WAT EEN WEEK ... CD

ASAF SIRKIS - Solar Flash (2021)
 

Getooid met een hoestekst ...            
     


 

 ... van Robert Wyatt verrast drummer Asaf Sirkis, hier samen met Gary Husband (keyboards) en Kevin Glasgow (bass), met het album 'Solar Flash'. De verrassing zit hem in de kwaliteit van zowel de composities als de uitvoering.
Eén van mijn favoriete progressive jazz rock albums is 'Feels Good To Me' van Bill Bruford uit 1977. En 'Solar Flash' doet mij regelmatig aan dat briljante werkstuk denken: de muziek speelt zich af in hetzelfde metier, Sirkis' wijze van drummen en de spanning die staat op zijn drumvellen, resulterend in een direct en hard geluid, refereert aan de grote meester en de woordloze zang van Sylwia Bialas kent overeenkomsten met de bijdrage van Annette Peacock op Bruford's eerste solowerk. Bovenal horen we ook hier muzikaal-technische hoogstandjes waarbij Sirkis de structuur van de composities in het vizier houdt. Daardoor ontaardt het niet in oeverloos, geïmproviseerd gepiel zoals we de laatste tijd te vaak tegenkomen in dit muzieksegment. Wyatt schrijft dat het "ethereal, haunting compositions" zijn, en ook dat kan ik beamen. De soms buitenaardse sound geeft het geheel een wat mysterieus karakter en een gelaagdheid die mij zeer aanspreekt.
Met de acht tracks op 'Solar Flash' heeft Asaf Sirkis een heerlijk werkstuk afgeleverd dat bij iedere laserbeurt groeit en gaandeweg steeds meer geheimen prijsgeeft. Harry de Vries (wat een week 06)

WAT EEN WEEK ... CD

 

THE WORLD OF DUST - True Sound (2021)
 

Een intrigerende en integere ...            
     


 

 ... EP heeft The World of Dust met 'True Sound' afgeleverd. Deze 'band' bestaat ook nu weer uit Stefan Breuer (teksten, zang) en de van zijn werk met Guided by Voices bekende Todd Tobias. Deze laatste zorgt voor o.a. mooie melodische en sferische arrangementen en klanktapijten.
Breuer verbeeldt op dit album het leven en de dood van zijn grootouders en dat doet hij in de acht tracks op een integere wijze. Per saldo richt hij postuum een muzikaal monumentje op voor 'Jan' en 'Nel'. Muzikaal en inhoudelijk doet het mij denken aan 'Carrie & Lowell' van Sufjan Stevens die op dat album het leven van zijn ouders in beeld brengt.
De laatste track is getiteld 'Every Record Ends', dat klopt zoals ook ieder leven ooit eindigt. Maar met die titel kom ik ook op een kritiekpunt. Het album, ik zie het met zijn 21 minuten als een EP, is veel te kort, zeker gezien het thema. Sommige tracks hadden meer uitwerking verdiend en ook nodig gehad. Desondanks bevalt het werkstuk mij wel, hoe mooi is het niet om je grootouders op deze manier te kunnen eren! Harry de Vries (wat een week 05)

WAT EEN WEEK ... CD

 

MICK PAUL - Parallel Lives (2021)
 

Heerlijk album ...            
     


 

 ... heeft Mick Paul afgeleverd. "Mick Paul?" hoor ik u denken. Paul is een in-house bassist verbonden aan een vaste studio en hij maakt deel uit van The David Cross Band, de violist van ooit King Crimson die ook op 'Parallel Lives' zijn opwachting maakt. Ook o.a. David Jackson (ex Van der Graaf Generator) en Craig Blundell (o.a. Steven Wilson) zijn op een aantal tracks vakkundig van de partij.
Dit werkstuk is een lekkere veeldraaier waarop relatief ingetogen jazzrock is te horen met her en der wat space invloeden. Paul is een begenadigd bassist en beroert op verschillende manier de snaren waardoor er bastechnisch veel gebeurt. Hij wordt in alle 14 tracks bijgestaan door Sheila Maloney (ook al David Cross Band) die heerlijke solo's en klanktapijten uit haar keyboards tovert. Tevens heeft zij samen met Mick Paul de produktie voor haar rekening genomen en dat is het vermelden waard want het album is gehuld in een mooi, helder en warm geluid. Uitschieters zijn voor mij 'Your Days', 'Light of Silence', 'No Horizon' en 'Consigned to Reality' waarin alle genoemde kenmerken en kwaliteiten samenkomen.
Mick Paul heeft met 'Parallel Lives' een uitstekend album gemaakt dat juist in deze zomermaanden, waarin op vele vlakken de komkommertijd heerst, goed van pas komt. Harry de Vries (wat een week 04)

WAT EEN WEEK ... CD

RYMO - Kinetic (2021)

 

Deze drummer en bandleider ...            
     


 

 ... Rymo i.c. Ryan Moran beweegt zich doorgaans in een ander segment van de muziek dan de progressieve rock. Zo maakt hij met zijn band Slightly Stoopid een fusie van funk, rock, reggae, hip-hop en punk. En hij trad live op met o.a. Snoop Dogg. Ook daar richten we ons doorgaans niet op ...
Toch een review van dit uitstekende album waarbij de aandacht ook werd getrokken door bijdragen van de hier welbekende Tony Levin. Het is een heerlijk sferisch album waarin wel degelijk progressieve elementen zijn verwerkt, vooral in de ruimtelijke toetspartijen van Tom Griesgraber, en waarop logischerwijze de percussie van Rymo een voorname rol speelt. Zoals het promovel vermeldt "This album is a sonic journey. The music touches down in various sounding regions around the globe and takes the listener on a ride". En dat is ook zo, een soort 'progressive world music' waardoor je je de ene keer 'down under' waant (de didgeridoo wordt een aantal keren ingezet), dan weer op Jamaica om via het Midden Oosten terug te keren naar Amerika of Europa.
De in een heldere, mooie produktie gezette 16 tracks op 'Kinetic' zullen de laser nog regelmatig sieren. Ze nemen je mee op een avontuurlijke en mooie reis. Vaccinatiepaspoort niet nodig!  Harry de Vries (wat een week 03)


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases


  
 

 

 


Marcelo Paganini -
Identity Crisis (2021)

Label Eigen Beheer
Score 2
(out of 5 JoJo's)



                                                                             

Het nieuwe album van gitarist en toetsenist Marcelo Paganin heet 'Identity Crisis'. Ik kan u verzekeren daar zat ik tegenaan na beluistering. Ik lees soms lovende woorden over dit album, recenseren blijft nu eenmaal subjectief, woorden die ik echter absoluut niet kan plaatsen. De openingstrack 'Bacteria' is exemplarisch voor de rest van het album: een vermoeiende en overbodige aaneenschakeling van prog clichees, moeilijk doen om het moeilijk doen, het dendert maar door in een warrige produktie waarbij de afzonderlijke instrumenten soms niet meer te volgen zijn.
De parade aan bekende muzikanten ten spijt (o.a. Billy Sherwood, Chad Wackerman, Lenny White, Adam Holzman) kan ik geen waardering opbrengen voor deze eruptie. Als het allemaal wat minder was geweest zou de beoordeling iets positiever zijn uitgevallen. De kunst van het weglaten is Paganini echter niet gegeven vrees ik.


Laura Meade -
The Most Dangerous Woman in America (2020)

Label Laura Meade Music
Score
4 (out of 5 JoJo's)

 



Zangeres en toetsenist Laura Meade (IZZ) werd al eerder belicht op ProgLog AFTERglow via haar sterke debuutalbum 'Remedium' (2018). Op 'The Most Dangerous Woman in America' - foute titel - wordt zij wederom ondersteund door de broers John en Tom Galgano (ook IZZ). Beginnend met weldadige geluiden van golven en vogels ontrolt zich een avontuurlijk en smaakvol album waarop de melodie centraal staat, drummer Brian Coralian licht experimentele en eigentijdse ritmes laat horen, Laura Meade toont veel met haar stem te kunnen, van ingetogen tot dynamisch, de piano thematisch een voorname rol speelt, waar af en toe heerlijke solo's op de keys voorbij komen (o.a. een helaas te korte solo aan het eind van 'Burned at the Stake') en sferische klanktapijten de achtergrond vormen (zoals in 'Doesn't Change a Thing').
Laura Meade toont met haar tweede worp wederom aan de kunst van het componeren te beheersen. Produktioneel is ook alles weer dik in orde, Ik vermaak mij dan ook prima met dit werkstuk.


Derev - Leap of Faith (2021)

Label Derev Music
Score 4 (out of 5 JoJo's)


Derev is een mij tot nu toe onbekende progmetal band uit Canada die debuteren met de EP 'Leap of Faith'. Het is best lastig om onderscheidend te zijn in dit genre. Dat zijn ze dan ook niet maar het eindresultaat mag er best zijn. Men fuseert metal met invloeden vanuit de 'old school progressive rock' gemengd met wat invloeden vanuit het Midden Oosten (drummer Karabach en gitarist Bablanian komen uit Syrië/Armenië). Wat mij betreft zijn er referenties met bands als Shadow Gallery, Fates Warning en Opeth en in de track 'Turab' hoor ik vleugjes Porcupine Tree.
De 6 tracks worden kundig uitgevoerd en staan lekker in de mix met als uitschieters het mooie 'Futile' en het avontuurlijke 'Ghost of Guilt'. Niet wereldschokkend wat Derev laat horen maar 'Leap of Faith' is absoluut een ´teaser´ voor wat er wellicht nog gaat komen.


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (06-2021)

WAT EEN WEEK ... CD


GENESIS - Live over Europe (2007)


Natuurlijk gaat mijn ...            
     


 ... voorkeur uit naar Genesis uit de jaren '70, zowel met als zonder Peter Gabriel, laat ik zeggen tot en met Duke (1980). Daarna werd het mij te mainstream. Was het misschien daarom dat ik deze dubbelaar 'Live Over Europe' zo laat aanschafte?
Onterecht. Want wat wordt hier retestrak en geweldig gemusiceerd door het vijftal. Zelfs de tracks uit de latere periode kunnen mij in deze liversies bekoren zoals 'Invisible Touch' en 'Mama'. En als ik dan ook nog de documentaire en de liveregistratie erbij pak dan geniet ik van de drumduetten tussen Phil Collins, de man die bij mij geen kwaad kan doen, en Chester Thompson. Tony Banks en Michael Rutherford leveren altijd kwaliteit en wat een geweldige, gitaarsolo's legt Daryl Stuermer neer in.o.a. 'Firth of Fifth (Excerpt)'.
De mannen gaan weer op toernee, Collins helaas niet meer drummend door zijn fysieke malheur, hij wordt vervangen door zijn zoon Nic Collins. Wel een aderlating dat Thompson niet meer meedoet: is de vriendschap over? Nou ja, hoe dan ook dit uitstekende livealbum nodigt uit tot het kopen van een ticket voor de tour in het najaar van 2021 'The Last Domino?' Harry de Vries (wat een week 02)

WAT EEN WEEK ... CD

SOFT WORKS - Abracadabra in Osaka (2021)

Het begin van Soft Works ...            
     


 ... en de start van Moonjune Records ontsproot uit de ontmoeting tussen Elton Dean (sax, piano) en platenbaas en 'dromer' Leonardo Pavkovic op    1 januari 2000. Nadat John Marshall (drums), Alan Holdsworh (gitaar) en Hugh Hopper (bas) waren benaderd ontstond Soft Works, een reïncarnatie van Soft Machine met als enige album 'Abracadabra' (2003).
Op 11 augustus 2003 trad dit illustere viertal op in Osaka. Met dank aan de inspanningen van Marshall en Pavkovic en als eerbetoon aan hun overleden vrienden is dit uitstekende live concert nu eindelijk uitgebracht. 'Uitstekend' waren de geluidsopnamen echter zeker niet maar door de productionele inspanningen van Mark Wingfield zijn de opnames nu kwalitatief goed te noemen.
Op deze dubbel CD, die gehuld is in een prachtige, impressionistische in Japanse sferen opgetrokken hoes, horen we 11 uitstekende tracks voortkomend uit dat enige studioalbum maar ook uit aan Soft Machine gerelateerde acts (zoals de track 'Calyx' van Hatfield and the North's Phil Miller). En wat is het weer genieten van Holdsworth's unieke gitaarsolo's, het ruimtelijke blaaswerk van Dean en niet te vergeten zijn Fender Rhodes spel en de uitstekende ritmesectie van Marshall en Hopper. Maar het is ook genieten van het synergetische samenspel. Vroegere tijden herleven met deze uitgave van 'Abracadabra in Osaka', van historische waarde op de dynamische tijdlijn die 'Soft Machine' heet. Harry de Vries (wat een week 01)    


 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases


  
 

 

 

Robert Jürjendal -
Water Finds a Way (2021)

Label New Dog Records
Score 4
(out of 5 JoJo's)



                                                                              


De Estlandse
gitarist Robert Jürjendal heeft een opleiding bij Robert Fripp's Crafty Guitar School achter de rug en maakte deel uit van de band van Toyah. Vooral dat eerste is te horen op dit prachtige, enigszins ambient aandoende album 'Water Finds A Way'. Een werkstuk dat in de 14 tracks inderdaad stroomt als water en heerlijk door het muzikale landschap meandert. Het is een familieaangelegenheid want Jürjendal wordt incidenteel ondersteund door de stem van zijn vrouw Signe en de cello van zoon Anti. Het is vooral de lange sustain die opvalt in het gitaarspel van Jürjendal, veroorzaakt door de 'sustain pick up' die hij op zijn gitaar bouwde en die verantwoordelijk is voor uitgerekte tonen en akkoorden die zo goed passen bij dat meanderende water, water dat niet ophoudt met stromen. En als ik dan toch in de natte metaforen blijf, een kritiekpunt kan zijn dat het album ook wel wat voortkabbelt. Maar een kniesoor die zich daardoor laat beïnvloeden want het is een weldadig album dat helpt de zinnen te verzetten in deze vreemde tijd.


   Stick Men - Owari (2020)

    Label Moonjune Records
    Score
4 (out of 5 JoJo's)

 



Eerlijk gezegd dacht ik toen ik dit album ontving "we worden wel enigszins overvoerd met releases waarbij Markus Reuter, Pat Mastelotto, Tony Levin en hier als gast Gary Husband betrokken zijn". Het duurde dan ook even voordat 'Owari' - Japans voor 'Het Einde'- de laser sierde maar toen was ik toch ook wel weer snel verkocht. Het is een prima live registratie van het enige concert in Japan dat door de Covid-ellende nog overbleef van de geplande toernee. Angstig door het virus woonden maar weinigen dit unieke en monumentale optreden bij. Dat is jammer want de heren waren op dreef in de elf tracks. Grotendeels nummers van de eerdere albums van Stick Men - waarbij de toevoeging van de keyboards van Husband  een nieuwe dimensie geeft aan bestaande composities - aangevuld met het bijna onvermijdelijke 'Larks Tonques in Aspic, Part II'. Het is even doorbijten want men grossiert in vermoeiende muziek maar daar is een beetje progger wel aan gewend.


Kali Trio - Loom (2021)

Label Eigen beheer
Score 3 (out of 5 JoJo's)


Het Kali Trio - wat een naam - was mij onbekend en ook de musici Raphael Loher (piano), Urs Müller (guitar) en Nicolas Stocker (drums) doen bij mij geen belletje rinkelen. Maar wellicht staan zij nog aan het begin van een glanzende carriere, al zal dit trio met deze muziek niet snel een groot publiek bereiken. Wellicht is dat ook niet hun doel. Wat we horen is nogal experimentele, wat fragmentarische muziek met een industrieel karakter. Met betrekking tot dat laatste doet het mij denken aan de prima Rotterdamse band Kiem die ooit in de jaren '80 in hun muziek de bedrijvigheid van de haven wilde laten doorklinken. De muziek zit vernuftig in elkaar - hoor ik ook niet af en toe een jazz akkoord - er wordt knap gespeeld in de vier tracks, ik vind alleen dat er te weinig ontwikkeling zit in het album. Eentonigheid ligt aan de ene kant op de loer, aan de andere kant veer ik soms weer op bij een vreemde wending, een rare toetsaanslag, een eruptie door de gitaar of een onverwachte break van de drummer. Raar album dat 'Loom' en daardoor toch aantrekkelijk. Voor even ...


Geri van Essen - Cleaned the Windows (2021)

Label Tiny Room Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)




Het Utrechtse label
Tiny Room Records heeft de vaardigheid om steeds weer met nieuwe namen op de proppen te komen, nu met de Nederlandse maar in Londen wonende zangeres Geri van Essen. Na wat technische problemen waardoor de opnames misliepen riep zij de hulp in van o.a. Tiny Room platenbaas Stefan Breuer (gitaar, bas, keys, drums, zang) en wat Londense musici. Het resultaat is 'Cleaned the Windows' dat handelt over het je eenzaam voelen in een discussie waarbij je via taal maar niet tot elkaar kan komen. We horen enigszins melancholische muziek met een overduidelijk folkaccent en met referenties aan de jaren '70 waarbij ik muzikaal vooral moet denken aan Joni Mitchell en qua stem van Van Essen aan Sandy Denny of, van latere datum, Gillian Welch. Een lekker album waarbij ik echter de diepgang mis die deze artiesten muzikaal en vocaal wel hadden en waarop de composities wat eentonig zijn. Het album gaat daardoor na zo'n zes van de tien tracks bijna ongemerkt voorbij. Daardoor blijft het in een mooie hoes gestoken werkstuk steken op 3 uit 5.


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (03-2021)