Redrocks - Redrocks (2011, EP)

Label: Redrocks
Bandsite: http://www.redrocks.fr/
Running Time: 28:41
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (out of 5 JoJo's)

Redrocks is een stel jonge honden uit Frankrijk dat progrock maakt die beinvloed is door Porcupine Tree. Op zichzelf is het al bemoedigend te zien dat jonge mensen ervoor kiezen om dit soort muziek te spelen. Onterecht wordt vaak gedacht dat jongere generaties hier niet meer voor openstaan. Onzin, kijk en luister maar eens naar het Nederlandse DeWolff. En het resultaat dat Redrocks neerzet is zeker veelbelovend.
Deze EP - hoewel toch al bijna een half uur klokkend - is de eerste serieuze stap die de band zet, al is de uitstekende gitarist Steve Marsala al wat langer actief. Zoals gezegd is er veel invloed van Steven Wilson c.q. van de Tree te bemerken maar er schemeren ook referenties aan The Cure en The Foo Fighters door.
'Redrocks' bevat vijf tracks waarvan vooral het op een sequentie geba- seerde 'Cosmic Dream' mij zeer bevalt. Strakke basis, goede melodielijn, sterk gespeeld en spannend van begin tot eind. Zoals gezegd valt vooral het gitaarspel van Marsala op die zijn gitaar laat ronken en gieren zonder de rode draad uit het oog te verliezen en Marsala blijft de totale compositie overzien.
'Self-Destroyed Man' kent een intro dat te dicht zit op Porcupine Tree's 'Hate Song' maar ontwikkelt zich vervolgens tot een prima song waarin veel gebeurt. Minpuntje is toch wel de zang. Hoewel Leonel Mendes zeker geen slechte zanger is en veel drive uitstraalt, is zijn stem niet erg krachtig. Ik vraag mij af of hij live overeind kan blijven. Toch zit er wel rek in die stem denk ik en met het toenemen van de ervaring zal ook dit punt naar verwachting verbeteren. Ook hinkt de band nog op teveel gedachten. Zo bevat opener 'Skunk' vooral relatief simpele hard-rock terwijl in de overige songs veel affiniteit met de progressieve rock doorklinkt en de composities eclectischer, complexer en gelaagder zijn. Een keuze lijkt mij nodig en dan zou ik adviseren de lijn door te zetten van 'Cosmic Dream'.
Het Franse Redrocks kan, mits men keuzes maakt, een prima aanvulling zijn voor de progressieve muziek. Ik ben benieuwd of men doorpakt en ProgLog AFTERglow zal de band dan ook op de voet volgen. Daar is de kwaliteit namelijk goed genoeg voor. Harry 'JoJo' de Vries (02-2012)

Personnel:
Leonel Mendes - vocals, guitar
Steve Marsala - guitar
Guillaume Boudou - bass
Jean Prat - drums

Discography:
Redrocks (2011, EP)

Random Touch -
Reverberating Apparatus (2010)

Label: Roadnoise Productions
Bandsite: www.randomtouch.com
Running Time: 52:36
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (uit max. 5 JoJo's)

Ik zal nooit vergeten dat ik zo'n jaar of 35 terug met een aantal vrienden in onze stamkroeg moest luisteren naar een free-jazz band en dat we, vanwege het ogenschijnlijke gebrek aan samenhang, tijdens het optreden demonstratief onze bromfietshelm opzetten. Het was tijdens de hoogtijda- gen van onze favoriete symfo en prog en we stonden toen nog niet zo open voor jazz en zeker niet voor free-jazz. Dat is inmiddels wel veranderd. Toch moest ik bij beluistering van 'Reverberating Apparatus' van de Amerikaanse band Random Touch aan deze anekdote denken. Want het is geen gemakkelijke kost wat hier wordt gepresenteerd.
Random Touch is een trio dat actief is aan de randen van de jazz, daar waar de jazz via het experiment de afslag neemt richting free-jazz. Hun vorige ook hier besproken album, 'A Way from the Heard' is daarvan een voorbeeld. Op het voorliggende album gaat men nog verder en proberen de bandleden uit hun instrumenten de meeste vreemde geluiden, noises, gekraak, vervormde stemmen en af en toe iets wat op een normaal akkoord lijkt te toveren. Dat is op zichzelf knap want het is uitermate creatief en 'out of the box'.
Wat dan wel noodzakelijk is dat de chaos ogenschijnlijk is en dat door toeval of door een bewuste volgorde van geluiden synergie ontstaat tussen al die 'noises', resulterend in structuur en een beetje melodie. En daar blijft het toch hangen. Het lukt mij maar niet die rode draad per track te vinden. Af en toe gaat het de goede kant op zoals in 'Apparitions of Revelry' en in 'Re-membering' maar doorgaans is die draad lastig te vinden.
Juist omdat het afwijkend is heb ik het album wel degelijk alle kans gege- ven. Het ligt namelijk als promo al een maand of drie op onze burelen en is regelmatig beluisterd. Het is ook niet zo dat ik, zoals toen, mijn bromfiets- helm zou opzetten als ik de band zou zien. Ik probeer de muziek toe te laten maar het smelt maar niet samen tot, al was het maar de aanzet daartoe, een geheel. Het is net als het vorige album 'not my cup of tea' en is het dan rechtvaardig een waardering toe te kennen? Jawel, een recensie bevat nu eenmaal een waardering. Maar zet er als lezer wel een klein vraagtekentje bij. Harry 'JoJo' de Vries (02-2011)

Bezetting:
Christopher Brown - drums, vocals
Scott Hammill - guitars
James Day - keyboards

Discografie:
Unautomate (1999)
Places We Go (2002)
Hammering on Moonlight (2002)
A Parade of Dusty Hobos (2003)
The You Tomorrow (2004)
The Elegance of Falling (2005)
Alchemy (2007)
A True Conductor Wears a Man (2007)
A Box and a Word (2008)
Duologue (2008)
Turbulent Flesh (2009
A Way from the Heard (2009)
Reverberating Apparatus (2010)

Random Touch - A Way from the Heard (2009)

Label: Token Boy Records
Bandsite: http://www.randomtouch.com
Duur: 55:35
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

"Chaos is een niet begrepen orde", zei de filosoof Nietsche ooit. Ik om- arm deze uitspraak. Verdieping in ogenschijnlijke wanorde kan in veel ge- vallen namelijk structuren, systematiek, orde dus, aan het licht brengen die in aanvang leek te ontbreken. Welnu, ondanks langdurige verdieping in de experimentele free jazz-rock van de Amerikaanse band Random Touch heb ik tot op heden nog geen enkele orde kunnen ontdekken. En dat gaat mij zelfs als adept van de chaostheorie te ver.
Random Touch is een trio uit Illinois bestaande uit Scott Hamill (gitaar), Christopher Brown (drums en ik noem het maar stembandklanken) en James Day (toetsen). Op zichzelf prima muzikanten die hun instrument beheersen. Op het dozijn (!) albums dat de band inmiddels heeft afgeschei- den gebruikte men in het verleden, naast de traditionele instrumenten, ook zelf gekozen instrumenten zoals potten, pannen, glaswerk enz. Dat heeft men op 'A Way from the Heard' achterwege gelaten. Gelukkig maar, want Nikkelen Nelis is recent al door Pat Metheny op 'Orchestrion' overigens succesvol gereanimeerd en het zou de wanorde hier alleen maar vergroot hebben, voor zover dat nog mogelijk zou zijn geweest.
Positief is dat er zo her en der wat Canterbury referenties doorklinken - al is daar slechts het geluid van de elektrische piano verantwoordelijk voor - en zijn de improvisaties en composities enigszins schatplichtig aan Soft Machine. Die klasseband liet op sommige tracks, vooral live, in eerste instantie ook chaos horen maar nauwkeuriger bestudering bracht bij Soft Machine al rap structuur aan het licht. Wat hier dus uitblijft.
Het drietal lijkt op 'A Way from the Heard' een rumoerige fabriekshal te willen verbeelden waarin iedere medewerker zijn deel van de auto aan het maken is met de daarbij behorende 'eigen herrie'. Of zoals mijn vader zali- ger altijd zei "ieder zingt zijn eigen lied". En daar waar per ongeluk toch wat structuur ontstaat, lijkt het wel alsof de band van zichzelf schrikt om daarna snel weer naar onduidelijke, eindeloze paden uit te wijken. Als men dat nu eens minder zou doen dan zou dat in combinatie met de energie en vakkennis van de muzikanten wellicht tot betere resultaten leiden. Ik kan natuurlijk ook gewoon concluderen dat het 'not my cup of tea' is. Harry 'JoJo' de Vries (03-2009)

Bezetting:
Christopher Brown - drums, vocals
Scott Hammill - guitars
James Day - keyboards

Discografie:
Unautomate (1999)
Places We Go (2002)
Hammering on Moonlight (2002)
A Parade of Dusty Hobos (2003)
The You Tomorrow (2004)
The Elegance of Falling (2005)
Alchemy (2007)
A True Conductor Wears a Man (2007)
A Box and a Word (2008)
Duologue (2008)
Turbulent Flesh (2009
A Way from the Heard (2009)

Barbara Rubin - Under the Ice (2009)

Label: btf.it
Bandsite: www.myspace.com/barbararubinmusic
Duur: 33:13
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Hoewel de glad en commercïeel ogende hoes anders doet vermoeden, is hier toch sprake van muziek met een progressieve achtergrond. 'Under the Ice' betreft namelijk het solodebuut van de violiste van de Italiaanse prog- band Arcansiel, Barbara Rubin. Zij speelde o.a. mee op 'Swimming in the Sand' uit 2004.
Barbara Rubin heeft een klassieke achtergrond met haar opleiding viool aan het Conservatorium in Piacenza. Naast haar ervaring in de progres- sieve en zelfs metalscene heeft zij een duidelijke voorkeur voor rock in het 'mainstream' segment. En dat zijn de drie elementen - klassiek, prog en, vooruit, pop - die in mijn oren op 'Under the Ice' prima zijn samenge- voegd tot een sterk bouwwerk. De uitstekende, heldere en warme produktie van Rubin en Simone Morandotti en de onverwacht goede zang van Rubin - zowel ingetogen als uitbundig en grotendeels in Engels vrijwel zonder accent - zijn het veilige dak op het huis. En niet te vergeten haar goede pianospel en mooie vioolklanken.
De titeltrack opent en vormt een illustratie van die verschillende ingrediën- ten. Een mooie melodie in een track die is opgebouwd met onverwachte aan de progrock refererende wendingen. Het intermezzo 'The Land (inter- lude)' en 'Angel Heartbeat' vind ik beide ijzersterk en maken veel emotie los. Door de pianoklanken, de melodie, de melancholische ondertoon en de emotie in de stem van Rubin. Prachtig, met qua sfeer lichte associaties aan Kate Bush.
'A Place that Nobody Knows' is een rocknummer met van die klassieke door strijkers gevulde intermezzi en arrangementen en gaandeweg een korte synthsolo van Morandotti, een eruptie zoals we die kennen uit de prog en symfo. 'Stupid Day' vind ik het hoogtepunt van dit album. Een ambient sfeer door synths, piano, viool en cello en prima bij elkaar passende stemmen van Rubin, Giolo en Ravetto. Volgens mij kunnen alleen Italianen op die manier de gevoelige snaar raken. Jammer dat het abrupt wordt 'uitgefade'. Het begin van 'Liar' lijkt overigens op een freakende Keith Emerson en wordt daarna een op Anouk gelijkend en door Rubin kwaad gezongen nummer. Maar wat wil je als het over een leugenaar hebt?!
Het in het Italiaans gezongen 'Ero e Sono' spreekt mij minder aan maar 'Music and Love' zit weer goed in elkaar en 'Orange Roses' is zoet maar bevat weer een knap thema op piano en viool. En sluit daarmee een album af dat een prima synergie laat horen tussen progressieve pop met een klassieke onderlaag.
Toch een nuancering na deze positieve woorden. Het album is te kort: er had wel een kwartiertje aan de 33 minuten mogen worden toegevoegd. En je moet er van houden, van muziek met weliswaar progressieve invloeden maar op het randje van pop. Zou die gladde hoes met deze prachtige vrouw dan toch een poging zijn het grote publiek te bereiken? Het zou mij niet eens verbazen als dat gaat lukken. De popmuziek zou er in ieder geval in kwalitatieve zin 'een boost' door krijgen. Het is Barbara Rubin gegund. Harry 'JoJo' de Vries (02-2010)

Bezetting:
Barbara Rubin - lead and backing vocals, violin, viola, piano and synth-pad
Andrea Giolo - backing vocals and lead vocals (Stupid Day)
Marianna Caltavuturo - backing vocals (Angel Heartbeat)
Alberto Rondano - guitar
Paolo Baltaro - acoustic guitar 6 and 12 strings
Andrea Garavelli - fretless bass
Antonella Morrone - bass (Liar)
Sara Morandotti - flute
Claudia Ravetto - cello
Simone Morandotti - drums, guitar, lead synth and Hammond organ

Discografie:
Under the Ice (2010)
Met Arcansiel:
Swimming in the Sand (2004)

Ritual - The Hemulic Voluntary Band (2007)

Label: Inside Out
Bandsite: www.ritual.se
Duur: 53:06
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

De Zweedse band Ritual is de afgelopen jaren aan mij voorbijgegaan. Hoewel ik er regelmatig iets over las en zag dat de uitstekende zanger Patrik Lundström hand- en spandiensten verrichtte op albums van anderen en bij Kaipa een tweede baan had, voelde ik niet de onbedwingbare drang om een album van Ritual aan te schaffen. Dat komt vaker voor en als ik dat dan later om duistere redenen toch doe, blijkt vaak dat ik de betreffende band of artiest terecht links heb laten liggen. Met Ritual ligt dat beduidend anders. Het album 'The Hemulic Voluntary Band' heeft mij laten beseffen dat ik er dit keer behoorlijk naast zat.
Het voorliggende werkstuk beklijft niet gemakkelijk. Daar zijn heel wat luistersessies voor nodig geweest. En zoals AFTERglow-collega Arjan Bom al eens schreef: albums die tijd nodig hebben ontwikkelen zich regelmatig tot topwerken. Zo'n proces heb ik ook doorgemaakt. Allereerst was er verbazing. Op een of andere manier had zich bij mij het beeld postgevat dat Ritual muziek maakt in de stijl van Ageness en het huidige Kaipa en dat zou dus teveel van hetzelfde zijn geweest. Dat bleek bij de eerste tracks al niet te kloppen maar van dat vooroordeel moet je wel los zien te komen. Ook was ik aangenaam verrast door de folkinvloeden op 'The Hemulic'. Daar waar prog zich met folk vermengt ontstaat naar mijn mening romantiek dan wel een licht sentimenteel verlangen naar andere tijden of niet-bestaande werelden. En daar hou ik wel van. De band zegt daar zelf over "What we wanted to highlight on this album was the adventure, the childlike imagination, the saga format. The folk music influence corresponds very well with this and with the epic character of the lyrics”.
Die romantiek is dus bij Ritual in de muziek verwerkt maar ook in de achterliggende gedachte bij het album en de titel want 'The Hemulic Voluntary Brass Band' is een orkest dat is terug te vinden in de boeken van Tove Jansson over de 'Moomin Family'. Een trollengezin dat hoge ogen gooit in de Top10-boekenlijsten en op televisie in Scandinavië. Dat leverde trouwens ook een prachtige hoes op met schitterende potlood- en pentekeningen van Javier Herbozo aan de binnenzijde en zo'n plaatje aan de voorzijde waar je zelfs na jaren nog nieuwe dingen in zal ontdekken. Een ervaring die ik ook nog steeds heb met de hoes van 'Wise after the Event' van Anthony Phillips en 'Bilbo' van Pär Lindh.
En dan de muziek. Een eigen geluid met zo'n typische Scandinavische sfeer die moeilijk te omschrijven valt maar waar altijd iets in doorschemert van Poolnacht en Midzomernachtszon. En toch ook invloeden van o.a. Gentle Giant en Jethro Tull en referenties met bijvoorbeeld het oude, gelukkig maar, Kaipa. Absoluut hoogtepunt van de schijf is de bijna een half uur durende epic 'A Dangerous Journey' met een verhaal als een nieuwe 'Alice in Wonderland' die hier overigens Susanna heet. Een track die zich schitterend ontvouwt en opbouwt, waarin de romantiek vooral tot uiting komt in het gebruik van klassieke, traditionele instrumenten zoals de harp en met name het harmonium en waarbij een relatief rustig begin met een prachtige melodie zich ontwikkelt naar een climax met terugkerende thema's. De andere vijf nummers zijn uiteraard korter maar kennen eenzelfde sfeer, waarbij 'In the Wild' en 'The Groke' de heavier zijde van Ritual laten horen en 'Late in November' weldadig blijft hangen in de zachte, romantische kant van de band. Zelfs in sprookjesland is immers niet alles koek en ei dus die emotionele uitersten moeten logischerwijze worden uitgebeeld.
Stellen dat Ritual haar beste album tot nu toe heeft uitgebracht zou niet rechtvaardig zijn want ik ken maar één album. Wat ik wel weet is dat ik 'The Hemulic Voluntary Band', na een lange bezinkingsperiode, hoog aansla en mij niet kan voorstellen dat dit album niet in de eindejaarslijst van 2007 terecht zal komen. Laat het maar lekker gaan 'herfsten', met de wind huilend om het huis, de regen striemend tegen de ramen, de open haard aan, de trollen in de tuin en Ritual onder de laser. Romantischer kan het (bijna ...) niet. JoJo (10-2007)

Bezetting:
Patrik Lundström - lead vocals, acoustic and electric guitars
Jon Gamble - keyboards, harmonium, harmonica, vocals
Fredrik Lindqvist - bass, bouzouki, mandolin, flutes, backing vocals
Johan Nordgren - drums, percussion, nyckelharpa, backing vocals

Discografie:
Ritual (1995)
Superb Birth (1999)
Think like a Mountain (2003)
Live (2006)
The Hemulic Voluntary Band (2007)