Wat een week ... CD

DAVID CROSS & ANDREW BOOKER -
ENDS MEETING (2018) 

Het lijkt soms alsof ...


... violist David Cross na zijn periode met King Crimson in de jaren '70 maar weinig actief is geweest. Het tegendeel is waar. Na een korte periode in de luwte formeerde hij de David Cross Band waarmee hij al jaren de wereld over trekt. Bovendien werkt hij op projectbasis regelmatig samen met o.a. Robert Fripp en dus ook met Sanguine Hum's Andrew Booker met wie hij het in 2006 op één avond (!) opgenomen album 'Ends Meeting' maakte dat nu echter pas wordt uitgegeven.
Booker (electronische drums) en Cross (electric violin) laten in de 7 tracks sferische, naar mijn mening deels geïmproviseerde muziek horen waarin het experiment de boventoon voert en Cross de meest vreemde geluiden uit zijn viool haalt. Het resulteert in een collage van geluid maar wel met een duidelijke structuur c.q. kop, romp en staart en melodie zoals mooi te horen is in opener 'Loopscape A'. 
Op 'Ends Meeting' kan lekker mentaal worden weggezweefd maar Cross en Booker halen je vaak weer met een onverwachte eruptie terug op aarde. Lekker album. Mij een raadsel waarom de release 12 jaar heeft moeten wachten. Harry de Vries (wat een week 30).

Wat een week ... CD

TAÏFUN & HOLDEN GOLDMUND - Split 12" (2018) 

Wat zijn de criteria om ...


... WeekCD te kunnen worden? Daar stond ik bij stil toen ik luisterde naar de 12" waarop twee bands - Taïfun en Holden Goldmund - door Tiny Room Records zijn samengebracht. Ik heb er twee criteria aan toegevoegd: het mag ook 12" vinyl zijn en het kan een aanmoediging zijn om door te gaan! Dat advies, voor wat het waard is, wil ik deze bands namelijk graag geven.
De keuze om deze bands met ieder 4 tracks op één schijf te zetten is logisch. Zij bewegen zich namelijk beide in progressieve rocksferen waarbij er een duidelijke Scandinavische referentie is. Het Belgische Taïfun bevalt mij het beste, niet in de laatste plaats omdat ik hun muziek sterk associeer met mijn favoriete band Motorpsycho en in iets mindere mate met Anekdoten. Bovendien weet Taïfun per track een sterk thema neer te zetten dat goed beklijft. Ook het Nederlandse Holden Goldmund spreekt mij aan, Zij gaan iets meer ingetogen te werk waarbij melancholie de boventoon voert.
Beide bands laten hoge kwaliteit horen, zowel compositorisch als speltechnisch, en de produktie is uitstekend. Wellicht dat deze 'aanmoedingsprijs' als 'CD van de Week' een bescheiden bijdrage kan leveren aan succes voor deze bands. Voor wie ze wil zien en horen: ga op 20 december naar De Kromme Haring in Utrecht. Daar spelen ze namelijk. Harry de Vries (wat een week 29)

Wat een week ... CD

LUNATIC SOUL - Walking On A Flashlight Beam (2014) 

Atmosferische progmuziek maken ...


... is Mariusz Duda, voorman van Riverside, op het lijf geschreven. Dat bewijst hij eens te meer op 'Walking On A Flashlight Beam', het vierde album dat hij in 2014 solo uitbracht onder de naam Lunatic Soul. De teller staat met de uitgave dit jaar van 'Under The Fragmented Sky' inmiddels al op zes albums.
De Pool Duda is een meester in het neerzetten van een mystieke sfeer die soms beangstigend is en op andere momenten aanzet tot melancholie. Naar mijn mening omdat hij vooral de kunst van het weglaten beheerst. Het is immers juist de lucht die in de composities zit die die sfeer bewerkstelligt en die de gevoelige snaar bij mij raakt. Met een in aanvang beknopte door toetsen of gitaar neergezette thematiek. Voeg daarbij de stevige erupties die her en der zijn verspreid over de negen composities en het plaatje is compleet.
Ieder mens heeft zo zijn piek- en dalervaringen in het leven. Als je je mee laat voeren op enerzijds de mooie en anderzijds de sombere melodielijnen van Duda's muziek en je doet je ogen dicht, zie je al die ervaringen aan je voorbijtrekken. Is dat niet wat met muziek wordt beoogd? Harry de Vries (wat een week 28)

Wat een week ... CD

SPIRITS BURNING - An Alien Heat (2018) 

Een heerlijk spaceplaatje  ...


... heeft Spirits Burning onder de bezielende leiding van Don Falcone afgeleverd. Hier samen met sci-fi auteur Michael Moorcock (o.a. vocals, harmonica), op wiens boek 'Alien Heat', onderdeel van de trilogie 'The Dancers at the End of Time', dit dubbelalbum is gebaseerd.  
Falcone houdt er van om allerlei gasten om zich heen te verzamelen. Ook nu weer leden van Hawkwind (Wishart, Chadwick, Bernand) - Spirits Burning klinkt soms dan ook als een latere versie van hun legendarische inspiratiebron - en leden van de hard-rockband Blue Oyster Cult (o.a. Albert Bouchard). Spacerock met een assertieve saus zou ik het dan ook willen noemen. Het is heerlijk wegzweven op de 16 tracks op CD 1. Het zweven neemt nog eens toe op CD2 waar alle nummers in instrumentale uitvoering zijn opgenomen. 
Dit in een mooie hoes gestoken dubbelalbum bevalt mij uitstekend en biedt een mooie gelegenheid om op gezette tijden de hectiek van het dagelijkse leven te ontvluchten. Dat kan ook zonder geestverruimende middelen. Een paar capsules Spirits Burning voldoen namelijk ook! Harry de Vries (wat een week 27)

Wat een week ... CD

OAK - False Memory Archive (2018) 

Ik val niet vaak  ...


... meer van mijn stoel bij een nieuwe release maar bij beluistering van het tweede album van de Noren van OAK, 'False Memory Archive', kon ik mij tijdens de val nog maar ternauwernood oprichten. Want wat ik hoorde was een absolute auditieve hersenspoeling, die alleen nog maar toenam bij de volgende luistersessies.
Het drietal van OAK kreeg de laatste jaren steun van gitarist Bjorn Riis (Airbag) en ook hier draagt hij op 'Causes' een steentje bij. OAK maakt echter vele malen spannender muziek dan Airbag. Er doemen bij mij eerder associaties op met Porcupine Tree, vooral door de vervreemdende toetspartijen. En de band blinkt uit in zang - dat kunnen we in de progrock niet altijd zeggen - en samenzang. De negen composities zijn allen even sterk al springen opener 'We, The Drowned', door het sterke ritme en de prachtige, gelaagde  melodielijnen, het op Debussy geïnspireerde 'Claire de Lune' en het titelnummer er voor mij uit. Weldadige gelaagdheid waardoor het album steeds meer verrassingen prijsgeeft, is sowieso een kenmerk van dit werkstuk.
Hun eersteling 'Lighthouse' (2016) ken ik niet. False Memory Archive' is in ieder geval een meesterwerk en smeekt om aankoop van het debuut. Een band die zo'n meesterstuk weet te maken kan immers op vorige albums niet tegenvallen. Ik schat in de nummer 1 in de Eindejaarslijst 2018. Het lijkt mij sterk dat dat nog wordt overtroffen in de komende twee maanden. Harry de Vries (wat een week 26)

Wat een week ... CD

ALCHEM -Viaggio Al Centro Della Terra  (2018) 

Piepend en krakend ...


... wordt de deur geopend, waarna een tsunami aan onheilspellende junglegeluiden volgt: intens kwakende padden, een tropische vogel die in het holst van de nacht zijn verleidende lokroep uit, dreigende donderslagen op de achtergrond. De equatoriale oerwoudgeluiden worden geleidelijk aan vervangen door heldere, warme gitaarklanken, ondersteund door passende baslijnen en een voorzichtige drumpartij. De sfeervolle vioolklanken en bescheiden stem van zangeres Annalisa Belli completeren deze prachtige compositie: opener 'Behind the Door' van de Italiaanse band Alchem.
Het is een alleraardigst product dat moeilijk in een hokje te plaatsen is. In de 'Encyclopaedia Metallum' wordt de band ingedeeld in het Gothic metal genre, waar ik me iets bij kan voorstellen in verband met de karakteristieke (hoge) stem van zangeres Belli. Toch wordt met zo’n etiket aan de veelzijdigheid van Alchem voorbij gegaan. Naast de gothic elementen horen we namelijk ook snoeiharde (black en doom)metal, symfonische rock, progmetal en zelfs klassieke invloeden.
Een heerlijk album voor de klassieke progrock liefhebber. Zeker geen vernieuwende muziek maar de band borduurt op geheel eigen wijze voort op elementen die ooit door de grootmeesters van de progressieve rock werden bedacht en gecreeërd, zonder dat het clichématig wordt. Het resultaat hiervan imponeert uitermate onderhoudend. Henk Vermeulen (wat een week 25)

Wat een week ... CD

YES - Live at The Apollo (2018) 

De tweestrijd  ...


... tussen het zogenaamde 'Yes' met Steve Howe en Alan White en 'Yes featuring oerlid Anderson, Rabin, Wakeman' is met grote voorsprong beslist in het voordeel van de laatsten. Want 'Live at the Apollo' laat dit drietal, aangevuld met Lee Pomeroy (bass) en Louis Molino III (drums), in absolute topvorm horen. Die andere bandversie heb ik dat nog niet horen doen. 
Deze 2CD met een in 2017 in Manchester opgenomen liveregistratie laat veel klassiekers uit de bandhistorie horen (o.a. 'Roundabout', 'I've Seen All Good People', 'Heart of the Sunrise' en 'Owner of a Lonely Heart'). Alle 12 tracks uitgevoerd op topniveau, fris klinkend met een Anderson die zeer goed bij stem is, een wervelende Wakeman en een virtuoze Rabin. Yes klinkt zoals Yes moet klinken. Absoluut hoogtepunt is de uitvoering van 'Awaken'. Een van de beste uitvoeringen die ik ooit heb gehoord! Kippenvel. Minpuntje is dat ik de mix op CD 1 niet altijd even gelukkig vind. Rabin overstemt daardoor soms de toetsen van Wakeman.
Nee, dit gebodene overtreffen Howe en White niet met Geoff Downes op toetsen en hun verder onttakelde band. Ik las ook dat Anderson, Rabin en Wakeman verder gaan met toeren en met een nieuw studioalbum komen in 2019. Ik kan niet wachten. Harry de Vries (wat een week 25)

Wat een week ... CD

PAUL McCARTNEY - Egypt Station (2018) 

Op een progrocksite ...


... aandacht besteden aan Paul McCartney, kan dat? Natuurlijk kan dat. Ten eerste kan 'Sgt. Pepper' (1967) van die beroemde band gezien worden als het eerste progressieve c.q. symfonische rockalbum ooit. Ten tweede laat Macca zich op 'Egypt Station' van zijn progressiefste kant horen. En hoe! 
Dit in een prachtige 'concertina' hoes gestoken album bevat 18 tracks waarvan ik de laatste 3 als bonus beschouw want de intro- en outro stationgeluiden zijn dan al geweest. Ik hoop dat als ik 76 ben mijn werk nog net zo goed en met net zoveel plezier doe. Ieder nummer staat als een huis (favorieten 'I Don't Know', 'Come On To Me' en 'Despite Repeated Warnings'), geweldige teksten die mij raken, The Beatles zijn nooit ver weg, pakkende melodielijnen, licht experiment in sommige tracks en in de productie en natuurlijk die uit duizenden herkenbare stem die ingetogen en agressief kan zijn.
McCartney laat op 'Egypt Station' horen op eenzame hoogte te staan. Werden andere albums nog weleens ontsierd door een paar flutnummers, ook daar is geen sprake van. In 'Despite Repeated Warnings' zingt hij "What can we do to stop this foolish man from going through?" Antwoord: niets! Plaat van het jaar! Harry de Vries (wat een week 25).

Wat een week ... CD

DWIKI DHARMAWAN - Rumah Batu (2018)

Een onbekende ...

 
... is de Indonesische jazzpianist en componist Dwiki Dharmawan niet meer voor ProgLogAFTERGlow. Eerder werden 'So Far, So Close' (2015) en 'Pasar Klewer' (2016) al lovend besproken. Welke laatste door diverse jazztijdschriften als meesterwerk werd betiteld.
'Rumah Batu' (“Stenen Huis” in het Indonesisch) komt dicht bij die kwalificatie in de buurt. Ook nu is weer sprake van een verfijnde, originele integratie van opzwepende westerse jazzrock en traditionele, Aziatisch-etnische, tribale 'soundscapes'. Het resultaat is een verzameling knap gearrangeerde, avontuurlijke melodieën die meerdere lagen bevatten. De basis van het muzikale palet wordt gevormd door de degelijke en rustgevende pianoklanken van Dharmawan, begeleid door de fenomenale ritmesectie: drummer Asaf Sirkis en contra-bassist Yaron Stavi. Op dit fundament krijgen de (gast)muzikanten volop de gelegenheid om te excelleren, zoals de Spaanse bassist Carles Benavent. De Frans-Vietnamese gitarist Nguyen Lé en de Indonesische fluitist Sa’at Syah maken op mij de meeste indruk.
Het album bevat 8 composities, waaronder de ruim 26 minuten durende 'Rumah Batu Suite', een Sulawesische traditional. Deze track vormt, qua variatie aan gepresenteerde muzikale stijlen en sferen, een blauwdruk voor de overige songs. 'Rumah Batu' zou wel eens een standaard kunnen worden voor de integratie van jazz(rock) en wereldmuziek.  
Henk Vermeulen (wat een week 23)

Wat een week ... CD

QUEEN of the MEADOW -  A Room to Store Happiness (2018)

Prachtige titel ...

 
... voor een mooi album van Queen of the Meadow i.c. zangeres, gitariste Helen Ferguson. Een titel verwijzend naar de kamer bij haar overgrootvader waar zij in het verleden zoveel momenten van geluk heeft gekend. Dit betekent niet dat dit een vrolijk album is want de tien tracks zijn doordrenkt van melancholie, van de hang naar een voor haar vervlogen tijd.
We besteedden al eerder aandacht aan Queen of the Meadow bij het verschijnen van het prachtige 'Aligned With Juniper' (2016). Vergelijkbaar met dat album horen we ook nu weer qua zang en melodie sterke maar qua gevoel fragiele composities. Je hebt het idee dat Ferguson permanent op het randje loopt dat geluk scheidt van verdriet, dat euforie scheidt van depressie. Dat zal zeker ook te maken hebben met haar inmiddels voorbije psychische klachten veroorzaakt door verkeerde medicijnen. Maar ook het vorige album kende al dat soort momenten.
Samen met haar partner Julian Pras is Ferguson in staat om in korte tijd, de nummers duren 3 á 4 minuten, een indrukwekkende muzikale foto te maken van wat haar bezighoudt, van wat haar raakt. Ik zou echter graag willen dat zij bij een volgend werkstuk meer ruimte geeft aan de ondersteunende muziek. Daar zitten vaak wondermooie partijen bij, op keyboards en gitaar, die schreeuwen om uitwerking en om ruimte. Het zou meer lucht geven tussen de nu dominerende vocalen. Tot die tijd genieten we van 'A Room to Store Happiness'. Harry de Vries (wat een week 22)

Wat een week ... CD

RENAISSANCE - Tales of 1001 Nights (2018)

Volume 1 en 2 ...

 
... eindelijk gevonden van de bij uitstek symfonische band Renaissance. Bij de echte prog- en symfoliefhebbers behoeft deze band natuurlijk geen introductie.
'Vol. 1' en 'Vol. 2' bieden een compilatie van een deel van de catalogus aangevuld met liveopnames uit de jaren '70 ('Can You Understand', 'Carpet of the Sun' en 'Ashes are Burning') en zgn. 'festival preparations', repetities dus. De band was gezegend met klassieke geschoolde muzikanten, uitstekende compositorische kwaliteiten van met name de helaas overleden Michael Dunford en natuurlijk met de engelachtige stem van Annie Haslam. Bovendien zat het produktioneel uitstekend in elkaar, hetgeen ook hier weer te horen is.
De volumes geven voor degene die onbekend is met Renaissance een mooie staalkaart van wat de band in huis had. De liefhebbers kunnen zich laven aan uitstekende liveopnames. Een hebbedingetje dus. En de band is nog steeds actief en gaat binnenkort weer de wereld over. Harry de Vries (wat een week 21)

Wat een week ... CD

MARK WINGFIELD - Tales from The Dreaming City (2018)

Veelvraat Wingfield ...

 
... komt alweer met een nieuw album 'Tales from the Dreaming City'. Niet alleen brengt hij werk uit in diverse samenwerkingsverbanden o.a. met Markus Reuter, nu dus een album onder de eigen naam. Alhoewel hij ook hier weer wordt bijgestaan door Yaron Stavi (fretless bass) en Asaf Sirkis (drums).
Overdaad schaadt vaak maar bij Wingfield vooralsnog niet want deze nieuwe release is meer dan uitstekend. Wingfield's gitaarspel is virtuoos en klinkt als een fusie van Allan Holdsworth en John McLaughlin. De composities, die zich in de jazz-rockhoek bevinden, vooruit fusion, doen mij qua sfeer denken aan Colosseum al gebruikt Wingfield geen blazers. De tien composities zijn indrukwekkend in hun uitwerking maar ook in hun dynamiek want drukke passages en tracks worden goed afgewisseld met rustpunten. De vier tracks waarop gast Dominique Vantomme de synthesizer beroert springen er wat mij betreft uit, waarbij 'Looking Back at the Amber Lit House’ mijn persoonlijke favoriet is.
Resumerend: 'Tales from the Dreaming City' behoort tot de top van de hedendaagse jazz-rock en is een gerede kanshebber voor de eindlijsten van dit jaar. Harry de Vries (wat een week 20)

Wat een week ... CD

THE MAN FROM RAVCON - Another World (2018)

Voor mij volslagen onbekend ...

 
... The Man From Ravcon, een alias voor Mike Brown. Maar de kennismaking via zijn, als ik het goed heb, tiende album 'Another World' is zonder meer prettig te noemen.
Brown wordt hier op een aantal tracks bijgestaan door de gitarist Larry Smith en de fluitist Jeff Eacho. Verder speelt hij alle instrumenten zelf. Het promovel vermeldt invloeden van The Stones, Steely Dan, Kraftwerk en Supertramp. De eerste en laatstgenoemde kan ik niet ontwaren in de 9 tracks. Krafwerk enigszins in de synth georiënteerde tracks zoals afsluiter 'Pole to Pole'. Maar het is vooral Steely Dan waar ik regelmatig aan moet denken. Brown maakt immers á la Becker en Fagen goed verzorgde en lekker in het gehoor liggende muziek - gestoken in een prima produktie - die goed past bij de zomerse en soms tropische temperaturen hier in de Lage Landen. Een verschil met Steely Dan is dat alle tracks instrumentaal zijn.
Ik vermaak mij zeer met 'Another World'. 'The Perfect Sountrack for the Summer of 2018' zegt hij zelf. Die typering kan ik volledig onderschrijven. Bovendien ben ik benieuwd geworden naar het overige werk van The Man From Ravcon. Harry de Vries (wat een week 19)

Wat een week ... CD

LAURA MEADE - Remedium (2018)

Zangeres en pianiste ...

 
... Laura Meade (van IZZ) heeft haar solodebuut 'Remedium' uitgebracht. In samenwerking met IZZ'er John Galgano (o.a. keyboards, gitaar) en bijgestaan door o.a. Jason Hart (Renaissance, Camel). 
'Remedium' is een smaakvol, mooi geproduceerd album dat zich beweegt tussen aangeklede singer-songwriter composities zoals 'What I See From Here' en meer complexe, proggeoriëntieerde composities zoals het tekstueel intrigerende 'Sunflowers at Chernobyl' en het dreigende 'Dragons', beide uitgesponnen tracks waarin veel gebeurt. Het door Meade slechts op piano gespeelde 'ambient' miniatuurtje 'The Old Chapel at Dusk' bevat prachtige akkoorden en ik meen het thema nog een keer terug te horen in 'Dragons'. Laura Meade is een uitstekende zangeres met heel af en toe een associatie met Annie Haslam. Meade's stem is echter wat droog opgenomen. Slechts op enkele momenten krijgt de stem meer diepte doordat er wat galm op staat.
Het in een prachtige hoes gestoken 'Remedium', met een briljant lettertype voor de titels maar een wat 'mainstream' foto op de voorzijde, is een uitstekend werkstuk dat smaakt naar meer. Harry de Vries (wat een week 18)

Wat een week ... CD

AYERS, CALE, ENO, NICO - June 1, 1974 (1974)

Kevin Ayers wilde ...

 
... een live-album opnemen en nodigde John Cale, Brian Eno en Nico daarvoor uit. Zij namen kant 1 voor hun rekening. Kant 2 was voor Ayers met nummers van eigen hand. Wat resulteerde is een uitstekend maar 'weird' geheel waarin o.a. ook Mike Oldfield, Ollie Halsall en Robert Wyatt hun bijdrage leveren.
'Driving Me Backwards' en 'Baby's On Fire' openen het bal met zang van Eno. Niet zijn sterkste kant maar indachtig de artrock van zijn toenmalige werkgever Roxy Music past het 'over the top' zingen prima. Daarna het van Elvis Presley bekende en door Cale gezongen 'Heartbreak Hotel'. Een hoogtepunt, uitgevoerd in een donker, geheimzinnig sfeertje. De drugs gingen dan ook ruim rond. Nico sluit af met 'The End' van The Doors, ondersteund door haar Harmonium. Een tweede hoogtepunt. Kant 2 is voor Ayers met o.a. het prachtige 'May I', 'Stranger in Blue Suede Shoes' en 'Two Goes Into Four'. Wat een geweldige stem had die man toch en wat een bijzondere muziek heeft hij gemaakt. Wat erg trouwens dat zijn officiële website inmiddels van het net is. Laten we hem niet vergeten a.u.b!
De voor mij liggende en in beperkte oplage uitgebrachte remaster van 'June 1, 1974' klinkt beduidend beter dan de master. Ik heb weer genoten van dit werkstuk dat inmiddels is uitgegroeid tot een cultalbum.  Harry de Vries (wat een week 17)

Wat een week ... CD

ALAN SIMON - Big Bang (2018)

Nu eens geen Keltische mystiek ...

 
... want de Franse componist, toetsenist en zanger Alan Simon kiest deze keer op zijn nieuwe album 'Big Bang' voor het ontstaan van het heelal. Hij wordt daarbij ondersteund door bekende namen zoals John Helliwell (Supertramp), Michael Sadler (Saga) en Alan Stivell en door het CZ Symphonic Orchestra.
Het in een schitterende produktie gestoken album loopt in 14 tracks onderdelen van ons heelal en zonnestelsel langs zoals 'Solarius', Starlight', 'Moon' en 'Space Time'. Ook de waarschijnlijke 'Chaos' tijdens en vlak na de 'Big Bang' wordt niet vergeten. Afhankelijk van de impact van die onderdelen beweegt de muziek zich van ambient, waarbij ik mij in de ruimte waan, tot klassieke symfonische rock, soms georkestreerd. Het is in die tracks waarin Helliwell laat horen dat hij in dit metier nog steeds een van de beste saxofonisten is en toont de stem van Sadler aan dat hij met Saga nog wel even door had gekund. Een ander verhaal is Stivell. Op zijn harp prima, zingen kan hij echter beter achterwege laten. Laat hij zich beperken tot het vertolken van folk, een invloed die op dit album slechts sporadisch aanwezig is.
Alan Simon heeft met 'Big Bang' wederom een goed album afgeleverd. Het schijnt zelfs voor ballet geschreven te zijn. Daar kan ik mij niet zoveel bij voorstellen. Ik hou het bij de muziek. Harry de Vries (wat een week 16)

Wat een week ... CD

YUKA & CHRONOSHIP - Ship (2018)

Griekse mythologie ...

 
... over 'Argo', het schip van de Argonauten die naar Colchis voeren, dat is het onderwerp van het vierde album 'Ship' van de Japanners van Yuka & Chronoship.
Het album opent met de direct herkenbare stem van Sonja Kristina van Curved Air in 'Tears of the Figurehead'. Daarna trekt de band onder leiding van de vrouwelijke toetsenist Yuka Funakoshi van leer waarbij ook de virtuoze soli van gitarist Takashi Miyazawa opvallen.
Verwacht niet al teveel vernieuwing want de muziek bestaat uit een staalkaart van de progressieve rock sinds de jaren '70 met de nadruk op bands als EL&P en Triumvirat maar dan wel met een min of meer hedendaags jasje aan. De 11 over het algemeen bombastische tracks zitten in ieder geval vernuftig in elkaar en de vier uitstekende musici laten zich van hun beste kant horen zoals de heerlijke Hammond orgelsolo van Funakoshi in 'Landing' aantoont. Lekker retroplaatje, niet meer en niet minder. Harry de Vries (wat een week 15)

Wat een week ... CD

GODLEY & CREME - Body of Work 1978-1988 (2017) 

5CC ...

 
... want Kevin Godley en Lol Creme vormden immers de helft van 10CC. Luisterend naar hun verzameld werk 'Body of Work' bekruipt mij de indruk dat hun aandeel in die succesvolle band weleens meer zou kunnen zijn geweest dan 5CC.
'Body of Work' bevat de albums 'L' (1978), 'Freeze Frame' (1979), 'Ismism' (1981), 'Birds of Prey' (1983), 'History Mix' (1985) en 'Goodbye Blue Sky' (1988), aangevuld met bonustracks en verpakt in een mooie box. Stuk voor stuk excellent werk dat duidelijk maakt dat Gouldman en Stewart binnen 10CC de populaire lijn trokken, met hits tot gevolg, terwijl Godley en Creme de innovators waren die experimenteerden met nieuwe of zelfbedachte technieken en op die wijze tot een bijzondere sound kwamen en tot verrassend opgebouwde composities.
Het is een waar festijn om al deze albums tot je te laten komen. Je weet niet wat je hoort, ik zat permanent op het puntje van mijn stoel. Op de automatische piloot was Godley en Creme namelijk vreemd. Deze box is een tijdloos document, een doos van pandora voor audiofielen maar ook voor luisteraars die niet vies zijn van experiment. Harry de Vries (wat een week 14)

Wat een week ... CD

PORCUPINE TREE - Arriving Somewhere ... (2018) 

Excellente remaster...

 
... door Steven Wilson van het fabuleuze concert uit 2005 van Porcupine Tree in Chicago. Een 2CD uitvoering plus de concertregistratie in Blu-Ray. Urenlang smullen.
Nu was het geluid van de eerdere uitgave al goed maar het knalt nu werkelijk uit de speakers. Vooral de drums en bas zijn aardig opgepiept en ik vind ook dat Barbieri's toetsenpartijen beter in de mix staan. Het aardige van deze uitgave was natuurlijk al dat er songs op de setlist stonden die minder vaak door deze band live werden uitgevoerd zoals 'Mother and Child Divided', 'So Called Friend', 'Heartattack in a Layby' en 'The Start of Something Beautiful'.  
'Arriving Somewhere ...' laat de helaas ter ziele zijnde band in 17 tracks horen op hun hoogtepunt, op de top van hun roem. Misschien is het maar goed ook als er geen comeback komt. Het is namelijk de vraag of Wilson, Barbieri, Edwin, Harrison (aangevuld met Wesley) dit niveau nog zouden kunnen overtreffen. Harry de Vries (wat een week 13)

Wat een week ... CD

ANNA VON HAUSWOLFF - The Miraculous

'An Electronic Instrumental Composition'...

 
... zo luidde de ondertitel van Lou Reed’s ‘Metal Machine Music’, de moeder aller noise rock. De Zweedse (kerk)organiste met de prachtige naam Anna Von Hausswolff maakt ook noise rock. Ze maakte al vijf albums waaronder het onlangs uitgebrachte, in de muziekpers uitstekend ontvangen ‘Dead Magic’. Echter, waar de geluidscollages bij Reed te omschrijven zijn als ongeorganiseerde herrie, klinkt de noise bij Von Hausswolff vooral georganiseerd!
Dat geldt ook voor het prachtige ‘The Miraculous’ (2015), het voorlaatste album. De Scandinavisch-arctische geluidscollages zijn met gevoel gedoseerd en zijn verpakt in aangrijpende melodieën. Het album grijpt je daardoor vanaf de opening – een repeterend onheilspellend science fiction geluid - bij de kladden om je na 50 minuten in totaal verbijsterde toestand pas weer los te laten. Weerstand bieden tegen de neiging om het album onmiddellijk weer op te zetten is kansloos.
Naast de zorgvuldig geconstrueerde geluidscollages horen we een indrukwekkend kosmisch geluid dat Von Hausswolff met haar kerkorgel creëert en de bijzondere wijze waarop zij haar stem gebruikt. De intelligente combinatie van deze elementen is zo origineel dat met recht gesproken kan worden van een nieuw genre. Doom, industrial, psychedelica en artrock, zijn de etiketjes die als eerste opdoemen om Von Hausswolff’s geluid te omschrijven. Met dank aan  Brian Eno, Pink Floyd, The Velvet Underground, Black Sabbath, Kate Bush, Bjork en Sigur Ros. Een 'Peak Experience' waardig! 
Henk Vermeulen (wat een week 12)