Wat een week ... CD

DJAM KARET - Sonic Celluloid (2017)

Altijd al een fan ...

... van Djam Karet geweest. De meeste albums zijn in bezit. Ik geloof niet dat er een zwak album tussen zit al vond ik maar weinig werken over de gehele linie sterk. Er was altijd wel een minder moment. Dit is niet het geval bij de 10 tracks van het nieuwe album 'Sonic Celluloid'.
De band bestaat weer uit de vier oprichters Chuck Oken Jr., Henry Osborne, Gayle Ellett en Mike Henderson, aangevuld met Aaron Kenyon en Mike Murray. Dit zestal trapt af met het sterke en donkere 'Saul Says No'. In het in een aanstekelijk ritme gestoken 'Forced Perspective' laat de band zelfs 'funky grooves' horen. Vanaf nummer 3, het elektronisch georiënteerde 'Long Shot', neemt de band wat gas terug waarna het psychedelische en vooral ook atmosferische en filmische karakter van de overige composities opvalt. 
Het achttiende album van Djam Karet is integraal uitstekend. De mannen hebben er nog steeds plezier in en dat is knap als je al sinds 1984 aan de progressieve weg timmert. Harry de Vries (wat een week 15)

Wat een week ... CD

SOFT MACHINE - Bundles (1975)

R.I.P. Allan Holdsworth ...

... geniaal gitarist, overleed gisteren op 70-jarige leeftijd. De man had een fabelachtige techniek, was een voorbeeld voor velen door zijn werk met o.a. Soft Machine, UK, Gong, Bruford en zijn solo-albums en had een uniek en dus ongeëvenaard geluid. Zijn maatje uit UK John Wetton overleed twee maanden terug. Het kan snel gaan.
Zijn solo's  in 'Hazard Profile' van Soft Machine's 'Bundles' maar ook zijn solo in bijvoorbeeld 'Nevermore' van het debuut van UK (1978) staan in mijn gehoorgangen gegrift.  Frank Zappa noemde Holdsworth ooit "one of the most interesting guys on guitar on the planet". En zo was het en zo is het. Harry de Vries (wat een week 14) 


Allan Holdsworth 1946-2017

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







The Mugshots - Something Weird (2016)

Label Black Widow Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)
                                                                               

    
'Weird' is het zeker wat op 'Something Weird' van The Mugshots te zien (absurdistische hoes) en te horen valt. In eerste instantie dacht ik slechts post-punk of post new-wave te horen met invloeden van o.a. The Stranglers. Alice Cooper is ook nooit ver weg. Die elementen blijven in de 12 tracks ook terugkomen maar langzamerhand ontwaardde ik allerlei progelementen en -invloeden o.a. door de toetsen van Erik Stayn. De optelsom bevalt mij wel. Goede muzikanten, een uitstekende zanger in de persoon van Mickey E. VII en aanstekelijke songs. Prima geluid ook. Lekker plaatje om de spanningen van de dag af te reageren.

Ape Shifter - Ape Shifter (2017)

Label Brainstorm Records 
Score 3 (out of 5 JoJo's)




Aan Jeff Aug werd op AFTERglow al eerder aandacht besteed. Hij toerde o.a. met Allan Holdsworth en Soft Machine en bezit naast een virtuoze gitaartechniek ook het nutteloze wereldrecord voor de meeste concerten in verschillende landen binnen 24 uur. Hier komt hij op de proppen met het in Duitsland gehuisveste power trio Ape Shifter dat keiharde met riffs doorspekte hard-rock en metal laat horen. Voor mijn gevoel via improvisatie tot stand gekomen. Elf tracks van gemiddeld 3 minuten die de gehoorgangen teisteren. Draaien als je alleen thuis bent is het devies, liefst in een vrijstaand huis. 

Echotest - From Two Balconies  (2017)
 

Label Eigen Beheer
Score 1 (out of 5 JoJo's)



Hoe een prachtige hoes je op het verkeerde been kan zetten. De muzikale inhoud is echter ronduit slecht. Echotest is een trio dat met 'From Two Balconies' haar derde album uitbrengt. Bassiste Julie Slick maakte volgens de promosheet notabene deel uit van de band van Adrian Belew en het Crimson ProjeKct. Daar is per saldo weinig van te merken. Rammelende uitvoeringen, armoedige composities en een erbarmelijke zanger. Valt er dan niets positiefs te melden? Nee. Of ja, de hoes natuurlijk.

Light Freedom Revival - Eterniverse Deja Vu (2017)
 

Label Eigen Beheer
Score 3 (out of 5 JoJo's)


Canadees John Vehadua (lead vocals, acoustic guitar), ik ken hem niet, is de man die schuilgaat achter Light Freedom Revival. Hier bijgestaan door o.a. Billy Sherwood en Oliver Wakeman. Overal waar Sherwood opduikt is vaak sprake van door knip- en plakwerk en op afstand in elkaar geknutselde produkties. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat dat ook hier het geval is. De goed verzorgde hoes herbergt 13 tracks met prog- en symforeferenties, vooral aan Yes. De zang van Vehadua is wat geknepen en dat ergert gaandeweg hoewel de harmonieën met Marisa Frantz vocale balans aanbrengen. Lekker gitaarwerk van Eric Gillette. Desondanks beklijft het allemaal maar lastig. Het zal geen veeldraaier worden.

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (04-2017)

Wat een week ... CD

TIM BOWNESS - Lost in the Ghost Light (2017)

De in de vergetelheid ...

... geraakte band Moonshot en hun bandleider Jeff Harrison is onderwerp van het conceptalbum 'Lost in the Ghost Light' van Tim Bowness. Een band uit de jaren '60 die nog steeds bestaat. Bowness probeert te verbeelden hoe dat proces van licht naar duister zich heeft voltrokken. Naar ik begreep tot ongenoegen van genoemde bandleider.
Bowness is er in geslaagd een prachtig en rijk, op traditionele progleest geschoeid album te maken dat, naast zijn eigen handtekening, veel herinnering oproept aan Genesis uit de beginjaren. Prominent gelardeerd met zijn karakteristieke, enigszins declamerende zang. Zijn werk heeft wel de neiging zich in een wat landerig tempo te voltrekken. Deze keer doorbreekt hij dat o.a. met het ritmische 'Kill The Pain That’s Killing You'. Een goede keus.
Acht uitstekende en gelaagde composities met heerlijk gitaarwerk en retro toetspartijen, sterke teksten en dynamische melodielijnen. Bowness verkeert in topvorm. Dat was op zijn vorige album zo en dat is nog steeds het geval. Harry de Vries (wat een week 13)

Wat een week ... CD

THE FLAMING LIPS - Oczy Mlody (2017)

De meningen lopen uiteen ...

... over dit nieuwe album van The Flaming Lips met de vreemde titel 'Oczy Mlody' (Pools voor 'Eyes of the Young'). Voor mij is er echter geen twijfel: een meesterwerk dat kan wedijveren met eerdere hoogtepunten van deze heerlijk eigenwijze band zoals 'Yoshimi Battles the Pink Robots' (2002) en 'Embryonic' (2009).
Half jaren '80 begonnen als een Indieband met post-punk accenten is de band in 30 jaar uitgegroeid tot een meerlagige psychedelische rockband waarin de geest van Syd Barrett rondwaart. Hun liveoptredens zijn een psychedelische explosie.
Deze nieuweling is in een werkelijk schitterend geluid gestoken, heeft een ambient ondergrond en een psychedelische bovengrond en komt imponerend binnen met het titelnummer en met 'How??' En wat gebeurt er veel, vreemde geluidjes, experiment, 'weirde' wendingen, muzikaal vakmanschap en de gekte van Wayne Coyne. Een meesterwerk dus.  Harry de Vries (wat een week 12)

La Fabrica dell'Assoluto - 1984 (2016)

Label: Black Widow Records
Bandsite:
www.lafabricadellassoluto.com
Running Time: 55:04
Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of 5 JoJo's)


La Fabrica dell’Assoluto is een Italiaanse band die in 2015 debuteerde met 'L'occhio del teleschermo'. '1984: L’Ultimo Uomo D’Europa' is hun tweede album. Ik ken het eerste album niet maar luisterend naar '1984' ben ik 100 % zeker dat hier sprake is van een symfonische rockband in het kwadraat. Alle mechanismen, patronen, karakteristieken en helaas ook clichés binnen dit muzieksegment zijn prominent aanwezig: complexe composities met veel afwisseling en tegenritmes, gelardeerd met veel bombast en vooral héél veel synthesizers. De verstokte symfonische rockliefhebber zal hiervan smullen, zeker ook omdat het een conceptalbum betreft, iets waar de meesters uit de seventies patent op hadden. Ook het fraaie artwork refereert aan dat tijdvak. 
Zoals de titel weinig verrassend verraadt is het een muzikaal epos geïnspireerd door het gelijknamige literaire meesterwerk van George Orwell.  Alle teksten zijn bijgevoegd zodat de complete Orwelliaanse voorzienigheid over de toekomst van de mens nauwgezet gevolgd kan worden. De teksten zijn echter geschreven en gezongen in het Italiaans. Voor mij persoonlijk één van de grootste bezwaren. Niet zozeer omdat ik de teksten niet kan verstaan maar vooral om de emotionele incongruentie die ik ervaar. Het gevoel dat wordt opgeroepen door de surrealistische, psychedelische en bij vlagen arcadische sferen van de symfonische rock botst volledig met de mediterrane impact en met het theatrale aspect dat zo eigen is aan de Italiaanse taal en cultuur.
Nog een ander bezwaar van dit epigonistische album: de composities ontberen elke vorm van originaliteit, evenals de vormgeving en uitvoering ervan! Tijdens het beluisteren komt er een scala aan referenties voorbij: Moody Blues, VDGGG, King Crimson, Pink Floyd, Genesis, Yes, ELP, Focus en Earth & Fire! Het is goed te horen de band voor een deel bestaat uit muzikanten die in progrock coverbands speelden. Uitstekende muzikanten, en een zanger met een geweldige stem, die niet in staat zijn om op originele wijze de som meer te laten zijn dan de delen. Conclusie is dan ook dat de knap gespeelde muziek tot de categorie 'muzikale kitsch' behoort. Men kan zich beter bezighouden met covers dan dat men de illusie wekt enige originaliteit tentoon te spreiden. Henk Vermeulen (04-2017)


Personnel:
Claudio Cassio - vocals
Danielle Fuligni - Hammond, minimoog, Mellotron, piano
Marco Pilloni - electric, contra and fretless bass 

Michele Ricciardi - drums, percussion 
Daniele Sopranzi: electric and acoustic guitar, pedal steel 

Discography:
L'occhio del teleschermo (2015)
1984: L’Ultimo Uomo D’Europa (2016)

Wat een week ... CD

STEVE ROTHERY - The Ghosts of Pripyat (2015)

Niet wereldschokkend  ...

... wat Marillion gitarist Steve Rothery laat horen op zijn solowerk 'The Ghosts of Pripyat'. Dat kan ook niet altijd en dat hoeft ook niet want het draait wel lekker weg. 
De naam in de albumtitel verwijst naar de spookstad Pripyat die ontvolkt moest worden na de kernramp in Tsjernobyl in 1986. Foto's in het boekje geven een triest en ontluisterend beeld van de gevolgen van menselijke fouten. De muziek probeert die triestheid te verbeelden maar per saldo vind ik het een vrij opgewekt klinkend geheel.
Het album bevat 7 sferische, instrumentale tracks waarop het lekker wegdromen is en waarin uiteraard de gitaar van Rothery prominent aanwezig is maar toch zeker ook de toetsen van Riccarde Romano. De rommelige drummer Leon Parr neem ik maar voor lief. De gastrollen van Steve Hackett en Steven Wilson bezie ik als een verkoopstunt want het is dat ik via de hoes weet in welke tracks zij wat akkoorden slaan anders zou het mij niet zijn opgevallen. Harry de Vries (wat een week 11)

Wat een week ... CD

PAOLO SIANI - Faces With No Traces (2016)

Het gekke is  ...

... dat Paolo Siani niet terug te vinden is in de bezetting op dit album. De vroegere drummer van Nuova Idea, een Italiaanse band die in de jaren '70 actief was, schreef wel de meeste van de 8 composities op zijn tweede solo-album 'Faces With No Traces'. De uitvoering vindt plaats door bevriende muzikanten. 
Siani volgt hier in ieder van de 8 tracks een ander muzikaal spoor. In de prachtige door Paul Gordon Manners gezongen ballad 'No One's Born a Hero' horen we Armeense invloeden. In de andere tracks horen we aanstekelijke popmuziek, prog, symfo met een Oosterse saus, hardrock á la Uriah Heep, blues en Keltische muziek. Gezet in een prima en warme produktie. 

'Faces With No Traces' verbeeldt aan de ene kant de bewondering van Siani voor deze muziekstijlen. Aan de andere kant leidt het onvermijdelijk ook tot te weinig eenheid op het album. Als je je daar op instelt is dat geen bezwaar en resulteert er een aangenaam werkstuk dat lekker wegdraait. Harry de Vries (wat een week 10)