The New Earth Group - Eurafricarabia (2010)

Label: Excelsior Recordings
Bandsite: http://www.thenewearthgroup.nl/
Duur: 56:00
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

De redactie van ProgLog AFTERglow zoekt het soms ver weg en besteedt aandacht aan progressieve albums uit het buitenland, tot aan Indonesië en Siberië toe. En dan vergeten we weleens dat de kwaliteit onder handbereik ligt, onder de rook van ons domicilie Schiedam, namelijk in Rotterdam. Want daar komt de jazz-rock band The New Earth Group (TNEG) vandaan. Een succesvolle, relatief nieuwe formatie die optrad op North Sea Jazz en Noorderslag, genomineerd werd voor de Edison Publieksprijs, deel uitmaakt van de stal van het bekende Excelsior Recordings en toch ook al vier albums maakte.
Eigenzinnigheid, creativiteit en compositorisch vernuft kenmerken de muziek op 'Eurafricarabia'. Hoewel dit leidt tot een eigen geluid zijn er ook invloeden te horen van King Crimson - sporadisch - en Sun Ra maar vooral van Soft Machine en Frank Zappa. De complexiteit en gelaagdheid, de eigenwijsheid, de 'woodwinds' en de samensmelting van diverse muzikale stromingen zorgen ervoor dat de grote meester Zappa nooit ver weg is. In die zin moest ik ook denken aan de al eerder besproken Belgische band The Wrong Object.
'Eurafricarabia' bestaat uit zes tracks waarvan er drie rond de veertien en tien minuten klokken. Dat is koren op de molen van de fans van progres- sieve muziek. TNEG weet in deze lange stukken de aandacht uitstekend gevangen te houden doordat er veel gebeurt qua tempo en 'breaks' en er nogal wat variatie is doordat ingetogen fragmenten afgewisseld worden met typische jazz-rock erupties. Ook het sterke blaaswerk van Choca Alcazaba draagt hieraan bij die, samen met gitarist Vincent Matthias van Duin, in belangrijke mate de signatuur van TNEG bepaalt.
Mijn favorieten zijn het kwartier 'Ali Baba', het als ambient startende maar al snel naar jazz-rock onwikkelende 'Psycho Lovers' en het intrige- rende en enigszins mystieke 'Ohm À Kee'. Maar per saldo staan er geen zwakke composities op dit instrumentale album.
Het werkstuk 'Eurafricarabia' zal nog regelmatig zijn weg vinden naar de 'player'. The New Earth Group is namelijk een aanwinst voor de Neder- landse progressieve muziekscene. Niet alleen omdat de band een jazz-rock-traditie voortzet die enigszins in de verdrukking was gekomen sinds de jaren '80 maar ook omdat zij aan die traditie een eigen draai geven met een 'TNEG-sound' tot gevolg. Harry 'JoJo' de Vries (11-2010)

Bezetting:
Vincent Matthias van Duin - electric and acoustic guitar
Choca Alcazaba - soprano, tenor and baritone sax, vibes, electric guitar
Jos Hoevenaars - bass
Fonckeltoff - Fender Rhodes and Oberheim
Jasper Den Dulk - percussion
Robin Schaeverbeke - drums
Milena Eva - cello

Discografie:
The New Earth Group (2008)
Tam Boe Man (Live) (2009)
Hypnotics for the Unborn (2010)
Eurafricarabia (2010)

Nosound - A Sense of Loss (2009)

Label: KScope/Snapper
Bandsite: www.nosound.net
Duur: 51:31
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (max. score)

De Italianen van Nosound, onder de bezielende leiding van absolute voor- man Giancarlo Erra, zijn bekend geworden door in het kielzog van no-man, soms met hulp van Tim Bowness 'himself', hun weg te zoeken in dat deel van de progressieve scene waar ambientinvloeden gelden. Zij maken dan ook aan no-man verwante muziek waarin melodie, emotie, romantiek en ingetogenheid de boventoon voeren.
Logischerwijze wordt Nosound dan ook vaak geassocieerd met hun voorbeeld. Toch kan worden vastgesteld, drie albums verder sinds het de- buut 'Sol29' uit 2005, dat de Italianen niet alleen op eigen benen staan maar ook steeds meer een eigen gezicht zijn gaan tonen. Hoewel het gebruik van strijkers (kijk uit met vuurwerk), in sommige tracks in plaats van of naast de keyboards, weer refereert aan het meesterwerk 'Returning Jesus' waarop no-man dat ook doet. Toch verleent deze 'switch' Nosound juist nog meer een eigen smoel, maakt het de toch al imponerende muziek nog gevoeliger en raakt het bij mij de emotie frontaal. 'A Sense of Loss' brengt je in een 'mental flow' die zich zelfs enige tijd nadien nog voortzet, zeker als het album integraal wordt beluisterd.
Ik ga dan ook niet teveel woorden vuil maken aan dit briljante album want ieder woord schiet tekort om het gevoel dat men in de tracks weet over te brengen te beschrijven. Er is maar één juiste aanpak en dat is luisteren. Dat geldt per saldo voor ieder album, feitelijk is recenseren dan ook onnut (maar leuk en het voorziet kennelijk in een behoefte), maar voor de rechter- hersenhelft composities van Nosound geldt dit bij uitstek.
Bij opener 'Some Warmth Into This Chill' kan ik het echt niet droog hou- den en dat geldt ook voor de tracks 'Fading Silently' en 'Tender Claim' die eveneens overlopen van emotie. En dan vergeet ik het prachtige kwartier van 'Winter Will Come' nog, dat te lang lijkt maar het na een aantal malen luisteren niet blijkt te zijn.
'A Sense of Loss': muzikaal-technisch perfect uitgevoerd, hoogwaardig geproduceerd, goed passend en prima verzorgd art-work en, bovenal, meesterlijke composities. De luxe-uitvoering bevat een extra schijf met een '5.1 surround' en '24 bit mix' van het album, video en foto's. Voor mij onnodige maar kijkwaardige filmpjes en foto's. Nosound: de band had een voorbeeld in no-man maar de groei naar volwassenheid heeft ervoor gezorgd dat zij nu zelf een voorbeeld zijn. Harry 'JoJo' de Vries (12-2009)

Bezetting:
Giancarlo Erra - vocals, guitars, keyboards
Paolo Martellacci - keyboards, vocals
Paolo Vigliarola - acoustic guitars
Alessandro Luci - bass
Gigi Zito - drums, vocals

Discografie:
Radici (Demo, 1998)
Maslova (EP, 2001)
Waves on Russia (Demo, 2002)
Sol29 (2005)
The World is Outside (Live DVD, 2006)
Slow it Goes (EP, 2007)
Clouds (EP, 2007)
Lightdark (2008)
A Sense of Loss (2009)

Nosound - Lightdark (2008)

Label: Burning Shed
Bandsite: www.nosound.net
Duur: 53:47
Reviewer: JoJo
Waardering: (maximum score)

Het ultieme doel van muziek is het raken van de emotie van de luisteraar. Als dat lukt is er sprake van uitstekende muziek. Als een artiest of band dat doel dan ook nog realiseert in iedere track van een album en in alle naden en voegen van de composities en als die emotie na vele luisterbeur- ten nog steeds bij de luisteraar opspeelt, dan komt uiteindelijk het predi- kaat 'meesterwerk' in zicht. Zonder enige twijfel speld ik het tweede en nieuwe album 'Lightdark' van Nosound dit predikaat op.
Het Italiaanse Nosound, vakkundig aangevoerd door Giancarlo Erra, liet op het in 2005 verschenen debuut 'Sol29' reeds horen de kunst van het componeren en het oproepen van sfeerbeelden uitstekend te beheersen. Geïnspireerd door het rustiger werk van Porcupine Tree maar vooral door de band No-Man en ik schat in ook Brian Eno, zet Nosound een vorm van 'ambient prog' neer die indrukwekkend is en waarin op sommige mo- menten symfonische en ook klassieke akkoordenschema's en elementen zijn verwerkt. Met name daar waar celliste Marianne DeChastelaine een rol speelt is dat laatste het geval.
Mijn advies is 'go with the flow' en u zult niet teleurgesteld zijn en dan zou ik behandeling van de tracks achterwege kunnen laten. Maar een korte schets van de tracks daar ontkom ik natuurlijk niet aan. Het album opent met 'About Butterflies and Children' waarbij de muziek al net zo mooi is als de titel. 'Ambient soundscapes' met een schitterend op de achtergrond rommelend orgel terwijl de piano het thema speelt. Ik zie kinderen die verwondert naar fladderende vlinders kijken ...
In 'Places Remained' is de Porcupine Tree invloed nog het meest manifest door de vervormde stem van Erra en de cirkelende keys, al heeft Erra dat kleed ten opzichte van voorganger 'Sol29' grotendeels afgelegd. Via het dromerige en bijna religieuze 'The Misplay' kom ik aan bij het kwartier van 'From Silence to Noise'. De titel dekt de track volledig want alle stijlelementen komen hier voorbij: van ambient tot stevig, van experi- mentele geluiden tot gestructureerde arrangementen gevat in een pakkende melodie á la Blackfield.
Absoluut hoogtepunt is 'Someone Starts to Fade Away' met gastzanger Tim Bowness, welbekend van No-Man. Recent overleed een oude vriend van mij. Volgens mij gaat dit nummer over hem en over zijn dood. Akkoor- den in mineur, prachtige melodie en 'Bowness goes as always with the flow'. Het doel van muziek wordt hier in extenso gerealiseerd: het raken van de gevoelige snaar. Dat gebeurt dan vervolgens ook nog een keer in het prachtige 'Kites' waar ik mijzelf als kind weer zie vliegeren met mijn vader op de oude zeedijk ... 'Lightdark' sluit het album af in stijl en toont de lichte en donkere kanten van het leven in sfeerbeelden.
In de review van het vorige album schreef ik "als Giancarlo Erra zich verder ontwikkeld en meer eigenheid weet te brengen in Nosound, zal het laatste restje twijfel als sneeuw voor de zon verdwijnen". Die aarzeling is door 'Lightdark' bij mij volledig weggenomen. Hoewel het idioom waaruit Nosound put duidelijk was en is - welke band of artiest laat zich niet beïnvloeden - heeft dit prachtige en weldadige album een dermate eigen handtekening gekregen dat ik zelfs durf te spreken van een sound die 'Nosound' heet. Het is in ieder geval een sound die mijn emotie feilloos weet te treffen. JoJo (03-2008)

MUSICAL IMPRESSION: klik op Lightdark

Bezetting:
Giancarlo Erra - vocals, guitars, keyboards
Paolo Martellacci - keyboards, vocals
Gabriele Savini - acoustic guitars
Alessandro Luci - bass
Gigi Zito - drums, vocals
Tim Bowness - vocals (track 5)
Marianne de Chastelaine - cellos (tracks 3,6,7)

Discografie:
Radici (Demo, 1998)
Maslova (EP, 2001)
Waves on Russia (Demo, 2002)
Sol29 (2005)
The World is Outside (Live DVD, 2006)
Slow it goes (EP, 2007)
Clouds (EP, 2007)
Lightdark (2008)