Markus Reuter -
Falling for Ascension (2017) 


Label: Ronin Rhythm Records
Bandsite:
www.markusreuter.com
Running Time:
68:25

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Markus Reuter schurkt vaak tegen King Crimson aan. Zo werkte hij samen met David Cross en maakt hij samen met Tony Levin en Pat Mastelotto onderdeel uit van Stick Men. Maar ook op dit album, waarop hij wordt ondersteund door Tobias Reber (electronics) en het collectief Sonar, zijn veel King Crimson referenties te horen. Des te vreemder vind ik het dat de hoestekst vermeldt dat de thema's in de zeven stukken op dit album geschreven zijn tussen 1985 en 1987. Ten eerste was Reuter toen een jaar of 13, maar goed dat kan nog, sommigen zijn er vroeg bij. Maar ten tweede, gezien de overeenkomsten: dan zou King Crimson jarenlang muzikaal gerefereerd hebben aan Reuter en niet andersom! Kortom, enige verwarring maakt zich van mij meester bij het plaatsen van Markus Reuter in de geschiedenis.
Feit blijft dat hij een specialist is in het bespelen van de Touch Guitar waarmee hij "institutes Robert Fripp-like steel shredding leads with the Touch Guitar methodology" (All About Jazz). Daar zit wat in. En dat laat hij ook horen in de metronomisch opgebouwde composities 'Condition I' tot en met 'Condition VI' en in de 22 minuten 'Unconditional'. Veel repetitie binnen de tracks maar ook veel thematische herhaling over alle tracks heen, met langzame verschuivingen en veranderingen in de uitvoering. Zeventig minuten is een hele zit maar de herhalingen zorgen er wel voor dat je op een gegeven moment in een soort trance raakt. Ik heb dan ook zowel de eerste als de tweede beluistering integraal uitgezeten. De drang om het af te zetten was er niet. En dat is een compliment waard.
De manier waarop dit album in één dag is gemaakt is bijzonder door de modulaire aanpak tijdens de opnames. De muzikanten kregen van Reuter ieder een zgn. '12 tone row', dat is een arrangement bestaande uit 12 tonen op de chromatische schaal. Zij mochten onafhankelijk van elkaar besluiten om naar het volgende stadium binnen de module over te schakelen. Waarop anderen dan weer konden reageren. Dat soort schakelingen zijn goed te horen en het vraagt aan de ene kant discipline van de muzikant maar ook durf, zonder het overzicht over het geheel te verliezen. Alleen dat al maakt 'Falling to Ascension' een hebbeding voor hen die in deze manier van muziek maken zijn geïnteresseerd. Harry de Vries (07-2017) 


Personnel: 
Stephan Telen - guitar
Berhard Wagner - guitar
Christian Kuntner - bass guitar

Manuel Pasquinelli - drums
Tobias Reber - live electronics
Markus Reuter - touch guitars, soundscapes


Discography (selection):   
Digitalis (2001)
Trepanation (2006)
Todmorden 513 (2011)
Mundo Nuevo (2015)

Wat een week ... CD

DUSAN JEVTOVIC - No Answer (2017)

Is het rechtvaardig ...

... een recensie te schrijven over een album dat je nauwelijks twee dagen binnen hebt? Ja, wel als de schijf twee etmalen niet meer onder de laser vandaan is gekomen. En dat is het geval bij 'No Answer' van gitarist Dusan Jevtovic, die o.a. samenspeelde met Tony Levin, Gary Husband en Markus Reuter. Uitgebracht bij Moonjune Records.
Met drummer Asaf Sirkis en toetsenist Vasi Hadzimanov laat Jevtovic meer dan uitstekende progressieve jazz-rock horen waarin instrumentale erupties en subtiliteit elkaar afwisselen, ieder van de 9 tracks gezegend is met een wonderschoon thema, de jazz-rock niet ontaardt in eindeloos gepiel maar een gedegen structuur kent waarin solo's functioneel zijn. Het pianospel van Hadzimanov refereert vooral in de ingetogener passages, zoals in de prachtige opener 'Al Aire/Soko Bira', aan Keith Jarrett. Jevtovic trekt regelmatig van leer op de snaren maar weet ook de gevoelige te raken. Sirkis zorgt voor het cement via strak drumwerk.
Het in een glasheldere productie gestoken 'No Answer' verdient wat mij betreft in volle omvang het predikaat 'piekervaring'. Jevtovic cs. hebben in mijn oren een album uitgebracht dat,
terugkijkend na een aantal jaren, gezien zal worden als een ijkpunt in de jazz-rock.
Harry de Vries (wat een week 26)

Wat een week ... CD

CAN - Saw Delight (1977)

Experimenteel en ontoegankelijk ...

...  is de eerste gedachte die opkomt als je aan Can denkt, de Duitse band die vooral actief was in de jaren ’60 en ’70. In die tijd samen met o.a. Amon Duul, Tangerine Dream en Faust belangrijke vertegenwoordigers van de zgn. Krautrock, een verzamelnaam voor Duitse bands die avantgardistische rockmuziek maakten. Het etiket suggereert wellicht dat hier sprake was van een bepaald genre. Dat was geenszins het geval. De term wilde slechts tot uitdrukking brengen dat het louter Duitse bands betrof ('sauerkraut') die zich wilden afzetten tegen de Anglo-Amerikaanse muziekscene.
Mocht er al enige overeenkomst zijn dan is het wellicht dat de meeste bands electronische instrumenten op de voorgrond plaatsten en vaak een ambientgeluid produceerden (Kraftwerk, Tangerine Dream). Daar is op 'Saw Delight veel minder sprake van, evenmin als van ontoegankelijkheid. Integendeel, alle 5 tracks liggen buitengewoon lekker in het gehoor en swingen dermate dat niet bewegen tijdens het luisteren onmogelijk is. De ritme-sectie is van uitzonderlijk hoog gehalte!
Dat Can het
ook nu niet kon laten om een experimenteel, vernieuwend, geluid te produceren bewijst het ruim 15 minuten durende 'Animal Waves'. De stijl kan nog het beste gekarakteriseerd worden als 'psychedelische Latin': jawel een kruising tussen Santana en Pink Floyd ... Een heerlijk album, dat ik veel te laat ontdekt heb! Henk Vermeulen (wat een week 25)

Wat een week ... CD

MACHINE MASS - Plays Hendrix (2017)

Als volleerd coverhater ...

... zag ik op tegen het nieuwe album 'Plays Hendrix' van Machine Mass. Maar het valt meer dan mee want de 9 covers zijn in deze jazz-rock bewerkingen nauwelijks te herkennen als Jimi Hendrix composities. Natuurljk schemeren de oorspronkelijke thema's er doorheen zoals in 'Purple Haze' en 'Voodoo Chile' maar 'Little Wing' en 'Third Stone From The Sun' zou ik niet snel herkend hebben.
Antoine Guinet en Michel Delville (resp. toetsenist en gitarist bij o.a.The Wrong Object) en Tony Bianco (drummer bij o.a. douBt) weten de psychedelische sfeer van Hendrix' werk en tijdsgewricht goed te treffen. Ook de toevoeging van keyboards aan het doorgaans toetsenloze werk van Hendrix pakt goed uit. Bovendien staan de drie hun mannetje op hun instrumenten.
Resumerend een prima album, al kun je je afvragen waarom je, als je de oorspronkelijke composities zo heftig bewerkt dat herkenning ver weg is, niet gewoon zelf nieuwe composities schrijft. Dat zal marketingtechnisch wellicht wat minder interessant zijn. Harry de Vries (wat een week 24)

Wat een week ... CD

OMEGA - Anthology 1968-1979 (2017)

Beroemd in Hongarije ...

... maar ook daarbuiten. Volgens de promosheet verkocht Omega, een band die ik vaag kende en al sinds 1962 bestaat, 50 miljoen albums 'worldwide' en had men een grote hit met 'Pearls in Her Hair'. Een overzicht lag dus voor de hand.
De eerste schijf is voor de prog- en symfoliefhebber minder interessant. Die 17 tracks belichten Omega's mainstream pop kant. Goed maar aan mij niet besteed. Schijf 2 is een ander verhaal. Daar horen we 14 uitstekende, door keyboards gedomineerde prognummers met als uitschieters 'Gammapolis I & II' en 'The Lost Prophet'. Met goede zang maar niet zonder accent.
Ongelooflijk dat een zo grote band zo weinig aandacht kreeg in de gloriejaren. In ieder geval mijn deurtje voorbij ging. Dat Hongarije de thuisbasis was zal daar ook debet aan zijn geweest schat ik in. Deze, in een overigens lelijke en voor een 'anthology' magere hoes gestoken dubbelaar geeft echter een mooi overzicht van de twee kanten van de Omega-medaille. Voor ieder wat wils dus. Harry de Vries (wat een week 23)

Wat een week ... CD

ROGER WATERS - Is This The Live We Really Want? (2017)

In Londen was ik deze week...

... voor een bezoek aan de prachtige, indrukwekkende en emotievolle Pink Floyd Exhibition 'Their Mortal Remains' in het V&A Museum en o.a. een bezoek aan het Battersea Power Station (hoes 'Animals'). Dat maakte het al tot een Floydweek. De Floyd dichtheid nam verder toe, toen ik de tijd vond om het nieuwste album van Roger Waters 'Is This The Life We Really Want?' eindelijk goed te beluisteren.
Het is het wachten - 25 jaar - waard geweest. Waters heeft een sterk album afgeleverd dat produktioneel staat als een huis (Nigel Godrich o.a. Radiohead), een politiek statement is tegen oorlog, terrorisme en foute machthebbers zoals Trump, natuurlijk Floydreferenties kent en bovenal twaalf tracks lang kan tippen aan zijn meesterwerk 'Amused To Death'. Een knappe prestatie van Waters die nog net zo assertief en verbaal agressief is als in zijn 'Animals' teksten.
"Picture a
shithouse with no fucking drains. Picture a leader with no fucking brains" zingt Roger Waters in 'Picture That'.
Wie laat er nog protestsongs horen tegenwoordig? Waar is het politieke engagement in de muziek gebleven? In ieder geval bij Roger Waters dus. Het predikaat 'Peak Experience' volledig waard.  Harry de Vries (wat een week 22)

Wat een week ... CD

 MONKEY DIET - Inner Gobi (2016)

Een stevig trio ...

... het voor mij onbekende Monkey Diet. Een Italiaanse band die instrumentale progressieve rock maakt met een psychedelische toets. De deels geïmproviseerde muziek wordt gedomineerd door drums, bas en gitaar, gelardeerd met lekkere synthesizerstrepen en -accenten.
De ritmesectie bestaande uit Daniele Piccinini en Roberto Bernardi staat als een huis. Het gitaarspel van Gabriele Martelli is stevig en heeft een heerlijk rafeltje. Zo her en der en vooral in afsluiter 'Viking' doet de muziek mij denken aan King Crimson in de periode van 'Discipline' en 'Beat'. Gelukkig vergeet men ook de melodie niet waardoor de aandacht gevangen blijft van track 1 t/m 9.

Monkey Diet biedt een onverwachte muzikale verrassing. Bovendien is 'Inner Gobi' gestoken in een vreemde maar mooie hoes met als motto "Feed Your Inner Monkey". Harry de Vries (wat een week 21)

Wat een week ... CD

 FRANK ZAPPA - Chicago '78 (2016)

'The Vaults' ...

... van Zappa worden langzamerhand door Joe Travers in opdracht van de Zappa Family Trust ontsloten. Concerten worden geremasterd uitgebracht en zijn eindelijk tegen een redelijke prijs te koop.
Zo ook show 2 op 29 september 1978 in het Uptown Theatre in Chicago. De grote leider is met zijn band (Willis, White, Walley, Mars, Wolf, Mann, Barrow en Colaiuta) geweldig op dreef. Gestoken in een mooi geluid worden op twee schijven 17 tracks uitgevoerd (totale tijd: 120 minuten) met als uitschieters 'Village of the Sun', 'Bamboozled by Love', 'Sy Borg' met een geweldige synthsolo van Tommy Mars (?), een experimentele uitvoering van 'Yo Mama', 18 minuten genieten van een van de beste Zappa-songs ooit 'Don't Eat the Yellow Snow' en een fabuleuze gitaarsolo van de meester zelf in 'Black Napkins'.
Ik kan niet wachten op wat er allemaal nog te voorschijn komt uit de overvolle archieven van Frank Zappa. Als het de kwaliteit heeft van 'Chicago '78' dan sta ik vooraan om het aan te schaffen. Harry de Vries (wat een week 20)