Wat een week ... CD

PETER HAMMILL - Over (1977)

Verlies en succes ...

... daarmee laten de jaren rond 'Over' zich wel typeren. Peter Hammill, de grote man achter Van Der Graaf Generator, vierde met zijn band toppro- ducties als 'Still Life'. En zijn solocarrière, die parallel liep aan die van VDGG, bereikte met 'Over' een hoogtepunt.
Maar 'Over' was een werk voortkomend uit verdriet. Peter Hammill verwerk- te in acht songs het vastlopen van een langdurige relatie. Intense muziek: van a capella ('This Side of the Looking Glass') naar een volledig bandge- luid ('Crying Wolf'), van de wanhopige schreeuw ('Betrayed') tot de stille snik (overal te vinden), van de dreiging ('On Tuesdays She Used to Do)Yoga') tot de berusting in de finale ('Lost and Found').
Hammill brengt prachtige persoonlijke teksten (maar herkenbaar en troos- tend voor velen in mindere tijden), zichzelf daarbij begeleidend op piano en gitaar, af en toe bijgestaan door vrienden uit het VDGG-collectief, waarbij de vioolbijdragen van Graham Smith een extra vermelding waard zijn.
Peter Hammill zet met 'Over' persoonlijk verlies om in artistiek succes, al zal hij binnen een jaar een nieuwe tegenslag te verwerken krijgen: de defi- nitieve breuk in VDGG. Peter Swart (wat een weken 29 en 30)

Wat een week … CD

Godspeed You Black Emperor! –
Yenqui U.X.O (2002)

Engagement viert de boventoon …

… bij deze post-rockband uit het land der Mounties. Geëngageerd en principieel. Zo willen de wisselende leden van dit project niet met hun achternaam worden vermeld: de muziek is vele malen belangrijker dan de muzikanten, zo stelt men. En men annuleerde ooit een optreden in 013 Tilburg omdat de band erachter kwam dat de koelsissende multinational Pepsi-Cola locatiesponsor was. Naar Gybe! luisteren vergt veel van de luisteraar maar dan heb je ook wat: onheilspellende muziek gedomineerd door symfonische klanktapijten die neergelegd worden door violen, felle gitaren, ronkende keys en dat alles ondersteund maar ook onderbroken door alle kanten op schietende ritmes. Ik wacht ongeduldig op een nieuw album. JoJo (wat een week 51)

Wat een week ... CD

Eloy - Ocean (1977)

Een klassiek verhaal en klassieke symforock ...


... gaan hand in hand op dit meesterwerk van de Duitse band Eloy. In hun hoogtijdagen verkochten ze in Duitsland beter dan Yes en Genesis. Ondanks de complexiteit blijft de muziek vrij toegankelijk, met sfeervolle toetsen- en gitaarpartijen en een sterk ritmetandem. Het album gaat over Atlantis: het mythische land, beheerd door de Griekse zeegod Poseidon. Het ontwikkelde zich tot een paradijselijke wereld en ging ten onder toen de mens zich afwendde in egoïsme en machtswellust. In de teksten volgt Eloy nauwgezet de door Plato opgetekende overlevering. Een klassieker in het genre. Peter Swart (wat een week 51)

Wat een week … CD

Jakko M. Jakszyk –
The Bruised Romantic Glee Club (2006)

Op de valreep van het jaar een ….

… geweldige dubbelaar van Jakszyk, multi-musicus en zanger maar vooral gitarist bij o.a. 21st Century Schizoid Band. Jakszyk smelt symfo, klassiek, ambient, jazz en jazz-rock samen tot prachtige, smaakvolle en melodieuze progressieve rock. Prog waarin de rechterhersenhelft verwend wordt door emotieve composities en autobiografische teksten. Zijn vrienden hadden ook door dat Jakko M. kwaliteit in huis heeft en besloten mee te doen zoals Mel Collins, Robert Fripp, Ian Wallace, Ian McDonald, Dave Stewart, Hugh Hopper, John Giblin, Mark ‘Level 42’ King en Gavin Harrison. Ook koos hij er op schijf twee voor om een aantal persoonlijke progfavorieten van King Crimson, Henry Cow en Soft Machine uit te voeren. Als coverhater hoeft dat voor mij niet al spreekt in zijn voordeel dat de componisten zèlf mee doen en dat het met hoge kwaliteit wordt uitgevoerd. Devies: Kopen!! JoJo (wat een week 50)

Wat een week ... CD

Roger Waters - Amused to Death (1992)

Je hebt van die albums ...


... waar je steeds weer nieuwe dingen in blijft ontdekken. Het beste solo-album van Waters is daar een goed voorbeeld van. Het begint met een monoloog van een Engelse oorlogsveteraan, die verhaalt hoe hij een gewonde kameraad in de loopgraven van WO 1 moest achterlaten. Gevolgd door een kind dat enthousiast vertelt hoe het geniet van oorlog op tv. En dat alles onder het toeziend oog van God en de verbijsterde blik van de aap in de hoek. Een enorm concept over oorlog, geweld en religie met fascinerende geluidseffecten en muzikale diepgang. Roger beperkt zich voornamelijk tot de zang en de vele gastmuzikanten brengen zijn ideeën smaakvol tot leven met daarbij een glansrol voor Jeff Beck.
Peter Swart (wat een week 50)

Wat een week … CD

After Crying - Bootleg Symphony (2001)

Een weldadig bad …

… vormen de albums van het Hongaarse After Crying. Gisterenavond zette ik ‘Bootleg Symphony’ op. Ik weet niet waarom of waardoor maar bij zowel Isildur's Bane als bij After Crying heb ik altijd het gevoel “wat ben ik bevoorrecht dat ik dit in de kast heb staan en naar believen kan beluisteren”. Misschien komt het door het monumentale karakter of het feit dat je steeds weer iets nieuws hoort. Hongaarse kwaliteit met een klassiek randje. Het is tijd voor nieuw werk van deze geweldenaren. 'Show’ stamt immers alweer uit 2003. JoJo (wat een week 49)

Wat een week ... CD

Galaxy-lin - G (1975)

Na het overlijden van Mariska Veres ...

... de Shocking Blue verzamel-CD uit de kast gepakt. En daarna het enige album van Galaxy-lin. Al tijdens het einde van de Shocking Blue periode wilde Robbie van Leeuwen een meer 'progressive rock' kant op. Met Galaxy-lin bracht hij deze wens in de praktijk. De bezetting was opmerkelijk: de gitaar werd ingeruild voor de mandoline, hetgeen in samenspel met sax en fluit een bijzonder originele en heldere klank opleverde. 'G' is een aantrekkelijke combinatie van pop en progrock: pakkende songs en complexe instrumentale stukken met symfo- en jazzrockelementen. Enige nadeel: de elpee was erg kort. Bij de cd-versie is dit gecompenseerd door maar liefst acht bonustracks, maar helaas halen de toevoegingen de overall-kwaliteit naar beneden en daalt het proggehalte aanzienlijk. Dus gewoon na track zes stoppen. Peter Swart (wat een week 49)

Wat een week ... CD

Chroma Key - Dead Air For Radios (1998)

'Creepy' muziek ...


... van favoriet Chroma Key. Een bandnaam voor één persoon: Kevin Moore. 'Dead Air For Radios' was zijn eerste solo-activiteit sinds zijn vertrek bij Dream Theater. Het grote geld heeft hij dus niet verdiend want daarna ging het crescendo met LaBrie c.s. Maar daar is Moore ook niet op uit. Een integere artiest die gaat voor artistieke vrijheid en die niet teveel geknecht wil worden door eisen van het grote publiek en platenbonzen. Deze ongebondenheid uitte zich hier via mystieke muziek, van hoge kwaliteit, met bijzondere ritmes en bovenal een eigen geluid. Dit bouwde hij verder uit op de twee uitstekende albums van Chroma Key die volgden. Een blijvertje die Moore. JoJo (wat een week 48)

Wat een week ... CD

Bruford - One Of A Kind (1979)

Bill Bruford timmerde er lustig op los ...


... eind 70-er jaren. Figuurlijk als figurant op albums van anderen (Steve Howe, Genesis, Annette Peacock), als lid van UK en als middelpunt van zijn eigen Bruford. Letterlijk door zijn creatieve en zeer persoonlijke drum- en percussiestijl. Melodieus en droog (een snaredrum zonder aangespannen snaren). 'One Of A Kind' is de middelste van de drie studioalbums van Bruford. De meest instrumentale van het drietal en de laatste met het weergaloze gitaarspel van Allan Holdsworth. Het werk bestaat uit sfeervolle symfonische composities, gespeeld met perfecte instrumentbeheersing. Virtuositeit die nergens uitmondt in gefreak. Peter Swart (wat een week 48)

Wat een week ... CD

The Enid - Aerie Faerie Nonsense (1977)

Van fluisterend tot bombastisch ...


... zo klonk The Enid, de Engelse symfoband die speelde als een symfonieorkest: magistrale toetsenpartijen van Robert John Godfrey, geflankeerd door de gitaren van Lickerish en Stewart. Een lust voor het oor van degene die niet vies is van klassieke muziek uit de Laat Romantiek. Het album heeft iets sprookjesachtigs: het epische nummer 'Fand' bijvoorbeeld, geïnspireerd door het Keltische liefdesverhaal over elfenkoningin Fand. De bandnaam 'Enid' vindt trouwens ook zijn oorsprong in de Keltische mythologie. Peter Swart (wat een week 47)

Wat een week … CD

Pär Lindh and Björn Johansson – Bilbo (1996)

Lieflijke tonen …


… die laat Lindh doorgaans niet horen op zijn albums. Zijn muziek kent normaal gesproken veel power, keyboardgeweld, razendsnelle breaks en onverwachte overgangen. Maar niet op het op Tolkien geïnspireerde ‘Bilbo’. Dat werkstuk wordt gekenmerkt door rustige, zorgvuldig opgebouwde composities in de traditie van bijv. Mike Oldfield. Je waant je in Tolkien’s sprookjeswereld en daar draagt de hoes ook aan bij. Zo’n hoes waar je naar kan blijven kijken en steeds weer verwacht dat er een trolletje de hoek om komt. Heerlijk album voor de herfst en de donkere winter. JoJo (wat een week 47)

Wat een week ... CD

Alquin - Mountain Queen (1973)

In een zwarte hoes ....

.... zit een volledig grijsgedraaide elpee. Momenteel is Alquin weer volop in actie en hoe 'lekker' het huidige werk ook klinkt, hun hoogtepunt blijft toch 'Mountain Queen'. Met het uit duizenden herkenbare, staccato gespeelde orgelintro van 'The Dance'. Met uitgesponnen gitaarsolo's, prachtige blaasduetten en sfeervolle zang. Swingende tijdloze prog.
Peter Swart (wat een week 46)

Wat een week … CD

Anekdoten – Waking the Dead, Live In Japan (2005)

In de studio al geweldenaren …


… maar wat ze live laten horen slaat qua emotie, ‘drive’ en hoeveelheid mellotron alles. Een puik op elkaar ingespeelde band laat een sound horen die, ondanks referenties aan het verleden, uniek is. Laat een paar akkoorden horen en je herkent Anekdoten. Eén minpunt. De prima opnames geven prijs dat er live sprake was van een kale entourage. Het lijkt alsof er een Japanner of vijftig in de zaal zat – dat sluit ik ook niet uit – die nogal lauw reageren en flauwtjes klappen. Dat irriteert mij. Verder een toprelease. JoJo (wat een week 46)

Wat een week ... CD

Camel - Dust and Dreams (1991)

Go West ...



Na 'Stationary Traveller' (1984) bleef het muzikaal jarenlang stil rond Camel. Er waren juridische conflicten en Andy Latimer verhuisde naar de Verenigde Staten. Hij vocht terug met het mooie 'Dust and Dreams', een conceptalbum, geinspireerd door het boek 'The Grapes of Wrath' van John Steinbeck. Over de gigantische stofstormen die in de dertiger jaren het zuidcentrale deel van de VS (de Dust Bowl) troffen. De daarop volgende armoede deed velen besluiten het geluk in het westen (California) te gaan zoeken. Prachtige gitaarmuziek, een emotioneel duet in 'Rose of Sharon' en een intrigerende verbeelding van storm en ander noodweer. Camel was weer helemaal terug. Peter Swart (wat een week 45)

Wat een week ... CD

The Devin Townsend Band - Synchestra (2006)

Een album met therapeutische waarde.



In mijn vak wordt ‘muziek' soms binnen een therapie gebruikt. ‘Synchestra' zou ‘hersenspoelend' en louterend kunnen werken bij bepaalde psychische klachten. Bij anderen ontstaan er wellicht klachten door. Niet bij mij. Het is een briljant werkstuk met een perfecte balans tussen relatieve rust en georchestreerde gekte. JoJo (wat een week 45)

Wat een week … CD

Wicked Minds - Witchflower (2006)

Een mooie jaren 60 hoes …

… met daarin Italiaanse vintage prog gedomineerd door het heerlijke karakteristieke geluid van het Hammond Organ en prima composities gespeeld met een heerlijke drive. De fenomenale opener ‘Through My Love’ staat model voor de kwaliteit van de andere elf tracks. Er is een live DVD als tweede schijf toegevoegd waarop Wicked Minds laat zien en horen ook op het toneel haar mannetje meer dan te staan. JoJo (wat een week 44)

Wat een week ... CD

Steve Hackett - Voyage of the Acolyte (1975)

Mysterieus ...



Steve heeft na zijn Genesis-tijd een rijk en gevarieerd oeuvre opgebouwd, maar mijns inziens zijn solodebuut nimmer overtroffen. Alles straalt mysterie uit: de thematiek (de muzikale verbeelding van de Tarot), het samenspel van gitaar en dwarsfluit, de Hackettiaanse solo's, Steve's eerste zangpoging op 'The Hermit', de hemelse stem van Sally Oldfield en het magistrale slotthema (met hulp van Mike en Phil). Het verwondert me niets dat de meeste opnames plaats hebben gevonden in de nachtelijke uren. Peter Swart (wat een week 44)

Wat een week ... CD

Dream Theater – Six Degrees of Inner Turbulence (2002)

Authenticiteit had deze band gevonden ...


... op dit meesterwerk uit 2002 dat zijn weg toen al vond naar mijn ‘Progtop 40 Aller Tijden’ (zie Previous Post Oktober 2006) en daar nog steeds overtuigend op prijkt. Daarna volgde zwalkend beleid via de armoedige metal/hard rock van ‘Train of Thought’ en de symfokitsch van ‘Octavarium’. Terug naar de eigen bron heren, daar valt nog veel oorspronkelijkheid te tappen. JoJo (wat een week 43)

Wat een week ... CD

Anthony Phillips - Wise After the Event (1977)

Wat doet die eekhoorn toch op de hoes?


Op de schitterende hoes van Peter Cross vind je allerlei verwijzingen naar de prachtige balladachtige songs op deze tweede soloplaat van ex-Genesis gitarist Anthony Phillips. Fraaie composities vol (vooral akoestische) gitaren, keyboards en fragiele zang. Ant's stem breekt op 'Now what are they doing to my little friends?' De rillingen lopen over je rug. In 'Regrets' een orkestratie, waarmee hij vooruit loopt op zijn latere orkestwerk 'Tarka the Otter'. Op de cd-versie is het nummer 'Squirrel' (b-kant van de single uit deze periode) als bonus toegevoegd. Vandaar.
Peter Swart (wat een week 43).

Wat een week ...CD

Pure Reason Revolution – The Dark Third (2005)

De sticker zegt "London's own mini-Floyd" ....


…. maar die vergelijking gaat maar zeer zelden op. Ik hoor The Beatles en The Beach Boys maar PRR valt vooral op door eigenheid in melodieuze songs. Gelardeerd met vreemde geluiden, soundscapes, voorzichtig experiment en een kraakheldere productie. Al zijn de tracks wat eenvormig en ligt concentratieverlies op de loer JoJo (wat een week 42).