Wat een week ... CD
BRIAN ENO - Lux (2012)
Roxy Music ligt ver en ver achter ...
... Brian Eno. De sterke art-rock die hij met die band maakte en die op zijn eerste solo-abums ook nog was te horen heeft hij vanaf midden jaren 70 verlaten toen hij zich, aangestoken door het met Fripp gemaakte album 'No Pussyfooting', bekeerde tot de ambient music. Welke term hij meen ik zelfs bedacht. Ook ontwierp hij toen een alternatief notenschrift. Eno's nieuwste album 'Lux', het vorige stamt uit 2005, beweegt zich nog steeds in dat buitengewest van de progressieve muziek.
Eno kiest hier, en niet voor het eerst, een thema dat zich langzaam ontwikkelt en zich uitstrekt over en door de tien tracks. Ieder akkoord, ieder geluid en iedere toetsaanslag is doordacht en toch leidt het bij deze bijzondere muzikant nooit tot rationele, klinische muziek. Sterker nog, het is een en al emotie, in ieder geval maakt Eno's muziek dat bij mij los. Het zet aan tot dagdromen, nadenken, filosoferen. De muziek maakt mij daardoor soms wat droevig: ik hoor en zie vervlogen tijden, waar zijn die en die mensen eigenlijk gebleven, waarom is dit voorbij? Op andere momenten maakt 'Lux' mij juist vrolijk: hoe mooi is het leven, wat ligt er nog veel in het verschiet. Dat is een gave meen ik ,als je dat als muzikant bij de luisteraar los kan maken. Een topalbum derhalve. Harry de Vries (wat een week 51)
Wat een week ... CD
COPERNICUS - Victim of the Sky (1985/2012)
Politiek en maatschappelijk engagement ...
... dat kan de avant-garde dichter en musicus Copernicus niet worden ontzegd. Dat biedt toegevoegde waarde want zoveel muzikanten zijn er niet (meer) die zich druk maken over de toestand in de wereld. Hij wel, al een decennia of vier. Niet dat het iets geholpen heeft, daar zijn politici te hypocriet en te machtsbelust voor, maar toch.
Het album 'Victim of the Sky' dateert uit 1985 maar is nu voor het eerst op CD uitgebracht. Ook toen werd Copernicus al bijgestaan door een uitstekende band waarvan Larry Kirwan (guitar, keyboards) en Pierce Turner (keyboards) hedentendage nog steeds zijn kompanen zijn. Copernicus gaat goed tekeer en zijn zang, die vooral bestaat uit declameren waarbij de woorden als een mitrailleur op je afgevuurd worden, zet minimaal aan tot nadenken: "There was once a time when all humans were black" of "Don't let me measure my life in terms of money" en "The forefathers of humanity were bacteria" en "The Pope is descended from bacteria". Springsteen trouwens ook.
Groot deel van de tien tracks zijn zo goed als live in de studio opgenomen zonder veel overdubs. Soms is er een hapering te horen maar dat geeft authenticiteit en past goed bij de rafeligheid van Copernicus zelf. Het is altijd even doorbijten bij een album van deze muzikale dichter maar dat betaalt zich terug. Want ik vind enerzijds bevestiging van mijn eigen levensvisie - altijd lekker - en anderzijds laten de teksten mij weer anders naar die wonderlijke wereld met die vreemde mensen kijken. Harry de Vries (wat een week 47)
Wat een week ... CD
SUPERSISTER - Supersisterious (2001)
Tragische samenloop ...
... van omstandigheden, zo kunnen de reüniepogingen van Supersister worden genoemd. De band besloot om in de oorspronkelijke bezetting, Stips, Vrolijk, Van Geest en Van Eck, weer te gaan optreden rond 2000 o.a. in Paradiso. En vervolgens overlijdt plotsklaps fluitist en oerlid Sacha van Geest in 2001. En toen de band in 2010 weer ging spelen met o.a. een optreden op Nearfest 2011 in het verschiet, overleed bassist Ron van Eck. Het was ze niet gegund.
Gelukkig bevat de dubbelaar 'Supersisterious' een uitstekende registratie van dat Amsterdamse concert in 2000. Met een staalkaart van de kwalitatief indrukwekkende catalogus van de band. Geweldige uitvoeringen passeren van o.a. 'Present from Nancy', 'Memories are New', 'A Girl Named You' 'Judy Goes on Holiday', natuurlijk 'Pudding en Gisteren', 'She was Naked' en de track waar ik altijd kippenvel van krijg 'No Tree Will Grow'. Bijna twee uur genieten van een unieke Nederlandse band, met een karakteristiek, eigenwijs geluid en met humor.
Heerlijk om dit allemaal weer te beluisteren. De in 2008 geremasterde en originele albums gaan ook weer uit de kast. Een reünie zal er echter helaas nooit meer in zitten. Harry de Vries (wat een week 46)
Wat een week ... CD
KEITH EMERSON BAND - Three Fates (2012)
"Without doubt ...
... I consider this to be the most important album since the ELP days”, zegt Emerson zelf. Op de CD-sticker staat "performed by the Keith Emerson Band & the Munchner Rundfunkorchester”. Op het boekje staan echter de namen van Emerson, Bonilla en Mikkelsen vermeld. Waarschijnlijk een conflictvermijdende truc inzake het eigenaarschap van 'Three Fates'.
Ik begrijp best dat Emerson trots is op dit product waarop hij samen met zijn band en een groot klassiek orkest een aantal ELP-composities ten gehore brengt, aangevuld met KEB-werk. Ik ben nogal sceptisch als rockartiesten hun werk door een groot orkest laten 'verklassieken'. Het gevaar van bombast ligt namelijk levensgroot op de loer. Hier valt het echter alleszins mee.
Het album telt 11 nummers, waarvan 6 ELP-stukken. De tracks zijn in twee categorieën te verdelen: die waarin de gitaar van Bonilla zo goed als afwezig is en die waarin zijn geluid domineert. De laatste categorie is aan mij niet besteed. Daarom keek ik reikhalzend uit naar de integrale uitvoering van 'Tarkus'. Benieuwd hoe de bombast van een groot orkest uit zou pakken op het van zichzelf al bombastische 'Tarkus'. Maar juist hier bekroop mij het 'vlees- noch-vis-gevoel' dat zo kenmerkend is voor klassieke bewerkingen van rockcomposities. De irritante gierende gitaargeluidjes van Bonilla verpesten het geheel nog verder.
Daar tegenover staan interessante georchestreerde uitvoeringen van 'The Endless Enima', 'Fanfare For The Common Man' en vooral 'Abaddon’s Bolero' plus enkele KEB-werken die de moeite waard zijn. Om die reden mag Keith wat toch best trots zijn op dit product.
Henk Vermeulen (wat een week 45)
Wat een week ... CD
FOCUS - X (2012)
Via een omweg ...
... kwam deze CD bij mij. Als promo vanuit de USA werd mij een CD opgestuurd van een legendarische Nederlandse band met daarin een mij persoonlijk bekende gitarist, Menno Gootjes uit Schiedam, niet geheel toevallig mijn woonplaats. Het kan raar lopen.
Eerlijk gezegd verloor ik Focus enigzins uit het zicht na het vertrek van Jan Akkerman, wiens artistieke loopbaan ik wél bleef volgen. Maar het lidmaatschap van Gootjes en de hoes van Roger Dean maakten mij weer nieuwsgierig en toen plofte ook nog die promo van 'X' op de deurmat. Het album bevalt mij wel. Oudgedienden Thijs van Leer, Pierre van der Linden en Bobby Jacobs spelen nog steeds uitstekend en Gootjes is sterk en weet van wanten. Het 'oude' progressief rockende Focus wordt hier aangevuld met door de jazz, of beter gezegd soft-jazz, beïnvloede composities.
Hoewel opener 'Father Bacchus' wat rommelig klinkt is direct duidelijk dat we hier met Focus van doen hebben: stevige rock waarbij de dwarsfluit en het orgel van Van Leer dat typische geluid neerzetten. Zoals hij dat ook doet in 'All Hens on Deck' en 'Talk of the Clown' waarin hij bovendien zingt c.q. declameert. De tracks 'Focus 10' en 'Amok in Kindergarten', sterk pianospel, zijn ingetogener en bewegen zich zoals gezegd in het jazz-idioom.
Per saldo heeft Focus met 'X' een goed werkstuk afgeleverd dat zowel de vroegere fans als progrock- en jazzliefhebbers zal aanspreken.
Harry de Vries (wat een week 44)
Wat een week ... CD
FRANK ZAPPA - Joe's Garage Acts 1/2/3 ('79/2012)
Na een bijzondere ...
... polemiek deze week met een verongelijkte artiest die een iets mindere recensie niet kan waarderen, jammer dan, had ik grote behoefte aan muziek waarbij de kwaliteit zo hoog is dat er geen discussie over mogelijk is. Frank Zappa dus. In dit geval met 'Joe's Garage Acts 1, 2 & 3', de heruitgave van dit jaar.
Zappa, een genie, in ieder geval een onafhankelijk denker, (d)wars van conventies zowel maatschappelijk als muzikaal, vernieuwend met veel invloed op anderen, een geweldig componist, zoals men inmiddels ook in de moderne klassieke muziek erkend, een streng maar rechtvaardig bandleider en bovenal een unieke gitarist met een eigen stijl en een geheel eigen geluid. Kortom een persoonlijkheid die zo node gemist wordt, zeker in de hedendaagse muziekscene waarin na-aperij, een gebrek aan progressie en zeker een tekort aan maatschappijkritiek de boventoon voeren.
Joe's Garage', ik zie mij de LP's nog kopen, op de fiets, snel naar huis, op de draaitafel en de teksen meelezend want het is een soort hoorspel door de 'Central Scrutinizer', aan elkaar gepraat en door de geweldige band (o.a. Cuccurullo, Colaiuta, Willis, Barrow, Mars, Walley) verbeeldt. Met bijvoorbeeld het briljante 'Catholic Girls', het hilarische 'Why Does It Hurt When I Pee?' en de lange stukken 'Packard Goose', mijn favoriet 'Watermelon in an Easter Hay' met een van Zappa's mooiste gitaarsolo's en het volledig ontsporende 'Green Rosetta'.
Een meesterwerk dit album, niet Zappa's eerste overigens. Ik eindig met een tekstflard uit 'Packard Goose':
Wat een week ... CD
BRAND X - Moroccan Roll (1977)
Tijd voor remasters ...
... van de acht studioalbums van jazz-rockers Brand X want we moeten het nog steeds doen met de uitgaven waarop aan de voorkant, de autonomie van de hoesontwerper schaamteloos aantastend, dat zwarte streepje is gedrukt met 'compact price'. Hoogst irritant. Bovendien gaan de mannen weer op tournee dus ook dat is een goed moment voor heruitgaven.
'Moroccan Roll' is en blijft een favoriet met het lange en uit twee delen bestaande 'Why Should I Lend You Mine ... Maybe I'll Lend You Mine After All', geschreven door drummer Phil Collins, waarin erupties prachtig worden afgewisseld met laid-back passages en de opbouw spannend blijft. Of het agressieve 'Hate Zone' van stergitarist John Goodsall, de liveklassieker 'Malaga Virgen' van bassist Percy Jones en niet te vergeten de muzikale aanklacht 'Disco Suicide' van toetsenist Robin Lumley. Het percussiegeluid van Morris Pert, enkele jaren terug overleden, vult de composities verder in en is onlosmakelijk verbonden met het Brand X-geluid.
Phil Collins zei in een interview dat hij de vroege muziek die hij maakte met zowel Genesis als Brand X als jeugdige onbezonnenheid beschouwt. Wat een gelul en bovendien bevuilen van het eigen nest. Nee, dan de commercieel succesvolle maar inhoudelijk zwakke bagger die hij later over de wereld uitstrooide. In ieder geval zou hij zich voor het in een ikonische hoes gestoken 'Morroccan Roll' geenszins hoeven schamen. De jazz-rock van Brand X staat nog steeds als een huis. Harry de Vries (wat een week 42)
Wat een week ... CD
SAGA - 20/20 (2012)
Michael Sadler is terug ...
... op het oude nest. Als je als team sinds 1978 samenwerkt kan ik mij voorstellen dat je er een keer genoeg van hebt en vervolgens na een jaar of drie het gevoel krijgt dat je het mist. Een emotioneel dilemma dat Sadler heeft opgelost door gewoon weer mee te doen met Saga. Alsof er niets is veranderd. Hoewel ...
Sinds eind jaren 70 produceren de Canadezen een gestage stroom albums. Soms briljant, vaak uitstekend en met enige regelmaat aan de povere kant. Na de gloriejaren met ijkpunten in de catalogus als 'Images at Twilight' (1980), 'Silent Knight' (1980), 'Worlds Apart' (1981) en 'Heads or Tales' (1983) verslapte mijn aandacht voor de band enigszins. Ik volgde ze, kocht een deel van het werk maar het grote genieten was voorbij.
Heeft de band met '20/20' dit gevoel weer teruggebracht? Niet het grote genieten van weleer maar er valt meer dan voldoende plezier te beleven want Saga klinkt eigentijds, zowel qua produktie als uitvoering, zonder het karakteristieke geluid met sterke melodielijnen en imponerende en strakke riffs te verloochenen. En de terugkeer van de unieke stem van Sadler maakt het plaatje af. 'Anywhere You Wanna Go' en 'Another Day Out of Sight' laten dat ondermeer prima horen. En de ballad beheerst men ook nog zoals 'Ellery' op gevoelige wijze aantoont.
Met '20/20' heeft Saga mijn aandacht weer weten te vangen. De band kan weer een tijdje vooruit als men deze lijn blijft volgen. Op naar het 40 jarig bestaan zou ik zeggen! Saaie hoes trouwens. Harry de Vries
(wat een week 41)
Wat een week ... CD
LALLE LARSSON - Nightscapes (2012)
Verrassende jazz-rock ...
... horen we op het nieuwe album van de toetsenist van o.a. Agents of Mercy en Karmakanic, Lalle Larsson, het derde deel van de Weaveworld Trilogie. Ik meende te weten dat dit een rustig ambientalbum zou zijn, de hoes geeft ook die indruk, maar niets is minder waar. Er is sprake van soms stevige jazz-rock van een zeer hoog niveau met referenties aan Soft Machine, Allan Holdsworth en Brand X.
Ik ken Larsson niet goed als muzikant maar op 'Nightscapes' laat hij horen een virtuoos bespeler van de keyboards te zijn en bovenal een veelzijdig en goed componist. Veelzijdig omdat hij op een natuurlijke wijze verschillende stijlen in elkaar over laat lopen. Zo horen we dus jazz-rock, jazz, wat prog- en symfoaccenten en zeker ook klassieke invloed.
Van deze klassieke invloed is veel terug te vinden in het prachtige en ontroerende 'Nocturne', getooid met een wonderschoon pianothema waar Satie van wakker zou kunnen worden. En de jazzakkoorden zingen rond in het al even mooie 'Rainbow's Gold'. Maar Larsson trekt ook van leer in het stevige 'Insomnia' en in 'Zero Hour' met wervelende solo's op de toetsen en zeker ook van de op Holdsworth gelijkende Nederlandse gitarist Richard Hallebeek. Alles komt samen in de 25 minuten van 'Nightscapes Suite'.
Lalle Larsson heeft een topalbum afgeleverd. Vaak raken dit soort albums een beetje tussen de wielen in de veelheid aan releases. Ik hoop dat deze review een bescheiden bijdrage levert aan het voorkomen daarvan. Harry de Vries (wat een week 40)
Wat een week ... CD
FLEETWOOD MAC - Future Games (1971)
Grateful Mac ...
... dat is de associatie die ik kreeg toen ik 'Future Games', het vijfde studio album van de dan nog Britse groep Fleetwood Mac, weer eens beluisterde. Hoewel de Amerikaan Bob Welch gitarist Jeremy Spencer, één van de mannen van het eerste Fleetwood-uur, al had vervangen.
Die Amerikaanse uitbreiding is de reden dat ik al luisterend aan Grateful Dead moest denken. Er bestond in die tijd geen band die psychedelischer en Amerikaanser klonk. Het gitaarspel van Welch is overduidelijk geïnspireerd door Jerry Garcia c.s. Bovendien neemt hij zijn bandgenoten op overtuigende wijze mee in zijn spel waardoor dit album als een vergeten meesterwerk geldt dat een plaats verdient in het rijtje van belangrijkste psychedelische albums. Het markeert tevens de overgang tussen het blues- en rockgeoriënteerde werk met oprichter Peter Green als spil en de periode waarin vooral commercie de boventoon voerde door de inbreng van de dames McVie en Nicks en door Buckingham.
Na het veelzijdige 'Then Play On' (1970) was het de vraag hoe het verder zou gaan omdat Peter Green was vertrokken. Opvolger 'Kiln House' (1970) gaf geen duidelijkheid omdat het op twee gedachten hinkte: enerzijds traditionele, door Buddy Holly geïnspireerde, rock & roll en anderzijds het sterk verdunde oude Mac-geluid. 'Future Games' bleek daarom een aangename verrassing vanwege de opmerkelijke frisheid maar ook omdat duidelijk een nieuwe weg was ingeslagen, vooral door de inbreng van Welch. Christine McVie, ook nieuw, beperkte zich gelukkig nog nog tot het bespelen van keyboards. Later ging ze helaas zingen. 'Future Games' laat goed horen waarom het te betreuren valt dat het die kant is opgegaan.
Henk Vermeulen (wat een week 39)
Wat een week ... CD
MYSTERY - The World is a Game (2012)
Terug op het oude nest ...
... want Benoit David is weg bij Yes en maakt weer deel uit van het Canadese Mystery, met als frontman gitarist/toetsenist Michel St-Père, bassist Antoine Fafard en Nick d'Virgilio op drums.Voorganger 'One Among the Living' was uitstekend en ook nu weet men de hoge kwaliteit te continueren.
Mystery speelt progressieve, of beter gezegd symfonische rock in de traditie van de tweede generatie Genesis. Een vol, sommigen zullen zeggen bombastisch, geluid waarin de toetsen en de gitaar domineren en de melodie altijd in het vizier blijft, ook na instrumentale passages waarin soleren de nadruk heeft. St-Père is een zeer goede gitarist die strepen trekt á la Hackett en bovendien de kunst van het componeren beheerst. David met zijn ijle stem maakt het sfeertje af dat, zeker qua teksten, op het spirituele randje balanceert.
De band weet ingetogen tracks en passages, zoals in het rake 'Superstar' en het mooie en emotionele 'Time Goes By', te combineren met symfonische erupties. De bijna twintig minuten van 'Another Day' maken dat integraal duidelijk, waarbij de climax van de track tevens de climax en het einde van het album vormt. Een heerlijk werkstuk dat bovendien getooid is in prachtig art-work waarnaar je blijft kijken, zoals het een 'symfonische hoes' betaamt. Harry de Vries (wat een week 38)
Wat een week ... CD
EFTERKLANG - Piramida (2012)Prachtige avant-garde prog ...
... van het Deense Efterklang op deze nieuweling 'Piramida' die handelt over de door de Russen in 1998 verlaten mijnlocatie Piramida op het eiland Spitsbergen. De drie bandleden brachten een bezoek aan die plek en lardeerden het boekje met schitterende foto's van overwoekerde huizen en straten, nooit meer beslapen bedden en andere stille getuigen van vroegere bewoners. Die sfeer, gevat in de kou van dat eiland, verbeeldt de muziek perfect. En sluit goed aan bij de betekenis van de bandnaam: herinnering en nagalm.
Efterklang maakt visualiserende progressieve muziek waarin alles anders klinkt dan wij gewend zijn: de synths hebben een unieke, immense sound, de zang en samenzang is tonisch en a-tonisch tegelijk en de composities kennen een vreemde opbouw waarin de ene keer onvoorspelbaarheid de boventoon voert en de andere keer juist de herhaling. Door die repetitie zijn er lichte associaties met Philip Glass maar vaker denk ik aan Sigur Ros maar dan minder ingetogen, The Blue Nile en Robert Wyatt, al zijn die referenties slechts sporadisch. Alle acht tracks zijn sterk maar 'Apples' springt er uit door de huiveringwekkende synths en 'Between Two Walls' is een juweeltje!
Met dit vierde album heeft Efterklang een ingenieus en indrukwekkend werkstuk afgeleverd dat mij verplicht om ook de andere albums, die ik slechts oppervlakkig ken, te gaan onderzoeken. Dat is geen straf.
Harry de Vries (wat een week 37)
Wat een week ... CD
SHADOW GALLERY - Carved in Stone (1995)
Perfecte mix ...
... van metal, progressieve rock en symfonische rock maken de klassiek geschoolde mannen van Shadow Gallery. Dat doen ze nog steeds en die heerlijke cocktail was ook al te horen op hun tweede album 'Carved in Stone' van zeventien jaar terug.
Dit album was ooit mijn eerste kennismaking met deze Amerikanen. Daarna volgden er nog zes albums, de laatste worp 'Digital Ghosts' dateert uit 2009, die allen goed tot uitstekend zijn. Alles is tot in de puntjes verzorgd, de heren verstaan hun vak, beheersen hun instrumenten en dat is nog een 'understatement', de zang van de in 2008 helaas overleden Mike Baker is sterk, de produktie staat als een huis en het artwork is in de loop der jaren steeds mooier geworden. Toch is de band nooit helemaal doorgebroken zoals Dream Theater. Onterecht want Shadow Gallery bezit de competentie om goede en mooie melodielijnen te trekken en dat kunnen we van Dream Theater niet altijd zeggen. Die blijven vaak hangen in "hoor eens hoe goed en snel ik kan spelen".
Opener 'Cliffhanger' is nog steeds een favoriet met zijn strakke riffs, interessante breaks en aanstekelijke thema. En wat te denken van de emotionele ballad 'Don't Ever Cry, Just Remember', kippevelmuziek. De bijna 22 minuten van afsluiter 'Ghostship' zijn buitencategorie. De band is na dit album alleen maar beter geworden. Kunt u nagaan! Harry de Vries (wat een week 36)
Wat een week ... CD
SIX ORGANS OF ADMITTANCE - Ascent (2012)
Psychedelische orgie ...
... van gitaargeweld is de noemer waarmee ik 'Ascent' van Six Organs of Admittance het best kan karakteriseren. SOoA is één van de vele projecten van gitarist Ben Chasny. Ik had weleens flarden van SOoA gehoord maar het vooral akoestisch georiënteerde werk liet nimmer een onuitwisbare indruk achter. Dit in tegenstelling tot 'Ascent'.
De herinneringen aan het eerdere werk contrasteren in elk opzicht met deze snoeiharde, schitterende psychedelische gitaarrock. Het album zelf biedt ook contrast. Er valt namelijk ook te genieten van tedere akoestische juweeltjes zoals 'Your Ghost', een prachtig gezongen lied waarbij Chasny uitsluitend begeleid wordt door akoestische gitaar.
Opener en pareltje 'Waswasa' fungeert als blauwdruk voor de rest. Vaak blijkt dan achteraf dat er sprake was van die spreekwoordelijke ene zwaluw. Zo niet hier. De euforie bij de eerste noten blijkt de verwachtingen volledig waar te maken. Vanaf begin tot eind is sprake van een waar psychedelisch spektakel waarin virtuoos gitaarspel afgewisseld wordt met invloed uit de hoogtijdagen van de psychedelica. 'They Called You Near' zou zo maar op 'Sgt.Pepper' hebben kunnen staan.
Een kritische zuurpruim zou dit album kunnen bekritiseren als retro. De liefhebbers van o.a. Eric Clapton in Cream, Ritchie Blackmore in Deep Purple en John McLaughlin in The Mahavishnu Orchestra zal het een worst zijn. Henk Vermeulen (wat een week 35)
Wat een week ... CD
ÄNGLAGÅRD - Viljans Őga (2012)
Imposante comeback ...
... van de donkere Zweedse band Änglagård. We kunnen gerust spreken van 'een comeback' want het laatste album 'Buried Alive' dateert alweer uit 1996. De band toerde nog tot 2003 om zich daarna toe te leggen op hun beroep, familie en andere muzikale bezigheden. Nu dus terug met 'Viljans Őga', wat zoveel betekent als 'Uit vrije wil kijken'.
'Imposant' want Engdegard, Johnson, Holmgren, Brand en Olsson - nog steeds hetzelfde personeelsbestand - zijn niet alleen het spelen niet verleerd maar hebben vier indrukwekkende op prog en klassieke muziek gebaseerde composities gemaakt die gemiddeld een minuut of dertien klokken. De sound is duidelijk Änglagård maar er zijn meer rustpunten ingebouwd dan op 'Hybris' (1992) en 'Epilog' (1994), vooral ingevuld door het prachtige dwarsfluitspel van Anna Holmgren, en er is meer ruimte voor melodische lijnen. De rol van de mellotron is echter onveranderd.
Alle vier stukken zijn sterk maar 'Snårdom' en 'Längtans Klocka'
zijn briljant met hun vernuftige opbouw, hun referenties aan het vroege Genesis en King Crimson, en het toewerken naar een climax.
Complimenten voor deze Zweden dat ze het vuur weer hebben kunnen aanmaken zonder gemakzuchtig in herhalingen te vallen. Het wordt moeilijk kiezen eindejaar. Harry de Vries (wat een week 34)
Wat een week ... CD's
SOLUTION - Solution & Divergence (1971/72/2012)
Wat een schok ...
... toen ik vanochtend met de review van de remasters van de eerste twee Solution-albums wilde beginnen en las dat Willem Ennes, de toetsenist van de band, is overleden. Ik zit hier nog een beetje bij te komen. Weer een ikoon weg die deel uitmaakte van mijn jeugd.
Inhoudelijke bespreking van deze albums van Solution wordt overbodig verondersteld. Iedere rechtgeaarde prog- en symfoliefhebber heeft deze uitstekende werken immers in de kast staan. Reden om er nu aandacht aan te besteden zijn de prima remasters, uitgegeven door Esoteric Recordings, het platenlabel dat veel dank is verschuldigd voor de vele, prachtige reissues van de laatste jaren.
De in 1971 en 1972 uitgebrachte albums bevatten weliswaar door Soft Machine en de Canterbury scene beinvloedde jazz-rock maar al wel met een eigen smoel. Een eigen geluid dat later werd uitgebouwd en wat mij betreft zijn hoogtepunt haalde met 'Cordon Bleu' en 'Fully Interlocking'. Ik vond het geluid van de masters al goed maar Esoteric heeft er nog meer uitgehaald: alle instrumenten staan prominenter in het geluidsspectrum, het geluid is voller, ronder en ook wat harder en ik meen zelfs dingen te horen, vooral via de keyboards van Ennes, die ik niet eerder waarnam. Kortom, een uitstekende worp remasters.
Ik las dat er binnenkort ook nog een geremasterd overzicht van de band komt, uitgegeven door een Nederlands label. Die dubbelslag ontgaat mij enigszins, al zal daar een live-concert aan worden toegevoegd. Hoe dan ook, Willem Ennes maakt dat helaas niet meer mee en ik blijf verslagen achter, terwijl ik mij zo vrolijk maakte met deze mooie heruitgaven. Harry de Vries (wat een week 33)
Wat een week ... DVD
CAPTAIN BEEFHEART - Lost Broadcasts (2012)
Eindelijk boven water ...
... zullen de die-hard-fans van de Captain en zijn Magic Band verzuchten, de opnames gemaakt voor Radio Bremen uit 1972. Een van de tracks deed al zijn ronde maar nu zijn alle vier tracks inclusief beeld uitgebracht door Gonzo Multimedia, plus drie uitvoeringen - er ging technisch wat mis en Beefheart was zichtbaar ontevreden - van het geweldige 'I'm Gonna Booglarize You', een bassolo van Roy Estrada en een bandintro.
Deze DVD is kort, zo'n 30 minuten, maar vormt een bijzonder puzzelstukje in Beefheart's historie en laat hem zien in zijn 'finest hour'. Bovendien is het geluid goed en zijn de beelden vlijmscherp, al zijn er wat vreemde camerabewegingen. En wat zagen die mannen er geweldig uit met hun kleurige, alternatieve kleding en hun 'weirde' gedrag, volledig opgaand in de vreemde, hypnotiserende muziek en de teksten van de kapitein. Die op zijn beurt grommend en declamerend maar ook goed zingend zijn beeld op het leven neerzet in 'Click Clack', 'Golden Birdies' en 'Steal Softly Thau the Snow'.
Beefheart, ook bekend van zijn werk met Zappa, raakte in de jaren 90 in de versukkeling door een spierziekte, ging zich toeleggen op schilderen en overleed in 2010. Een illuster artiest die nog steeds zijn invloed laat gelden. Luister maar eens naar de zingende dichter Copernicus waar AFTERglow regelmatig aandacht aangeeft. Beefheart, een legende. (Harry de Vries, wat een week 32)
Wat een week ... CD
KONG - Merchants of Air (2012)
Als King Crimson ...
... nog actief zou zijn - formeel bestaat de band nog steeds - en zich vanuit de laatste generatie zou hebben doorontwikkeld, inspelend op een jonger publiek, dan zou de band wellicht geklonken hebben als het Amsterdamse KONG. Luisterend naar het uitstekende 'Merchants of Air' kan ik niet om deze associatie heen.
KONG maakt een soort techno-beat waarbij regelmatig samples worden gebruikt en waarin, zoals gezegd, duidelijke invloeden vanuit de progressieve rock rondwaren. Al eerder gaven we aandacht aan dit viertal via het vorige album 'What It Seems Is What You Get' en via een ouder album 'Phlegm'. Ook toen al lovende woorden en dat is nu niet anders. Want dit nieuwe werk staat als huis, knalt uit de speakers en laat horen dat de muzikanten hun mannetje en vrouwtje, drummer Mandy Hopman, meer dan staan.
Opener 'El Pillar' is een persoonlijke favoriet, zo ook 'Same Meaning, Different Worlds' en 'Steamtrucking' maar alle elf tracks mogen er zijn. Natuurlijk, de muziek van KONG put je uit maar 'so what'. En soms is er wat gebrek aan melodielijn maar per saldo is dit hoogstaande, harde, instrumentale techno met een progressieve toets. En van eigen bodem, dat is ook wat waard. Kanshebber voor de jaarlijst, dat is zeker. Harry de Vries (wat een week 31)
Wat een week ... CD
TRAFFIC - In A Field Of ... (2012)
Onverwachte release ...
... dit live-album 'In a Field of Their Own' van Traffic. Doorgaans is AFTERglow goed geïnformeerd maar deze uitgave was onvoorzien. Des te groter de verrassing toen ik dit album in Rotterdam tegenkwam.
Het betreft BBC-opnames van 30 april 1970 in het Paris Theatre in Londen. De tien live tracks worden aaneengepraat door John Peel. In het jaar waarin men met het geweldige album 'John Barleycorn Must Die' zou komen. Dit liveconcert was daar een voorbode van want het bevat zes tracks van dat album.
Traffic was na het vertrek van Dave Mason uiteengevallen en was weer bij elkaar als trio bestaande uit Capaldi, Wood en Winwood. Interessant is de wisseling van instrumenten die men laat horen. Wood speelt keyboards als Winwood gitaar speelt en ook Capaldi verlaat soms de drumkit.
Het album is een sensatie. Prima geluid, een band die uitmuntend op dreef is en hoorbaar blij was weer bij elkaar te zijn. Winwood gaat volledig loos op de keyboards met uitgesponnen solo's, Wood is op sax voorzichtig maar speelt prachtige dwarsfluitpartijen en Capaldi is de bindende factor. De uitvoeringen van 'bijvoorbeeld Who Knows What Tomorrow May Bring', 'Every Mothers Son', 'Stranger to Himself', 'Empty Pages', 'Glad' en 'Freedom Rider' zijn briljant en bezorgen kippenvel. Het geheel wordt aangevuld met drie overbodige outtakes van 'The Low Spark Sessions'.
Realiseerde mij wel dat Wood, Capaldi en Peel inmiddels overleden zijn. We worden oud. Wat rest is een prachtig live-document, een waardig eerbetoon aan deze bijzondere band en aan deze helden van weleer. Harry de Vries (wat een week 30)
Wat een week ... CD
VAN DER GRAAF GENERATOR - Alt (2012)
Veel fans ...
... zullen 'Alt' een lastig album vinden. Het is immers geen regulier studio-album maar een verzameling 'outtakes', probeersels en experimenten. Zonder de gebruikelijke zang van Peter Hammill overigens. Ik heb dan ook al wat verontwaardigde recensies gelezen. Terwijl toch zo duidelijk was aangekondigd dat we dit konden verwachten.
Iedere band waar ik achteraan loop heeft een dergelijk album al eens uitgebracht. Mij spreekt het wel aan een kijkje te nemen in de hoofden van Evans, Banton en Hammill en te volgen hoe men werkt, hoe composities tot stand komen, hoe ver de improvisaties soms af staan van het typische VDGG-geluid. Blijkbaar heeft men dit soort voorbereidende stappen nodig om uiteindelijk te doen wat men al doet sinds eind jaren zestig.
Het bespreken van de veertien tracks is onzinnig. De algemene sfeer is er niet alleen een van experiment en improvisatie maar ik betrapte mij erop dat ik het gebodene als 'ambient' beschouw. Als achtergrondmuziek terwijl ik met iets anders bezig was. Dat is met een normaal VDGG-album toch vrijwel onmogelijk.
'Alt' geeft zoals gezegd een inkijkje in, volgens Peter Hammill, vooral de linkerhersenhelft van de heren. Vreemd want improvisatie en gevoel zit nu juist rechts. Dat zou betekenen dat het volgens de ratio tot stand gekomen composities zijn. Onwaarschijnlijk. Nou ja hoe dan ook, 'Alt' heeft op z'n minst een functie in de geschiedschrijving van de band en ik heb mij er wel mee vermaakt. Harry de Vries (week 29)
