Wat een week ... CD

IQ -  Resistance (2019)

Het is een hele zit ...

 
... dit nieuwe dubbelalbum van IQ. Niet vanwege de muziek, integendeel, maar vanwege de lengte, bijna twee uur. Maar goed, een dik boek lees je ook niet op één dag uit. Dus in delen is het werkstuk tot mij gekomen en dat beviel mij uitstekend.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet alles ken van de neo-progband IQ. Maar 'Subterranea' (1997) vind ik nog steeds briljant. IQ laat zich op 'Resistance' van een steviger kant horen, vooral de gitaren van Mike Holmes verkeren vaak in de hard rock sferen en zijn riffs raken soms zelfs de metal aan. Toch doet het mij af en toe denken aan 'Subterranea', misschien ook wel omdat de toetsen, nu van Neil Durant, integraal een grote rol spelen en de stem van Peter Nicholls absoluut geen sleetse plekken kent. 'Shallow Bay' en het kwartier van 'For Another Lifetime', waarin de band alle kanten van hun kunnen verkent, zijn voor mij de hoogtepunten van schijf 1. Ik ervaar disc 2 meer als een bonusdisc, met toch een iets ander karakter. Waarbij ik 'The Great Spirit Way' (22 minuten!) een heerlijke track vind vooral door de scheurende toetsen van Durant.
Het was vijf jaar wachten op een nieuwe worp. Dat was voor de 'die hard' fans een lange zit begreep ik. Wat IQ hier laat horen was het wachten echter meer dan waard. Ik voel mij nu toch gedwongen om het voor mij onbekende deel van hun catalogus eens te gaan onderzoeken ... Peter Kraaijeveld (wat een week 28)

Wat een week ... CD

LITTLE FEAT - Waiting for Columbus (1978)

RIP Paul Barrere ...

 
... geweldige gitarist, componist en sterkhouder van Little Feat. Barrere overleed gisteren aan complicaties bij de behandeling van zijn leverkanker. Tot een paar weken terug trad hij nog op. De band had een tijdelijke vervanger en was nog op toernee. Het feit dat zij in zijn laatste ogenblikken niet bij hem konden zijn, raakt hen diep.
Little Feat was natuurlijk al onthoofd door het overlijden van Lowell George in 1979. Na het overlijden van de unieke en briljante drummer Richie Hayward in 2010 hadden zij wat mij betreft moeten stoppen. Zijn vervanger Gabe Ford leek in niets op Hayward. Gitarist Fred Tackett bleef voor mij altijd een vreemde eend in de bijt.
Nu Paul Barrere is overleden hoop ik dat de oudgedienden Bill Payne, Kenny Gradney en Sam Clayton de stekker uit Little Feat trekken. En dat kan want na al het moois dat is gemaakt kunnen we ons laven aan hun nalatenschap. Met een van de beste livealbums ooit, 'Waiting for Columbus', voorop. Ik ga dat album zo beluisteren. Als eerbetoon aan Barrere. Harry de Vries (wat een week 27)

Wat een week ... CD

SUPERSISTER -  Complete Catalogue (1969-nu)

Prima concert ...


... afgelopen vrijdag in De Boerderij in Zoetermeer van het Supersister Projekt, met o.a. oudgedienden en oerleden Robert-Jan Stips - de grote roerganger - en Marco Vrolijk, aangevuld met de uitstekende drummer Leon Klaasse (o.a. Sweet 'd Buster), bassist Bart Wijtman (Ocobar) en violiste Marieke Brokamp. Als gasten deden mee Earring's Rinus Gerritsen en zangeres Joke Gereats van The Nits. Een staalkaart van oud en nieuw werk- van het recent verschenen album 'Retsis Repus' - kwam voorbij en hoe!
Stips was zeer op dreef op toetsen met tussendoor ontroerende en soms hilarische anekdotes die echter wel de spanningsboog van de muziek doorbraken. Briljant was het vioolspel van Brokamp die de meeste fluitpartijen van de overleden Sacha van Geest violeerde. Stips wil immers niet met een andere fluitist spelen, en dat begrijp ik volkomen. 

Een uitstekend concert dat aanleiding gaf de geweldige catalogus van Supersister gisteren weer eens door te fietsen. Er staat hier namelijk nogal wat in de kast van deze bijzondere band met dat unieke geluid. Naast Solution was dit mijn favoriete band uit de jaren '70 en dat zal ook zo blijven.De albums zijn overigens net heruitgegeven op gekleurd vinyl. Harry de Vries (wat een week 26)

Wat een week ... CD

THOM YORKE -  Anima (2019)

Wat een weldaad ...

 
... dit nieuwe soloalbum van Thom Yorke. Bleef hij op zijn eerdere solo-escapades ver weg van Radiohead, o.a. door filmmuziek die op een ambientleest geschoeid was, op 'Anima' komt hij dichter in de buurt van zijn thuisbasis. Vooral de ritmes en de basis van bas en drums zijn daar de redenen van.
En wat een prachtige, beeldende tracks. Negen in totaal. Soms somber en onheilspellend, niet alleen door de instrumentatie maar ook door de teksten en de zang van Yorke. Op andere momenten hoopgevend, vrolijk gaat mij als etiket te ver. Gezet in een heerlijke, warme produktie met als gevolg een geluidsspectrum, vol met 'tape loops' en orkestrale arrangementen, waarin je opgaat, dat je omringt.

Het schijnt dat Thom Yorke dit album heeft gemaakt nadat hij enige tijd een 'writing block' had. Welnu, dat vervelende euvel is volledig verdwenen en heeft een positief effect gehad want 'Anima' is het beste solowerk dat hij tot nu toe heeft gemaakt. Ik ga mij zelfs afvragen of er op deze wijze nog toekomst is voor Radiohead. Harry de Vries (wat een week 25)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Alan Simon- Chouans (2019)

Label Babaika Productions
Score 3 (out of 5 JoJo's)
                                                                               



Op dit weer prachtig vormgegeven album 'Chouans' van de Franse componist en muzikant Alan Simon verbeeldt hij deze keer de Franse Revolutie en dan vooral de donkere kant van deze omwenteling - 'the unknown pages' zoals hij op het promovel vermeldt - te weten de 300000 doden die vielen onder vooral boeren, priesters en edelen. Een aspect dat vreemd genoeg in alle historische beschouwingen minder aandacht krijgt. De focus ligt immers doorgaans op de politieke en maatschappelijke waarde van de revolutie.
Het is componist Simon's kwaliteit om dit soort historische gebeurtenissen muzikaal te verbeelden, zoals hij eerder o.a. ook deed met 'Excalibur' en 'Anne de Bretagne'. Hij laat zich daarbij altijd bijstaan door een keur aan muzikanten, orkesten en koren. Zo ook op 'Chouans'. En Alan Simon verstaat die kunst als geen ander. Produktioneel en muzikaal-technisch zijn Simon's projecten altijd perfect verzorgd en dat is ook nu het geval. Wat mij echter niet ligt is het theatrale, bombastische aspect in de muziek waardoor ik mij waan in een musical en musicals zijn nu eenmaal aan mij niet besteed. Voor wie daar wel van houdt plus geporteerd is van een puik stuk muziek gezet in een mooie produktie, kan 'Chouans' moeilijk een miskoop zijn.


Moonchy & Tobias- Atmosfere (2019)

Label Tiny Room Records
Score 2 (out of 5 JoJo's)




Tiny Room Records grossiert in bijzondere releases van wat minder bekende bands en artiesten. Doorgaans van hoog niveau. Van Todd Tobias werden door hen al eerder uitstekende albums uitgegeven die hier ook aandacht kregen. Multi-instrumentalist Tobias werkt op 'Atmosfere' samen met de Italiaanse zangeres (nou ja, zangeres ...) Pat Moonchy en dat had hij beter achterwege kunnen laten.
Deze samenwerking pakt wat mij betreft dramatisch uit. En dat is niet te wijten aan de prachtige en intrigerende soundscapes die Tobias neerzet. Hij verstaat, zoals bekend, de kunst om een filmische, enigszins psychedelische sfeer te realiseren en dat lukt hem wederom in de twaalf tracks van dit album. Moonchy verstiert deze sfeer echter met werkelijk tenenkrommende 'zang' die op sommige momenten ronduit vals is. Ik zal ongetwijfeld te horen krijgen dat het bewust a-tonaal is. U kunt mij wat, de zang is vals, detoneert met de muziek en weet daar dan ook op geen enkel moment verbinding mee te krijgen. En dat is jammer, want daarmee doet 'Atmosfere' Todd Tobias en de catalogus van Tiny Room Records tekort. 

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (09-2019)

Wat een week ... CD

WINGFIELD & HUSBAND -  Tor & Vale (2019)

Verrassend duo ...

 
... de hier al eerder belichtte gitarist Mark Wingfield en drummer Gary Husband (o.a. Allan Holdsworth, Jack Bruce, Level 42). De verrassing zit niet alleen in de interactie tussen die twee maar ook in het feit dat Husband zich hier toont als een begenadigd pianist met een stijl die doet denken aan Keith Jarrett.
'Interactie' klinkt echter te neutraal. 'Synergie' typeert het samenspel in de acht tracks op 'Tor & Vale' veel beter, waarvan er drie door improvisatie tot stand kwamen. Die muzikale communicatie levert een impressionistisch album op dat van begin tot eind spannend en filmisch is. Althans bij mij doemen bij beluistering allerlei beelden op. Beelden die ongetwijfeld onbedoeld zijn door de makers - die beelden zijn immers subjectief - al zetten de titels je soms op een spoor zoals bij 'Night Song', 'Shape of Light' en 'Silver Sky'. Een minpunt wat mij op een gegeven moment gaat tegenstaan is dat Wingfield met zijn gitaar voornamelijk in de hogere toonregionen verkeert. Dat gaat bij mij op den duur altijd fout maar á la ook dat is subjectief.
Resumerend, Wingfield en Husband hebben een avant-gardistisch fusionalbum afgeleverd dat zo mee zou kunnen in de catalogus van ECM maar nu is uitgegeven
door het succesvolle Moonjune Records. Harry de Vries (wat een week 24)

Wat een week ... CD

STEVE HILLAGE-  Open (1979)

Deze week veel ...

 
... 'space rock' onder de laser en de naald. Ozric Tentacles, Ed Wynne en dan mogen de 'godfathers' van dit genre, Gong, Steve Hillage en Daevid Allen, niet worden vergeten. Bij verschijnen kocht ik 'Open' van Hillage, nog met de opengewerkte LP-hoes die later gedicht werd, waarschijnlijk vanwege kostenoverwegingen. Op 9 december as. speelt Hillage overigens samen met Gong in Paradiso.
Hillage's solowerk is van hoge kwaliteit en dat geldt ook voor dit album. Al is het misschien juist het werkstuk dat het minst past in de 'space rock' van zijn werken hiervoor. De 7 tracks zijn meer rock georiënteerd waarbij het etiket 'dansbaar' passend is want de ritmes maken stilzitten welhaast onmogelijk. Helaas geen glissando's van de meester maar wat steviger gitaarsolo's en -riffs, gelukkig ontbreken de rommelende synths van Miquette Giraudy en de sequencers van Hillage zelf echter niet waardoor we toch weer een beetje door de ruimte zweven en los kunnen komen van deze vreemde wereld. 
Heerlijk om 'Open' weer eens uit de kast te trekken. En te genieten van 'Definite Activity', 'The Fire Inside' - met twee heerlijke Moog solo's van Jean-Philippe Rykiel en Dave Stewart - en 'Earthrise'. Ik ga maar eens een space cake'je bakken. Harry de Vries (wat een week 23)

Wat een week ... CD

801-  Live (1976)

Begin ik notabene met een oudje ...

 
... mijn bijdrage aan ProgLog AFTERglow. Vooral omdat ik al jaren op zoek was naar 'Live' van de band 801, feitelijk Phil Manzanera en zijn muzikale vrienden Brian Eno, Bill MacGormick, Francis Monkman, Llloyd Watson en Simon Phillips. Mannen die hun sporen toen en nog steeds o.a. hebben verdiend in de progrock. Opeens liep ik op een markt tegen deze liveplaat aan, helaas de eerste uitgave en niet een van de reissues uit 1999 en 2009. Maar toch, ik was blij.
En dat ben ik bij beluistering nog steeds. Hoewel wat kort - de lengte van een LP; op de reissues staan extra nummers - geniet ik van de uitvoeringen van 'Sombre Reptiles' en 'Baby's on Fire' van de hand van Eno, van 'East of Asteroid' en 'Diamond Head' van Manzanera. Wat een mysterieus sfeertje hangt er om de muziek en in de zaal, enigszins vergelijkbaar met het livealbum 'June 1, 1974'  van o.a. ook al Eno, hoewel mij gerommeld lijkt met het applaus. En zelfs de covers 'T.N.K.' van The Beatles en 'You Really Got Me' van The Kinks weet men een eigenheid en ook dat mystieke te geven zonder dat de oorspronkelijke kracht verdwijnt.
Nou een mooie koop en het leek mij ook een mooie start van mijn ProgLog AFTERglow loopbaan. Ga de andere albums van Phil Manzanera zoals 'Diamond Head' en 'K-Scope' ook maar weer eens afstoffen. Peter Kraaijeveld (wat een week 22)