft met 'Rock Bottom' een uitstekend visitekaartje afgegeven dat smaakt naar meer. Na een aantal EP's zou ik zeggen "Kom op met dat volledige album!" Harry de Vries (wat een week 32)
Wat een week ... CD
SHAW & COLLINS - Too Much Information (2019)
Verrast was ik ...
... toen ik deze week het in een prachtige hoes gestoken album van Uriah Heep zanger Bernie Shaw en gitarist/toetsenist Dale Collins beluisterde. 'Verrast' omdat het album mij direct bij de eerste tonen van opener 'So Many Times' greep, ik dacht vanaf de aftrap "dit gaat iets goed worden". En dat klopte ook.
Het schijnt dat het project al een jaar of 20 sluimerde maar daar is niets van te merken. Wat we horen is frisse hard rock, vakkundig uitgevoerd waarbij de melodie altijd centraal staat. Niet alleen in genoemde opener maar ook tracks als 'Alone', 'Here We Go' en de titeltrack staan als een huis en nodigen uit tot meeblèren. Soms neemt het duo relatief gas terug zoals in 'Sad Song'. Ondersteund door de degelijke drummer Don Restall en wat andere gasten zijn het vooral Shaw met zijn geweldige strot en Collins met zijn uitmuntende gitaarspel die de show stelen, soms omfloerst met functionele toetspartijen.
Dat 'Too Much Information' hoge kwaliteit bevat werd nog eens bevestigd door het feit dat ik na afloop stante pede zin had om het album weer te beluisteren. En ik moet eerlijk zeggen, dat heb ik niet vaak meer bij nieuw werk. Shaw & Collins hebben een heerlijk album afgeleverd, een absolute aanrader! Harry de Vries (wat een week 31)
Wat een week ... CD
DISTRICT 97 - Screens (2019)
Na wat personele ...
... wijzigingen na het vorige album 'In Vaults' (2015) is de Amerikaanse band District 97 weer helemaal terug. En hoe, nieuweling 'Screens' klinkt namelijk zeer energiek en fris, de heldere produktie werkt daar zeker ook aan mee.
De band, aanbevolen ooit door John Wetton en recent door Bill Bruford, speelt progressieve rock met een metalrandje - vooral door de sterke gitaarriffs - waarbij ik associaties heb met King Crimson, Dream Theater en Opeth. Al is dat slechts bij vlagen want de uitstekende zangeres Leslie Hunt geeft het geheel letterlijk en figuurlijk een andere toon. Zij beheerst de assertieve, felle vocalen maar weet zich daar waar nodig ook in te houden zoals in passages tijdens het hoogtepunt van het album, de elf minuten van 'Ghost Girl'. Verder grossiert de band in heerlijke beats en weet op gezette tijden de negen tracks ook een jazzy tintje mee te geven zoals in het uitstekende 'Sheep'.
De kracht van District 97 zit in de afwisseling en de invloed vanuit diverse genres. Het zijn echter toch vooral de vocalen van Leslie Hunt die de band een eigen, onderscheidend smoel geven. Zoveel vrouwen komen we immers en helaas niet tegen in de progressieve rock en zijn belendende percelen. Een band om in de gaten te blijven houden! Harry de Vries (wat een week 30)
Wat een week ... CD
CHRIS HASKETT - Insufficient Necessities (2019)
Deze keer een EP ...
... van de week namelijk van Chris Haskett and His Ongoing Dysphoria getiteld 'Insufficient Necessities' met daarop vier strakke, dynamische tracks.
Ik moet bekennen dat ik nog nooit van gitarist Haskett had gehoord. Toch heeft hij een indrukwekkend lijstje van 'collaborations' op zijn naam staan o.a. met Henry Rollins, Jay Wobble en zelfs met David Bowie op het 'Hours' album (1999). Wat hij op deze EP laat horen verraadt zijn kwaliteit want er staat excellent gitaarwerk op - referentie Jeff Beck - geïntegreerd in vier instrumentale en stevige, soms funky tracks met een jazz rafeltje. Hij wordt ondersteund door een viermansband die ook al staat als een huis en naast het strakke regime de tonale kleuren niet vergeet aan te brengen waarbij er volgens Haskett ook altijd ruimte is voor "interesting accidents". Wat ik vertaal als een vorm van improvisatie. Dat pakt hier in ieder geval goed uit.
Het is afwachten of de spanningsboog in stand kan worden gehouden met dit soort muziek op een volledig album. Dat zal de toekomst uitwijzen bij nieuwe releases of bij het onderzoeken van zijn uitgebreide solodiscografie. Voorlopig kan ik voort met deze prima EP! Harry de Vries (wat een week 29)
Wat een week ... CD
IQ - Resistance (2019)
Het is een hele zit ...
... dit nieuwe dubbelalbum van IQ. Niet vanwege de muziek, integendeel, maar vanwege de lengte, bijna twee uur. Maar goed, een dik boek lees je ook niet op één dag uit. Dus in delen is het werkstuk tot mij gekomen en dat beviel mij uitstekend.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet alles ken van de neo-progband IQ. Maar 'Subterranea' (1997) vind ik nog steeds briljant. IQ laat zich op 'Resistance' van een steviger kant horen, vooral de gitaren van Mike Holmes verkeren vaak in de hard rock sferen en zijn riffs raken soms zelfs de metal aan. Toch doet het mij af en toe denken aan 'Subterranea', misschien ook wel omdat de toetsen, nu van Neil Durant, integraal een grote rol spelen en de stem van Peter Nicholls absoluut geen sleetse plekken kent. 'Shallow Bay' en het kwartier van 'For Another Lifetime', waarin de band alle kanten van hun kunnen verkent, zijn voor mij de hoogtepunten van schijf 1. Ik ervaar disc 2 meer als een bonusdisc, met toch een iets ander karakter. Waarbij ik 'The Great Spirit Way' (22 minuten!) een heerlijke track vind vooral door de scheurende toetsen van Durant.
Het was vijf jaar wachten op een nieuwe worp. Dat was voor de 'die hard' fans een lange zit begreep ik. Wat IQ hier laat horen was het wachten echter meer dan waard. Ik voel mij nu toch gedwongen om het voor mij onbekende deel van hun catalogus eens te gaan onderzoeken ... Peter Kraaijeveld (wat een week 28)
Wat een week ... CD
LITTLE FEAT - Waiting for Columbus (1978)
RIP Paul Barrere ...
... geweldige gitarist, componist en sterkhouder van Little Feat. Barrere overleed gisteren aan complicaties bij de behandeling van zijn leverkanker. Tot een paar weken terug trad hij nog op. De band had een tijdelijke vervanger en was nog op toernee. Het feit dat zij in zijn laatste ogenblikken niet bij hem konden zijn, raakt hen diep.
Little Feat was natuurlijk al onthoofd door het overlijden van Lowell George in 1979. Na het overlijden van de unieke en briljante drummer Richie Hayward in 2010 hadden zij wat mij betreft moeten stoppen. Zijn vervanger Gabe Ford leek in niets op Hayward. Gitarist Fred Tackett bleef voor mij altijd een vreemde eend in de bijt.
Nu Paul Barrere is overleden hoop ik dat de oudgedienden Bill Payne, Kenny Gradney en Sam Clayton de stekker uit Little Feat trekken. En dat kan want na al het moois dat is gemaakt kunnen we ons laven aan hun nalatenschap. Met een van de beste livealbums ooit, 'Waiting for Columbus', voorop. Ik ga dat album zo beluisteren. Als eerbetoon aan Barrere. Harry de Vries (wat een week 27)
Wat een week ... CD
SUPERSISTER - Complete Catalogue (1969-nu)
Prima concert ...
... afgelopen vrijdag in De Boerderij in Zoetermeer van het Supersister Projekt, met o.a. oudgedienden en oerleden Robert-Jan Stips - de grote roerganger - en Marco Vrolijk, aangevuld met de uitstekende drummer Leon Klaasse (o.a. Sweet 'd Buster), bassist Bart Wijtman (Ocobar) en violiste Marieke Brokamp. Als gasten deden mee Earring's Rinus Gerritsen en zangeres Joke Gereats van The Nits. Een staalkaart van oud en nieuw werk- van het recent verschenen album 'Retsis Repus' - kwam voorbij en hoe!
Stips was zeer op dreef op toetsen met tussendoor ontroerende en soms hilarische anekdotes die echter wel de spanningsboog van de muziek doorbraken. Briljant was het vioolspel van Brokamp die de meeste fluitpartijen van de overleden Sacha van Geest violeerde. Stips wil immers niet met een andere fluitist spelen, en dat begrijp ik volkomen.
Een uitstekend concert dat aanleiding gaf de geweldige catalogus van Supersister gisteren weer eens door te fietsen. Er staat hier namelijk nogal wat in de kast van deze bijzondere band met dat unieke geluid. Naast Solution was dit mijn favoriete band uit de jaren '70 en dat zal ook zo blijven.De albums zijn overigens net heruitgegeven op gekleurd vinyl. Harry de Vries (wat een week 26)
Wat een week ... CD
THOM YORKE - Anima (2019)
Wat een weldaad ...
... dit nieuwe soloalbum van Thom Yorke. Bleef hij op zijn eerdere solo-escapades ver weg van Radiohead, o.a. door filmmuziek die op een ambientleest geschoeid was, op 'Anima' komt hij dichter in de buurt van zijn thuisbasis. Vooral de ritmes en de basis van bas en drums zijn daar de redenen van.
En wat een prachtige, beeldende tracks. Negen in totaal. Soms somber en onheilspellend, niet alleen door de instrumentatie maar ook door de teksten en de zang van Yorke. Op andere momenten hoopgevend, vrolijk gaat mij als etiket te ver. Gezet in een heerlijke, warme produktie met als gevolg een geluidsspectrum, vol met 'tape loops' en orkestrale arrangementen, waarin je opgaat, dat je omringt.
Het schijnt dat Thom Yorke dit album heeft gemaakt nadat hij enige tijd een 'writing block' had. Welnu, dat vervelende euvel is volledig verdwenen en heeft een positief effect gehad want 'Anima' is het beste solowerk dat hij tot nu toe heeft gemaakt. Ik ga mij zelfs afvragen of er op deze wijze nog toekomst is voor Radiohead. Harry de Vries (wat een week 25)
Wat een week ... CD
WINGFIELD & HUSBAND - Tor & Vale (2019)
Verrassend duo ...
... de hier al eerder belichtte gitarist Mark Wingfield en drummer Gary Husband (o.a. Allan Holdsworth, Jack Bruce, Level 42). De verrassing zit niet alleen in de interactie tussen die twee maar ook in het feit dat Husband zich hier toont als een begenadigd pianist met een stijl die doet denken aan Keith Jarrett.
'Interactie' klinkt echter te neutraal. 'Synergie' typeert het samenspel in de acht tracks op 'Tor & Vale' veel beter, waarvan er drie door improvisatie tot stand kwamen. Die muzikale communicatie levert een impressionistisch album op dat van begin tot eind spannend en filmisch is. Althans bij mij doemen bij beluistering allerlei beelden op. Beelden die ongetwijfeld onbedoeld zijn door de makers - die beelden zijn immers subjectief - al zetten de titels je soms op een spoor zoals bij 'Night Song', 'Shape of Light' en 'Silver Sky'. Een minpunt wat mij op een gegeven moment gaat tegenstaan is dat Wingfield met zijn gitaar voornamelijk in de hogere toonregionen verkeert. Dat gaat bij mij op den duur altijd fout maar á la ook dat is subjectief.
Resumerend, Wingfield en Husband hebben een avant-gardistisch fusionalbum afgeleverd dat zo mee zou kunnen in de catalogus van ECM maar nu is uitgegeven door het succesvolle Moonjune Records. Harry de Vries (wat een week 24)
Wat een week ... CD
STEVE HILLAGE- Open (1979)
Deze week veel ...
... 'space rock' onder de laser en de naald. Ozric Tentacles, Ed Wynne en dan mogen de 'godfathers' van dit genre, Gong, Steve Hillage en Daevid Allen, niet worden vergeten. Bij verschijnen kocht ik 'Open' van Hillage, nog met de opengewerkte LP-hoes die later gedicht werd, waarschijnlijk vanwege kostenoverwegingen. Op 9 december as. speelt Hillage overigens samen met Gong in Paradiso.
Hillage's solowerk is van hoge kwaliteit en dat geldt ook voor dit album. Al is het misschien juist het werkstuk dat het minst past in de 'space rock' van zijn werken hiervoor. De 7 tracks zijn meer rock georiënteerd waarbij het etiket 'dansbaar' passend is want de ritmes maken stilzitten welhaast onmogelijk. Helaas geen glissando's van de meester maar wat steviger gitaarsolo's en -riffs, gelukkig ontbreken de rommelende synths van Miquette Giraudy en de sequencers van Hillage zelf echter niet waardoor we toch weer een beetje door de ruimte zweven en los kunnen komen van deze vreemde wereld.
Heerlijk om 'Open' weer eens uit de kast te trekken. En te genieten van 'Definite Activity', 'The Fire Inside' - met twee heerlijke Moog solo's van Jean-Philippe Rykiel en Dave Stewart - en 'Earthrise'. Ik ga maar eens een space cake'je bakken. Harry de Vries (wat een week 23)
Wat een week ... CD
801- Live (1976)
Begin ik notabene met een oudje ...
... mijn bijdrage aan ProgLog AFTERglow. Vooral omdat ik al jaren op zoek was naar 'Live' van de band 801, feitelijk Phil Manzanera en zijn muzikale vrienden Brian Eno, Bill MacGormick, Francis Monkman, Llloyd Watson en Simon Phillips. Mannen die hun sporen toen en nog steeds o.a. hebben verdiend in de progrock. Opeens liep ik op een markt tegen deze liveplaat aan, helaas de eerste uitgave en niet een van de reissues uit 1999 en 2009. Maar toch, ik was blij.
En dat ben ik bij beluistering nog steeds. Hoewel wat kort - de lengte van een LP; op de reissues staan extra nummers - geniet ik van de uitvoeringen van 'Sombre Reptiles' en 'Baby's on Fire' van de hand van Eno, van 'East of Asteroid' en 'Diamond Head' van Manzanera. Wat een mysterieus sfeertje hangt er om de muziek en in de zaal, enigszins vergelijkbaar met het livealbum 'June 1, 1974' van o.a. ook al Eno, hoewel mij gerommeld lijkt met het applaus. En zelfs de covers 'T.N.K.' van The Beatles en 'You Really Got Me' van The Kinks weet men een eigenheid en ook dat mystieke te geven zonder dat de oorspronkelijke kracht verdwijnt.
Nou een mooie koop en het leek mij ook een mooie start van mijn ProgLog AFTERglow loopbaan. Ga de andere albums van Phil Manzanera zoals 'Diamond Head' en 'K-Scope' ook maar weer eens afstoffen. Peter Kraaijeveld (wat een week 22)
Wat een week ... CD
ED WYNNE - Shimmer Into Nature (2019)
Voetjes van de aarde ...
... loskomen van het dagelijks gedoe, dat is al jarenlang het devies van de Ozric Tentacles en overduidelijk ook van hun voorman, hoofdastronaut Ed Wynne, op zijn eerste soloalbum 'Shimmer Into Nature'.
Uiteraard zijn er in de 5 tracks veel overeenkomsten met zijn basisband. Het blijft immers space rock. En toch zijn er verschillen op dit uitstekende werkstuk. De produktie is werkelijk geweldig, beter en transparanter dan bij de Ozrics, alsof je ergens in het heelal zweeft, de vreemde geluiden uit zijn "synths 'n stuff" zijn nog eigenzinniger en prominenter aanwezig dan bij de Ozrics en doen vermoeden dat er allerlei andere ruimteschepen in de buurt zijn of wellicht andere beschavingen het signaal geven dat ze ook bestaan. Voorts is de instrumentatie sterk, wordt het ritmisch vermogen van de luisterende homo sapiens in alle naden en voegen gestimuleerd en bovenal vergeet Wynne ook de melodielijn niet. De 'hippiehoes' maakt het plaatje af.
Wat een weldadig album heeft Wynne gemaakt. Heel eerlijk spreekt het mij nog meer aan dan de laatste albums van de Ozric Tentacles. Al denk ik dat de ruimteschepen 'Wynne' en 'Ozric' elkaar in de toekomst ergens op een door hen ontdekte planeet weer zullen ontmoeten. Harry de Vries (wat een week 21)
Wat een week ... CD
NICOLAS MEIER WORLD GROUP - Peaceful (2019)
In Zwitserland ...
... is hij geboren, met een Turkse is hij getrouwd en hij woont in Londen. Hij reist de hele wereld af met zijn muziek. Ik heb het over Nicolas Meier, de virtuoze gitarist die bekend is om zijn stijl waarin hij jazz combineert met wereldmuziek. De veelzijdigheid van Meier uit zich in het feit dat hij ook andere genres niet schuwt. Zo (jazz)rockte hij twee jaar geleden mee tijdens de wereldtournee van The Jeff Beck Group. En in Seven7 laat hij weer een heel andere kant van zich horen: metal. Diverse albums van Meier werden hier eerder besproken zoals 'Infinity' en enkele van zijn projecten met Pete Oxley.
Nu dus het onlangs uitgekomen album 'Peaceful'. Wederom krijgen we world-jazz fusion gepresenteerd in een aangename mengeling van Turkse invloeden uit het midden oosten, uit de Balkan en van Spaanse flamenco. Het is vooral de flamencostijl waarmee Meier zijn ongelooflijke techniek demonstreert, geïnspireerd door Paco de Lucia, John Williams en Django Reinhardt. Maar ook jazz-rock gitaristen als John McLaughlin, Alan Holdsworth en Steve Vai zijn voorbeelden. We worden ook meegenomen in Braziliaanse sferen ('Manzanita Samba') en zigeunerklanken met name door violist Richard Jones.
De basis van de wereldklanken wordt telkens gevormd door Meier's bakermat: de jazz. Het is de unieke versmelting van jazzklanken en wereldmuziek waarmee een solide, melodieuze omlijsting wordt gecreëerd waarbinnen zich de meest opwindende en opzwepende taferelen afspelen, met name door de wervelende vingervlugheid van Meier. Een heerlijk wereld-jazz album met sprekende titels als 'Besiktas Café', 'Caravan of Anatolia' en Princes’Islands!
(Henk Vermeulen, wat een week 20)
Wat een week ... CD
PHIL MILLER - IN CAHOOTS -
Conspiracy Theories (2006)
Hoewel ik dit jaar ...
... North Sea Jazz niet bezoek ben ik in de periode van dat festival vaak in jazz sferen. Deze week met het album 'Conspiracy Theories' van Phil Miller-In Cahoots. De helaas in 2017 overleden gitarist Phil Miller kennen we uiteraard van o.a. Hatfield and the North en National Health. Nadien schoof hij steeds meer op naar de fusion jazz en vormde in 1982 zijn eigen band In Cahoots met Pete Lemer (keyboards), Fred Baker (bass) en Mark Fletcher (drums) als harde kern.
Op dit album horen we heerlijke fusion jazz, jazz rock soms, waarin referenties doorklinken van zijn eigen roots bands maar ook van Weather Report en Soft Machine. Negen prima verzorgde en uitstekende tracks waarin vooral het indringende trombonespel van gaste Anne Whitehead opvalt (in 'o.a. 'Press Find Enter' en 'Freudian Triode') en het van Gong bekende saxspel van ook al gast Didier Malherbe (in de meeste tracks). Overigens doen ook Dave Stewart, Barbara Gaskin, Richard Sinclair en Doug Boyle hun duiten in het onvermijdelijk met de Canterbury sound doordrenkte zakje.
Het alweer dertien jaar oude 'Conspiracy Theories', een uitgave van Moonjune Records, is een van de vele lichtpunten binnen de rijke, muzikale nalatenschap van Phil Miller. Door zijn uitstekende muziek met enige regelmaat te draaien blijft Miller in mijn gedachten. Harry de Vries (wat een week 20)
Wat een week ... CD
DJAM KARET - A Sky Full Of Stars For A Roof (2019)
Er zijn van die bands ...
... en artiesten waarvan je alles wilt hebben, de catalogus moet compleet zijn. Ik heb dat o.a. met Neil Young en Anthony Phillips. Niet alles wat wordt uitgebracht is van hoge kwaliteit maar het moet gekocht. Datzelfde geldt voor de Amerikanen van Djam Karet. Al is het nieuwe album 'A Sky Full of Stars For A Roof' integraal van hoge kwaliteit.
Djam Karet heeft een uitgebreide discografie opgebouwd in de 35 jaren van hun bestaan. Dit is als ik het wel heb het negentiende studioalbum. De band is echter gaandeweg opgeschoven van instrumentale progrock naar sonische-, sferische- soms zelfs ambientrock. Filmisch zou je ook kunnen zeggen want al luisterend en wegzwevend op het 11 minuten durende titelnummer en o.a. op 'Dust in the Sun'' en 'Night Falls', doemen er allerlei beelden op. De band heeft codes heeft toegevoegd bij de CD waarmee je twee remixen kunt downloaden: een remix waarop alle 8 tracks tot één nummer zijn gemaakt met alleen synths en percussie en eenzelfde remix maar dan alleen met de akoestische instrumenten. Dat geeft een interessant en vervreemdend effect.
Ik las dat de band geen compressie heeft gebruikt bij de produktie van dit album. Daardoor blijft er meer dynamiek behouden in de geluidsmix. En dat is goed te horen. De levendigheid op 'A Sky Full Of Stars For A Roof' spat er namelijk vanaf, en dat bij een band die al zo lang bestaat. Harry de Vries (wat een week 19)
Wat een week ... CD
CLAYPOOL LENNON DELIRIUM -
South of Reality (2019)
Men neme ...
... de psychedelische elementen die The Beatles ooit verwerkten in o.a. 'Revolver' en 'Sgt. Pepper', u vermenigvuldigt dat met 2, vermengt dat met stevige progrock en de muziek van The Claypool Lennon Delirium, bestaande uit Les Claypool en Sean Lennon, op hun tweede leg 'The South of Reality' is getypeerd.
En laat ik maar met de deur in huis vallen: dit tweede album is van een uitermate hoge kwaliteit, op alle genoemde aspecten en ik voeg daar nog aan toe de prima produktie, de sterke zang en de technische vaardigheden van de beide mannen, alle instrumenten worden door henzelf gespeeld, en bovenal negen avontuurlijke, vernuftige en 'sonische' composities, Tel daar nog bij bij op de geëngageerde teksten (o.a. een oproep tot politiek activisme bij de jeugd) plus het prachtige art-work en de basis is meer dan gelegd voor een notering in de Top 10 van de Eindejaarslijst 2019.
Sean Lennon wordt onvermijdelijk achtervolgd door zijn afkomst. Vandaar dat hij ironisch zei over de samenwerking met Claypool: “I told Les that I was Neil Diamond’s nephew. I think that is what really sold him on the idea of working with me”. Hoe dan ook die samenwerking werpt zijn vruchten meer dan af: 'South of Reality' is een van de topalbums van dit jaar en een veeldraaier. Harry de Vries (wat een week 18)
Wat een week ... CD
LUCIFER'S FRIEND - Black Moon (2019)
Een sterke comeback ...
... daar zijn de mannen van Lucifer's Friend alweer een paar jaar mee bezig. Sinds 2015 zagen al twee studioalbums en een liveregistratie het licht. En nu weer een nieuwe studioworp 'Black Moon'.
De drie oerleden van de band - John Lawton (vocals), Peter Hesslein (guitar, keys) en Dieter Horns (bass), aangevuld met Stephan Eggert (drums) - maken zoals bekend mag worden verondersteld stevige rock in de stijl van Deep Purple en Uriah Heep (waar Lawton ooit zanger was). En dat doen ze hier op een sterke wijze, er lijkt weinig sleet op de zitten. Met aanstekelijke riffs, zoals in het krachtige en openende titelnummer, lekker orgelwerk, een degelijke ritmesectie en Lawton die nog steeds goed bij stem is. Op dit album ook 'nieuwigheidjes' zoals een mooie trompetsolo in het titelnummer van Chuck Findley, een sterke vioolsolo in 'Freedom' van Stefan Pintev en een wervelende synthsolo in 'Palace of Fools' van Jogi Wichmann. Hetgeen het geluid van de band verrijkt en gevarieerder maakt.
De 10 tracks van 'Black Moon' staan als een huis. Hoewel de mannen al rond de 70 cirkelen denk ik dat er zeker toekomst voor Lucifer's Friend is. De drukbezochte liveconcerten bewijzen dat mede. Harry de Vries (wat een week 17)
Wat een week ... CD
RORY GALLAGHER - Blues (2019)
Af en toe aandacht voor ...
... de belendende percelen van de progrock kan geen kwaad. Alsof wij op onze burelen alleen maar naar dat genre luisteren. Dus aandacht voor de nieuwe en prachtig verzorgde release 'Blues' van de helaas in 1995 overleden Ierse gitarist Rory Gallagher.
De blues was uiteraard altijd al belangrijk voor hem. Nadat een familielid jaren na Gallagher's dood allerlei dozen met nooit uitgebrachte uitvoeringen vond, werd dit project op gang gebracht. Op deze drie CD's zijn die blues exploraties samengebracht. Op CD 1 opnames met zijn band in de studio, CD 2 bevat akoestische opnames voornamelijk met gitaar en piano en CD 3 bestaat uit liveuitvoeringen. Tijdens al deze opnames doen naast zijn reguliere bandleden o.a. Muddy Waters, Jack Bruce en Albert King mee.
Het voert te ver om de 36 tracks te bespreken. Rory is echter geweldig op dreef, zowel op gitaar, harmonica als qua zang. Uitschieters zijn voor mij de studiouitvoeringen van 'Nothin' But The Devil', 'Tore Down', 'A Million Miles Away' en 'I'm Ready'. Terwijl live de 11 minuten van 'All Around Man' hallucinerend zijn. Maar op deze release is het integraal hoge kwaliteit dat de klok slaat. Het oppiepen van de tapes in Abbey Road Studios heeft bovendien geleid tot een uitstekend geluid.
In Ierland staan standbeelden van Rory Gallagher. En terecht. Het is een geweldenaar die helaas door drank en andere problemen langzamerhand zijn succes en zijn leven zag uitdoven. Deze release is een hoogwaardig eerbetoon. Harry de Vries (wat een week 16)
Wat een week ... CD
IZZ - Don't Panic (2019)
Slechts zijdelings ...
... gaven wij op ProgLog AFTERglow in de 14 jaar van ons bestaan aandacht aan de Amerikaanse band IZZ. Hoewel een aantal albums in bezit is kwam het nooit tot een recensie. Ik kan mij ook niet herinneren dat ik heel erg opgetogen was over het gebodene. Dat ligt faliekant anders bij de negende worp van IZZ 'Don´t Panic'.
Deze 7-mensband - met de zangeressen Anmarie Byrnes en de hier wél gerecenseerde Laura Meade - laat progressieve rock in optima forma horen waarbij ik associaties krijg met de eerste jaren van Yes en vleugjes Genesis en IQ voorbij hoor komen. De 5 tracks zijn van hoge kwaliteit - speltechnisch, compositorisch en produktioneel - maar de epic '42' van een kwartier spant de kroon. Alle registers gaan open, een band in absolute topvorm. De track is opgedragen aan de met rugnummer '42' spelende honkballer Jackie Roosevelt Robinson die in de jaren '40 opstond tegen rassenscheiding. Het aanstekelijke thema van het titelnummer komt aan het einde van het album terug en als ik aan de titel denk betrap ik mij erop dat ik direct de zinsnede 'Don't Panic, Don't Panic' loop te zingen. Het is dus ook nog muziek die beklijft.
Het in aantrekkelijk art-work gestoken nieuwe werkstuk van IZZ zal niet anoniem in de kast verdwijnen. Integendeel, een briljantje dat hoogstwaarschijnlijk ook nog zal opduiken in de eindejaarslijsten 2019. Harry de Vries (wat een week 15)
Wat een week ... CD
KING GIZZARD - Fishing for Fishies (2019)
Eén van hun beste ...
... albums hebben de workaholics van King Gizzard & The Lizard Wizard met 'Fishing for Fishies' afgeleverd. En dat is knap want de mannen grossieren in sterk werk.
Je zou verwachten dat na de stortvloed aan releases van deze Australiërs - het 14e album sinds 2012 - de creatieve bron een keer opraakt. Maar de bron lijkt onuitputtelijk. En steeds weet dit septet de muziek weer een draai te geven. Men heeft alle muzikale hoeken al verkend (psychedelische rock, folk, ambient, jazz rock) maar manisch zoekt men verder en laat op deze nieuweling ook nog een statement achter als het gaat om de manier waarop de mens omgaat met de zeeën en de vissen (plastic soep!) en met elkaar. De geëngageerde teksten, met af en toe wat psychologie van de koude grond, zijn gevat in muziek die zich deze keer beweegt in de blueshoek, zelfs met wat boogie woogie, her en der gelardeerd met progrock (uit de Canterbury contreien, vooral in de keyboardpartijen) maar ook met jazz rock á la Soft Machine.Ten slotte valt op dat het geciviliseerder klinkt dan we gewend zijn van deze weirdos, compositorisch gestructureerder en produktioneel 'gladder' is en dat alles terwijl de doldwaasheid is gebleven.
We moeten gedoseerd omgaan met het toekennen van het extra predikaat 'Peak Experience'. Vorige week viel dat ook al de nieuwe van Gong ten deel. Maar ik kom er ook deze week niet onderuit: 'Fishing for Fishies': een absolute piekervaring! Harry de Vries (wat een week 14)
