WAT EEN WEEK ... CD

VANDERWOLF - 12 Little Killers (2022)
 

Wat een prachtalbum ...            
     

 ... heeft Vanderwolf uitgebracht. De titel '12 Little Killers' verwijst naar de 'creepy' hoesfoto maar natuurlijk ook naar de twaalf tracks op dit werkstuk en die zijn van zeer hoge kwaliteit.
Zanger Max Vanderwolf was voor mij onbekend maar heeft zijn sporen verdiend met het organiseren van festivals, was de drijvende kracht achter de band Last Man Standing en verleende hand- en spandiensten bij anderen. Het uitbrengen van een soloalbum was niet zijn eerste prioriteit maar gelukkig heeft hij dat wel gedaan want iedere compositie komt binnen en staat als een huis. Variërend van relatief ingetogen tracks als opener 

'I Am Not A Mountain' en 'Stand By Your Fool' tot het bluesy 'Ain't Gonna Hurt'. Met als absolute uitschieters en favorieten 'Existential Terrier' met heerlijk scheurende gitaren van Chris Cordoba, het emotionele 'Walking Away' met Bowie invloed plus een heerlijk refrein om mee te blèren en het psychedelische 'Glisten' met rommelende synthesizers van Sam Sallon. Maar er staan geen zwakke 'killers' op dit album.
De promotekst vermeldt naast invloeden van David Bowie ook Lou Reed - begrijp ik - en Robert Wyatt. Deze laatste kan ik minder goed plaatsen.Ach in reviews willen we vaak vergelijkingen maken, zo moest ik regelmatig denken aan World Party. Hoe dan ook, Vanderwolf heeft een geweldig album uitgebracht. Een absolute PEAK EXPERIENCE! Harry de Vries (wat een week 10)

 

WAT EEN WEEK ... CD

CRAFT - First Signs (Definitive Edition) (2021)
 

Een mooie heruitgave...            
     

 ... van het in 1984 op vinyl en in 1991 op CD verschenen album 'First Signs' van Craft. Een band bestaande uit William Gilmour (keyboards) en Martin Russell (bass, keyboards) - die in de periode 1977-1980 deel uitmaakten van The Enid - en Grant McKay Gilmour.(drums). Een album dat al decennia 'out of print' was.
Dit eerste en enige album van dit trio is een prachtige mix van klassieke muziek en symfonische rock en, het zal geen verbazing wekken, beweegt zich in hetzelfde idioom als The Enid. Muzikaal-technisch zit het voortreffelijk in elkaar, de composities hebben ondanks hun complexiteit mooie en duidelijke melodielijnen en het geluid is indrukwekkend opgepoetst door Russell. Deze heruitgave is uitgebreid met wat extra mixen van vier tracks, twee niet eerder uitgebrachte composities, 'Despina' en het dreigende 'Dmitri's Lament', en twee bonustracks uit 1989. Deze laatste zijn ontstaan tijdens de remix voor de toen geplande CD uitgave.
Voor de liefhebbers van The Enid is het in mooi art work gestoken 'First Signs' een absolute must. Ik vermaak mij er in ieder geval, na het zoveel jaren niet te hebben beluisterd, weer prima mee! Harry de Vries (wat een week 09)

 

WAT EEN WEEK ... CD

PORCUPINE TREE - C/C (2022)
 

Eerlijk gezegd ...            
     

 ... had ik niet verwacht dat Porcupine Tree ooit nog met een nieuwe worp zou komen. Gelukkig is dat wel gebeurd. De jams die Steven Wilson (gitaar, bas, zang) en Gavin Harrison (drums, percussion) in al die jaren met elkaar bleven uitvoeren leidden niet alleen tot nieuwe composities maar ook tot het gevoel dat het moment weer daar was. Toen ook Richard Barbieri (toetsen) er voor openstond was de keuze niet moeilijk: definitief 'Closure'? nee: 'Continuation!'
Het is een zeer sterk album geworden. Waar de indrukwekkende opener 'Harridan' nog in het bekende PT-idioom is gezet - wat een grandioos drumwerk van Harrison - is de rest van het album, behoudens enkele metalachtige erupties, relatief ingetogener van aard. Ook valt op dat de stem van Wilson een octaafje lager lijkt te staan - zelfs hij wordt ouder - en dat hij het baswerk voor zijn rekening neemt. De rol van bassist Colin Edwin lijkt daarmee definitief uitgespeeld want ook live zal hij er niet bij zijn. 
De zeven tracks zijn stuk voor stuk uitstekend, met onverwachte wendingen, sterke melodielijnen en inventief musiceren. Afsluiter 'Chimera's Wreck' is een favoriet en bezit al deze eigenschappen. Ik kan er niet omheen om de prachtige, functionele en soms dreigende toetspartijen, of beter gezegd, klanktapijten van Barbieri er uit te lichten en natuurlijk het unieke, creatieve drummen van Harrison die vaak eerder de melodie lijkt te bepalen dan te volgen. Resumerend: een indrukwekkende comeback!  Harry de Vries (wat een week 08)

 

WAT EEN WEEK ... CD

HELD BY TREES - Solace (2022)
 

Schatplichtig aan Talk Talk ...            
     

 ... en de overleden frontman Mark Hollis, zo kan 'Solace' van het project Held By Trees worden genoemd. Met muzikanten en componist en producer David Joseph die allen ooit bij Talk Talk waren betrokken is een mooi en ingetogen album gerealiseerd, getooid in een ook al aan die band refererende prachtige hoes.
De muzikale visie van Mark Hollis liep in de pas met gebeurtenissen in zijn leven. Ik las ooit in een interview dat hij de drukte van de muzikale entourage zat was en dat hij daarom de muziek van Talk Talk langzamerhand uitkleedde, de kunst van het weglaten, uiteindelijk resulterend in een nulpunt. Dat punt werd uiteindelijk bereikt op zijn soloalbum 'Mark Hollis' (1998). Om daarna te verdwijnen uit het publieke leven.
Die lijn is doorgezet op 'Solace' waarop 'less is more' de rode draad vormt. Acht, deels door improvisatie tot stand gekomen composities die in alles de echo van Talk Talk laten horen en met name van het meesterwerk 'Laughing Stock' (1991). Het meesterschap van 'Solace' zit hem ook in de dosering. Interessant werkstuk!  Harry de Vries (wat een week 07)