Wat een week ... CD

ED WYNNE -  Shimmer Into Nature (2019)

Voetjes van de aarde ...

 
... loskomen van het dagelijks gedoe, dat is al jarenlang het devies van de Ozric Tentacles en overduidelijk ook van hun voorman, hoofdastronaut Ed Wynne, op zijn eerste soloalbum 'Shimmer Into Nature'.
Uiteraard zijn er in de 5 tracks veel overeenkomsten met zijn basisband. Het blijft immers space rock. En toch zijn er verschillen op dit uitstekende werkstuk. De produktie is werkelijk geweldig, beter en transparanter dan bij de Ozrics, alsof je ergens in het heelal zweeft, de vreemde geluiden uit zijn "synths 'n stuff" zijn nog eigenzinniger en prominenter aanwezig dan bij de Ozrics en doen vermoeden dat er allerlei andere ruimteschepen in de buurt zijn of wellicht andere beschavingen het signaal geven dat ze ook bestaan. Voorts is de instrumentatie sterk, wordt het ritmisch vermogen van de luisterende homo sapiens in alle naden en voegen gestimuleerd en bovenal vergeet Wynne ook de melodielijn niet. De 'hippiehoes' maakt het plaatje af.
Wat een weldadig album heeft Wynne gemaakt. Heel eerlijk spreekt het mij nog meer aan dan de laatste albums van de Ozric Tentacles. Al denk ik dat de ruimteschepen 'Wynne' en 'Ozric' elkaar in de toekomst ergens op een door hen ontdekte planeet weer zullen ontmoeten. Harry de Vries (wat een week 21)

NIEUWE EDITOR IN ONS MIDDEN 

Onze reviewer Henk Vermeulen heeft aangegeven zijn werk voor ProgLog AFTERglow definitief stop te zetten. Zijn laatste bijdrage staat hieronder. Wij danken hem voor al zijn waardevolle en terzakekundige recensies (met een psychedelische toets) van de afgelopen jaren. Maar niet te lang getreurd, inmiddels is er een nieuwe editor in ons midden: Peter Kraaijeveld. Peter zegt zelf "ik heb een zeer brede muziekkeus maar op een of andere manier komt de progressieve rock altijd weer bovendrijven". Welnu, dat hebben we natuurlijk graag op ProgLog AFTERglow. Peter welkom! De redactie kijkt uit naar je eerste bijdragen.

Wat een week ... CD

NICOLAS MEIER WORLD GROUP - Peaceful (2019)

In Zwitserland ...

 
... is hij geboren, met een Turkse is hij getrouwd en hij woont in Londen. Hij reist de hele wereld af met zijn muziek. Ik heb het over Nicolas Meier, de virtuoze gitarist die bekend is om zijn stijl waarin hij jazz combineert met wereldmuziek. De veelzijdigheid van Meier uit zich in het feit dat hij ook andere genres niet schuwt. Zo (jazz)rockte hij twee jaar geleden mee tijdens de wereldtournee van The Jeff Beck Group. En in Seven7 laat hij weer een heel andere kant van zich horen: metal. Diverse albums van Meier werden hier eerder besproken zoals 'Infinity' en enkele van zijn projecten met Pete Oxley.
Nu dus het onlangs uitgekomen album 'Peaceful'. Wederom krijgen we world-jazz fusion gepresenteerd in een aangename mengeling van Turkse invloeden uit het midden oosten, uit de Balkan en van Spaanse flamenco. Het is vooral de flamencostijl waarmee Meier zijn ongelooflijke techniek demonstreert, geïnspireerd door Paco de Lucia, John Williams en Django Reinhardt. Maar ook jazz-rock gitaristen als John McLaughlin, Alan Holdsworth en Steve Vai zijn voorbeelden. We worden ook meegenomen in Braziliaanse sferen ('Manzanita Samba') en zigeunerklanken met name door violist Richard Jones.
De basis van de wereldklanken wordt telkens gevormd door Meier's bakermat: de jazz. Het is de unieke versmelting van jazzklanken en wereldmuziek waarmee een solide, melodieuze omlijsting wordt gecreëerd waarbinnen zich de meest opwindende en opzwepende taferelen afspelen, met name door de wervelende vingervlugheid van Meier. Een heerlijk wereld-jazz album met sprekende titels als 'Besiktas Café', 'Caravan of Anatolia' en Princes’Islands! (Henk Vermeulen, wat een week 20) 


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Oliver Oat - Juniper Resin (2019)

Label Audio Flamingo
Score 4 (out of 5 JoJo's)
                                                                               


Oliver Oat staat voor de Rotterdamse muzikant en producer Joost de Jong, op het debuut 'Juniper Resin' bijgestaan door producer Floyd Atema, die op 'Our Little Garden' ook drumt en bast.
Het is geen vrolijke plaat, ongelukkige liefdes, stokkende familierelaties en de zelfmoord van zijn vader zijn thema's. Hoe ernstig ook, goede muziek komt vaak voor uit 'weltschmerz', als het leven schuurt komt creativiteit vaak vrij. Dat is zeker het geval in deze twaalf psychedelische tracks waarin de melodielijnen duidelijk zijn en synthesizers in verschillende gedaantes het geluidsspectrum domineren. Opener 'Murderer' komt stevig binnen en doet mij denken, zoals de algehele sfeer op 'Juniper Resin' dat doet, aan de band Tubeway Army van Gary Numan. Het album 'Replicas' (1979) sierde hier toevallig recent nog de naald.
Of hoor ik her en der toch ook wat Zappa-invloed? Ook 'Cross' snijdt als een mes, maar geldt dat niet voor het gehele album? Hoewel Oliver Oat ook een wiegelied niet schuwt, afsluiter 'Lies', al is dat volgens mij echter een wolf in schaapskleren.
Joost de Jong heeft een intrigerend album afgeleverd waarvan ik denk dat ik het nog steeds niet helemaal doorgrond heb. Dan valt er in ieder geval bij volgende luisterbeurten nog iets te ontdekken. Mooie hoes trouwens.



Veecaten - Shoals (2019)

Label Eigen Beheer
Score 4 (out of 5 JoJo's)



In Nederland zijn nog steeds prachtige dorpen te vinden maar er zijn er in de loop van de eeuwen ook verdwenen. Zo'n verdwenen dorp is het Overijsselse Veecaten, in bezit genomen door de rivier De IJssel. Lucas Dikker en Johan schreven onder die dorpse naam 5 songs die te vinden zijn op deze EP 'Shoals'.
Zonder overdrijving prachtige, gelaagde, soms verstilde composities met als thematiek 'overstromingen'. Hun achtergrond in de indiemuziek sijpelt door, zoals in het wat prominentere titelnummer, de 'jazz touch' komt tot uiting via de sax van Eddie Visser maar men schuwt ook ambientmuziek niet zoals in afsluiter 'How To Drown Without Being Found'. De muziek beweegt als het water: van rustig naar relatief woelig, van golven naar slechts een enkele rimpeling. Een heerlijke EP die smaakt naar meer! 


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (07-2019)

Wat een week ... CD

PHIL MILLER - IN CAHOOTS -
Conspiracy Theories (2006)


Hoewel ik dit jaar  ...

 
... North Sea Jazz niet bezoek ben ik in de periode van dat festival vaak in jazz sferen. Deze week met het album 'Conspiracy Theories' van Phil Miller-In Cahoots. De helaas in 2017 overleden gitarist Phil Miller kennen we uiteraard van o.a. Hatfield and the North en National Health. Nadien schoof hij steeds meer op naar de fusion jazz en vormde in 1982 zijn eigen band In Cahoots met Pete Lemer (keyboards), Fred Baker (bass) en Mark Fletcher (drums) als harde kern.
Op dit album horen we heerlijke fusion jazz, jazz rock soms, waarin referenties doorklinken van zijn eigen roots bands maar ook van Weather Report en Soft Machine. Negen prima verzorgde en uitstekende tracks waarin vooral het indringende trombonespel van gaste Anne Whitehead opvalt (in 'o.a. 'Press Find Enter' en 'Freudian Triode') en het van Gong bekende saxspel van ook al gast Didier Malherbe (in de meeste tracks). Overigens doen ook Dave Stewart, Barbara Gaskin, Richard Sinclair en Doug Boyle hun duiten in het onvermijdelijk met de Canterbury sound doordrenkte zakje. 
Het alweer dertien jaar oude 'Conspiracy Theories', een uitgave van Moonjune Records, is een van de vele lichtpunten binnen de rijke, muzikale nalatenschap van Phil Miller. Door zijn uitstekende muziek met enige regelmaat te draaien blijft Miller in mijn gedachten. Harry de Vries (wat een week 20)

Wat een week ... CD

DJAM KARET - A Sky Full Of Stars For A Roof (2019)

Er zijn van die bands  ...

 
... en artiesten waarvan je alles wilt hebben, de catalogus moet compleet zijn. Ik heb dat o.a. met Neil Young en Anthony Phillips. Niet alles wat wordt uitgebracht is van hoge kwaliteit maar het moet gekocht. Datzelfde geldt voor de Amerikanen van Djam Karet. Al is het nieuwe album 'A Sky Full of Stars For A Roof' integraal van hoge kwaliteit.
Djam Karet heeft een uitgebreide discografie opgebouwd in de 35 jaren van hun bestaan. Dit is als ik het wel heb het negentiende studioalbum. De band is echter gaandeweg opgeschoven van instrumentale progrock naar sonische-, sferische- soms zelfs ambientrock. Filmisch zou je ook kunnen zeggen want al luisterend en wegzwevend op het 11 minuten durende titelnummer en o.a. op 'Dust in the Sun'' en 'Night Falls',  doemen er allerlei beelden op. De band heeft codes heeft toegevoegd bij de CD waarmee je twee remixen kunt downloaden: een remix waarop alle 8 tracks tot één nummer zijn gemaakt met alleen synths en percussie en eenzelfde remix maar dan alleen met de akoestische instrumenten. Dat geeft een interessant en vervreemdend effect.
Ik las dat de band geen compressie heeft gebruikt bij de produktie van dit album. Daardoor blijft er meer dynamiek behouden in de geluidsmix. En dat is goed te horen. De levendigheid op 'A Sky Full Of Stars For A Roof' spat er namelijk vanaf, en dat bij een band die al zo lang bestaat. Harry de Vries (wat een week 19)

Wat een week ... CD

CLAYPOOL LENNON DELIRIUM - 
South of Reality (2019)

Men neme  ...

 
... de psychedelische elementen die The Beatles ooit verwerkten in o.a. 'Revolver' en 'Sgt. Pepper', u vermenigvuldigt dat met 2, vermengt dat met stevige progrock en de muziek van The Claypool Lennon Delirium, bestaande uit Les Claypool en Sean Lennon, op hun tweede leg 'The South of Reality' is getypeerd.
En laat ik maar met de deur in huis vallen: dit tweede album is van een uitermate hoge kwaliteit, op alle genoemde aspecten en ik voeg daar nog aan toe de prima produktie, de sterke zang
en de technische vaardigheden van de beide mannen, alle instrumenten worden door henzelf gespeeld, en bovenal negen avontuurlijke, vernuftige en 'sonische' composities, Tel daar nog bij bij op de geëngageerde teksten (o.a. een oproep tot politiek activisme bij de jeugd) plus het prachtige art-work en de basis is meer dan gelegd voor een notering in de Top 10 van de Eindejaarslijst 2019.  
Sean Lennon wordt onvermijdelijk achtervolgd door zijn afkomst. Vandaar dat hij ironisch zei over de samenwerking met Claypool: “I told Les that I was Neil Diamond’s nephew. I think that is what really sold him on the idea of working with me”. Hoe dan ook die samenwerking werpt zijn vruchten meer dan af: 'South of Reality' is een van de topalbums van dit jaar en een veeldraaier. Harry de Vries (wat een week 18)

Wat een week ... CD

LUCIFER'S FRIEND - Black Moon (2019)

Een sterke comeback  ...

 
... daar zijn de mannen van Lucifer's Friend alweer een paar jaar mee bezig. Sinds 2015 zagen al twee studioalbums en een liveregistratie het licht. En nu weer een nieuwe studioworp 'Black Moon'.
De drie oerleden van de band - John Lawton (vocals), Peter Hesslein (guitar, keys) en Dieter Horns (bass), aangevuld met Stephan Eggert (drums) - maken zoals bekend mag worden verondersteld stevige rock in de stijl van Deep Purple en Uriah Heep (waar Lawton ooit zanger was). En dat doen ze hier op een sterke wijze, er lijkt weinig sleet op de zitten. Met aanstekelijke riffs, zoals in het krachtige en openende titelnummer, lekker orgelwerk, een degelijke ritmesectie en Lawton die nog steeds goed bij stem is. Op dit album ook 'nieuwigheidjes' zoals een mooie trompetsolo in het titelnummer van Chuck Findley, een sterke vioolsolo in 'Freedom' van Stefan Pintev en een wervelende synthsolo in 'Palace of Fools' van Jogi Wichmann. Hetgeen het geluid van de band verrijkt en gevarieerder maakt. 
De 10 tracks van 'Black Moon' staan als een huis. Hoewel de mannen al rond de 70 cirkelen denk ik dat er zeker toekomst voor Lucifer's Friend is. De drukbezochte liveconcerten bewijzen dat mede. Harry de Vries (wat een week 17)