WAT EEN WEEK ... BOX            

JOHN  WETTON  - Concentus (2024) 
 

De Live Collection Volume 1  ...            
    

 

 

 ... van John Wetton bestaat uit 10 CD's met liveconcerten in de periode 1994-1997 o.a. in Japan, Argentinië, USA en ook Nederland en wel in Paradiso Amsterdam (april 1997). De box is prachtig vormgegeven en verzorgd inclusief een uitgebreid boekje met daarin een toelichting op Wetton en zijn optredens.
De box biedt een staalkaart van zijn oeuvre, niet alleen van zijn solowerk maar er zijn ook liveopnames opgenomen met tracks van King Crimson (o.a. 'The Night Watch' en 'Starless'), Asia (o.a. het onvermijdelijke 'Heat of the Moment') en UK (o.a. 'In the Dead of Night' en 'Rendez Vous 6.02', deze laatste al even onvermijdelijk). Het is een omvangrijke verzameling die met name interessant is voor de echte fan van Wetton. Nu ben ik dat zeker maar zit ik te wachten op o.a. 7 live uitvoeringen van 'The Smile Has Left Your Eyes' en 6 uitvoeringen van 'The Heat of The Moment'? Veel andere tracks staan ook in de reprise. Kortom, het is allemaal wat veel. De geluidskwaliteit is redelijk tot goed te noemen al kun je horen dat niet alle concerten even professioneel zijn opgenomen. Waarschijnlijk omdat op dat moment het plan in het geheel niet bestond het uit te geven. Bovendien is er geen remastering overheen gegaan. Ik zou wat dat betreft eerder de box 'An Extraordinary Life' willen aanbevelen met al zijn soloalbums in een geremasterde versie.
'Concentus' is een welverdiend en mooi eerbetoon aan een belangrijke zanger en bassist in de prog- en symfoscene en het zal zijn dierbaren goed doen. Wat mij betreft had de box echter wat minder uitgebreid mogen zijn. En dan is dit nog maar Volume 1 ... Harry de Vries (wat een week 06)

WAT EEN WEEK ... CD            

 

FOCUS  - Focus 12 (2024) 
 

Net op tijd voordat ...            
    

 

 ... Focus op een langverwachte toernee naar Amerika ging - samen met Martin Turner's Wishbone Ash en Asia - kwam dit album uit. Een ideale gelegenheid om het nieuwe album te promoten. Het viertal - Thijs van Leer, Pierre van der Linden, Menno Gootjes en Udo Pannekeet - is inmiddels weer terug in eigen land. 
Voor een band die al sinds 1969 bestaat is een twaalfde loot aan de boom niet al teveel. Misschien dat daardoor de inspiratie nog niet op is en men in staat is om een uitstekend werkstuk af te leveren waar geen sleet op zit. De relatieve jongelingen - Menno Gootjes en Udo Pannekeet, die beiden ook de produktie voor hun rekening namen - zouden daar ook weleens een belangrijke oorzaak van kunnen zijn. Die houden de boel vanuit een andere invalshoek scherp.
Het album opent met 'Fjord Focus', een track met die typische Focus sound maar wel steviger aangezet dan we van de band gewend zijn. Ik vind de mix overigens wat rommelig klinken maar dat geldt gelukkig alleen voor deze opener. Integraal wordt er excellent gespeeld: indrukwekkende solo en ondersteunende gitaarpartijen door Gootjes, pompend maar ook subtiel baswerk van Pannekeet, heerlijk toets- en fluitwerk door Van Leer en machtig maar ook ingetogen drumwerk van Van der Linden. De tien tracks bestaan zoals altijd uit een melting pot van rock, vleugje jazz en klassiek. Uitschieters zijn voor mij het deels geimproviseerde en wat psychedelische 'Meta Indifinita', een primeur in de historie van de band, en de fusion in 'All Aboard' al mogen de subtiele, emotievolle Satie-achtige piano composities er ook zijn.
Focus heeft een uitstekend album, getooid in een prachtige Roger Dean hoes, afgeleverd waarvan ik hoop en aanneem dat de band een aantal tracks in de live setlist zal opnemen. Daar kijk ik naar uit. Harry de Vries (wat een week 05)

WAT EEN WEEK ... LP            

 

BRIAN ENO  - Foreverandevernomore (2022) 
 

Grondlegger van ...            
    

 

 ... de ambient music, zo mogen we producer en muzikant Brian Eno toch wel noemen. Op z;n minst één van de grondleggers met o.a. zijn 'Music for Airports' en 'Music for Films' beide uit 1978.
Het album 'Foreverandevernomore' - zijn 28ste werkstuk - had ik al een aantal keren in handen gehad maar de prijs van de LP schrok mij af. Uiteindeljjk als adept van Brian Eno toch aangeschaft en dat stelt mij niet teleur. Eno schildert nog steeds met klanken. Muziek om weg te dromen, na te denken over de geneugten en minder mooie kanten van het leven op aarde. Eno zingt zelf op dit album - een unicum - op een dromerige, uitstekend bij de muziek passende wijze en wordt op vocalen bijgestaan door o.a. zijn dochter. Van de 10 tracks springen vooral het prachtige met viool gelardeerde 'Inclusion', het met een mystieke sfeer gezegende 'These Small Noises' en afsluiter 'Making Gardens Out of Silence' eruit.
De teksten handelen over Eno's zorgen over het klimaat en het milieu. Een terechte zorg. Om dat kracht bij te zetten treedt hij regelmatig op tijdens bijeenkomsten aangaande het klimaat. Bovendien is de LP gemaakt van gerecycled vinyl, de prachtige hoes van hergebruikt papier en het folie omhulsel van 'compostable' materiaal. Lovenswaardig zoals ook de muziek op dit album lovenswaardig is. Brian Eno doet er nog steeds toe! Harry de Vries (wat een week 04)

WAT EEN WEEK ... CD             

 

YES  - Talk (1994/2024) 
 

Het 'vergeten' album ...            
    

 

 ... of het 'verloren' album wordt 'Talk' ook wel genoemd. Na het succes van '90125' en een zeer matige opvolger ('Big Generator') was de aandacht voor Yes tanende.Ook bij mij. Zelfs in die mate dat ik 'Talk' aan mij voorbij heb laten gaan. Onterecht want dit eerste digitaal opgenomen werkstuk van deze ikonische band mag er zijn. Het wordt gezien als het beste album uit de 'Trevor Rabin periode' en Jon Anderson noemt het "Glorious! It was like a renaissance of Yes to me".
Naast de genoemden maken uiteraard Chris Squire en Alan White deel uit van deze incarnatie alsook oudgediende Tony Kaye. En ik kan mij voorstellen dat Anderson het als een wedergeboorte heeft ervaren: het grijpt terug op de Yes sound van begin jaren '70, hoewel de digitale jas wel een state-of-the-art draai aan het geluid geeft, en Anderson zingt als vanouds. Al lijkt hij hier wat steviger aan te zetten dan gewoonlijk. Wat mij betreft zitten er geen zwakke broeders tussen de 7 tracks maar wel uitschieters zoals opener 'The Calling' en het uit drie delen bestaande magnus opus 'Endless Dream' dat kan wedijveren met de vroegere epische tracks van Yes.
Kortom, een terechte reissue van dit min of meer tussen de wielen geraakte album dat naast de CD uitgave ook verkrijgbaar is in een box met drie liveconcerten uit 1994.  Harry de Vries (wat een week 03)

WAT EEN WEEK ... CD             

 

JOHN CALE  - No Mercy (2024) 
 

Hoezo oude man ...            
    

 

 ... weliswaar bijna 83 jaar, maar staat nog midden in het leven en komt dus ook gewoon met een nieuw album, bijgestaan door jonggedienden als Animal Collective, Weyes Blood, Sylvan Esso en Dev Hynes: John Cale dus. Die natuurlijk lid was van The Velvet Underground, samenwerkte met o.a. Patty Smith, Lou Reed en Brian Eno en die een lijst met geweldige albums op zijn naam heeft staan waarbij 'Fear' (1974) en 'Slow Dazzle' en 'Helen of Troy' (beide uit 1975) mijn absolute favorieten zijn.
En nu dus 'No Mercy', een mix van R&B, ambient en soms een vleugje rock, gedomineerd door keyboards, soundscapes en vreemde geluiden waar doorheen de karakteristieke, donkere stem van Cale is gevlochten. Verwacht niet al te veel warmte, Cale is altijd al kritisch geweest op menselijke verhoudingen, op relaties en op de stand van de wereld. Ook hier. Wat te denken, indachtig geopolitieke discussies over de Noord- en de Zuidpool, van een tekst als "Who is the legal owner of ice?' (in 'The Legal Status of Ice'). En dan is er ook nog een huiveringwekkende track als 'Story of Blood'. En ik geef toe een titel als 'Marilyn Monroe's Legs' klinkt gedateerd maar de muziek is dat allerminst en je zal er maar aan moeten denken aan die benen. Godfried Bomans - ook een echo uit vroeger tijden - zei ooit over de benen van Marlene Dietrich "had mijn vrouw maar één zo'n been". Dus ja, ook vervlogen vrouwenbenen blijven blijkbaar tot de verbeelding spreken.
John Cale heeft op zijn oude dag een album uitgebracht dat er mag zijn en eigentijds klinkt. Ik hoop niet dat 'No Mercy' zijn zwanenzang is want volgens mij zit er nog veel meer inspiratie in zijn mars. Harry de Vries (wat een week 02)

WAT EEN WEEK ... CD             

 

BENJAMIN CROFT  - We Are Here To Help 2024) 
 

Een voor mij onbekende naam ...            
    

 

... Benjamin Croft, die o.a. samenwerkte met The Temptations en Belinda Carlisle. Sterk beinvloed door Keith Emerson en Rick Wakeman begaf hij zich gelukkig ook in de regionen van de progrock. En daarin vindt ook 'We Are Here To Help' zijn plaats.
Deze virtuose keyboardspeler wordt hier bijgestaan door niet de minsten zoals o.a. Marco Minnemann (drums), Billy Sheehan (bass), Greg Howe en Frank Gambale (guitar) en Simon Phillips (drums). De muziek typeer ik als redelijk stevige progrock met wat metalinvloed waarbij het progelement vooral bestaat uit de toetspartijen. Ook wel fijn dat het niet alleen gaat om soleren maar dat ook de melodie binnen de acht tracks niet wordt vergeten. De vocalisten, Jeff Scott Soto (Yngwie Malmsteen, Journey) en Lynsey Ward (Lifesigns), verdienen extra lof want die kwijten zich uitstekend van hun taak. De stem van de laatste doet mij denken aan Sharon den Adel (Within Temptation) en Anneke van Giersbergen (vh The Gathering).
Revolutionair? Nee, voor zover dat immers nog kan in de muziek, alles is al gedaan. Maar dit tweede album van Benjamin Croft draait gewoon lekker weg. Harry de Vries (wat een week 01)