DeWolff - Orchards/Lupine (2011)

Label: REMusic Records
Bandsite: www.dewolff.nu
Running time: 54:57
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (uit max. 5 JoJo's)

Verrassend mag ik wel stellen, dit derde album van DeWolff, een trio uit de zuidelijke Nederlanden. Tot voor kort een mij onbekende band maar ik ben opgetogen dat dit album de laser al een paar dagen siert.
DeWolff is een band die muziek maakt die ik in het kader van de onvermij- delijke hokjesgeest 'progressieve blues overgoten met een psychedelisch sausje' zou willen noemen. Dat laatste ook tot uiting komend in de prach- tige hoes met sterk op de jaren 60 en 70 gebaseerd en schitterend gemaakt art-work. En 'schitterend' dat geldt niet in de laatste plaats ook voor de muziek. Progressieve blues zoals Led Zeppelin dat maakte maar er wordt ook gerefereerd aan Cream en de eerste generatie King Crimson ten tijde van 'Lizard' en 'Islands'. De soms felle Hammondklanken en de rond- zoemende Mellotron van toetsenist Robin Piso maken de progressieve puzzel compleet.
Toch blijft 'Orchards/Lupine' niet steken in gemakkelijke retro zoals op dit moment vaak voorkomt. Absoluut niet. Het album straalt een volwassen- heid uit qua componeren en qua technische vaardigheid die je doorgaans bij dit soort jonge bands, waar het leven nog overheen moet (ouwe lullen- praat), niet snel tegenkomt. Bovendien stevent de band af op een eigen, enigszins introvert geluid waarin het zoeken en vinden van een goede groove centraal staat. De prima drummer Luka van de Poel speelt hierin een belangrijke rol, al vind ik zijn drumgeluid wat dof. Gitarist Pablo van de Poel weet prachtige ondersteunende lijnen en solo's neer te zetten, waarop gitaristen die inmiddels heel wat meer jaren op hun kerfstok hebben staan jaloers zullen worden.
En dan de elf tracks? Stuk voor stuk sterk werk, van de relatief rustige opener 'Diamonds' - best moedig om met zo'n ingetogen track te beginnen - tot de heerlijke zang in 'Everything Everywhere' en tot het briljante bijna tien minuten klokkende 'The Pistol' dat een wervelende dynamiek kent. En dan sluit men af, weer moedig, zoals het album begon met een betrekkelijk introverte en rustige track 'Poison'. Klein minpuntje: ik betrapte mijzelf erop dat ik onwillekeurig en gaandeweg wat anders ging doen dan alleen maar luisteren. Een beetje concentratieverlies dus.
Er vindt, terecht, de afgelopen jaren een revival plaats van de progressieve rock waarbij ook de jonge garde zijn weg weer weet te vinden naar deze muziekstroming. Soms kritiekloos met gemakkelijke retro als resultaat. Soms creatief en inventief met een eigen draai, zoals DeWolff laat horen op 'Orchards/Lupine'. Laat ik nu niet direct van een meesterwerk spreken, er moet immers nog wat te wensen overblijven voor de toekomst, maar het scheelt verdorie weinig. Harry 'JoJo' de Vries (03-2011)

Bezetting:
Pablo van de Poel - guitars, bass guitar, lead harp, lead vocals and a little Mellotron
Luka van de Poel - drums, percussion, bongos, banjo and backing vocals
Robin Piso - Hammond Organ, Mellotron, bass guitar, Fender Rhodes, piano, Theremin, Magnus Air Organ, background vocals

Discografie:
DeWolff (2009, LP)
Fruits and Undiscovered Plants (2009)
Orchards/Lupine (2011)

The Decemberists - The King is Dead (2010)

Label: Rough Trade Records
Bandsite: http://decemberists.com/
Running Time: 40:40
Reviewer: Henk Vermeulen
Score: (uit max. 5 JoJo’s)

Ik val direct met de deur in huis: ‘The King is Dead’ van The Decemberists is geen progrockalbum. Waarom dan toch een review op ProgLog AFTER- glow? Ik voel mij bij het stellen van deze vraag onbehaaglijk. Ten eerste omdat er een gevoel van ‘ter verantwoording geroepen worden’ bij naar boven komt. Bovendien heb ik mijn hele leven al last van oppositionele neigingen, vooral als muziek in hokjes moet worden ingedeeld. Muziek is goed of niet, punt uit!
Ik realiseer mij echter ook dat de lezer van deze site vooral geïnteres- seerd is in muziek met kenmerken als: eigenzinnig, afwisselend, melo- dieus, ritmisch, teder, keihard, contrastrijk, gevoelig, spannend, episch, onvoorspelbaar maar toch ook voorspelbaar, experimenteel, teruggrijpend naar klassieke met name symfonische muziek of naar traditionele volksmu- ziek (folk). Op ‘The King is Dead’ grijpen The Decemberists honderd procent terug op folk, om precies te zijn Amerikaanse folk of Americana (ook weer zo’n etiket).
De reden waarom dit album hier toch wordt behandeld volgt ook uit de progrockgeschiedenis van de band. Voorganger ‘The Hazards of Love (2009) was namelijk een progrockalbum, waarop bijna alle hiervoor genoem- de kenmerken waren vertegenwoordigd. Het album viel tegen omdat het een te pretentieus project was waarbij de kracht van de band verloren ging. Hun kracht ligt namelijk in de perfecte integratie van de (sea-shanty-achtige) stem van frontman Colin Meloy met het bijzondere folky geluid dat de instrumentalisten weten te creëren en waarop de classificatie ‘progrock’ van toepassing is. Het beste voorbeeld is het drieluik ‘The Island’ op mees- terwerk 'The Crane Wife' (2006) dat werkelijk voor kippenvel zorgt.
Een ander progkenmerk van The Decemberist is dat bijna al hun compo- sities episch van aard zijn: er worden korte of langere verhalen verteld of gezongen. Ook op ‘The King is Dead’ kunnen we van tien prettig in het gehoor liggende verhalen genieten die een sfeer oproepen die muzikaal doet denken aan o.a. Springsteen, R.E.M, Flying Burrito Brothers, Neil Young, Jayhawks , The Waterboys en zelfs Fairport Convention. De karakteristieke stem van Meloy laat echter voortdurend weten dat we met The Decemberists van doen hebben. De titel van het album verwijst overigens naar ‘The Queen is Dead’, een song van The Smiths, één van de favoriete bands van Colin Meloy.
‘The King is Dead’ is een mooi album geworden met zoals gezegd goed in het gehoor liggende songs, vooral voor hen die houden van één der pijlers van de progressieve rock: folk. Ik vat het album dan ook op als een zeer geslaagd uitstapje. Een uitstapje vanuit hun gebruikelijke, meer experimen- teel en onconventioneel getinte, progressieve stijl. Ik ben benieuwd welke weg The Decemberists inslaan bij hun volgende album. Henk Vermeulen (02-2011)

Bezetting:
Colin Meloy - acoustic guitar, voice and other instruments
John Moen - drums and other percussion
Chris Funk - all kind of guitars
Jenny Conlee - keyboards
Nate Query - bass

Discografie:
Castaways and cut-outs (2002)
Hey Majesty (2003)
Picaresque (2005)
The Crane Wife (2007)
The Hazards of Love (2009)
The King is Dead (2011)

douBt - Never Pet a Burning Dog (2010)

Label: Moonjune Records
Bandsite: www.myspace.com/doubt3
Duur: 53:35
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

douBt is een trio dat zich richt op 'power electric jazz' en dat bestaat uit Alex Maguire (die een rol speelde in een late generatie Hatfield and the North, met Pip Pyle speelde en ook actief is met zijn sextet) op key- boards, Michel Delville (bekend van mijn favoriet The Wrong Object) op gitaar en Tony Bianco (die o.a. met Elton Dean speelde) op drums. Spe- ciale gast is bovendien de geen introductie nodig hebbende Richard Sin- clair die bas speelt en op twee tracks zingt en dan direct de sfeer weet terug te halen van Hatfield en Caravan.
'Never Pet a Burning Dog' is geen gemakkelijk album, maar dat is be- kend van de Moonjune Records catalogus, en dus: complex, op momen- ten experimenteel, polyritmisch en vooral energiek en vitaal. Voor zover ik kan achterhalen is een deel van de composities geimproviseerd, met uit- zondering van de door Sinclair gezongen tracks, en zijn alle acht tracks in één take opgenomen. Daardoor blijft het wel zo fris.
Ik ben wel blij met dit album, niet in de laatste plaats door Sinclairs' bij- drage, maar zeker ook door de durf en de creativiteit die wederom spreken uit een album waarbij Maquire en Delville betrokken zijn. Dat zijn geen jongens van de gestampte pot maar gaan doorgaans voor nieuwe gerechten of voor bekende gerechten met een twist.
Het debuutalbum opent via kerkklokken met 'Corale di San Luca' en de stem van Sinclair en waan ik mij op The Rotter's Club, even maar, om de track langzaam op te laten bouwen in de richting van track twee, het harde en felle door gitaar gedomineerde 'Laughter' waarbij de elektrische piano van Maguire onmiskenbaar een Canterbury sfeertje in het geweld probeert te bewaren. De track ontspoort maar toch ook weer niet. Dit had Hatfield nooit kunnen doen ...
'Over Birkerot', een compositie van Terje Rypdal, geeft korte tijd weer wat lucht, maar introduceert al snel een rauwe gitaarsolo van Delville die duide- lijk refereert aan het typische geluid van voorbeeld Zappa. Anders dan Terje Rypdal zelf zou doen maar een prima interpretatie door douBt.
Het album vervolgt met het relatief ingetogen, dreigende en knap gespeel- de ‘Sea’ en met vier minuten Sinclair, zingend in ‘Passing Cloud’. Heerlijk te horen dat Richard 'alive and kicking' is in een uitstekend 'easy jazz' nummer met een mooie mellotron op de achtergrond. 'Cosmic Surgery' is een uitschieter met Soft Machine-eigenwijsheid.
douBt lijkt mij een aanwinst voor de jazz-rock in de avant garde hoek, daar heb ik geen enkele twijfel (...) over. Dat Sinclair meedoet is daarbij mooi meegenomen en ik hoop dat hij de volgende keer wederom wordt uit- genodigd als gast. Dan ben ik ook weer van de partij! Harry 'JoJo' de Vries (03-2010)

Bezetting:
Alex Maguire - Fender Rhodes electric piano, Hammond organ, Mellotron, synth
Michel Delville - electric guitar, Roland GR-09
Tony Bianco - drums
with special guest
Richard Sinclair - vocals (1, 5) and electric bass (1, 2)

Discografie:
Never Pet a Burning Dog (2010)

Dream Theater – Black Clouds & Silver Linings (2009)

Label: Roadrunner Records
Bandsite: www.dreamtheater.net
Duur: 75:29
Reviewer: Peter Swart
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Voor welk pakket ging/gaat u? Voor de 'special edition', met naast het ‘ge- wone’ album een versie zonder zang plus een bonus-cd met covers? Of voor de Deluxe Box Set, bestaande uit het speciale pakket plus allerlei bijzondere extra’s? Ikzelf koos, wars van de trend tot het opblazen van nieu- we uitgaven, voor de simpele cd-uitgave. Want neem nu zo’n karaoke-ver- sie, hoe heeft zanger James LaBrie er ooit zijn goedkeuring aan kunnen ge- ven?! De instrumentale mix in de speciale edities zal wel niet bedoeld zijn als oefenmateriaal voor de amateurzanger, maar eerder om de aandacht nóg meer te vestigen op de fenomenale kunsten van de instrumentalisten. Deze mogen LaBrie danken om zijn loyale opstelling, waarvan hij reeds in eerder werk blijk gaf door onmogelijke zangbedenksels (in toonhoogte en tempo) te accepteren.
Kritische gedachten heb ik immer tijdens de eerste luisterdagen van een nieuw Dream Theater-album. Het is altijd weer even worstelen met wéér zo’n metal riff, met wéér die dubbele bassdrum-mitrailleur, met wéér die duivelssnelle onmelodieuze gitaar- en toetsenriedels, met wéér de ballad, met wéér die voorspelbare opmaat naar een (toegegeven) glanzende gi- taarsolo.
Maar nu, na enkele weken in de cd-speler gelegen te hebben, begint het te komen: de waardering voor de nieuwe songs, de bewondering voor de uitvoering, het kippenvel bij de prachtige gitaarsolo’s in ‘The Best Of Times’ en ‘The Count Of Tuscany’, de brok in de keel als je je voorstelt dat Mike Portnoy ‘The Best Of Times’ op de uitvaartdienst van zijn vader heeft gezon- gen.
Inmiddels is er het besef gegroeid dat Dream Theater een nieuw meester- werk heeft afgeleverd. Met deze keer vooral lange nummers, waarin drum- mer Mike Portnoy en gitarist John Petrucci veel persoonlijke ervaringen verwerkt hebben. Zo is ‘The Shattered Fortress’ de finale van Portnoy’s serie over zijn strijd tegen de alcohol. In ‘The Best Of Times’ kijkt hij terug op mooie momenten met zijn vader. ‘A Night To Remember’ behandelt een auto-ongeluk uit de jeugd van Petrucci, en de finale-epic ‘The Count Of Tuscany’ gaat niet over een Dracula-achtige legende maar over een bizarre vakantie-ontmoeting van de gitarist.
Binnen de tracks is veel variatie terug te vinden in melodie, ritme en tempo. Verveling na veelvuldig luisteren treedt dan ook niet op. De vele riffs klinken krachtig en vol, mede doordat de in de media onderbelichte bassist John Myung ze moeiteloos op tempo meespeelt met de mannen in de schijnwerpers. James Labrie blijft over de hele linie goed overeind en hoeft gelukkig nergens zijn kopstem in te zetten. Mike Portnoy is zoals altijd de dynamische drijvende kracht en Jordan Rudess en John Petrucci excel- leren volop.
Toch vind ik Rudess op zijn best als hij rustig achter de piano gaat zitten, zoals tijdens het intro van ‘The Best Of Times’. Vanwege de emotionele lading, vanwege het samenspel van toetsen en gitaar, vanwege de lyrische solo van Petrucci en vanwege de monumentale opbouw vormt dit nummer voor mij het hoogtepunt van het album en een piek in het totale oeuvre van de band.
'Black Clouds & Silver Linings' is dus omgeven door 'specialties'. Een volgende speciale uitgave ligt voor de hand: alle AA-songs van Portnoy op een rijtje. Het zal mij benieuwen of Dream Theater de verleiding kan weer- staan. Een cd-tje fabriceren van zo'n compilatie kan de vlijtige fan zélf wel. Peter Swart (08-2009)

Bezetting:
James LaBrie - vocals
Mike Portnoy - drums, percussion, vocals
John Petrucci - guitar, vocals
John Myung - bass
Jordan Rudess - keyboards, continuum

Discografie:
When Dream And Day Unite (1989)
Images And Words (1992)
Live At The Marquee (1993)
Awake (1994)
A Change Of Seasons (1995)
Falling To Infinity (1997)
Once In A Livetime (1998)
Scenes From A Memory Metropolis Part II (1999)
Live Scenes From New York (2001)
Six Degrees of Inner Turbulence (2002)
Train Of Thought (2003)
Live at Budokan (2004)
Octavarium (2005)
Score (Live) (2006)
Systematic Chaos (2007)
Black Clouds & Silver Linings (2009)

DFA - 4th (2008)

Label: Moonjune Records
Bandsite: dutyfreearea.it/ & myspace.com/dutyfreearea
Duur: 64:31
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Moonjune Records is een muzieklabel dat gevestigd is in New York en geleid wordt door producer, promotor en tourmanager Leonardo Pavkovic. Het label richt zich, zo interpreteer ik de missie van de organisatie zelf, vooral op het uitbrengen van aan Soft Machine maar ook Canterbury gereletateerde progressieve- en jazzrock. De naam duidt dat ook al aan, als verwijzing naar de 1970-track 'The Moon in June' van The Soft Machine. Pavkovic trekt de missie echter breder "Its focus is to release interna- tionally-situated music by artists exploring the expanding boundaries of genuine, challenging, non-over-produced music that cannot be easily categorized into any specific format". Een prijzenswaardig streven dat inmiddels een interessante catalogus heeft opgeleverd.
De Italiaanse band DFA (Duty Free Area) maakt sinds kort ook deel uit van deze stal en 'debuteert' bij Moonjune met '4th', een titel die al net zo creatief is als de eerste zeven Soft Machine titels. Muziek die niet in een specifiek 'format' past, is nu niet direct een gedachte die bij mij opkomt als ik naar '4th' luister. Voor Moonjune bands als Mahogany Frog en The Wrong Object - waarover de komende weken meer - geldt dat zeker wel met hun experimentele kantjes. Maar voor de overigens sterke en prachtige jazz-rock van DFA niet, welke zich overduidelijk beweegt in het idioom van Hatfield and the North en National Health en dat mag toch wel een speci- fiek 'format' worden genoemd.
Dit album bestaat uit tracks met een basis die puntig en melodieus is en waar overheen lustig en technisch knap wordt gesoleerd en wellicht zelfs geimproviseerd. Het zijn bij uitstek de uitzonderlijke elektrische piano- en orgelsolo's van Alberto Bonomi en de gitaarsolo's van Silvio Minella die de sound domineren, gesteund door de vaardige ritmesectie van De Grandis en Baldassari. Dit leidt tot een vierde album dat uitnodigt tot luisteren, de aandacht vasthoudt en dat na iedere track en solo nieuwsgierig maakt naar wat er nog gaat komen. En dat is een kwaliteit want het overkomt mij regelmatig bij prog- en jazz-rock releases dat ik het een hele zit vind en het dus ook niet uitzit.
Ook de gastbijdragen op cello van Zoltan Szabo en viool en viola van Maria Vicentini moeten worden genoemd omdat zij de achttien minuten van 'Mosoq Runa' en de zes van 'La ballata de s'isposa 'e Mannorri' een prachtige, warme sfeer geven die je zelden tegenkomt in het jazz-rock segment. Mijn persoonlijke favoriet is 'The Mirror' dat een ijzersterk thema en melodie en een mooie tekst heeft en een uitvoering krijgt die je in tien minuten meeneemt naar alle uithoeken van het jazzrock landschap. En dat geldt voor de meeste tracks. In die zin onderscheidt '4th' zich ook van zijn voorgangers want op 'Lavorni in Corso' en 'Duty Free Area' vond ik de fantasie en de diversiteit te mager.
Hoewel het experiment ontbreekt en de band niet of nauwelijks buiten het door Hatfield et al gebaande 'format' treedt, heeft DFA met '4th' een meer dan uitstekend album afgeleverd dat frequent de laser zal sieren. Harry 'JoJo' de Vries (09-2008)

Bezetting:
Alberto De Grandis - drums, percussion, vocals on 5
Alberto Bonomi Hammond - A-100 organ with Leslie 760, Fender Rhodes electric piano, Steinway acoustic piano, synths, flute
Silvio Minella - electric guitars
Luca Baldassari - bass guitar
Special guests:
Andhira vocals on 6: Elena Nulchis, Cristina Lanzi, Egidiana Carta
Zoltan Szabo cello on 4 & 6
Maria Vicentini violin & viola on 4 & 6

Discografie:
Lavori in Corso (1996)
Duty Free Area (1999)
Work in Progress Live (2001)
Kaleidoscope (2007)
4th (2008)

REVIEWS under D

DELIRIUM - Live (2006)
DREAM THEATER - Systematic Chaos (2007)
DISCIPLINE - Unfolded like Staircase (1997)
DELUGE GRANDER - August in the Urals (2006)

Delirium – Live (2006)

Label: Black Widow Records
Bandsite: www.idelirium.it
Duur: 69:00
Reviewer: JoJo
Waardering: (uit maximaal 5 JoJo’s)

Een foto in het boekje bij ‘Delirium Live’ (ondertitel 'Vibbrazioni Notturne') laat zien dat we hier te maken hebben met een stel krasse knarren. Niet zo verwonderlijk want de Italiaanse band Delirium was vroeg in de jaren zeventig al actief met drie albums namelijk ‘Dolce Acqua’, ‘Lo scemo e il Villaggio’ en ‘Delirium III’. In 1974 hielden de heren het voor gezien. Toch is Delirium in Italië nog steeds behoorlijk populair, al is dat dan bij een select progressief publiek. Het woord ‘legendarisch’ schijnt zelfs op hen van toepassing te zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat de band mij onbekend was tot aan hun wederopstanding met dit livealbum. Althans de bandnaam had ik weleens voorbij zien schuiven – er is overigens ook een punkrockband met die naam - maar kennis over hun muziek ontbeerde ik volkomen. En dat is jammer want de band levert prima kwaliteit af.
Delirium maakt muziek die te kenschetsen valt als progressieve rock met folkinvloeden en zelfs vleugjes jazz. Dat laatste is met name te danken aan het fluit- en saxspel van Martin Grice en de keys van Ettore Vigo. De duidelijkste referent is Jethro Tull, van welk groot voorbeeld zij op deze liveregistratie een medley spelen bestaande uit o.a. ‘Bourèe’ en ‘Living in the Past’. De band doet dat professioneel en gepassioneerd en het staat als een huis dat door Ian Anderson zelf gebouwd zou kunnen zijn.
Het aardige van livealbums waaraan niet meer gesleuteld is, is dat de onvolkomenheden te horen zijn. Nu valt dat per saldo erg mee maar bij de eerste twee tracks ‘Opening’ en ‘Villagio’ – overigens een prima door Tull geïnspireerd geheel met een jazzy intermezzo - is te horen dat de band en dan met name drummer Pino Di Santo, koude-start-problemen heeft. De synergie is er nog niet helemaal, de drummer loopt een fractie achter bij de rest en zijn 'breaks' en 'fills' komen niet altijd lekker uit. Gelukkig loopt hij snel warm en blijken de leden van Delirium na vijfendertig jaar elkaar zowel qua speltechniek als spelplezier uitermate goed te vinden.
Het is te horen dat men het heerlijk vindt om het enthousiaste publiek een staalkaart te bieden van wat de relatief beperkte banddiscografie aan moois bevat. Al beweegt men zich in ‘Preludio: Paura’ en ‘Dolce Acqua’ op het gladde Italiaanse ijs dat ‘softpop’ heet. Tracks die er uitschieten zijn het jazzy ‘Culto Disarmonica’ waarbij ik soms moet denken aan onze eigen Solution en het lekkere en af en toe wilde ‘Movimento 1: Egoism’ met een prima saxsolo van Martin Grice.
‘With a Little Help from my Friends’ wordt als toegift gespeeld en dat zal ik maar zien als een livezonde. De ratio achter een dergelijke keuze ontgaat mij echter volkomen. De keuze zal dan ook niet op rationele gronden tot stand zijn gekomen maar gebaseerd zijn op kritiekloze emotie. Speel dan desnoods een eigen compositie nog een keer, in plaats van je te verlaten op deze door de jaren heen volledig doodgecoverde track. De geluidskwaliteit is overigens okay, al kletst het Italiaanse publiek het gehele concert op de achtergrond gewoon door.
Het plezier wat Delirium uitstraalt op dit goede livealbum heeft zich ver- taald in mooie toekomstplannen. Er staat namelijk een nieuw studioalbum op stapel dat eind 2007 zal verschijnen, wederom bij het bijzondere label ‘Black Widow Records’. AFTERglow zal Delirium dan ook blijven volgen. JoJo (08-2007)

Bezetting:
Ettore Vigo – piano, Hammond organ, vocals
Martin Grice – flute, saxes, vocals
Pino Di Santo – drums, percussion, vocals
Roberto Salinas – guitars, vocals
Fabio Chighini – bass, vocals

Discografie:
Dolce Acqua (1971)
Lo scemo e il Villaggio (1972)
Delirium III (1974)
Delirium Live (2007)

Dream Theater – Systematic Chaos (2007)

Label: Roadrunner Records
Bandsite: www.dreamtheater.net
Duur: 78:46
Reviewer: JoJo
Waardering: (max. aantal JoJo’s)

De doorgeschoten metal van ‘Train of Thoughts’ en de symfokitsch van ‘Octavarium’ hadden mij danig vervreemd van Dream Theater. De band die ik jaren eerder in mijn hart had gesloten met ‘Metropolis' en het naar verwachting tijdloze meesterwerk ‘Six Degrees of Inner Turbulence’ waarop men de juiste koers te pakken had. Ergernis had zich van mij meester gemaakt over dit nadien stuurloze theatergezelschap. Des te indrukwek- kender is het dat zij hun typerende rode draad geheel hervonden hebben op ‘Systematic Chaos’; een draad geweven uit een combi van ouderwetse hard rock, progressieve complexiteit, technische topsport, onderbuik rakende ritmes en af en toe symfonische arrangementen. Dat laatste is dan ook de enige winst die behaald is uit de miskleun die ‘Octavarium’ heet. ‘Systematic Chaos’ is door dat samenstel van elementen zonder twijfel een meesterwerk geworden.
Toch begin ik met een minpunt of liever gezegd een constatering die ook voor vele andere albums van Dream Theater geldt: de band schrijft vooral riffs en ritmes en schrijft doorgaans géén melodieën. Dat is op zichzelf niet erg - al mis ik het af en toe wel - want een ritme kan ook behoorlijk aankomen en blijven hangen, gelijk een melodielijn. Maar toch ... ‘Dark Eternal Night’ is daar op dit werkstuk een lichtend voorbeeld van. De track stuitert alle kanten op, een pakkend refrein is nergens te vinden maar het ritme en de riffs die Petrucci en Myung spelen bepalen het geluid, imponeren en maken de track per saldo tot een meer dan uitstekend geheel.
Overigens schiet men uit de startblokken met ‘In the Presence of Enemies Part 1’ met welk tweede deel de niet begrepen orde van de chaos afsluit. Briljante vijfentwintig minuten waar de band teruggrijpt naar favoriet ‘Six Degrees of Inner Turbulence’. De technische hoogstandjes zijn niet van de lucht waarbij vooral LaBrie, Portnoy en Petrucci de show stelen. Ik las gelukkig in de 'Slagwerkkrant' (94) dat Portnoy 'accelerators' gebruikt en wel de ‘DW 5000 Accelerator’ pedalen. Dat riep ik al jaren en dat kon ook niet anders. Zo snel kan een mensenvoet nooit zijn. Het nummer blinkt echter voornamelijk uit door vernuftige compositorische gelaagdheid en de prima balans tussen instrumentale en vocale gedeelten. Portnoy zegt in een interview (iO Pages 74) dat hij eigen composities meenam naar de studio maar dat hij die in de achterzak liet toen hij de eerste fundamenten van ‘In the Presence of Enemies’ had ervaren. Dat kan ik mij levendig voorstellen.
‘Forsaken’ vormt de uitzondering op de regel dat Dream Theater geen melodielijn componeert. Ze kunnen het blijkbaar wel want deze toegan- kelijke track – hoe relatief is het woord 'toegankelijk' bij deze band – heeft een refrein om mee te schreeuwen. ‘Constant Motion’ bevat progmetal van de bovenste plank à la ‘Train of Thought’ maar dan kwalitatief vele niveaus hoger.
‘Repentance’ is een vreemde eend in de bijt en had zo van een Porcupine Tree album kunnen zijn geript. Het is een rustig en mooi nummer, met een kabbelend en repeterend thema op keys en gitaar, dat echter een minuut of drie à vier te lang duurt. Bovendien bevat het allerlei gemurmel van onder anderen Steve Vai, Joe Satriani, Steven Wilson en de niet te vermijden relipopper Neal Morse - kan die man nou niet eens weg - waarin men spijt betuigt over iets wat men in het persoonlijk leven geflikt heeft. ‘Spijt betuigen’ daar kan ik niks mee en is te vergelijken met biechten in de katholieke kerk. Een soort psychologische ‘window dressing’. Spijt betuigen is ‘leeg’ door alleen maar te zeggen dat het je spijt. Je anders gedragen in toekomstige situaties, daar gaat het om. Maar los van die spijtoptanten is deze track prima.
De schrik slaat mij om het hart bij aanvang van ‘Prophets of War’ waar een discoritme de dans bepaalt, maar gelukkig herpakt men zich snel in dit door James LaBrie geschreven protestlied. Zal ongetwijfeld door het Bush-regime - kan die man nou niet eens weg - in de ban worden gedaan maar de track staat als een niet-gebombardeerd huis. Het album wordt zoals gezegd afgesloten met ‘In the Presence of Enemies Part 2', wat voorafgegaan wordt door een kwartiertje ultieme progressieve rock in ‘The Ministry of Lost Souls’ waarin LaBrie vocaal excelleert en alles wat Dream Theater aan kwaliteiten bezit langskomt.
Op ‘Systematic Chaos’ laat Dream Theater horen een van de beste zo niet de beste progressieve rockband, althans in het hardere segment, van deze tijd te zijn. Een album dat een ijkpunt in de prog zal blijken te zijn. En zo’n ijkpunt hadden ze in 2002 ook al gemaakt …. JoJo (07-2007)

Bezetting:
James LaBrie - vocals
Mike Portnoy - drums, percussion, vocals
John Petrucci - guitar, vocals
John Myung - bass
Jordan Rudess - keyboards and continuum

Discografie:
When Dream And Day Unite (1989)
Images And Words (1992)
Live At The Marquee (1993)
Awake (1994)
A Change Of Seasons (1995)
Falling To Infinity (1997)
Once In A Livetime (1998)
Scenes From A Memory Metropolis Part II (1999)
Live Scenes From New York (2001)
Six Degrees of Inner Turbulence (2002)
Train Of Thought (2003)
Live at Budokan (2004)
Octavarium (2005)
Score (Live) (2006)
Systematic Chaos (2007)

Discipline - Unfolded like Staircase (1997)

Label: Strung Out Records
Bandsite: www.strungoutrecords.com
Duur: 64:54
Reviewer: Arjan Bom
Waardering:
(max. score JoJo's)

In 2004 kwam 'Astray', de eerste solo-cd van Matthew Parmenter uit. Ik vond dat een bijzonder intrigerend werkstuk dat naar meer smaakte. Na kort speurwerk kwam ik erachter dat Parmenter daarvoor actief was in de band Discipline. Erg productief blijkt Parmenter niet te zijn. Het debuut van Discipline ('Push & Profit') stamt uit 1993 en de tweede en laatste studio- plaat 'Unfolded like Staircase' werd in 1997 uitgebracht. Drie albums in een slordige veertien jaar tijd; Roine Stolt of Neal Morse zullen er niet van onder de indruk zijn. Maar wellicht wel van de kwaliteit van het gebodene. Vond ik van 'Astray' niet alle songs even sterk, bij 'Unfolded like Staircase' is dat absoluut wel het geval. Wat een heerlijke plaat.
Op Parmenter's solowerk was in sommige tracks duidelijk de invloed van Peter Hammill/Van der Graaf Generator te horen. En ook in het openings- nummer 'Canto IV (Limbo)' is daar weer even dat typische geluid van VDGG. Maar als de plaat verder gaat blijkt Discipline bepaald niet alleen door Hammill c.s. te zijn beïnvloed. Als je de cd goed beluistert komen er regelmatig fragmenten voor die doen denken aan verschillende grote en minder grote progbands uit de jaren '70. De verleiding is natuurlijk groot om al deze acts te noemen, maar het zou Discipline echt tekort doen. Want hier is toch vooral een band bezig die, ondanks die fragmenten, een eigen gezicht en sound heeft. De nadruk ligt daarbij niet op het showen van de technische virtuositeit, maar op de effectieve invulling van de songs. En natuurlijk zit ik weer te watertanden bij het in ruime mate aanwezige geluid van de Mellotron.
Naast het eerdergenoemde 'Canto IV (Limbo)' staan er nog drie tracks op 'Unfolded like Staircase'. Alle songs klokken boven de 13 minuten, met als uitschieter het ruim 22 minuten durende 'Before the Storm'. Wat een geweldige epic. Maar ook de andere nummers zijn, zoals ik al eerder vermeldde, ijzersterk. De donkere, sombere sfeer van de muziek zal wellicht niet iedereen aanspreken. Het verbaast me dan ook niet dat Discipline nooit echt is doorgebroken. Maar ik heb iedere keer dat ik de cd opzet weer een aangenaam uur luistergenot. Bovendien is de plaat een echte groeibriljant; per draaibeurt vind ik hem beter worden en ontdek ik weer iets nieuws.
Misschien zal deze cd niet in mijn stapeltje voor een onbewoond eiland zitten, ik denk dat ik hem dan toch ooit zou gaan missen. En Matthew Parmenter... er zijn al weer drie jaar om sinds 'Astray'. Wordt het niet weer eens de hoogste tijd voor nieuw werk??? Arjan Bom (04-2007)

Bezetting:
Matthew Parmenter - voice, keyboards, violin, alto saxophone, orchestra chimes
John Preston Bouda - electric and acoustic guitars
Paul Dzendzel - drums and percussion
Matthew Kennedy - bass guitar

Discografie:
Push & Profit (1993)
Unfolded like Staircase (1997)
Into the Dream: Discipline Live (1999)
Matthew Parmenter:
Astray (2004)

Deluge Grander –
August in the Urals (2006)

Label: Emkog Records
Bandsite: www.delugegrander.com
Duur: 70:26
Reviewer: JoJo
Waardering: (uit max. 5 JoJo’s)

Lovende berichten, de aantrekkelijke hoes en zo’n onbestemd voorgevoel van “dit zou weleens heel goed kunnen zijn” hadden de verwachtingen rond 'August in the Urals’ van de Canadese band Deluge Grander bij mij hoog opgeschroefd. Het album blijft echter net onder de door drie JoJo’s gedefinieerde rode streep.
Deluge Grander is gebouwd op de fundamenten van de band Cerebus Effect waarin toetsenist Dan Britton, de informele leider, en drummer Patrick Gaffney eveneens spelen. Cerebus Effect houdt zich in het hardere segment van de progrock op. De wens om meer klassiek getinte symfonische composities op te nemen kon, zo schat ik in, binnen Cerebus Effect niet voldoende vervuld worden. Vandaar de oprichting van ‘side kick’ Deluge Grander. De band bestaat uit merendeel puike muzikanten die de klassieke ´roots´ van de symfo goed kennen. Hun hier besproken debuut refereert en associeert voor mij qua sfeer met 'The Lamb Lies Down on Broadway' van Genesis en de vroege King Crimson ten tijde van 'Lizard' en 'Islands'.
'August in the Urals' is een ambitieus opgezet werkstuk door de complexiteit van de composities en de gelaagde structuur. Dit vraagt veel van de bandleden en vereist uiterste beheersing van instrument en stem. En daar ligt een kritiekpunt. De keyboards worden virtuoos gespeeld door Britton, de drums van Gaffney zijn functioneel daar waar dat nodig is en creatief en experimenteel waar het kan en bassist Bret d´Anon legt een solide basis. Toch bekruipt mij op het gehele album het gevoel dat drummer en bassist op het uiterste van hun kunnen moeten balanceren om de boel bij elkaar te houden. En dat lukt dan ook niet altijd.
Verder vind ik de zang dun en vlak maar mijn grootste kritiek betreft de gitaarpartijen van Dave Berggren. Zijn gitaargeluid is ronduit lullig. Dit is ten dele terug te voeren op de producent die de gitaar nogal bescheiden in het geluidsspectrum zet. Daarnaast vind ik dat Berggren speltechnisch ver achterblijft bij de kwaliteit van zijn kompanen en de synergie en ‘flow’ met de andere instrumenten maar zelden weet te vinden. En dat doet bijvoorbeeld in het schitterende 'Squirrel' afbreuk aan de overall kwaliteit van de track. Het klassieke soms met folkelementen en Tull-achtige passages doorspekte ‘The Solitude of Miranda’, ontspoort zelfs volledig door het rommelige gitaarspel. Het 26 minuten durende ‘Inaugural Bash’ bevalt mij nog het beste door zijn afwisseling, goede compositorische opbouw en door het feit dat de leden daar in elkaars voetsporen weten te blijven. Maar in de andere tracks is men de draad regelmatig kwijt.
Deluge Grander lijkt mij een band met enige potentie gezien de spanningsboog in de composities en de variatie in aankleding van de tracks. De band moet dan wat beter op elkaar ingespeeld raken en … tegen gitarist Berggren zeggen “we kunnen niet zonder je maar we gaan het wel proberen”. JoJo (02-2007)

Bezetting:
Dan Britton - keyboards mostly, occasional guitars and vocals
Dave Berggren - guitars
Patrick Gaffney - drums
Brett d'Anon - bass
Frank d'Anon - lots of other instruments and instrument provision

Discografie
August in the Urals (2006)