Gong - Rejoice! I'm Dead! (2016)

Label: Madfish/Snapper
Bandsite:
http://www.gongband.net/
Running Time:
59:40

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Toen oprichter en inspirator Daevid Allen in maart 2015 een ander kosmisch adres kreeg leek het voortbestaan van Gong onmogelijk. Toen ook recent nog de 'whisper' van Gilly Smith uitdoofde was Gong definitief ter ziele. Niets is echter minder waar zoals dit nieuwe album 'Rejoice! I'm Dead', een uitspraak van Allen, in alle toonaarden aantoont. Gong is springlevend.
Daevid Allen heeft zijn erfenis nagelaten aan zanger en gitarist Kavus Torabi. Maar o.a. ook Ian East en Cheb Nettles maakten al deel uit van de bezetting waar Allen nog bij was. Zij hebben dus een goede leerschool gehad. Tel daarbij op niet onaanzienlijke gastrollen voor oudgedienden Steve Hillage (gitaar) en vooral Didier Malherbe (duduk, dat is een fluit), nog wat (gesproken) tekst van Allen en er zijn meer dan voldoende spacegenen aanwezig.
Mijn aanvankelijke scepsis ten aanzien van het in een mooie hoes gestoken en in vier 'sides' opgedeelde nieuwe werk was direct al weg bij opener 'The Thing That Should Be' waarin een sterk thema op z'n Gong's wordt uitgebouwd en er soms bij mij associaties met Soft Machine opdoemden. In 'Rejoice' is een gastrol weggelegd voor Hillage maar worden de heerlijke glissando's neergelegd door Fabio Golfetti, die dat gelukkig het hele album weldadig doet. 'Model Village' heeft een Gong-stempel maar rockt toch wat traditioneler c.q. met minder 'space' dan gebruikelijk. Wellicht de nieuwe toekomstige richting?
Na twee intermezzi via de ingetogen en mooie tracks 'Beatrix'en 'Visions' belanden we bij een van de twee koningsnummers 'The Unspeakable Stands Revealed' waarin alle ruimtelijke lijnen openstaan, de glissando's om de oren vliegen en de teksten vreemd maar daardoor intrigerend zijn. Kritiek kan zijn dat het wel iets korter had gekund en dat met name in de climax de produktie, die over de gehele linie prachtig is, zich verliest in te veel hoog. Kniesoor die daar op let bij zo'n goede compositie. Het tweede koningsnummer is 'Through Restless Seas I Come' dat aanstekelijk is, vooral door de mooie zanglijnen. En ook hier weer veel gliss. Afsluiter 'Insert Yr Own Prophecy' geeft wellicht rockend de toekomst van de band weer.

Gong 5.0, of zoiets, heeft een verrassend sterk album neergezet. Daevid Allen zou trots op ze zijn omdat de bandhistorie niet verloochend wordt en tegelijkertijd ook voorzichtig een lichte draai wordt gemaakt naar iets meer rock en iets minder space. Daarmee het garantiebewijs voor het voortbestaan afgevend. 'Rejoice! I'm Dead!' is zonder twijfel een kanshebber voor de eindlijst 2016! Harry de Vries (09-2016)

Personnel:
Ian East - sax, flute
Fabio Golfetti - guitar, vocal
Cheb Nettles - drums, vocal
Dave Sturt - vocal, bass
Kavus Torabi - vocal, guitar

Guests:
Steve Hillage - guitar
Didier Malherbe - duduk


Discography (selection):
Rejoice! I'm Dead' (2016)
I See You (2014)
2032 (2009)
Acid Motherhood (2004)
Zero to Infinity (2000)
Shapeshifter (1992)
Shamal (1976)
You (1974)
Angel’s Egg (1973)
Flying Teapot (1973)
Camembert Electrique (1971)
Continental Circus (1971)
Magick Brother (1970)

Wat een week ... CD

IL BALLO DELLE CASTAGNE - Soundtrack ... (2016)

for an Unreleased Herzog Movie ...

... deze albumtitel van de Italiaanse band Il Ballo delle Castagne trok direct mijn aandacht. Ten eerste omdat ik zelf een zeer bescheiden figurantenrol speel in Werner Herzog's 'Nosferatu: Phantom der Nacht ', een film uit 1979. Ten tweede omdat ik de films van deze regisseur indrukwekkend en intrigerend vind.
De band wordt bij het componeren al jarenlang beïnvloed door Herzog. Het surrealisme in zijn films is terug te vinden in de zeven tracks op dit album. Dooradert met invloeden van de vroege Pink Floyd en van Popol Vuh. Vervreemdende muziek die je brengt in een wereld waar je in werkelijkheid liever niet zou willen zijn maar die virtueel via de muziek toch weldadig aanvoelt.
Het is geen muziek voor een groot publiek. Dat zal de band niet ambiëren. Herzog opereerde ook in de alternatieve filmscene. Maar een bijzonder album is het. En dat we het maar weten: '6.35 minuten Vor Dem Ende der Zeit Explodiert Die Erde' (track 7). Ik las vanochtend op internet dat dat op 31 oktober as. gaat gebeuren. Geniet er nog maar van. Harry de Vries (wat een week 31)

Stick Men - Prog Noir (2016)

Label: Iapetus Media/7D Media/MoonJune
Bandsite: http://www.stick-men.net
Running Time:
51:53

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Dit trio bestaat uit heren die hun sporen hebben verdiend. Bassist Tony Levin werkte, naast Peter Gabriel en King Crimson, met zowat ontelbare anderen. Drummer Pat Mastelotto is lid van King Crimson maar werkte ook met XTC en David Sylvian. Markus Reuter is relatief nieuw in de progscene, was in de leer bij Robert Fripp en werkte samen met Tim Bowness. Is die imponerende achtergrond een garantie voor geweldige muziek?
Het antwoord is "ja" en "nee". Het titelnummer trapt af en doet dat indrukwekkend met een pompend ritme en repeterend thema resulterend in een dreigend sfeertje. 'Plutonium', 'The Tempest' en 'Schattenhaft' maken ook onderdeel uit van die sfeer. Maar 'Mantra' is stomvervelend. Zo'n track die aan het einde hetzelfde klinkt als aan het begin met tussentijds niet of nauwelijks ontwikkeling. Zo staat er nog een aantal tracks op 'Prog Noir' die de aandacht maar moeilijk vastgrijpen. Onverwacht is wel dat er in vier tracks gezongen wordt door Levin en/of Reuter. Licht vervormde stemmen maar de zang is acceptabel.
Dit soort samenwerking
leidt vaak tot 'muzikantenmuziek' oftewel 'hoor eens hoe goed ik kan spelen'. Dat exhibitionisme valt hier alleszins mee. De mannen kunnen natuurlijk geweldig spelen maar koketteren niet in ieder akkoord tot vervelens toe met hun kunsten. Dit soort muziek gaat wel vaak mank aan compositorische armoede en daar is hier helaas sprake van. Met uitzondering van genoemde titels houdt het op dit vlak niet over en loopt mijn concentratie zoals gezegd snel weg.
Het trio is volgens eigen zeggen jaren doende geweest
, tussen de vele live-optredens door, met het componeren en vervolmaken van 'Prog Noir'. Toch resulteert dat maar ternauwernood in drie JoJo's. Het gebodene mist voor een hogere waardering spanning, verrassingselement en compositorische kwaliteit. Harry de Vries (09-2016)

Personnel:
Tony Levin - stick and voice
Markus Reuter - touch guitars and voice
Pat Mastelotto - acoustic and electronic drums and percussion

Discography: 
Soup (2010)
Open (2012)
Deep (2013)
Power Play (2014)
Supercollider (2014)
Midori (2015)

Prog Noir (2016)

Wat een week ... CD

TODD TOBIAS- Gila Man (2016)

Een psychedelische sci-fi western ...

... zo noemt Tiny Room Records de muziek op het naar ik meen vijfde album 'Gila Man' van de uit Ohio afkomstige producer, muzikant en componist Todd Tobias. Een psychedelische ode aan Ennio Morricone. Ik kan mij vinden in die typeringen. De 14 tracks hebben inderdaad die broeierige sfeer van Morricone.
Tobias is ook op dit album op een uitstekende manier in staat om beeldende, filmische en op sommige momenten experimentele muziek te maken die de luisteraar in staat stelt weg te dromen van de boze wereld maar diezelfde luisteraar via een muzikale eruptie weer met beide benen op de grond zet. Gevat in een prachtig geluid. Deze keer af en toe met woordloze zang van Chloë March. De track 'Mirage', refererend aan Brian Eno, maakt bij mij veel emotie los door de melancholieke klanken. Maar duurt te kort, slechts twee minuten.

Te kort geldt voor geheel 'Gila Man'. Dat halve uur had wat mij betreft een uur of langer mogen zijn. De weldadige droom zou nog langer hebben geduurd. Een album zonder enige twijfel het predikaat 'Peak Experience' waardig. Harry de Vries (wat een week 30)

Wat een week ... CD

THE JELLY JAM - Prophet Profit (2016)

Zo dat komt binnen zeg ...

... als je het vierde album van The Jelly Jam onder de laser gooit. Zanger, toetsenist en gitarist Ty Tabor (King's X), bassist John Myung (Dream Theater) en drummer Rod Morgenstein (Dixie Dregs) trekken behoorlijk van leer. Maar anders dan ik van hen gewend ben.
Wat is er anders? Nog steeds een moddervette basis, met riffende gitaren maar er zit meer lucht in de afgeronde composities, er is meer ruimte o.a. voor de keyboards, al zijn het soms maar accenten, het is meer progrock dan voorheen. Zoals de machtige opener 'Care' direct aantoont of het aanstekelijke 'Mr. Man'. 
De produktie is geweldig, de hoes intrigerend en angstaanjagend, wellicht een statement verwijzend naar mondiale politieke ontwikkelingen? In ieder geval in alle opzichten een album dat vraagt om een topnotering in de Eindejaarslijst 2016. Harry de Vries (wat een week 29)

Wat een week ... CD

FRANK ZAPPA - Crux of the Biscuit (2014)

Geweldige uitgave ...

... van 'outtakes', 'alternate mixes' en liveopnames, gemaakt ten tijde van de sessies voor 'Apostrophe' in 1974. Overigens een van de beste albums van Frank Zappa.
Vaak zijn dit soort releases overbodig maar daar is in dit geval geen sprake van. Sterke uitvoeringen van o.a. 'Cosmic Debris', 'Uncle Remus' en 'Apostrophe'. Het op het eerste gezicht onbekende 'Energy Frontier' blijkt een voorstudie te zijn van 'Down In De Dew'  en 'Apostrophe'. Verder is een werkelijk briljante liveuitvoering van bijna 20 minuten te horen van 'Don't Eat the Yellow Snow/St. Alphonzo's Pancake Breakfast' waarin Duke, Marquez, Underwood, Underwood, Ponty, Humphrey, de broers Fowler en de meester zelf heftig en vakkundig van leer trekken.
Van dit soort releases wil ik er meer zien. Hoewel het alternatieven betreft die de officiële release om een of andere reden niet haalden, is de toegevoegde waarde groot. Op deze wijze blijft het genie Zappa terecht in beeld. Harry de Vries (wat een week 28)

Wat een week ... CD

GUNHILL - Nightheat/One over the Eight (2016)

Onterecht over het hoofd gezien ...

... de band Gunhill van de geweldige zanger John Lawton (Lucifer's Friend, Uriah Heep) die in de jaren '90 kortstondig actief was. De twee enige releases - 'One over the Eight', een 'fanclub only cassette', en het langdurig niet meer te verkrijgen 'Nightheat' - zijn nu tezamen en geremasterd uitgebracht. 
De fanclub release is aardig maar het geluid laat te wensen over. Maar wat is 'Nightheat' een geweldig album zeg, een 'Peak Experience'. Met 11 puntige rocksongs, subliem uitgevoerd in een prachtig helder geluid en met de imponerende stem van John Lawton als middelpunt. Songs als 'Don't Stop Believing', 'Ready for Love' en 'Any Day Now' staan als een huis en nestelen zich snel maar langdurig in het hoofd. Het elftal is aangevuld met 2 sterke bonustracks - 'Sympathy' en 'Come Back to Me' - die al bekend waren van Uriah Heep.
Onbegrijpelijk dat Gunhill niet is doorgebroken een jaar of 20 terug. Dat had de 4-mansformatie met 'Nightheat' in alle opzichten verdiend. Harry de Vries (wat een week 27)

Wat een week ... CD

FOCUS 8.5  - Beyond the Horizon (2016)

Interessant tussendoortje ...

... deze tijdens intermezzi van de Zuid-Amerikaanse tour in 2005 opgenomen zeven, nog nooit eerder uitgebrachte, tracks. Toen bestond Focus nog uit Thijs van Leer (keyboards, flute, vocals), Pierre van der Linden (drums), Bobby Jacobs (bass) en Jan Dumee (guitars), hier aangevuld met allerlei Zuid-Amerikaanse grootheden.
Het is een album dat heerlijk wegdraait, niet in de laatste plaats door het geweldige fluitwerk van Van Leer in o.a. 'Focus Zero' en zijn heerlijke orgelwerk in o.a. 'Hola, Como Estas'. Voorts moet je een liefhebber zijn van de muzikale vrolijkheid van dat continent. Als het niet te lang duurt kan ik het nog wel aan - het blijft hier binnen de perken - maar muziek moet ook weer niet al te vrolijk zijn naar mijn mening.
Het zou zonde zijn geweest als de opnames van 'Beyond the Horizon' op de plank waren blijven liggen. Daarvoor zijn ze, ook produktioneel, van een te hoge kwaliteit. Desondanks kijk ik uit naar nieuw werk van het huidige Focus met het stuwende en virtuoze gitaarwerk van Menno Gootjes. Harry de Vries (wat een week 26)