Il Tempio delle Clessidre (2010)

Label: Black Widow Records
Bandsite: www.myspace.com/iltempiodelleclessidre
Duur: 57:05
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Zo af toe overkomt je dat. Je zet een nieuwe CD op van een onbekende band en denkt bij de eerste akkoorden "zo, dat klinkt goed'. Dat overkwam mij ook bij dit titelloze album van de nieuwe Italiaanse band 'Il Tempio delle Clessidre'. Een prachtplaat!
Zoals gezegd een nieuwe loot aan de rijke Italiaanse progressieve boom, zoals te doen gebruikelijk bij veel Italiaanse bands getooid met een lange bandnaam die terugslaat op een deel van de opera 'Zarathrusta' die ooit door Museo Rosenbach is uitgevoerd. Het vijftal staat onder leiding van de grondleggers Stefano 'Luppo' Galifi, de prima zanger van Museo Rosen- bach, en de virtuoze en creatieve toetseniste (mellotrons!) Elisa Montaldo die ook veel composities voor haar rekening neemt.
Il Tempio delle Clessidre zoekt haar referenties in de prog en symfo uit de jaren '70 (King Crimson, Genesis, Gentle Giant, PFM) en '80 (vooral IQ) maar klinkt eigentijds door de verwerking van metal en doom-metal en vooral door de uitstekende, volle en warme produktie.
Beluistering van het album neemt je mee door het gehele spectrum aan menselijke emoties en zoals de promo fact-sheet vermeldt "In this album there are light and darkness, joyful and doomy moments, fast and slow parts" die ieder de bijpassende emotie goed verbeelden. Er gebeurt dan ook veel. Concentratieverlies treedt niet op, er komt steeds weer een verrassende overgang en de uitgebreide instrumentatie draagt niet in de laatste plaats aan de variatie bij.
De strakke opener 'Verso l'alba' trof bij mij dus direct de juiste snaar, het vervolg 'Insolita parte di me' is symfo van de bovenste plank en bevat een heerlijke Moog-solo, het prachtige, ingetogen en met een schitterend pianothema gelardeerde 'La Stagea gascosta' leidt tot het onmisbare 'kip- penvelmoment' en 'Faldistorum' doet dat ook, onder andere door de heerlijke, aan het vroege PFM herinnerende, mellotronstrepen die Montaldo weet neer te zetten. Het uitlichten van deze vier tracks doet echter onrecht aan de andere zes composities want die zijn zeker zo sterk.
Goed passend bij de muziek is de met een schuine blik op het symfoverleden getekende hoes, waarin je zelfs na enige tijd steeds weer nieuwe dingen ontdekt, waarin allerlei metafysiche betekenissen zijn verwerkt, wellicht wat hoogdravend en niet altijd duidelijk maar mooi om te zien. In die zin is dit werkstuk geheel af: van sterke composities tot aan- trekkelijke hoes, van technisch kunnen tot kwalitatieve produktie, van de ene emotie tot de andere emotie. Il Tempio delle Clessidre gooit hoge ogen in 2010 en hopelijk ook daarna!

Bezetting:
Stefano 'Lupo' Galifi - vocals
Elisa Montaldo - keyboards, vocals
Fabio Gremo - bass
Giulio Canepa - guitar
Paolo Tixi - drums

Discografie:
Il Tempio delle Greggidre (2010)

IL Cerchio D'Oro - Il Viaggio di Colombo (2008)

Label: Black Widow Records
Bandsite: www.myspace.com/ilcerchiodoro
Duur: 57:05
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Il Cerchio 'd Oro is een, u begreep het al, Italiaanse band die sinds 1974 haar muziek bescheiden de wereld instuurt, met pieken en dalen en met tussenpozen. In het begin alleen met commerciële pop en discorommel, dus niet interessant voor de progfan.
De bandhistorie kenmerkt zich ook door teleurstelling over het uitblijven van succes maar, na een goed gesprek en wellicht de inzet van Stichting Correlatie, ook weer door de inspiratie en motivatie om door te gaan. Zo vond men die drive weer in 2005 met het verschijnen van het voorlaatste al- bum en nu dus ook weer in 2009. Zelfs in de originele line-up en gelukkig met progrock. Die elementen van voor- en tegenspoed vinden we overigens ook terug in het verhaal op dit album dat gaat over een gemiddeld mensen- leven met z'n mooie en minder mooie kanten. Wellicht een metafoor voor wat de band doormaakte.
Er komen toch heel wat albums voorbij de afgelopen decennia en de afgelopen jaren vooral vanwege het recenseren voor ProgLog AFTERglow, maar de associatie van buitenlandse bands met onze eigen topbands Supersister en Alquin maak ik zelden of nooit. Bij Il Cerchio d'Oro moet ik deze vergelijking toch maken. Vooral in 'Ouverture' en 'Sognando la Meta' klinkt de band, met name door het samenspel tussen de keys, gitaar en drums, het transparante geluid en de licht satirische ondertoon zo af en toe als Supersister.
De zeven minuten van 'I tre Marinai' laten vervolgens invloeden - bewust of onbewust - van Alquin horen ten tijde van 'Marks' en 'Mountain Queen'. Misschien zouden de Italianen mij verbaasd aankijken als ik ze dit zou vertellen: "Soepersiester? Aalkwin? Sconosciuto", onbekend dus. Maar ik hoor het en alles is ten slotte 'in the ear of the beholder'.
'Il Viaggio di Colombo' is een aangenaam progalbum dat lekker weg- draait, technisch goed is uitgevoerd, lekker is geproduceerd, met niet wereldschokkende composities waarvan mag worden betwijfeld of ze de tand des tijds doorstaan. Maar de mannen van Il Cerchio d'Oro hebben hun spelplezier weer hervonden - dat is ook wat waard - en kunnen terugkijken op een goede comeback waarbij ze hun disco-jeugdzonden van zich af hebben geschud en een progressieve draai hebben gemaakt. En dat is nog veel meer waard. Harry 'JoJo' de Vries (09-2009)

Bezetting:
Gino Terribile: drums, vocals
Giuseppe Terribile: bass, vocals
Franco Piccolini: keyboards
Roberto Giordana: guitar
Piuccio Pradal: vocals

Discografie:
Il Cerchio d'oro (1999)
La Quadratura del Cerchio (2005)
Il viaggio di Colombo (2008)

Il Bacio della Medusa - Discesa Agl'inferi d'un Giovane Amante (2008)

Label: Black Widow Records
Bandsite: www.ilbaciodellamedusa.it of myspace
Duur: 55:58
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Is er ooit een waardige Italiaanse opvolger gekomen van het illustere en briljante Premiata Forneria Marconi (PFM)? Nee, is mijn bescheiden mening. Natuurlijk zijn er vele prima bands sinds de jaren 70 vanuit de laars over Europa getrokken. Toch hebben sindsdien maar weinig Italiaanse bands vaste en langdurige voet op de bodem van de rest van Europa weten te zetten.
La Maschera di Cera wellicht die met 'Il Grande Labirinto' in 2003 een meesterwerk afleverden en ook met 'Lux Ade' in 2006 hoge ogen gooiden. Leidsman Fabio Zuffanti wedt echter op veel paarden tegelijk en de band neemt een te bescheiden plaats in met slechts een, weliswaar trouwe, maar te kleine schare fans om hen het predikaat 'Opvolger van PFM' te verlenen. Overigens is PFM nog 'alive and kicking' maar toch ... de heren zijn al op leeftijd. Toch durf ik, met enige slagen om de arm, te beweren dat de band 'Il Bacio della Medusa' oftewel 'Medusa's Kiss' uit Perugia over- tuigend gaat meedingen voor een plaats in de erfopvolging want 'Discesa Agl'inferi d'un Giovane Amante' is indrukwekkend.
De band laat op dit tweede album een mengeling horen van PFM, Jethro Tull, Delirium en Rigoni en Schoenherz' album 'Victor' en bovenal symfo- nische rock. De klassieke invloeden, o.a. door het veelvuldig gebruik van de viool, de lange tracks met verschillende 'movements', de complexe en afwisselende arrangementen gezet in een warme sfeer met veel gevoel, wettigen het bijvoeglijke naamwoord 'symfonische'. Dit alles gevoegd naast een technisch kunnen dat een conservatoriumopleiding doet vermoeden. Gitarist en zanger Simone Cecchini licht het album toe "It is a sort of Dante’s “Paolo e Francesca” but made in our way, it’s the story of a lover who is on hell with his women, flash backs feelings and many sensations by the point of view of the lover.” Een conceptalbum dus.
Het album start ingetogen en dramatisch met 'Preludio: Il Trapasso' dat overloopt in 'Confessione d'un Amante': veel dwarsfluit, gedragen zang, piano en viool waarbij je de uitbarsting aan voelt komen, zo'n goed opge- bouwde spanning waar PFM patent op had en heeft. Een uitbarsting die zich dan voltrekt in 'La Bestio ed il Delirio', heerlijk orgelspel op een fel ritme overgaand in een op zigeunermuziek gebaseerd thema. Verder wervelend fluitspel en een vuil en kreunend orgel in 'Ricordi dell Supplizio'. En niet te vergeten: prima zang van Cecchini, toch regelmatig het zwakke punt bij veel prog- en symfobands. Wat albumbreed met name aanspreekt is de afwisseling: van romantiek naar barokke agressie, van ingetogenheid naar alle registers open zoals in één van mijn favorieten 'Nostalgia Penti- mento e Rabbia' dat ook nog een aanstekelijk nerveus thema kent dat niet meer uit het hoofd verdwijnt. Heerlijk!
Een andere uitschieter is 'Nosce te Ipsum la Bestia ringhia in Noi'. Een imponerend stuk dat uit verschillende delen bestaat. Een up-tempo deel met prima orgel- en pianospel van Diego Petrini, een felle viool en door dat laatste referenties aan Curved Air. Maar ook met rustiger elementen, zeer klassiek door het samenspel van piano en viool, min of meer overgaand in de volgende track met ijle samenzang en een dramatische melodie zoals alleen Italianen dat kunnen neerzetten vanuit hun in oude muziek, opera en operette gedrenkte cultuur.
Een gebruikelijk probleem bij Italiaanse bands zijn de vele wisselingen in de personele bezetting. Hoe zou dat toch komen? De onrust en de felheid van de Italiaanse cultuur? Machogedrag? Ik weet het niet maar ook Il Bacio heeft daar tussen het debuut en dit tweede album mee te kampen gehad. Als men binnen deze band nu eens de rust bewaart, de continuiteit in het oog houdt en doorgaat op het ingeslagen mooie pad dan denk ik dat ooit, bij het openbaren van het testament van PFM, de notaris zal decla- meren "Het heeft de leden van PFM behaagt u, Il Bacio della Medusa, te doen toekomen voor de komende jaren de opengevallen plaats van PFM in het progressieve landschap". JoJo (05-2008)

Bezetting:
Simone Cecchini - vocals, acoustic guitars, saxophone
Simone Brozzetti - electric guitar
Federico Caprai - bass
Diego Petrini - drums, percussion, vibrafoon, organ, piano
Eva Morelli - flute, piccolo
Daniele Rinchi - violin, viola

Discografie:
Il Bacio della Medusa (2004)
Discesa Agl'inferi dún Giovane Amante (2008)