Hookah the Fuzz - HtF (2010)
Label: Eigen beheer
Bandsite: www.hookahthefuzz.com
Running time: 63:51
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(uit max. 5 JoJo's)
Sensationeel dat is misschien wat overdreven maar ik mag toch wel zeg- gen dat ik in positieve zin van mijn stoel viel toen ik voor de eerste keer dit titelloze debuut van de Engelse band Hookah the Fuzz - wat een naam - beluisterde. Een regelrechte achtbaan waarin je terechtkomt en bij de eind-stop als het karretje tot stilstand komt blijf je uit het veld geslagen en vertwijfeld om je heenkijkend nog even zitten. Zo'n zelfde gevoel als bij de albums van Devin Townsend.
Ook bij deze band is weer sprake van een stel jonge honden die uitste- kend kunnen spelen, weten wat componeren is en bovendien getuigen van een uitgebreide kennis van de progressieve muziekhistorie van decennia terug tot nu. Die kwaliteiten worden langzamerhand ook duidelijk in het wereldje want de band stond recent op de bühne samen met Opeth en Nightwish.
Hookah the Fuzz zet zichzelf in de promosheet neer als een progmetal- band. Dat klopt, de rode draad van het album beweegt zich in dit segment en ook bands als Dream Theater en vooral ook Faith No More komen al luisterend bij mij op. Maar daar doorheen heeft men draden geweven die voortkomen uit de jazz, jazzrock, symfo, pop en folk waardoor er in het grootste deel van de acht composities veel, heel veel gebeurt. Dit komt het beste tot uiting in opener '(D)Ilusion' dat ik als een klein meesterwerk van negen minuten durf te karakteriseren. Deze track is op zichzelf al een achtbaan door de proggeschiedenis. En ook 'The Girls do Voodoo', 'Camp Refogee' en 'Addict' zijn briljant en laten zelfs Frank Zappa meerijden. En dat alles is gevat in een kristalheldere produktie.
Tegelijkertijd vormt die staalkaart aan invloeden ook een zwakte. De band hinkt soms op teveel gedachten waardoor een aantal tracks te frag- mentarisch wordt. Als er dan ook nog eens reggae voorbijkomt, overigens niets ten nadele van deze stroming, dan wordt het wat teveel van het goede. Ook lijken de heren moeite te hebben om een goed einde aan de tracks te breien. Maar goed, een jonge band en een debuut, dan kan het beter maar niet direct perfect zijn. Er zit op deze wijze immers nog groei in. Ik heb mij in ieder geval zeer vermaakt met de creativiteit en speelsheid van Hookah the Fuzz en ProgLog AFTERglow zal de band uit Birmingham zeker blijven volgen. Harry 'JoJo' de Vries (01-2011)
Bezetting:
Si Jefferies - zang, gitaar
Alexander Louis - gitaar
Roger Ash - bas
Ross Hawkins - drums
Harwood Shing - keyboards
Discografie:
Hookah the Fuzz (2010)
Steve Hackett -
Out of the Tunnel's Mouth (2009)
Label: Wolfwork
Bandsite: www.hackettsongs.com
Duur: 45:36
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: 
(uit max. 5 JoJo's)
Steve Hackett is een grillige artiest, wispelturig desgewenst, of wellicht heeft hij lak aan iedereen en pakt hij de artistieke vrijheid die hij zich blijk- baar van platenmaatschappij en publiek mag permitteren. 'Grillig' omdat zijn eerste drie albums, na vertrek uit Genesis half jaren 70, symfonische hoog- standjes waren maar hij daarna de fan als een ping-pongbal door vele muziekstromingen sloeg. Klassiek georiënteerde albums, bluespogingen (Steve je kunt geen blues spelen), Satie-vertolkingen, gitaarminiatuurtjes, alles kwam voorbij. Zijn albums 'Darktown' (1999) - prima - 'To Watch the Storms' (2003) en 'Wild Orchids' (2006) waren kwalitatief wisselende pogingen om het progressieve spoor weer te vinden. En nu is er dan 'Out of the Tunnel's Mouth', alleen via Hackett zelf te verkrijgen maar binnenkort in de winkel.
Hackett heeft het niet makkelijk gehad het laatste jaar, na verbreking van zijn decennialange relatie met Kim Poor. Hij laat dan ook geen poging onbenut te melden hoe erg het is. Of is het toch Poor Kim? Want Hackett lijkt er immers vandoor te zijn met jeugvriendin, tekstschrijfster en zangeres Jo Lehmann, die ook op dit album meedoet. En alsof er niets aan de hand is meeschrijft aan nummers die over de relatie met Kim lijken te gaan. Hypocriet? Verwerking van emoties? Een poging Steve voor zich te win- nen? Wie zal het zeggen. Wat in ieder geval ook hier weer helder wordt is dat 'weltschmerz' goede kunst oplevert. Want deze nieuweling bevindt zich ruim aan de goede kant van de streep.
'Out of the Tunnel's Mouth' vormt meer dan ooit één geheel. De tracks lopen gevoelsmatig, al is dat feitelijk niet zo, in elkaar over en lijken bij elkaar te horen. Helaas houdt Hackett ook hier de twijfelachtige eer in stand ieder (goed) album te larderen met een of twee draken van nummers. Die eer valt deze keer de track 'Still Waters' te beurt. Een mislukt blues- nummer. Steve je kunt geen blues spelen, doe het dan ook niet! En afslui- ter 'Last Train to Istanbul' kan er net mee door.
De overige zes tracks zijn echter van hoge compositorische kwaliteit, klinken warm en worden technisch uitmuntend gespeeld door o.a. Chris Squire, John Hackett, de in vrouwenkleren gestoken Nick Beggs, Roger King en zijn Genesis-voorganger Anthony Phillips. Mijn meeste lof gaat uit naar 'Fire on the Moon' met die voor Hackett typische, feller dan ooit gitaarsolo's, naar het prachtige en ingetogen 'Nomads' en het soms ruige en dynamische 'Emerald and Ash'. In 'Tubehead' klinkt hij kwaad en refe- reert aan Joe Satriani. Erg goed. Bijna alle 'lead vocals' neemt Hackett zelf voor zijn rekening en dat doet hij zeer verdienstelijk. Ik vraag mij wel af wie er drumt en kan mij niet voorstellen dat het digitale drums zijn.
Steve Hackett is terug in het progressieve land met een prima album. De vraag is alleen hoe lang het duurt. Moeten we binnenkort met hem mee naar de jazz, hip-hop of funk? Vind ik okay maar dan toch niet met Hackett. De progressieve muziek met symfonische elementen, of anders- om, gaat hem namelijk het beste af. Harry 'JoJo' de Vries (01-2010)
Bezetting:
Nick Beggs – bass, Chapman Stick
Dick Driver – double bass
John Hackett – flute
Steve Hackett – guitars, vocals
Roger King – keyboards, programming
Lauren King – backing vocals
Ferenc Kovaks – violin
Amanda Lehmann – vocals
Jo Lehmann – backing vocals
Anthony Phillips – twelve string guitar
Chris Squire – bass
Christine Townsend – violin, viola
Rob Townsend – soprano sax
Discografie:
Voyage Of The Acolyte (1975)
Please Don't Touch ! (1978)
Spectral Mornings (1979)
Defector (1980)
Cured (1981)
Highly Strung (1982)
Bay Of Kings (1983)
Till We Have Faces (1984)
Momentum (1988)
Time Lapse Live (1992)
Guitar Noir (1994)
There Are Many Sides to the Night (1994)
Blues With A Feeling (1994)
Watcher Of The Skies - Genesis Revisited (1996)
A Midsummer Night's Dream (1997)
The Tokyo Tapes (1998)
Darktown (1999)
Sketches of Satie (2000)
Feedback '86 (2000)
Live Archives 70,80,90s (2000)
To Watch The Storms (2003)
Metamorpheus (2005)
Wild Orchids (2006)
Out of the Tunnel's Mouth (2009)
Hostsonaten - Winterthrough (2008)
Label: BTF
Bandsite: www.zuffantiprojects.com/hostsonatenweb
Duur: 46:38
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: 
(uit max. 5 JoJo's)
"Hostsonaten: de vertalers van onze emoties die wisselen per jaargetijde", schreef ik bij mijn WeekCD van vorige week. Draaide het in dat vorige album 'Springsong' om de lente, 'Winterthrough' richt zich, u raadt het al, op de winter. Zoals producer, gitarist en schrijver van alle tracks Fabio Zuffanti zegt: "The 3rd Part of the SeasonCycle Suite, a musical celebra- tion of season's power in four parts". De zomer en de herfst volgen nog. Nu is het album een maand oud en dat is een vreemde releaseperiode voor muziek die zich richt op het verbeelden van de winter. Hoewel, de winter is mijn favoriete jaargetijde dus een snuifje kou, sneeuw en ijs in de lucht is mij in de zomer welkom. Maar toch ...
Bezige baas Zuffanti heeft gelukkig weer tijd gevonden voor Hostsonaten. De man is actief in Finisterre en het geweldige La Maschera di Cera maar ook in allerlei projecten die zich richten op het verleggen van de progres- sieve muzikale grenzen zoals Aries, LaZona en Rohmer. Het verbinden van traditie en experiment is daarbij een uitgangspunt voor Zuffanti. Dat spreekt mij zeer aan. 'Lifelong learning' is mijn adagium en zo kijk ik ook naar progressieve muziek.
Hoewel Hostsonaten beduidend minder wereldschokkende muziek maakt dan de genoemde projecten slaat Zuffanti ook hier een brug tussen traditie en progressie waarbij de traditie bestaat uit invloeden van de klassieke muziek en vooral ook de rijke Italiaanse cultuur op dat vlak. De progressie bestaat uit het typische eigen geluid van Hostsonaten dat bij vele andere bands die ons worden opgedrongen vaak node wordt gemist. Zijn er dan geen referenties? Jawel, zo af en toe denk ik aan Anthony Phillips ten tijde van zijn eerste albums maar dan zonder zang en in sommige gitaarpartijen schemert Steve Hackett door.
Ten opzichte van 'Springsong', een album dat vooral laidback symfo bevat, valt het vollere geluid van de vele keyboards, de hoekiger vormen van de tracks en met name het veelvuldiger gebruik van woodwinds zoals de saxofoon en dwarsfluit en de 'brass' arrangementen op. Blazer Edmondo Romano 'eist' dan ook een prominentere plaats op in het rijke geluids- spectrum.
'Winterthrough' opent indrukwekkend met de tien minuten van 'Entering the Halls of Winter'. Het eerste deel bestaat uit een repeterend thema dat ingetogen start met piano en verder wordt uitgebouwd. De woodwind- arrangementen kondigen het aantreden van de winter aan. De mellotrons en synths zijn niet van de lucht en vertalen de koude en ijle winterse luchtstromen. Het tussenstuk bestaat uit een gitaarsolo, opgevolgd door een prachtige saxofoon en het geluid van een digitale (?) harp die, in mijn oren althans, de dwarrelende sneeuwvlokken symboliseert. De sopraansax pakt vervolgens het eindthema op en werkt samen met de synths en enige doedelzakken (jawel) toe naar een climax waarin veel folkklanken zitten verborgen. Prachtig, zelfs in de zomer ...
De beschreven openingstrack staat in zijn onderdelen model voor de andere tracks waarin zowel de lieflijkheid van de winter (o.a. in 'Red Sky' en 'Over the Plain') als de felheid en agressie van de winter (in 'Snowstorm' en 'Outside') worden verbeeld. 'Rainsuite' sluit het album af in twaalf gedenkwaardige momenten. Een in de basis zeer klassiek georiënteerde compositie, met name tot uiting komend in het mooie pianospel, met daarover lagen elektrische gitaar die á la Hackett gedreven neergelegd worden door de uitstekende Matteo Nahum.
Fabio Zuffanti heeft met 'Winterthrough' wederom bewezen één van de betere componisten en creatieve geesten te zijn in het progressieve do- mein. Hoewel hij met Hostsonaten wat minder buiten de gebaande paden treedt dan met zijn andere projecten, is eigenheid het sleutelwoord bij deze open band. Waarom dan toch een iets lagere waardering dan het meester- werk 'Springsong'? Niet alles kan een meesterwerk zijn en mijn gevoel zegt dat 'Winterthrough' een streepje minder is maar nog steeds 'uitstekend'. JoJo (06-2008)
Bezetting:
Fabio Zuffanti - bass, bass pedals, electric, 12 strings and classical guitars, percussions
Mau di Tollo - drums, cymbals, gong, rainstick
Alessandro Corvaglia - Mellotron, Moogs
Matteo Nahum - lead and rhythm guitars
Robbo Vigo - piano, keyboards, Hammond Organ, Church Organ, Horns
Edmondo Romano - soprano saxophons, clarinet, bagpipe
Discografie:
Hostsonaten (1997)
Mirrorgames (1998)
Springsong, Part IV of the 'Seasoncycle Suite' (2002)
Springtides, The Archives 1992-2002 (2004)
Winterthrough, Part III of the 'Seasoncycle Suite' (2008)
Gavin Harrison & 05Ric - Drop (2007)
Label: Squatter Madras
Bandsite: http://www.drumset.demon.co.uk/
Duur: 45:21
Reviewer: JoJo
Waardering: 
(uit max. 5 JoJo's)
Gavin Harrison: natuurlijk bekend van zijn excellente drumwerk bij Porcupine Tree, al kon de wat minder technische maar meer gevoelsmatige drummer Chris Maitland mij voorheen ook zeer bekoren. Harrison heeft de samenwerking gezocht met de mij onbekende 05Ric, een multi-instru-mentalist die op dit album de zang en de fretloze bass voor zijn rekening neemt. Harrison is weliswaar 'de naam' op dit album maar alle composities werden samen met 05Ric geschreven en prima geproduceerd. Ook de warme, volle stem van laatstgenoemde domineert het album, soms melodieus, vaak a-tonisch. Kanttekening is dat 05Ric's stembereik in de hogere regionen niet al te groot is, al verkeert de muziek op het debuut- album van dit duo niet al te vaak in die sferen.
Wat is de karakteristiek van dit album? Ik zou zeggen een wat bedaarde uitgave van het latere King Crimson. En daar waar die associatie niet opgaat doet David Sylvian opgeld als ook invloeden vanuit de jazz-rock. Bijna alle tracks kenmerken zich door een weliswaar melodieuze maar wat zenuwachtige uitvoering waarbij de elkaar snel opvolgende akkoorden- reeksen en tonen de invloed van King Crimson laten horen. Het geheel wordt bij elkaar gehouden door het in de basis strakke drumwerk van Harrison, avontuurlijk afgewisseld met de van hem zo bekende roffels, 'fills' en 'breaks'.
Wat voorts opvalt is dat er nauwelijks keyboards worden gebruikt - op twee tracks na - en dat het op keys gelijkende geluid wordt voortgebracht door de 'Extended Range Bass' van 05Ric, de 'Tapped Guitar' van Harrison en door incidentele soundscapes van Master Fripp. Dat alle tracks aan deze karakteristiek voldoen is tegelijkertijd de zwakte van dit werkstuk: er is te weinig variatie in de zang en in de opbouw van de nummers waardoor eenvormigheid troef is. "Koekoek ene dreun", zoals wij dat thuis noemen.
Uitschieters op dit album zijn opener 'Unsettled' dat de aandacht van begin tot eind gevangen houdt, 'For Lack Of' waarin de jazz-rockachtige dyna- miek centraal staat en outro 'Centered' waarin de legendarische Dave Stewart (o.a. Hatfield and the North) de 'echte' keys op de van hem beken- de wijze invult.
Harrison en 05Ric hebben met 'Drop' een sfeervol en goed album afgele- verd dat door meer variatie en durf 'zeer goed' had kunnen worden maar dat nu helaas niet is. Toch smaakt de samenwerking tussen deze beide uitstekende musici naar meer. Niet iedereen levert immers met het eerste album meteen goud af. Al heb ik zo'n donkerbruin vermoeden - niet meer dan dat - dat het weleens bij een eenmalige exercitie zou kunnen blijven. Overigens zijn de teksten van de tracks nagenoeg onleesbaar op de verder goed verzorgde hoes. JoJo (12-2007)
MUSIC IMPRESSION (voor een indruk van muziek op dit album): klik op Drop
Bezetting:
Gavin Harrison - drums, Tapped Guitar
05Ric - Extended Range Bass, voices
Robert Fripp - guitar, soundscapes
Dave Stewart - keyboards on 'Centered'
Gary Sanctuary - piano on 'Where Are You Going'
Discografie:
Harrison solo:
Sanity & Gravity (1997)
Harrison & 05Ric:
Drop (2007)
Hamadryad - Safe in Conformity (2005)
Label: Unicorn Digital Inc.
Bandsite: www.hamadryadmusic.com
Duur: 58.10
Reviewer: Arjan Bom
Waardering: 
(uit max. 5 JoJo's)
'Safe in Conformity' is de tweede cd van de Canadese band Hamadryad. Na het debuut 'Conservation of Mass' (2001) verliet de toenmalige zanger, Jocelyn Beaulieu, de band. Daardoor kwam het werk aan de opvolger enige tijd stil te liggen. De rest van de groep besloot uiteindelijk om bassist Jean-François Désilets de rol van blikvanger toe te spelen. Zijn stem doet denken aan Simone Rossetti, de zanger van de Italiaanse band The Watch. Net als Rossetti is Désilets bepaald niet de beste zanger ter wereld maar beiden kunnen er mee door. Opvallend is overigens dat niet Désilets maar drummer Jalbert de meeste songteksten schrijft.
De vergelijking met The Watch gaat vooral in openingsnummer 'Anatomy of a Dream' gewoon door. Dit is overigens een uitstekend nummer. De sterkste punten van Hamadryad komen hier in ruime mate aan de oppervlakte: een interessante compositie met wisselende stemmingen, verpakt in golven van Mellotron, Hammond en twaalfsnarige gitaar. Heerlijk, maar het beste moet nog komen. En dat is het drieluik dat na de openingstrack volgt. Het begint met het korte instrumentale 'Sparks and Benign Magic' dat overgaat in het indrukwekkende 'Self Made Men'. Harde en rustigere passages wisselen elkaar af. Een feest voor symfoliefhebbers. Het drieluik wordt fraai afgesloten met het (te?) korte 'Gentle Landslide'.
Na dit ijzersterke begin van deze cd reken je op een geheide vijfsterren plaat maar dat valt toch tegen. In de nummers die nu volgen neemt de groep behoorlijk gas terug. '24' en 'Frail Purpose' zijn niet slecht maar ook niet bijzonder. Zeker laatstgenoemde is niet bepaald symfo of prog. Bij beide nummers ligt de nadruk vooral op het, overigens prima, gitaar- spel. 'Sunburnt' zit een beetje in dezelfde hoek als de twee voorgaande nummers maar vind ik wel wat leuker.
Maar dan gaat het roer toch radicaal om. Met 'One Voice' en 'Polaroid Vendetta' komen we in de regionen van de progmetal. Voor de lezer is dat misschien een verheugende mededeling maar uw recensent wordt niet vrolijk van progmetal. Ik betrap mijzelf er dan ook regelmatig op dat ik deze nummers gauw oversla. Na het overweldigende begin van de cd begint er zich nu toch een behoorlijke teleurstelling af te kondigen. Maar gelukkig herpakt Hamadryad zich in de laatste twee songs. Vooral 'Alien Spheres' vind ik erg mooi. Een rustig begin met veel twaalfsnarige gitaar dat langzaam maar zeker steeds harder wordt. Mooi gedaan, sterk nummer. Het slotstuk 'Omnipresent Umbra' is de langste track van de cd. De band werkt naar een finale toe, waar je als luisteraar heerlijk op kunt weg zweven.
De conclusie na het beluisteren van 'Safe in Conformity' is dat hier sprake is van een zeer talentvolle band met veel potentie. Maar Hamadryad zal in de toekomst wel wat constanter moeten worden als men echt een topper in dit genre wil worden. Maar hoe dan ook, als je de cd goed programmeert kom je toch op een slordige 38 minuten mooie symfo uit. Zo lang duurden elpees tenslotte ook, dus wat klagen we. Wat betreft de waardering: zijn die drie JoJo's niet wat weinig? Eigenlijk wel. Het hangt een beetje van mijn bui af of ik er drie of vier JoJo's aan wil toekennen. Ik heb er lang genoeg over zitten dubben, de plaat nog maar eens gedraaid en uiteindelijk hak je de knoop dan maar door. Helaas mag ik geen halve JoJo's geven ...sorry. Arjan Bom (03-2007)
Bezetting
Jean-François Désilets - lead & backing vocals, six string electric bass, Taurus Moog pedals, twelve string acoustic guitar, keyboards
Denis Jalbert - six string electric & acoustic guitars, mandolin, backing vocals
Francis Doucet - B3 & C3 Hammond organ, Mellotron, Minimoog, Poland synthesizers, twelve strings electric & acoustic guitars, six string electric guitar
Yves Jalbert - percussion
Discografie
Conservation of Mass (2001)
Safe in Conformity (2005)
