Wat een week ... CD

GINO VANELLI - Powerful People (1974)

Wat een geweldig concert ...

 

... gaf Gino Vanelli afgelopen vrijdag in De Boerderij in Zoetermeer. Ging ik er, weliswaar fan, toch met enige scepsis naar toe omdat Vanelli zich de laatste keer dat ik hem live zag bediende van easy listening jazz, deze keer was het andere koek.
Vanelli liet een staalkaart horen van zijn oeuvre,
en hoe! Van het sterke album 'Brother to Brother' (1978) speelde hij drie tracks maar er kwamen ook nummers voorbij van o.a. 'Powerful People' (1974), met het stuwende 'People Gotta Move', 'Storm at Sunup' (1975), 'Nightwalker' (1981) en 'Black Cars' (1985). Gezegend met een geweldige band van 7 man, met als blikvangers de excellente gitarist Jay Bird Koder, bassist Damian Erskine en saxofonist Patrick Lamb, Gino die geen erosie op de stem heeft en zingt als in zijn hoogtijdagen, veel spelplezier en bovenal een geweldig geluid dat achter de knoppen verzorgd werd door broer Ross Vanelli. 
Gino Vanelli dirigeerde zijn band en zichzelf tot grote hoogte. Hij zei zelf dat hem weleens gevraagd wordt hoe lang hij nog blijft spelen, hij is toch al 65 jaar, en antwoordt dan "zolang ik nog in mijn jeans pas". Nou, daar hoeft hij zich ook geen zorgen over te maken. Strak lichaam, jonge uitstraling. De vrouwen in mijn gezelschap waren ook daar zeer tevreden over. Een topavond was het. Harry de Vries (wat een week 09)

Wat een week ... CD

JONATHAN WILSON - Rare Birds (2017)

Via studiowerk ...

 

... en twee uitstekende solo-albums kwam Jonathan Wilson op het net- en gehoorvlies van Roger Waters, die de gitarist, zanger en toetsenist direct recruteerde voor zijn huidige Us&Them Tour. 
Het in een prachtige hoes gestoken 'Rare Birds' is een sterk werkstuk dat moet groeien. Zoals het hoort bij albums van hoge kwaliteit. In eerste instantie leek het alsof dit het meest toegankelijke werk van Wilson is want 'poptracks' als 'Trafalgar Square', 'Over the Midnight' en het Beatlesque 'There's a Light' verteren gemakkelijk. Er gebeurt echter compositorisch, instrumentaal en produktioneel veel dat niet bij eerste gehoor maar langzamerhand zijn geheimen prijsgeeft. Zo hebben het schitterende 'Me', afsluiter 'Mulholland Queen' en het tekstueel intrigerende 'Sunset Blvd.' de loomheid en sfeer van Waters' recente studioalbum. Maar er zijn ook experimentele, onverwachte 'twists' zoals in het met de ambientmuzikant Laraaji gezongen Oosters aandoende 'Loving You' en het dagdromerige 'Living With Myself' met heerlijke synth- en CSN&Y-achtige zangpartijen. Het weldadig gearrangeerde 'Hard To Get Over' is met zijn repeterende ritme een absolute favoriet.
'Rare Birds' is een hybride geheel geworden in de positieve zin van het woord. Meer dan 78 minuten genieten van een muzikale staalkaart. Maak er zo nog een paar Wilson! Harry de Vries (wat een week 08)

Wat een week ... CD

HILLMEN - Whiskey Mountain Sessions Vol. 2 (2017)

Naast Djam Karet ...

 

... speelt toetsenist Gayle Ellett ook in Hillmen, een 'free improvisation' viermansband. Dus zonder vooraf vastgelegde structuur gaat men de studio in. Er staat niets op papier, de opnames vinden plaats in één avond, hoog in de Californische bergen, gelardeerd met enige whiskey en zonder 'overdubs' achteraf. Een inspirerende context voor een mix van jazz, jazz-rock en fusion met een licht psychedelische 'touch'.
Het resultaat op 'Volume 2', het eerste deel kwam uit in 2011, zijn drie lange tracks van 20, 10 en 8 minuten. De composities worden gekenmerkt door een repeterende 'groove' en weldadige solo's van Gayle Ellett op de elektrische piano en Mini-Moog maar ook van gitarist Lito Magana jr. En als men improviserender wijs en in synergie een melodielijn vindt, dan laat de band die niet meer los of in ieder geval met enige regelmaat terugkomen. En dat is knap. 
Mijn persoonlijke favoriet is 'The Long Way Home' waarin een 'funky groove' er voor zorgt dat stilzitten lastig is. Ideale track voor een met geestverruimende middelen voorzien feestje waarbij in trance de voetjes van de vloer komen. In 'The Mestizo Insect Frog Jam' neemt men lichtjes gas terug om in afsluiter 'Fire Breather' weer lekker los te gaan en vooral gitarist Magana de ruimte te geven. Kortom, The Whiskey Mountain Session Vol.2' is een heerlijk werkstuk voor hen die van verrassende instrumentale 'jams' houden. Harry de Vries (wat een week 07)

Wat een week ... CD

BILL NELSON - Chance Encounters in the ... (2017)

Zijn naam klonk onbekend ...

 

... maar na enige verdieping bleek Bill Nelson de oprichter, gitarist, toetsenist en zanger te zijn van een band die op het randje van de prog balanceerde namelijk Be-Bop Deluxe. Na zijn vertrek uit de band in 1978 begon hij een solocarrière die inmiddels rond de 100 (!) albums heeft opgeleverd.
De muziek op de 2CD 'Chance Encounters in the Garden of Lights' bevat een heruitgave van 'The Angel at the Western Window'  en 'The Book of Inward Conversation' (beide uit 1987), aangevuld met bonustracks en cassette-releases. Nelson is wat zweverig in zijn opvattingen en sterk beïnvloed door de occultist Austin Osman Spare en dat is te horen in zijn muziek die zich ergens bevindt tussen ambient en filmmuziek maar er komen soms ook associaties boven met de 'Private Parts & Pieces'-serie van oud-Genesis gitarist Anthony Phillips. Spiritueel wegzweven op zijn prachtige miniatuurtjes is zo goed als onvermijdelijk.  
Daar zit ook mijn lichte kritiek: sommige tracks zouden gewonnen hebben bij een verdere uitwerking. Desalniettemin zou ik een ieder die artiesten als Phillips, Eno, Gandalf, John Zorn een warm hart toedraagt adviseren Nelson's omvangrijke catalogus eens te onderzoeken. Harry de Vries (wat een week 06)

Wat een week ... CD

ELECTRIC EYE - From the Poisonous Tree (2017)

Noorse psychedelische rock...

 

... met heerlijke ritmes en grooves. Dat sluist Electric Eye de gehoorgangen in met hun uitstekende derde worp 'From the Poisonous Tree'.
Ik had ooit van de band vernomen en mijn oog viel in de winkel op de mooie, frisse en vooral strakke hoes. En strak is de muziek ook. Het viertal heeft in de muzikale grabbelton geroerd en er diverse stijlen uit gehaald want er komt jazz voorbij, ambient, funk, rock en oriëntaalse muziek. De blender heeft er vervolgens een weldadig fusiongerecht van gemaakt. De psychedelische saus wordt bepaald door de repeterende grooves in 7 van de 8 tracks waardoor je als luisteraar licht hallucinerend voor de speakers hangt.
Deze voor mij nieuwe loot aan de progressieve boom is dan wel niet echt vernieuwend, een associatie die o.a. bij mij opkomt is de band The Black Angels, maar Electric Eye heeft een prima album afgeleverd dat smaakt naar meer. Harry de Vries (wat een week 05)

Marco De Angelis - Next Station (2017) 

Label: Eigen Beheer
Bandsite:
http://www.nextstation.it/
Running Time:
54:24

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Marco de Angelis is een Italiaanse multi-instrumentalist die met 'Next Station' zijn tweede album uitbrengt. Zoals we tegenwoordig vaker zien lukt het minder bekende musici om bekendere namen te interesseren voor deelname aan hun projecten. Zo kreeg De Angelis het voor elkaar om zanger Nad Sylvan (o.a. Steve Hackett) en Robbie Wyckoff (o.a. Roger Waters) te strikken. Verder wordt hij bijgestaan door met name Italiaanse kameraden.
Ik weet niet of de term 'mainstream symfo' bestaat maar de zes tracks op 'Next Station' zijn een popachtige verbeelding van symfonische rock of progrock zoals Asia dat deed en tegenwoordig Lee Abraham dat doet. Dat pakt hier alleen goed uit in de relatief kortere tracks zoals in opener 'Freewill', in 'Back Again' en in afsluiter 'Last Train'. De nummers zijn bovendien sterk beinvloed door de latere Pink Floyd en refereren in het overigens prima gitaarspel van De Angelis overduidelijk aan David Gilmour. Het kan dan ook geen toeval zijn dat een foto van het van 'Animals' bekende Battersea Power Station in Londen in het boekje te vinden is. Goede muziek, kundig uitgevoerd maar de originaliteit is ver te zoeken. Dat is niet erg maar dan moet dat gecompenseerd worden door een pakkend thema of refrein. De composities weten zich echter maar niet vast te zetten in mijn hoofd.
Kom ik uiteindelijk nog op een positief oordeel uit bij de kortere nummers, een ander verhaal zijn de lange epossen zoals 'A Proggy Night in London' (bijna een kwartier en een leuke titel) en de titeltrack (ruim 13 minuten). Prog- of symfoliefhebbers veren doorgaans op bij lange tracks maar ik veer hier al snel weer terug. De spanningsboog weet De Angelis niet vast te houden, mijn concentratie loopt al rap weg en het woord 'saai' komt met enige regelmaat bij mij op, er gebeurt te weinig. Waarbij dan nog komt dat de stem van Nad Sylvan je moet liggen. De geweldige vocalist Wyckoff springt er wat dat betreft beter uit in de titeltrack. 
Het in een prima verzorgde hoes gestoken 'Next Station' ontbeert verrassingen, experiment, pakkende melodielijnen, een eigen smoel. En komt met die kritiek tussen 'matig' en 'goed' uit. Ik ben bang dat het album niet vaak meer uit de kast komt. Harry de Vries (02-2018)

Personnel: 
Marco De Angelis - guitars, Spanish laud, mandolin, lap steel guitar, Chapman stick, bass, keyboards, programming, percussion
Nad Sylvan - lead and backing vocals, vocal arrangements
Robbie Wyckoff - lead and backing vocals
Göran Edman - lead and backing vocals, vocal arrangements
Cristiano Micalizzi - drums
Simona Rizzi - backing vocals
Cristiana Polegri - backing vocals, sax


Discography:
The River, Both Sides of the Story (2013)
 

Next Station (2017)

Wat een week ... CD

DUSAN JEVTOVIC - Live at Home (2017)

Het is genieten ...

 
... de laatste weken met al die geweldige releases. Nu weer een piekervaring met 'Live at Home' van de gitarist Dusan Jevtovic, aan wie wij al eerder lovend aandacht besteden en wiens album 'No Answer' zelfs mijn Eindejaarslijst 2017 sierde.
Dit live-album is in 2016 opgenomen in Jevtovic' geboorteland Servië en is van een uitstekende geluidskwaliteit. Het is alsof de band in de huiskamer staat te spelen, alle instrumenten staan perfect in de mix en, zoals op het promovel wordt vermeld, er is geen sprake van "unwelcome audience participation". Gelukkig maar.
Natuurlijk draait de progressieve jazz-rock/fusion van Jevtovic, waarin af en toe etnisch Servische elementen zijn verwerkt, om zijn gitaarspel, dat ronkt, rommelt, experimenteert, alle hoeken en gaten van de akkoorden opzoekt en benut. Maar naast het stuwende basspel van Pera Krstajic en het synergetische drummen van Pedja Milutinovic moet het keyboardspel van Vasil Hadzimanov worden genoemd. Niet alleen in zijn sterke composities 'Ohrid' en 'Briga' maar in alle 7 tracks zijn vooral zijn bijdragen op de elektrische piano indrukwekkend en virtuoos en bieden zij een mooi tegenwicht aan de gitaarstrepen en -punten van Jevtovic. Wat een geweldig album! Harry de Vries (wat een week 04)

Wat een week ... CD

KING GIZZARD - Sketches of ... (2017)

Alweer een 'Peak Experience' ...

 
... deze week toegekend aan 'Sketches of Brunswick East' van de Australische band King Gizzard & The Lizard Wizard. Een veeldraaier van hoge kwaliteit. Collega recensent Henk Vermeulen had het album zelfs in zijn Top 10 van 2017 staan.
Als ik de verhalen moet geloven dan schieten de workaholics - er is inmiddels alweer een nieuw album uit en alleen al in 2017 bracht men 5 albums uit - muzikaal vaak verschillende kanten op: psychedelische rock, snoeiharde garage rock maar ook progressieve rock komt voor in hun catalogus en daar is op dit album sprake van. De muziek beweegt zich in de Canterbury contreien en regelmatig hoor ik echo's van bands als Hatfield and the North en Egg en daar waar de blazers aan bod komen wat vleugjes Soft Machine.
Invloed dus maar de band heeft wel degelijk een eigen smoel, er is geen sprake van gemakzuchtige retro. Er zijn wat repeterende thema's geweven door de 13 tracks, er wordt uitstekend gemusiceerd, de zang van Stu Mackenzie is vaak licht vervormd maar dat hindert geenszins, er is sprake van gedoseerde gekte en experiment maar ook van toverachtig mooie passages, de hoes is prachtig en de produktie transparant en warm. Kortom: een piekervaring! Harry de Vries (wat een week 03)