Wat een week ... CD

LUCIFER'S FRIEND - Black Moon (2019)

Een sterke comeback  ...

 
... daar zijn de mannen van Lucifer's Friend alweer een paar jaar mee bezig. Sinds 2015 zagen al twee studioalbums en een liveregistratie het licht. En nu weer een nieuwe studioworp 'Black Moon'.
De drie oerleden van de band - John Lawton (vocals), Peter Hesslein (guitar, keys) en Dieter Horns (bass), aangevuld met Stephan Eggert (drums) - maken zoals bekend mag worden verondersteld stevige rock in de stijl van Deep Purple en Uriah Heep (waar Lawton ooit zanger was). En dat doen ze hier op een sterke wijze, er lijkt weinig sleet op de zitten. Met aanstekelijke riffs, zoals in het krachtige en openende titelnummer, lekker orgelwerk, een degelijke ritmesectie en Lawton die nog steeds goed bij stem is. Op dit album ook 'nieuwigheidjes' zoals een mooie trompetsolo in het titelnummer van Chuck Findley, een sterke vioolsolo in 'Freedom' van Stefan Pintev en een wervelende synthsolo in 'Palace of Fools' van Jogi Wichmann. Hetgeen het geluid van de band verrijkt en gevarieerder maakt. 
De 10 tracks van 'Black Moon' staan als een huis. Hoewel de mannen al rond de 70 cirkelen denk ik dat er zeker toekomst voor Lucifer's Friend is. De drukbezochte liveconcerten bewijzen dat mede. Harry de Vries (wat een week 17)

Wat een week ... CD

RORY GALLAGHER - Blues (2019)

Af en toe aandacht voor  ...

 

 ... de belendende percelen van de progrock kan geen kwaad. Alsof wij op onze burelen alleen maar naar dat genre luisteren. Dus aandacht voor de nieuwe en prachtig verzorgde release 'Blues' van de helaas in 1995 overleden Ierse gitarist Rory Gallagher.  
De blues was uiteraard altijd al belangrijk voor hem. Nadat een familielid jaren na Gallagher's dood allerlei dozen met nooit uitgebrachte uitvoeringen vond, werd dit project op gang gebracht. Op deze drie CD's zijn die blues exploraties samengebracht. Op CD 1 opnames met zijn band in de studio, CD 2 bevat akoestische opnames voornamelijk met gitaar en piano en CD 3 bestaat uit liveuitvoeringen. Tijdens al deze opnames doen naast zijn reguliere bandleden o.a. Muddy Waters, Jack Bruce en Albert King mee.
Het voert te ver om de 36 tracks te bespreken. Rory is echter geweldig op dreef, zowel op gitaar, harmonica als qua zang. Uitschieters zijn voor mij de studiouitvoeringen van 'Nothin' But The Devil', 'Tore Down', 'A Million Miles Away' en 'I'm Ready'. Terwijl live de 11 minuten van 'All Around Man' hallucinerend zijn. Maar op deze release is het integraal hoge kwaliteit dat de klok slaat. Het oppiepen van de tapes in Abbey Road Studios heeft bovendien geleid tot een uitstekend geluid.
In Ierland staan standbeelden van Rory Gallagher. En terecht. Het is een geweldenaar die helaas door drank en andere problemen langzamerhand zijn succes en zijn leven zag uitdoven. Deze release is een hoogwaardig eerbetoon. Harry de Vries (wat een week 16)

Wat een week ... CD

IZZ - Don't Panic (2019)

Slechts zijdelings ...

 

 ... gaven wij op ProgLog AFTERglow in de 14 jaar van ons bestaan aandacht aan de Amerikaanse band IZZ. Hoewel een aantal albums in bezit is kwam het nooit tot een recensie. Ik kan mij ook niet herinneren dat ik heel erg opgetogen was over het gebodene. Dat ligt faliekant anders bij de negende worp van IZZ 'Don´t Panic'.
Deze 7-mensband - met de zangeressen Anmarie Byrnes en de hier wél gerecenseerde Laura Meade - laat progressieve rock in optima forma horen waarbij ik associaties krijg met de eerste jaren van Yes en vleugjes Genesis en IQ voorbij hoor komen. De 5 tracks zijn van hoge kwaliteit - speltechnisch, compositorisch en produktioneel - maar de epic '42' van een kwartier spant de kroon. Alle registers gaan open, een band in absolute topvorm. De track is opgedragen aan de met rugnummer '42' spelende honkballer Jackie Roosevelt Robinson die in de jaren '40 opstond tegen rassenscheiding. Het aanstekelijke thema van het titelnummer komt aan het einde van het album terug en als ik aan de titel denk betrap ik mij erop dat ik direct de zinsnede 'Don't Panic, Don't Panic'  loop te zingen. Het is dus ook nog muziek die beklijft.

Het in aantrekkelijk art-work gestoken nieuwe werkstuk van IZZ zal niet anoniem in de kast verdwijnen. Integendeel, een briljantje dat hoogstwaarschijnlijk ook nog zal opduiken in de eindejaarslijsten 2019. Harry de Vries (wat een week 15)

Wat een week ... CD

KING GIZZARD - Fishing for Fishies (2019)

Eén van hun beste ...

 

 ... albums hebben de workaholics van King Gizzard & The Lizard Wizard met 'Fishing for Fishies' afgeleverd. En dat is knap want de mannen grossieren in sterk werk.
Je zou verwachten dat na de stortvloed aan releases van deze Australiërs - het 14e album sinds 2012 - de creatieve bron een keer opraakt. Maar de bron lijkt onuitputtelijk. En steeds weet dit septet de muziek weer een draai te geven. Men heeft alle muzikale hoeken al verkend (psychedelische rock, folk, ambient, jazz rock) maar manisch zoekt men verder en laat op deze nieuweling ook nog een statement achter als het gaat om de manier waarop de mens omgaat met de zeeën en de vissen (plastic soep!) en met elkaar. De geëngageerde teksten, met af en toe wat psychologie van de koude grond, zijn gevat in muziek die zich deze keer beweegt in de blueshoek, zelfs met wat boogie woogie, her en der gelardeerd met progrock (uit de Canterbury contreien, vooral in de keyboardpartijen) maar ook met jazz rock á la Soft Machine.Ten slotte valt op dat het geciviliseerder klinkt dan we gewend zijn van deze weirdos, compositorisch gestructureerder en produktioneel 'gladder' is en dat alles terwijl de doldwaasheid is gebleven.
We moeten gedoseerd omgaan met het toekennen van het extra predikaat 'Peak Experience'. Vorige week viel dat ook al de nieuwe van Gong ten deel. Maar ik kom er ook deze week niet onderuit: 'Fishing for Fishies': een absolute piekervaring! Harry de Vries (wat een week 14)

Wat een week ... CD

GONG - The Universe Also Collapses (2019)

Wat een geweldig ...

 

 ... vervolg geven de relatief nieuwe leden van Gong met het nieuwe album 'The Universe Also Collapses' aan de erfenis, de nalatenschap van Daevid Allen. Vlak voor zijn dood heeft Allen zijn collega-astronauten de opdracht gegeven het spaceship 'Gong' te laten blijven vliegen. Dat doen ze, en hoe!
Bandleden Torabi, East, Nettles, Sturt en Golfetti hebben een meesterlijk psychedelisch en spacy album afgeleverd waarbij in alle 4 tracks de vonken, kometen, asteroiden en wat al niet meer door de huiskamer schieten. Kant 1, zoals zij het zelf noemen, vult zich met de ruim 20 minuten van 'Forever Recocurring', een track die zoemend begint, naar een climax opbouwt en aan het einde weer zoemend zijn weg zoekt door het heelal. De drie nummers van 'Kant 2' zijn al net zo sterk en laten alle aspecten die Gong al vanaf de jaren '70 bezit voorbijkomen: aanstekelijke ritmes, klanktapijten, sferische passages, vreemde teksten en geweldig blaaswerk. En dan die heerlijke, weldadige en mysterieuze glissando's die Fabio Golfetti uit zijn gitaar tovert. Steve Hillage zou het niet beter kunnen. Wat nog ontbreekt is een joint.
Daevid Allen kan, samen met Gilli Smyth, vanaf zijn nieuwe kosmische adres trots zijn op zijn 'nakomelingen'. De tovenaar zal vanuit zijn welverdiende zetel breed lachend en tevreden naar beneden kijken want Gong herovert met stip zijn toppositie in de psychedelische rock. Harry de Vries (wat een week 13)

Wat een week ... CD

SHOB - Solide (2019)

De Franse bassist  ...

 
 ... SHOB is wat minder bekend in deze contreien. Onterecht concludeer ik als ik luister naar zijn nieuwe album 'Solide', een werkstuk dat staat als een huis en als ik het goed heb zijn derde album is.
SHOB laat op 'Solide' op de funk en jazz gebaseerde rock horen met prograndjes. Dit laatste is ondermeer te danken aan toetsenist Tony Lavaud die absoluut virtuoze solo's laat horen op zijn keyboards. SHOB's geweldige basspel geeft een solide basis aan de elf tracks, die zonder uitzondering uitstekend zijn geproduceerd en de speakers uitknallen. Opener 'Hostile´ is mijn favoriet omdat een aanstekelijk, agressief ritme gepaard gaat met een indringend thema. Het blaaswerk refereert voor mij soms aan Fela Kuti maar ook Ibrahim Maalouf doemt op. Bij slechts de titeltrack gaat bij mij het licht uit en dat is wanneer zangeres Célia Marissal de vocalen voor haar rekening neemt. Het album krijgt dan opeens een wat vreemde muzikale wending naar easy listening soul/jazz. Een hinderlijke vreemde eend in de bijt.
Op dat ene nummer na heeft SHOB bij mij indruk gemaakt met zijn nieuwste album. Ik schat in dat SHOB en zijn band vooral live nog beter uit de verf komen dan in de studio. Dus hou de concertladders in de gaten. Harry de Vries (wat een week 12)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Alan Simon - The Ladies of the Lake (2018)

Label Babaika Productions
Score 3 (out of 5 JoJo's)
                                                                               

    
De Fransman Alan Simon is uitermate actief, brengt veel hoogwaardige albums uit en treedt zeer regelmatig op. Een van zijn krachtsinspanningen vanaf 1999 betreft de serie 'Excalibur'  met inmiddels vier albums met Keltische rock.
Op 'Excalibur, The Ladies of the Lake' heeft Simon een compilatie gemaakt van alle tracks uit die serie waarop vrouwen zingen waaronder Moya Brennan (Clannad), Maddy Prior (Steeleye Span) en Sonja Kristina (Curved Air). "The rock opera is often dominated by so many male musicians" schrijft hij zelf en op deze manier wil hij de vrouwelijke vocalen in het zonnetje zetten. Prijzenswaardig, toch kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat het toch met name een commerciele zet is. Waarom zou je dit immers doen? De fans hebben die albums al in huis en dus ook alle tracks waarop de vrouwelijke vocalen de boventoon voeren. 

Alan Simon is op alle fronten een perfectionist maar ik verdenk hem er dit keer van dat 'The Ladies of the Lake' een, overigens omslachtige, manier is om de 'Excalibur' serie nog weer eens te promoten. Vooruit dan maar, het is hem gegund, die serie bestaat tenslotte uit vier uitstekende albums. 

Yesterday And Today - A Tribute to Yes (2018)

Label RecPlay Records
Score 2 (out of 5 JoJo's)



Nu heb ik het al niet zo op tribute bands maar kan iemand mij uitleggen wat in hemelsnaam het nut is om een '50th Anniversary Tribute to Yes' op te nemen en uit te brengen van een band die nog volop actief is, of sterker, een band die in twee verschillende gedaantes nog steeds de wereld over toert? Waarom zou ik naar een uitvoering luisteren van 'Machine Messiah' met o.a. Nick D'Virgilio en Geoff Downes of 'Turn of the Century' met o.a. Dave Bainbridge of naar 'Starship Trooper' met o.a. Francis Dunnery, als de originele bandleden die nummers zelf ook nog live uitvoeren?  
Mijn antwoord is: volledig nutteloos! Hoe goed soms ook uitgevoerd, hoe redelijk de produktie ook klinkt en verzorgd is: nul (0) toegevoegde waarde! Snel in de bak "nooit meer beluisteren".

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (05-2019)

Wat een week ... CD

UK - Night After Night (Extended) (2018)

Recent gedigitaliseerd  ...

 

... vanaf de Japanse mastertapes, het integrale concert dat UK - in de bezetting John Wetton, Eddie Jobson en Terry Bozzio - in 1979 gaf in Osaka. Drie schijven, twee CD's en een Blu-ray Disc met 24/96 stereo en 5.1 Surround.
Hoewel ik de bezetting met gitarist Allan Holdsworth en Bill Bruford nog interessanter vond zetten deze drie heren een knallend concert neer - wat waren ze op dreef - dat geluidstechnisch de kamer prachtig vult. Als ik deze uitgave vergelijk met de originele LP-release dan zijn toegevoegd 'Danger Money', 'The Only Thing She Needs', 'Thirty Years', 'Carrying No Cross' (en hoe!), 'By The Light Of Day' en solopartijen. Wat mij betreft staat de muziek van UK nog steeds fier overeind en ik verbaas mij nog steeds over de weergaloze uitvoeringen, vooral die van 'Caesar's Place Blues'  waarin het trio volledig losgaat en hun virtuositeit en synergie geen grenzen kent.
Uitgevoerd in een mooie box, al had er wat meer achtergrondinformatie in gekund, ben ik blij nu ook van de overige livetracks te mogen genieten. Ongelooflijk eigenlijk dat het concert oorspronkelijk niet als dubbel LP is uitgegeven. Veertig jaar wachten is best lang ... Harry de Vries (wat een week 11)