Wat een week ... CD

RICHARD WRIGHT - Wet Dream (1978)

Het lezen van het boek ...

... 'Pink Floyd, De Som der Delen' van Wouter Bessels - overigens een prima boek hoewel het voor mij weinig nieuws bevatte - deed mij o.a. grijpen naar het solodebuut van Richard Wright 'Wet Dreams'.
De melancholie waarmee dit album is doordrenkt paste goed bij de kerstdagen. Dagen waarop bij mij vaak een enigszins jeugdsentimentele stemming ontstaat. Geassisteerd door Snowy White (gitaar), Mel Collins (sax, fluit), Larry Steele (bas) en Reg Isadore (drums) maakte Wright ruimte voor composities die binnen Floyd door de "pushier chaps" (citaat Gilmour) niet werden geaccepteerd.Tien prima composities, in het verlengde van 'Wish You Were Here'. Niet al te vrolijk van aard, passend bij het dal waarin Wright verkeerde door sluimerend en later exploderend gedoe met Waters en door privéproblemen. Ik vind het nog steeds een heerlijk album dat eens te meer duidelijk maakt dat Wright een onmisbaar stuk was in de Floydpuzzel.
Ik doe een appel op Gilmour en Mason - ik weet dat zij deze site regelmatig bezoeken (....) - om het solowerk en niet eerder uitgebracht materiaal van Richard Wright te remasteren en gestoken in een mooi boekwerkje op de markt te brengen. Deze geweldige muzikant verdient het, al is het dan helaas een postuum eerbetoon. Harry de Vries (wat een week 48)

Wat een week ... CD

URIAH HEEP - Totally Driven (2015)

Deze in een prachtige hoes ...

... gestoken dubbelaar is de eerste release op het eigen label van de band, Uriah Heep Records. Het bevat de in 2001 opnieuw ingespeelde staalkaart van de catalogus van de in 1969 geformeerde band. Het werd al eerder uitgebracht onder de verwarrende naam 'Remasters' maar was al snel niet meer verkrijgbaar.
Uriah Heep kende vele bezettingen en reïncarnaties. Hier horen we de bezetting die het langst heeft bestaan: Mick Box, Lee Kerslake, Phil Lanzon, Bernie Shaw en de inmiddels overledenTrevor Bolder. Dit vijftal trekt, soms ondersteund door het Uriah Heep Classic Rock Ensemble, uitbundig en kundig van leer waarbij de geweldige zanger Shaw de karakteristieke vocalen van wijlen David Byron evenaart.
Het geluid is perfect en het is zoals gezegd een staalkaart dus met de klassiekers 'Return to Fantasy', 'Look at Yourself', 'Easy Livin' en 'Wonderworld', om er maar een paar te noemen. Maar ook minder bekende en 'nieuwe' tracks. Een prachtige uitgave van Uriah Heep, de band die toen maar nu nog steeds springlevend is. Harry de Vries (wat een week 47)

Wat een week ... CD

REDSHIFT - Life to Come (2015)

Als je elektronische muziek ...

... speelt ben je logischerwijze schatplichtig aan ikonische grondleggers als Tangerine Dream en Klaus Schulze. Dat geldt ook voor Redshift. Al was het alleen maar door het veelvuldig gebruik van Moogs en Mellotrons en weldadige sequences.Toch tappen deze Engelsen uit Londen uit een ander vaatje. 
Redshift bestaat sinds half jaren '90 en opereert in wisselende bezettingen met als constante factor Mark Shreeve. Dat andere vaatje is bij Redshift vooral gevuld met donkere, dreigende en mystieke klanken. Opener 'Soft Summer Rain' is dan ook niet voor tere zieltjes die van vrolijke muziek houden. Maar wat knalt dat de kamer in. En wat maakt het indruk als je dat aan bezoek laat horen. Het andere vaatje is ook gevuld met meer spanning. De albums van Shreeve c.s. zijn toch aanzienlijk spannender en dynamischer dan wat genoemde voorlopers het laatste decennium hebben uitgebracht. 
Inmiddels telt de catalogus van dit collectief vijftien albums waarvan mijn favorieten 'Ether' (1998) en 'V-Halo' (2002) zijn. Daar is met de zeven ijzingwekkende tracks van 'Life to Come' een favoriet aan toegevoegd. Een beetje eindejaarslijst zal niet om dit werk heen kunnen.Harry de Vries (wat een week 46)

Wat een week ... CD

SLIVOVITZ - All You Can Eat (2015)

Buitengewoon avontuurlijk ...

... en veelzijdig in haar afwisseling zijn de 8 composities op 'All You Can Eat', het vierde album van het Italiaanse jazzrock septet Slivovitz. Moonjune Records omschrijft deze muziek uit Napels als “progressive gypsy eclectic jazz”. Progressief is de muziek zeker, want zij is gespeend van elk cliché uit de traditionele jazzrock. Eclectisch is het ook. Het gypsy-gehalte imponeert met name door het bij vlagen ontroerende akoestische en electrische vioolspel van Riccardo Villari.
Behalve de genoemde kwalificaties kan nog een veelheid aan additieven genoemd worden om de veelzijdigheid van de band aan te duiden (o.a. psychedelisch, oriëntaals, funky, postrock). Het is de ongelooflijke afwisseling aan stijlen en instrumentaria - zowel tussen als binnen de composities - die indruk maken waardoor het de luisteraar onmogelijk wordt gemaakt om na afloop niet onmiddellijk de schijf weer op te zetten. Bij beluistering doemen veel associaties op waardoor men waarschijnlijk is geïnspireerd zoals Miles Davis, Weather Report, Frank Zappa, Soft Machine, Mahavishnu Orchestra en zelfs Toots Thielemans.
Slivovitz heeft met zijn instrumentenpalet (naast een solide ritmesectie: alt- en tenor sax, trompet, viool, gitaar en harmonica) een rijk album met vele lagen gecreëerd dat bij elke luisterbeurt nieuwe ontdekkingen oplevert. Het album zal hoge ogen gaan gooien in mijn eindejaarslijst. Dat staat reeds vast! (Henk Vermeulen, wat een week 45)

Wat een week ... CD

YUKA & CHRONOSHIP - The 3rd Planetary Chronicles ('15)

Wat je ver haalt is lekker ...

... dit keer vanuit Japan. Yuka & Chronoship: de band van toetseniste Yuka Funakoshi. Toen "The 3rd Planetary Chronicles' op de mat plofte viel mij de bijzondere, onverwachte, anders-dan-anders hoes al op. Dat suggereerde al veel goeds. 
Dat bleek ook zo te zijn. Ik viel bij eerste beluistering al van mijn stoel. Wat is dit goed en wat kan Yuka spelen zeg. Grotendeels instrumentale tracks te typeren als progrock met veel symfonische invloed - luister naar het imponerende 'Stone Age'- waarbij vooral de jaren '70 model hebben gestaan. Zo is er invloed van Yes, in de weinige zang Kate Bush en in de toetspartijen Genesis maar ook landgenoot Sakomoto, hoe kan het ook anders. Toch is er geen sprake van imitatie. De niet zozeer manifeste maar toch zeker latente invloed van de cultuur van De Rijzende Zon is merkbaar. En dat maakt het verschil.
Het conceptalbum handelt over de wetenschappelijke en technologische revoluties in de historie van de mens. Door dit viertal op hoog muzikaal-technisch niveau uitgevoerd en met sterke melodische lijnen. Juichend zat ik op mijn stoel. Eindelijk weer eens symfo, prog zoals u wilt, van de hoogste plank. Harry de Vries (wat een week 44)

Wat een week ... CD

DWIKI DHARMAWAN - So Far, So Close (2015)

Eindelijk weer eens ...

... wervelende jazz-rock, fusion zoals u wilt, waarin soli op de keyboards uitbundig, veelvuldig en virtuoos worden uitgevoerd. In dit geval door de Indonesische toetsenist Dwiki Dharmawan, bij wiens naam hier weinig bellen gaan rinkelen maar waarbij men in die contreien rap naar het theater snelt.
Dharmawan omringt zich op 'So Far, So Close' met een aantal kompanen die hun sporen hebben nagelaten zoals Chad Wackerman op drums (Zappa), Jimmie Haslip op bas (met wie speelde hij niet) en, in de briljante openingstrack 'Arufara', Jerry Goodman (Mahavishnu Orchestra) op viool. Verder op gitaar Tohpati en Dewa Budjana, twee kopstukken uit de stal van Moonjune Records.
Een heerlijk album met 'muzikantenmuziek' vanwege de aaneengeregen solo's maar met aandacht in de 8 tracks voor een centraal thema en voor de structuur van de composities. Dharmawan maar ook de anderen stelen de show in een sfeer die mij doet denken aan Brand X en in iets mindere mate het Japanse Casiopea maar dan minder glad. Eindelijk laaf ik mij weer eens aan goede jazzrock. Een aanrader! Harry de Vries (wat een week 43)

Wat een week ... CD

GONG - Live Au Bataclan 1973 (1990)

Toen het nog veilig was ...

... in het Parijse theater Bataclan waar afgelopen vrijdag 89 mensen werden afgeslacht. Door godsdienstwaanzinnigen die naar eigen zeggen "afgodsdienaren op een feest van de perversiteit" wilden treffen. Hoe ziek kun je zijn. De plek ook waar de spacerockers van Gong in mei 1973 een geweldig concert afleverden. Maar waar ook andere hier vaak besproken bands speelden zoals Caravan en Genesis.
Gong was op dreef die avond in de bezetting met Allen, Moerlen, Blake, Hillage, Howlett, Smythe en Malherbe. Met als uitschieters de 17 minuten 'Dynamite - I'm Your Animal', een titel die 'avant la lettre' van toepassing is op de verwerpelijke daad vrijdag, en de bijna 10 minuten 'Flying Teapot'. De glissando's, rommelende synths, gitaarstrepen en whispers zijn niet van de lucht.
Dit album zie ik maar als eerbetoon en nagedachtenis aan een toen nog onbesmet theater waar het nooit meer zal zijn zoals het was. 'Gelukkig' hoeft Daevid Allen deze ellende niet meer mee te maken. Harry de Vries (wat een week 42)

Wat een week ... CD

IBRAHIM MAALOUF - Red & Black Light (2015)

Bovenste plank ...

... jazz rock met een Arabisch accent, dat is wat trompettist en componist Ibrahim Maalouf laat horen op dit nieuwste album 'Red & Black Light'. Tegelijkertijd uitgebracht met pendant 'Khartoum'. Beide albums bezingen de vrouw: het eerste schalt de loftrompet over de hedendaagse vrouw; het tweede beduidend ingetogener album 'bezingt' vrouwen die de geschiedenis veranderden.
'Red & Black Light' borduurt muzikaal voort op het hier eerder besproken en briljante 'Illusions' (2013). Het kwartet laat aanstekelijke jazz-rock horen waarin de unieke, met een vierde ventiel uitgeruste trompet van Maalouf, de kwarttonen uit de Arabische muziek toevoegt maar ook Miles Davis laat doorklinken. De Fender Rhodes van Legnini zorgt voor een Canterbury touch.
Bij beluistering van de muziek van Maalouf wil je gaan juichen, springen, dansen om dan ineens weer te gaan zitten omdat je een traantje weg moet pinken. Een uniek artiest die ik hopelijk weer live ga aanschouwen want live is het helemaal een feest. Harry de Vries (wat een week 41)

Wat een week ... CD

ADVENT - Silent Sentinel (2015)

Bijna tien jaar geleden ...

... bracht Advent het geweldige album 'Cantus Firmus' uit dat vele malen nadien de laser sierde. Dat moest ook wel want nieuw werk van de broers Henry en Mark Ptak en Alan Benjamin bleef uit. Zij zijn nog over van die oude bezetting, aangevuld met Greg Katona (guitar), Joe D'Andrea (drums, vocals) en Brian Mooney (bass). 
Wat bleef op deze nieuweling 'Silent Sentinel' is de sterke Gentle Giant invloed aangevuld met middeleeuwse, soms zelfs kerkelijk aandoende choralen en folkthema's. Wat ook bleef zijn het compositorisch vermogen, de technische kundigheid en de prachtige samenzang.
Dan kan het niet anders of we hebben hier wederom te maken met een imponerend werkstuk. Al is het, met 15 tracks waarvan er 8 niet meer klokken dan 3 minuten, wat fragmentarischer geworden. Gevolg is dat het album veel draaibeurten nodig heeft om zijn kwaliteiten prijs te geven. Maar dan heb je ook wat zoals o.a. in de 19 en 12 minuten van resp. de titeltrack en afsluiter 'Romanitas'. Het was het wachten meer dan waard. Snel weer luisteren. Harry de Vries (wat een week 39)

Wat een week ... CD

THIS LEO SUNRISE - Do Not Always See (2015)

Een fusie ...

... van country, folk en progressive met een psychedelisch randje. Zo ervaar ik het sterke, vijfde album 'Do Not Always See' van de Utrechtse/Rotterdamse formatie This Leo Sunrise. Wederom een verrassing uit de langzaam hoger wordende hoed van het platenlabel Tiny Room Records.
Zes tracks die allen staan als een huis en live zijn opgenomen in een oud schoolgebouw. Daar is alleen in goede zin iets van te merken want de produktie is mooi en vol. Vooral de drums en bas lijken in de huiskamer te staan. De zang van Jacco van Elst doet mij denken aan The Blue Nile, in de gitaarpartijen ontwaar ik de relatieve gekte van Wilco's Nels Cline en het integrale geluid refereert aan de progrock van Paatos. Al is dat 'in the ear of the listener'. Wellicht kennen de leden Paatos niet eens.    
In het broeierige sfeertje is het niet in de laatste plaats het prachtige vioolspel van Violet Meerdink dat opvalt. Het bezorgt mij o.a.in mijn favoriet 'Macrocosmopolitans' kippevel. En dat laatste geldt voor het gehele album: hoogstaande muziek die mij raakt, van een band met potentie. Harry de Vries (wat een week 38)

Wat een week ... CD

ROGER WATERS - Amused to Death (´15)

Het is druk aan ...

... het 'Floyd'-front. Een nieuw album en tour van David Gilmour, de première van de concertfilm 'The Wall', mogelijk een nieuw solo-album van Roger Waters en natuurlijk de remaster van 'Amused to Death'. Waarvan Waters zegt dat het samen met 'DOTM' en 'The Wall' het beste is wat 'hij' heeft gemaakt. 
Dat klopt. 'Amused to Death' is een meesterwerk, reeds bij verschijnen in 1992. Het intrigerende verhaal over een ontspoorde maatschappij. Wat dat betreft is er ook niets veranderd. Het is alleen maar erger geworden. Ook hier, gelijk 'The Wall', speelt 'World War I & II' een rol en uiteraard ook de dood van Water's vader in die laatste oorlog. 'The Ballad of Bill Hubbard', met het dramatische en gesproken verhaal van soldaat Alf Razzell, is daarvan een voorbeeld en geeft kippevel. Zo ook 'What God Wants', 'Perfect Sense', 'Three Wishes', 'Its a Miracle' en de titelsong. Ook bij het gitaarwerk van Jeff Beck schieten superlatieven te kort. 
De remastering is door James Guthrie, wie anders, uitgevoerd en het geluid is nog beter, helderder, dieper, geworden. Jammer dat bij de enkele CD-uitgave niet wat meer werk is gemaakt van het artwork. Dat had uitgebreider gekund. Een kniesoor die daarop let. Meesterwerk dus. Harry de Vries (wat een week 37)

Wat een week ... CD

DAVID GILMOUR - Rattle That Lock (2015)

Het is niet eerlijk ...

... om solowerk van David Gilmour te vergelijken met Pink Floyd. We zijn decennia verder, de tijd heeft ook voor Gilmour niet stilgestaan, hij is artistiek onafhankelijk en kan doen wat hij wil met andere muzikanten (o.a. Manzanera, DiStanislao, Pratt) en een andere tekstschrijver (Polly Samson, al schreef zij ook voor 'The Division Bell'). In de vergelijking met Floyd zou hij het dus altijd afleggen.
Als ik 'Rattle That Lock' echter vergelijk met Gilmour's solowerk vind ik het, samen met zijn debuut, zijn beste album.Sterke songs zoals de aanstekelijke titeltrack gebaseerd op een jingle op Franse stations, het intrigerende 'Faces of Stone', het emotionele naar Richard Wright verwijzende 'A Boat Lies Waiting' (gezien Wrights liefde voor boten en zijn dood een prachtige titel), het krachtige 'In Any Tongue' en 'Today', smaakvol gelardeerd met drie instrumenale tracks '5 A.M.', 'Beauty' en 'And Then ...'. Het jazzy 'The Girl in the Yellow Dress' is niet slecht maar valt uit de toon.
En dan die stem, die mooi schuurt, een imponerende produktie, zijn meesterlijke gitaarwerk en het geweldige artwork van Hipgnosis, een mooie doos met een plectrum, een kaart, poster en mooie boekjes. De DVD bevat 'Barn Jams' met o.a. Wright, filmpjes, interviews, 'the making of', alternatieve mixen en een 5.1 uitgave.
Resumerend. De vergelijking met Floyd zou zoals gezegd oneerlijk zijn. Als soloalbum echter een van zijn beste. En als ik stiekem dan toch met een schuin oog naar het verleden kijk: dichter bij Floyd dan via soloprodukties zullen we nooit meer komen. Wellicht binnenkort ook van Roger Waters. Harry de Vries (wat een week 35)

Wat een week ... CD

MORAZ ALBAN PROJECT - Map (2015)

Op het moment ...

... dat ik deze korte review schrijf is 'Langs de Lijn' op de radio. Het titelloze album dat Patrick Moraz (Refugee, Yes, Moody Blues) en Greg Alban (Ice) deze maand uitbrengen begint met twee tracks ,'Jungle Aliens' en 'Strictly Organic', die ik als 'Langs-de-Lijn-muziek' zou willen typeren. Wat gladde jazzrock waarbij je steeds verwacht weg te worden gedraaid omdat er gescoord is bij Feyenoord-Willem II.
Maar daarna herpakt het duo, o.a. bijgestaan door de legendarische percussionist Lenny Castro (o.a. Steely Dan, Stones), zich sterk in de resterende 7 tracks. Vooral 'Mumbai Mantra' met een Oosters tintje en de sferische afsluiter 'Alien Species' bekoren mij zeer. Moraz is de kunst niet verleerd en strooit met solo's op zijn Korg, Hammond Organ en Kurzweil. Bovendien ontpopt de mij onbekende Greg Alban zich als een snelle, strakke maar ook virtuose drummer.
Hoewel het 'Langs-de-Lijn' gevoel nooit helemaal verdwijnt heeft het Moraz Alban Project toch een aangenaam album gemaakt dat zeker de fans van wervelende toetsen en drums zal bevallen. Harry de Vries (wat een week 34)

Wat een week ... CD

FAITH NO MORE - Sol Invictus (2015)

De relatieve gekte ...

... is nog steeds aanwezig bij Faith No More. Een aantal jaren therapeutische afwezigheid van het studiotoneel -  althans als band; de leden en vooral zanger Mike Patton waren druk met andere projecten - heeft de gekte niet opgelost. Dan zou Faith No More Faith No More niet meer zijn.
Het absolute hoogtepunt in hun catalogus is 'Album of the Year' (1997) waarop niets lijkt wat het is. De luisteraar op het verkeerde been zetten gebeurt gelukkig nog geregeld op het uitstekende 'Sol Invictus'. Denk je net dat ze normaal zijn geworden en reguliere progressieve muziek maken, slaat opeens zoals in 'Rise of the Fall' en in 'Motherfucker' de waanzin weer toe. En wat een sterke tracks zijn het titelnummer, met een aanstekelijk pianothema, en 'Superhero'.
Faith No More is weer overtuigend terug aan het front. Met absurditeit en boosheid over het leven. Zoals Patton ooit zei "it's angry in a random, chaotic, healthy way. Like the guy who goes into a building, shoots a bunch of holes in the wall and then leaves. He didn't kill anybody". Niet alleen weergegeven in de muziek maar ook in de bizarre hoes. Welkom terug! Harry de Vries (wat een week 33)

Wat een week ... CD

AARON CLIFT EXPERIMENT - Outer Light, Inner Darkness ('15)

Wil je graag op reis ...

... door de hoeken en uithoeken van de muziek, door symfo, prog, klassieke muziek en jazz-rock, dan is het uitstekende album 'Outer Light, Inner Darkness' van The Aaron Clift Experiment de ideale reisgids.
Aaron Clift en zijn band kende ik niet. Dit tweede album inmiddels maar al te goed. Het staat als een huis, kent retrospectieven via Rush, Genesis en bijvoorbeeld in 'Fragments of Sleep' Gentle Giant, maar per saldo geeft deze band een eigen smoel aan de 8 composities (plus 2 bonustracks). Bovendien zijn Clift (vocals, keys), Gutierrez (guitar, mandolin), North (bass, double bass) en Resnick (drums, percussion) geweldige muzikanten die hun vak verstaan.
Beluisteren van dit gevarieerde album is een ware reis met vele verrassingen, wendingen, hoofdpaden waarop gewandeld wordt, ineens een zijpad, en nog een, en dan zijn we weer terug op het hoofdpad. 'Outer Light, Inner Darkness': een weldadige ervaring gestoken in een mooie, strip-achtige hoes. Harry de Vries (wat een week 32)

Wat een week ... CD

DAVID GILMOUR - David Gilmour  (1978/2006)

De komende release ...

... van het nieuwe studioalbum 'Rattle That Lock' van David Gilmour deed mij grijpen naar zijn 'backcatalogue' te beginnen bij zijn debuut uit 1978. Ronduit een sterk album zonder zwakke momenten.
Het aardige is te horen dat elementen die Gilmour hier verwerkte niet veel later ook een plaats kregen op Floyd's 'The Wall'. Zo lijkt 'Short and Sweet' een voorloper van 'Run Like Hell'. En elementen van 'So Far Away' vertonen gelijkenis met delen van 'Comfortably Numb'. Overigens een nummer dat Gilmour al klaar had maar toch niet gebruikte voor zijn debuut. Een goede keuze bleek later.
Het album bevat geweldige songs zoals 'There's No Way Out of Here',
'I Can't Breathe Anymore' en hoogtepunt 'No Way'.Verbazingwekkend dat Gilmour tot op heden live zelden put uit dit album. Wellicht tijdens de 'Rattle of Lock' tour. Afwachten dus. In ieder geval heb ik mij weer zeer vermaakt met dit uitstekende album. Harry de Vries (wat een week 31)

Wat een week ... CD

TIM BOWNESS - Stupid Things That Mean The World (2015)

Prachtige titel ...

... die zich deze week nog maar eens manifesteerde in mijn directe omgeving. En prachtige muziek die Tim Bowness tevoorschijn tovert samen met o.a. Colin Edwin, Phil Manzanera, Peter Hammill, David Rhodes en Bruce Soord.
Hoe mooi is het dat je je emoties kan uiten via muziek. Want dat doet Bowness, zowel muzikaal als tekstueel in elf sferische en sterke tracks, in de stijl die we kennen van zijn vorige solowerk en van No-man. Opener 'The Great Electric Teenage Dream' is licht afwijkend want staat steviger in de schoenen dan gebruikelijk bij Bowness.
Mijn emoties worden ook geraakt en niet in de laatste plaats door afsluiter 'At the End of the Holiday' waarin een met relatieproblemen kampende vrouw tijdens de vakantie gelukkig lijkt "before real life feels real again". Op schijf 2 staan mixen en een bewerking van een demo van No-man 'Best Boy Electric (Sing to Me)'.
'Stupid Things That Mean The World' is een uitstekend werk, getooid in een prachtige hoes. Ik kan er maar niet genoeg van krijgen. Ik gooi hem nog eens onder de laser. Harry de Vries (wat een week 30)

Wat een week ... CD

STEVE HACKETT - Wolflight (2015)

Nooit een teleurstelling ...

... de aankoop van een nieuw album van gitarist Steve Hackett. En dat is een prestatie want na het post-Genesis debuut 'Voyage of the Acolyte' (1975) staat de teller al rond de 25. En die teleurstelling is er zeker niet bij het nieuwe album 'Wolflight', sterker nog het is een absolute 'peak experience'.
Toegegeven, ik juichte niet direct maar de groeicurve ontwikkelde zich gestaag en ik zeg nu "een meesterwerk". De tien tijdens 'wolflight'- het schemergebied tussen nacht en ochtend - geschreven composities blinken uit in meerdimensionaliteit, sterke orkestraties, melodielijnen die blijven hangen, geweldig gitaarspel van de meester zelf die alle hoeken en gaten van wat er met een gitaar mogelijk is verkent, technisch hoogstaand spel door zijn kompanen en 'last but not least' het album vormt door sfeer en terugkerende thema's één geheel. Jammer van de afzichtelijk lelijke hoes.
Uitschieter is 'Love Song to a Vampire' dat via zijn mystieke chorale refreinen kippenvel bezorgt en bovendien de laatste bastonen van wijlen (nog steeds ongeloof ...) Chris Squire bevat. Steve Hackett, wederom heb je mij niet teleurgesteld en die euforie zal zeker leiden tot een Top10 notering 2015. Harry de Vries (wat een week 29)

Wat een week ... CD

SOFT MACHINE - Volume One & Two (1968/1969)

De geautoriseerde ...

... biografie van Marcus O'Dair over Robert Wyatt, getiteld 'Different Every Time', doet uiteraard ook grijpen naar de discografie van Wyatt bij Soft Machine en naar zijn solowerken. Het is een aanrader om parallel aan de vertelllijn de muziek te horen.
Na Soft Machine '4' vertrok Wyatt noodgewongen omdat zijn kompanen zijn zang niet meer pruimden. Maar met de eerste twee albums zette Wyatt de toon voor en gaf richting aan, samen met Pink Floyd, de progressieve psychedelische muziek. Iconische werkstukken waarbij ik 'Volume Two' nog beter vind dan de eersteling.
De biografie is ook al van hoge kwaliteit. Het geeft een intrigerend beeld van het persoonlijke en muzikale leven van Wyatt, zijn politieke ideeën en het toont ook aan dat zijn dramatische val uit een raam (in 1973), waardoor hij niet meer kon drummen, ook zijn nut heeft gehad. Kopen dat boek en mocht nog niet alles van Wyatt in de kast staan dan is dit een goede gelegenheid om zijn catalogus te completeren. Zijn muziek is namelijk over de gehele linie van uitstekende tot briljante kwaliteit.
Harry de Vries (wat een week 28)

Wat een week ... CD

OZRIC TENTACLES - Technicians of the Sacred (2015)

Een dubbelaar ...

... van spacerockers Ozric Tentacles, nog steeds bestaande uit o.a. Ed en Brandi Wynne. Eenvormigheid wordt hen soms verweten. Uiteraard zijn alle bekende elementen weer aanwezig, de opzwepende ritmes, de sequenties, de rommelende en ruimtelijke synths maar ook wat innovaties.
Disc 2 vind ik beter dan disc 1. Er zit meer lucht in die zes tracks en de innovatie bestaat uit ritmes die ik weleens hoor in de muziek van mijn zestienjarige zoon zoals in 'The Unusual Village' en in 'Smiling Potion' waardoor het behoorlijk eigentijds klinkt.
Resumerend. Ik kan nooit genoeg krijgen van deze ruimtevaarders. Ik heb ze helaas nog nooit live mogen aanschouwen. Dat is een gemis want de Ozric Tentacles komen live nog beter tot hun recht. Maar dit prima studioalbum lost dit gemis voor mij voorlopig op. Harry de Vries (wat een week 27)