Wat een week ... CD

PIERRE MOERLEN'S GONG - Downwind (1979/2010)

Weinig te maken ... 

  ... muzikaal althans, met de nog steeds bestaande spacey oerversie van Gong. Maar omdat drummer/percussionist Pierre Moerlen deel uitmaakte van de jazzrockperiode van Gong (met o.a. 'Shamal' uit '76 en 'Gazeuse' uit '77) besloot hij ooit om deze naam te hanteren.
De in 2005 helaas overleden Moerlen liet op dit eerste soloalbum goed horen hoe belangrijk hij was in die jazzgeneratie van Gong. Voornaamste stijlkenmerk is dat zelfs de melodielijnen door percussie worden beinvloed en natuurlijk dat jazzrock ongelijk is aan spacerock. Deze remaster is gewoonweg een geweldig werkstuk, uitgezonderd de uit de toon vallende opener 'Aeroplane'. Vooral de ruim 11 minuten 'Downwind' zijn briljant met bijdragen van Steve Winwood en Mike Oldfield. Kippenvel ook bij het introverte 'Emotions' en 'Xtasea'.
'Pentatine' uit 2002 was Moerlen's laatste werkstuk. Al zijn kompanen zijn nog steeds lovend over hem. Over de doden niets dan goeds maar hij verdient het ook want hij zette een pendant van jazzrock neer die zijn herkenbare handtekening heeft. Harry de Vries (wat een week 50)

Wat een week ... CD

STEVE HACKETT - Genesis Revisited: Live (2013)

Is dat nu nodig  ... 

… alweer een compilatie van Genesis-composities van Steve Hackett en dan ook nog live 'at the Hammersmith' uitgevoerd? Dat was mijn aanvankelijke gedachte. Inmiddels zeg ik: “wat een genot, deze live-verzameling van Genesis-favorieten!”
Met 'Genesis Revisited II' presenteerde meestergitarist Hackett in 2013 het vervolg op 'Genesis Revisited' (1996). Hoewel op de kwaliteit niets valt aan te merken was het flets en onevenwichtig, vooral door de veelheid aan vocalisten. Om de typische Genesis-sfeer tot zijn recht te laten komen is het vocale ingrediënt essentieel. De sfeer die Gabriel en later Collins wisten te creëren, vormde de spreekwoordelijke deksel op de instrumentale Genesis pot. In tegenstelling tot de studio-versies van 'Genesis Revisited', is Hackett live consistenter te werk gegaan en heeft de meeste zangpartijen uitbesteed aan één vocalist: Nad Sylvan. Een gouden zet want Sylvan weet de briljante muziek zodanig te completeren dat de sprookjesachtige sferen van vroeger worden opgeroepen en de emotionele essenties van de stemmen van Gabriel en Collins voelbaar zijn. Hiermee brengt hij die typische surrealistische Genesis-ervaring tot leven.
Op het album (3 CD/2 DVD) staan ook enkele dissonanten omdat daar geen vocale consistentie is. Zo combineert drummer Gary O’Toole á la Collins enkele keren zijn slagwerk met zang en dat is geen succes. Ook passeert een aantal zeer bekende gastvocalisten de revue: stuk voor stuk geweldige zangers maar hun stemmen synchroniseren niet met de muziek.
Composities als 'Watchers of the Skies', 'The Musical Box', 'Dancing with the Moonlit Knight', 'Firth of Fifth' en vooral 'Supper’s Ready' zorgen door de inbreng van Nad Sylvan dat het alledaagse, aardse bestaan even ontstegen kan worden: nog steeds, pakweg 40 jaar na dato ... Henk Vermeulen (wat een week 49).

Wat een week ... CD

GENESIS - The Lamb Lies Down on ... (1974/2007)

Aangestoken door ... 

  ... de recente releases van Steve Hackett werd het weer eens tijd voor herbeluistering van de Genesis catalogus. Dit weekeinde was 'The Lamb Lies Down on Broadway' aan de beurt, het album dat ik op 24 februari 1975 live onderging in Carré in Amsterdam. Gezeten 'Galerij, Stoel 61'. En op 11 april 1975 nogmaals in Ahoy. Twee grandioze concerten, verankerd in het trommelvlies, gebrand op het netvlies.
'The Lamb' is een meesterwerk en de zwanenzang van Peter Gabriel. Op het hoogtepunt vertrekken bij een band is zo gek nog niet. Al maakte Genesis daarna zeker nog vier hoogstaande albums. Maar het was wel anders zonder die karakteristieke stem en gekte van Gabriel.
Het dubbelalbum dat verhaalt over Rael kent alleen maar hoogtepunten, drieëntwintig tracks lang. Dompel je onder in 'Fly On a Windshield', 'Carpet Crawler', 'The Chamber of 32 Doors' (rillingen ....), 'Lillywhite Lilith', 'Anyway' en ga zo maar door. Onovertroffen en na bijna veertig jaar nog steeds fier overeind staand. Een baken in de proghistorie, een ijkpunt in vele levens, in ieder geval in dat van mij. Harry de Vries (wat een week 48)

Wat een week ... CD

BRIAN AUGER'S Oblivion Express (1970/1999)

Ooit inspiratiebron ... 

  ... voor Keith Emerson, deze Brian Auger, de man die vanaf de jaren zestig tot op de dag van vandaag een stroom aan albums het licht liet zien waaronder dit sterke 'Brian Auger's Oblivion Express'.
Als je Auger tekeer hoort gaan op o.a. zijn Hammond Organ kun je je bijna niet voorstellen dat de man autodidact is. Geweldige solo's trekt hij uit zijn instrumenten zoals in opener 'Dragon Song' en, briljant, in de ruim elf minuten van 'Total Eclipse'. Het experiment schuwt Auger binnen zijn jazzrock niet, zoals te horen valt in het afsluitende titelnummer. Ook heeft de man altijd sterke kompanen tot zijn beschikking en dat zijn hier Robbie McIntosh (drums), Barry Dean (bass) en Jim Mullen (guitars).
In de loop der tijd is Auger's jazz rock opgeschoven naar lounge-muziek en, samen met zijn dochter, soft-jazz. Dat is jammer maar er is een tiental albums dat in deze zelfde jazz-rock traditie staat. Genieten! Harry de Vries (wat een week 47) 

Wat een week ... CD

IL CERCHIO D'ORO - Dedalo e Icaro (2013)

De stroom ...

  ... Italiaanse prog- en symfobands blijft maar aanzwellen. Al hebben we bij Il Cerchio  d'Oro wel van doen met een band die al sinds half jaren '70, weliswaar met periodes van inactiviteit, bestaat. Een vorig album 'Il Viaggio di Colombo' uit 2008 werd bijvoorbeeld op Proglog AFTERglow besproken.
Ook nu hebben deze mannen een sterk en aangenaam wegdraaiend progressief album gemaakt waarbij de aanstekelijke composities, de technische uitvoering - let vooral op het heerlijke orgel en de Mellotron van Franco Piccolini en het prima drumwerk van Gino Terribile - in het oor springen. De zang is niet altijd even sterk maar het hindert niet en geeft een rafelig, emotievol randje aan de acht composities. In een vorige review associeerde ik passages met Supersister en Alquin. De eerste referentie is op dit nieuwste album niet meer aanwezig maar Alquin en vooral PFM doemen herhaaldelijk op.
Il Cerchio 'd Oro maakte wederom een prima werkstuk. Het hoorbare spelplezier zal er denk ik voor zorgen dat ze nog wel een tijdje doorgaan. Mooi zo. Harry de Vries (wat een week 46)

Wat een week ... CD

IL TEMPIO DELLE CLESSIDRE - alieNatura (2013)

Deze Italianen zetten ...

  ... de stijgende lijn voort met 'alieNatura'. Ontving het titelloze debuut uit 2010 al lovende woorden, dat is nu niet anders. Wel wisselde men tussentijds van zanger. Naast zangeres Elisa Montaldo verzorgt Francesco Ciapica nu de Italiaanse vocalen.
Il Tempio delle Clessidre - men grossiert in De Laars nu eenmaal in lange, niet altijd even handige namen - maakt symfonische rock in de oude traditie maar weeft er her en der nieuwe progressieve elementen doorheen. Het klinkt dus niet uitsluitend als retro. Soms zijn er associaties met IQ. Daarnaast zijn de muzikaal-technische en compositorische kwaliteiten van de vier mannen en een vrouw hoogstaand en speelt men zo strak als een rechte lijn. Bovendien is het album gehuld in een heerlijke volle, dynamische produktie.
Er zijn een paar draaibeurten nodig om alles op z'n plek te laten vallen maar daar houd ik wel van en dan vormen 'Senza Colori' en het kwartier 'Il Cacciatore' de hoogtepunten in een sterk geheel. Harry de Vries (wat een week 43).

Wat een week ... CD

SOORD/RENKSE - Wisdom of Crowds (2013)

Synergetisch en daardoor ...

... meer dan uitstekend, dit eerste album van het samenwerkingsverband tussen Bruce Soord en Jonas Renkse. Soord kennen wij als oprichter en centrale man binnen The Pineapple Thief. Jonas Renkse als bron en zanger van de progmetalband Katatonia.
Met dit curriculum is meteen duidelijk gemaakt wat voor muziek op 'Wisdom of Crowds' kan worden aangetroffen namelijk progressieve rock met de bedachtzaamheid van deThief en de intensiteit van Katatonia. Aan dit weldadige gerecht zijn nog wat experimentele ingrediënten en een ambientsaus toegevoegd en wat je dan proeft is geweldig.
Uitschieters zijn voor mij opener 'Pleasure', het titelnummer en het met een voor mij persoonlijk imponerende tekst gezegende 'The Centre of Gravity' maar alle negen tracks staan als een huis. Let op ... er valt een 'ghost track' te ontwaren.
Het heeft even geduurd maar er is gelukkig weer een kanshebber voor de onvermijdelijke eindejaarslijst geboren. Een 'peak experience' dus.
Harry de Vries (wat een week 41)

Wat een week ... CD

SOUND OF CONTACT - Dimensionaut (2013)

Is het vervelend ...

... als je steeds vergeleken wordt met je beroemde vader? Ik vermoed van wel, het gaat immers om je eigen kracht. Simon Collins, de zoon van Phil, lijkt er echter niet onder te lijden. Sterker nog, hij brengt het juist onder de aandacht en lift op die manier met zijn band Sound of Contact mee op de naam van zijn verwekker.
De vraag is natuurlijk wel of deze band ook succesvol zou kunnen zijn zonder deze 'exposure'. Ik schat dat positief in aangezien de band sterke, moderne progressieve rock laat horen, prima geproduceerd en met een goede balans tussen complexiteit en relatief gemakkelijk in het gehoor liggende melodielijnen.
Track 2 'Cosmic Distance Ladder' kan niet anders dan een livekraker zijn, met wervelend drumwerk van Collins, een pompend ritme en met referenties aan Rush, een band die ook al opdoemt luisterend naar de twintig minuten 'Möbius Slip Part One-Four'. Is er iets van Genesis te bespeuren in de 12 tracks? Jazeker, met name sporen uit de tijd van 'Trick of the Tail', 'Wind and Wuthering' en ook 'Duke'.
Sound of Contact heeft met 'Dimensionaut' een prima debuut afgeleverd waarmee men, zoals het hoort, op eigen benen kan staan. Dat de naam 'Phil Collins' dan af en toe valt is mooi meegenomen voor deze jonge honden. Harry de Vries (week 40) 

Wat een week ... CD

HOT HEAD SHOW - Respect (2013)

Eén van de meest 'weirde' ...

... albums van de laatste jaren, 'Respect' van de Engelse band Hot Head Show, bestaande uit gitarist en zanger Jordan Copeland (de zoon van Stewart Copeland van The Police en Sonja Kristina van Curved Air), drummer Maxwell "Betamax" Hallett en bassist Jonah Brody.
De band wordt omschreven als "mind-bending art-pop, avant-jazz, flamenco-punks". De genoemde stromingen komen inderdaad in de tien tracks van dit tweede album voorbij, al dekt 'avant-gardistisch' het best de intrigerende en imponerende lading. Er zijn veel referenties maar qua sfeer, absurdisme en teksten komt de muziek nog het meest in de buurt van Frank Zappa/Captain Beefheart, Faith No More, Nick Cave en, op aspecten, bij John Zorn.
De waardering 'geweldig' is niet overdreven. Het geheel scheurt voorbij, je wordt van de ene emotie in de andere gekieperd, de band laat je alle hoeken van de kamer en het muziekspectrum zien en toch klinkt het trio bovenal eigenzinnig. Minpunt: het geheel duurt maar 35 minuten. Ik ga geen tracks bespreken want met de titel van de afsluiter 'The Unbearable Lightness of Bang' is alles gezegd. Harry de Vries (wat een week 39)

Wat een week ... CD

PSYCHO PRAXIS - Echoes from the Deep (2012)

Aangename verrassing ...

... dit door Black Widow Records uitgebrachte debuutalbum van de Italianen van Psycho Praxis 'Echoes from the Deep', al zou de titel 'Echoes from the Past' de lading nog beter dekken. Als het jaartal 2012 niet zou zijn vermeld zou ik zweren dat het album uit de jaren 70 stamt. Retro-prog dus maar wel van uitstekende kwaliteit.
De zes tracks van dit kwintet refereren aan de Canterbury sound en dus her en der echo's van Soft Machine en Hatfield and the North maar ook Van der Graaf Generator en zelfs Traffic, in de prachtige compositie 'Hoodlums', klinken door. En door de dwarsfluit van Andrea Calzoni ook Jethro Tull, zoals in 'Noon'. Het heerlijk stuwende orgelwerk van Paolo Tognazzi maakt het retrosfeertje compleet.
Biedt de band ook iets eigens? Nee, eigenlijk niet. Is dat erg? Nee, niet als het deze kwaliteit bevat, zowel technisch, productioneel als compositorisch. Harry de Vries (wat een week 38)

Wat een week ... CD

PETER GABRIEL  - Plays Live (1983/2006)

Volgende week ...

... treedt Peter Gabriel weer eens op in Nederland. Enigszins onduidelijk wat zijn setlist zal zijn. Toch niet die covers? Of toch een integrale uitvoering van 'So'? Nieuw werk zal het niet zijn want hij heeft al lange tijd niets meer opgenomen. Daarom terug in de tijd.
'Plays Live' is een fenomenaal live-album, waarvan ik de setlist ooit zelf mocht aanschouwen tijdens Torhour/Werchter. Een band op zijn top met David Rhodes, Larry Fast, Jerry Marotta, Tony Levin en de meester zelf. Briljante soms enigszins mystieke uitvoeringen van o.a. 'The Rhythm of the Heat', 'Family Snapshot', 'Intruder', 'San Jacinto', 'Humdrum', 'Shock the Monkey' en ga zo maar door.
Wat ik nooit heb begrepen is waarom de tracklist op de CD-release van een aantal jaren terug afwijkt van het dubbelvinyl dat in 1983 werd uitgebracht. Er missen tracks en nummers staan in een andere volgorde. Vreemd en onnodig. Ik beroep mij dan ook regelmatig op deze dubbel-LP: een onovertroffen liveregistratie van een bijzondere artiest. Harry de Vries (wat een week 37)

Wat een week ... CD

COPERNICUS  - Worthless! (2013)

Een lichte wending ...

... is waar te nemen op dit nieuwe en sterke album van de avant-garde dichter en muzikant Copernicus. Die conclusie trok ik pas enige tijd na ontvangst van deze promo want het doorgronden van Copernicus' muziek neemt altijd tijd in beslag.
Wat is er niet veranderd? De filosofisch getinte teksten, vaak verwijzend naar de Quantum Mechanica - de eerste track gaat hier weer over - en non-existentialistische uitspraken dat de werkelijkheid niet bestaat ("you are not your body", "there is no you", "nothing will ever exist"). Leuk voor aan de borreltafel maar in de praktijk kun je er niet zoveel mee, al scherpen dat soort gedachte-excercities de geest waar het gaat om het geheim van de homo sapiens en zijn context. Ook het experiment is er nog steeds.
Wel veranderd is de uitvoering en daarmee de sfeer van de muziek, die rustiger is, landerig soms, broeierig, nog steeds geënt op de jazz maar ingetogener. Deze wending bevalt mij wel. Het biedt de mogelijkheid om dit album ook op te zetten waar mijn huisgenoten bij zijn. Dat hoefde ik bij de vorige, overigens ook uitstekende, albums niet te proberen. Een aanrader. Harry de Vries (wat een week 36)

Wat een week ... CD

PINK FLOYD  - The Wall (1979)

Gisteravond in de Arena ...

... Roger Waters gezien met zijn fenomenale uitvoering van Floyd's 'The Wall'. Voor mij de vierde keer. Pink Floyd in Dortmund en Londen in 1980 en tijdens deze solotoer, bestaande uit inmiddels 212 uitvoeringen, in Arnhem in 2011 en nu dus in Amsterdam.
Wat een indruk maakte dit tijdloze werkstuk wederom. Door de sterke muzikaal-technische uitvoering van zijn band, door het spelplezier van Waters zelf, die afgelopen zaterdag 70 werd, door de geweldige show met prachtige animaties, foto's en films, door ontploffingen, het vliegende varken en het overscherende vliegtuig, de opgeblazen karakters uit het verhaal en de opbouw en destructie van de muur.
Maar wat het meest blijft hangen is de boodschap over niet te vertrouwen regeringen, over totalitaire regimes, over de soldaten en onschuldige burgers die de dood in worden gestuurd door 'onze' leiders. "Mother, should I trust the government? NO FUCKING WAY", schreeuwt Waters. Helaas een tijdloze boodschap want de mens lijkt onverbeterlijk. Macht corrumpeert immers. Wie zegt dat er geen protestzangers meer zijn: luister naar Waters en denk na over wat hij te zeggen heeft en vooral: doe er wat mee!! Harry de Vries (wat een week 35)

Wat een week ... CD

JUDY DYBLE  - Flow and Change (2013)

Wederom een prachtig album ...

... van Judy Dyble, de eerste zangeres en mede-oprichter van Fairport Convention. Terwijl voorganger Talking with Strangers hier ook al een lovende review ontving.
Met 'Flow and Change' gaat Dyble voort op hetzelfde pad al is het album wat ingetogener dan zijn voorganger en vormt het nog meer één geheel. Het is dan wel geen concept-album maar gemeenschappelijk thema van de tien songs lijkt toch wel de 'flow' van het leven met zijn pieken en dalen, het ouder worden en de dingen die voorbijgaan. Niets blijft immers hetzelfde. Een typisch romantisch thema, nostalgisch maar mooi en sfeervol uitgevoerd in een folky, soms jazzy setting en met die nog steeds zo engelachtige stem van Dyble
Dyble wordt hier, naast vele anderen, ondersteund door producer en medecomponist Alistair Murphy, Matt Malley (ex-Counting Crows), Pat Mastelotto (King Crimson) en Juliane Regan (All About Eve). Moet ik er tracks uitlichten? Nee, alles is even sterk, tot aan de perfect bij de muziek passende hoes aan toe. Harry de Vries (wat een week 34)

Wat een week ... CD

EARTHWORKS  - Sound of Surprise (2001)

Gestopt met live-optredens ...

... na ruim veertig jaar zwerven over de gehele wereld met Yes, Genesis, King Crimson, solo en vanaf 1987 met Earthworks: Bill Bruford, de legendarische drummer die ik ooit in Carré, half jaren '70, samen met Phil Collins een glansrol op de drums zag vertolken tijdens 'The Lamb Lies down on Broadway' van Genesis.
Het was voor mij dan ook wennen toen Bruford opschoof naar de jazz-rock en uiteindelijk de jazz van Bruford's Earthworks. Langzamerhand viel ook deze 'switch' van Bruford voor mij op z'n plaats, die technisch zo perfecte drummer die het gevoel nooit uit het oog verliest en wiens creativiteit op de kit geen grenzen kent.
Op 'Sound of Surprise' is de band met een traditionele jazzbezetting (drums, bas, piano en saxofoon) in topvorm met negen spanningsvolle composities, Bruford die het complexe geheel bij elkaar houdt en een excellerende Steve Hamilton op piano. Bruford is duidelijk te vroeg gestopt. Kan mij niet voorstellen dat hij leven in de luwte lang volhoudt.
Harry de Vries (wat een week 33)

Wat een week ... CD

KOMPENDIUM  - Beneath the Waves (2013)

Geen supergroep maar ...

... gezien het tijdelijke karakter is Kompendium een superproject met een imposante namenlijst: Steve Hackett, Gavin Harrison, Troy Donockley, Mel Collins, Jakko Jakszyk, Nick Beggs, Nick Barrett, John Mitchell, Steve Balsamo en Francis Dunnery om er maar een paar te noemen.
Normaal heb ik het niet zo op dit soort los-vast-erupties maar wat het door Rob Reed (Magenta) geinitieerde en geproduceerde Kompendium laat horen is niet mis. Prachtige produktie, uitgebreide promotie ondersteund door mooie trailers en twaalf sterke tracks.
Het project laat een perfecte synergie horen tussen symfonische rock, progrock, klassieke muziek en Keltische folkrock. Het indrukwekkendst komt dat tot uiting in openingsnummer 'Exordium' met verschillende elkaar afwisselende melodielijnen, gitaarstrepen van Hackett, aanstekelijke thema's, koorzang, prachtige orchestrale arrangementen en sterke leadzang door Angharad Binn en Balsamo. Kortom, ik kom superlatieven te kort. Harry de Vries (wat een week 32)

Wat een week ... CD

DIALETO  - The Last Tribe (2013)

Braziliaans powertrio ...

... dit door Moonjune Records aan de haak geslagen Dialeto. Het promovel spreekt over "a take no prisoners progressive rock steamroller" en met die typering kan ik goed leven want het is inderdaad een TGV die door de kamer dendert.
Bandleider Nelson Coelho zet met zijn stevige maar virtuoze gitaarspel de lijnen uit en wordt daarbij ondersteund door de sterke en energieke ritmesectie van Jorge Pescara die via zijn touchguitars de baslijnen neerzet en door Miquel Angel die de drums teistert. De tien tracks refereren aan de 'Discipline'-generatie van King Crimson maar soms doemt ook Bruford Levin Upper Extremities op, al haalt Dialeto dat hoge technische niveau net niet.
In ieder geval knalt het in een afschuwelijke hoes gestoken album de gehoorgang in met als uitschieters opener 'Windmaster', 'Dorian Grey' en 'Unimpossible'. Een Zuid-Amerikaanse verrassing dit Dialeto. Muziek voor als afreageren noodzakelijk is. Harry de Vries (wat een week 31)

Wat een week ... CD

LITTLE FEAT  - Waiting for Columbus (1978/'02)

Een van de beste live-albums ...

... ooit, dit legendarische dubbelalbum 'Waiting for Columbus' van Little Feat, opgenomen op diverse locaties vlak voor het overlijden van Lowell George.
Weliswaar geen progressieve rock in de strikte zin van het woord maar 'progressief' was en is deze band wel door de unieke sound, de vreemde samenzang van Paul Barrere en George en de bijzondere fusion van rock, country, jazz en blues. Bovendien bezat de band een briljante ritmesectie met de helaas overleden Richie Hayward op drums, Kenny Gradney op bass en Sam Clayton percussie. Muziek die op een feestje altijd voor hilarische verwarring zorgde. Feestgangers wilden direct dansen op 'Dixie Chicken' of 'Oh Atlanta'  maar als men het probeerde lukte het niet. De dansvloer stroomde snel leeg.
Onovertroffen uitvoeringen van 'Fat Man in the Bathtub', met een excellerende Bill Payne op keyboards, van 'Old Folks Boogie', 'Time Loves a Hero', 'Red Streamliner' en het wervelende 'Day at the Dog Races'. Wat een band! Harry de Vries (wat een week 30)

Wat een week ... CD

TRAFFIC  - The Low Spark of ... (1971)

Na een wervelend ...

... en geinspireerd concert van Stevie Winwood met een imponerende band tijdens North Sea Jazz te hebben meegemaakt, kwam 'The Low Spark of High Heeled Boys' de dagen erna al snel op, in dit geval, de draaitafel.
Tijdens het concert speelde Winwood geen solomateriaal maar richtte hij zich op de door hem gecomponeerde klassiekers van The Spencer Davis Group, Blind Faith en natuurlijk ook Traffic. Bij 'Dear Mr. Fantasy', refererend aan zijn overleden kompaan Jim Capaldi, liepen de rillingen over mijn lichaam. 'Light Up or Leave me Alone' swingde de pan uit en het spelen van 'The Low Spark ...'  leverde voor mij het toefje op de al zo smakelijke taart.
Traffic, een unieke band, met een uniek geluid waarvan de helft van de leden al is overleden. Stevie Winwood is echter 'alive and kicking' en houdt op deze manier de Traffic-catalogus ook springlevend. Harry de Vries (wat een week 29)

Wat een week ... CD

FLASH - Featuring Bennett & Carter (2013)

Degelijke muziek ...

... met classic rockelementen en progressive rockinvloeden. Alsof oerleden Ray Bennett (bass, lead guitar) en Colin Carter (rhythm guitar, vocals) de oude fans tevreden willen stellen en tegelijkertijd ook nog nieuwe zieltjes willen winnen. En dat allemaal zonder de recent overleden oprichter van Flash en ex-Yes lid Peter Banks.
Flash bracht ooit in 1972 drie albums uit: 'Flash', 'In the Can' en 'Out of our Hands' die in de overlevering mythische proporties kregen maar welbeschouwd niet meer dan technisch okay en compositorisch aardig waren. Sinds enige tijd pakken Bennett en Carter de draad weer op en leveren een energiek album af, dat lekker wegdraait, vrij stevig klinkt en goede composities met doorgaans een goede melodielijn bevat. Er staat zelfs een cover van Nine Inch Nails 'Hurt' op.
Hoewel ik ook nu niet van de daken zal schreeuwen dat dit album onmisbaar is, is het een prima comeback. Een comeback die in mijn oren betere muziek oplevert dan de zeventiger jaren albums van Flash. Harry de Vries (wat een week 28)