Motorpsycho - The Crucible (2019) 

Label: Psychobabble
Bandsite:
www.Motorpsycho.no
Running Time:
40:29

Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of of 5 JoJo's)


Een logisch vervolg! Zo zou je 'The Crucible', opvolger van het meesterwerk 'The Tower' (2017) kunnen noemen. Met de nieuwe drummer Tomas Jarmyr bleek Motorpsycho op de voorganger terug te keren naar het authentieke geluid dat de band aan het einde van het eerste decennium van deze eeuw produceerde, met name op 'Little Lucid Moments' (2008) en 'Heavy Metal Fruit' (2010). Het is daarom een buitengewoon aangename verrassing dat het nieuwe album op dezelfde leest is geschoeid: drie lange composities die overduidelijk odes zijn aan de vernieuwende rockbands van de seventies. Ondanks de inspiratie door de seventies zijn er eigenlijk geen specifieke referenties waar te nemen. Hoewel de gitaarriff op opener 'Psychotzar' even ongewild de naam van Jimmy Page (Led Zeppelin) doet opdoemen. En als de climaxen zich gaandeweg aan het opbouwen zijn, doen de razendsnelle, opzwepende klappen op de drums bij vlagen denken aan Keith Moon (The Who).
Toch is 'The Crucible' ontegenzeggelijk een retro-seventies album. Maar Motorpsycho zou Motorpsycho niet zijn als niet overduidelijk ook het eigen(tijdse) stempel van de band hoorbaar is. Composities die psychedelisch overkomen, briljante creatieve psychedelische geluidsexercities en climaxen, veel dynamiek, tempowisselingen, opzwepende gitaarsolo’s en dito drumwerk. Alles stevig steunend op het fundament gevormd VAN loodzware, zich uitrollende baslijnen van frontman Bent Saether. Het belangrijkste kenmerk van de band is dan ook de avontuurlijkheid, waarbij het gebruik van mellotron op de achtergrond de avontuurlijkheid nog meer diepgang geeft.
Een onderscheidend kenmerk van de band zijn ook de vocalen. Saether en Ryan zijn geen grote zangers, zo luidt de kritiek nog al eens. Het merkwaardige is echter dat dit ogenschijnlijke manco als eventuele dissonant volledig wegvalt als de composities sterker zijn. De avontuurlijkheid, tempowisselingen en overweldigende geluidsexplosies krijgen extra lading door het contrast dat zij vormen met de oases van rust die telkens weer verschijnen. Die rustmomenten krijgen vooral vorm door de eigenzinnige harmonieën van Saether en Ryan waardoor zij samen met de opzwepende naar climaxen toegroeiende instrumentatie fungeren als Ying en Yang: beide kunnen niet zonder elkaar!
De drie composities (9, 11 en 21 minuten durend) lenen zich voor typische Motorpsycho- live uitvoeringen vanwege de hoge potentie tot improvisatie. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar het optreden op 19 mei a.s. in Tivoli! Henk Vermeulen (03-2019)


Personnel:
Bent Saether - bass, vocals, guitar, Mellotron
Hans Magnus Ryan - guitar, vocals, piano 

Tomas Jarmyr - drums, vocals, Mellotron
Guest
s:
Susanna Wallumrad - vocal 'Lux Aeterna'
Lars Horntveth - reeds 'Lux Aeterna '


Discography (Studio): 
Lobotomizer (1991)
Soothe (1992)
Demon Box (1993)
Timothy’s Monster (1994)
Blissard (1996)
Angels and Daemons at Play (1997)

Trust Us (1998)
Let Them Eat Cake (2000)
Phanerothyme (2001)

It's A Love Cult (2002)
Black Hole/Blank Canvas (2006)
Little Lucid Moments (2008)
Child Of The Future (2009)
Heavy Metal Fruit (2010)
The Death Defying Unicorn (2012)
Still Life with Eggplant (2013)

Behind the Sun (2014)
Here be Monsters (2016)
The Tower (2017)
The Crucible (2019)

Wat een week ... CD

VASIL HADŽIMANOV BAND -
Lines in Sand (2019)


Moonjune Records  ...

 
... grossiert in topreleases. De één volgt de ander op. Nu weer het in een geweldig geluid gestoken 'Lines in Sand' van de Servische Vasil Hadžimanov Band, hun tweede album na het uitstekende debuut 'Alive' (2016).
Het promovel stelt dat de muziek "transcends categorization". Dat kan ik volmondig bevestigen. Natuurlijk horen we etnische invloed vanuit de Balkan in het titelnummer, associeert 'Mr. Moonjune' (Robert Wyatt of platenbaas Leonardo Pavkovic?) aan jazzrock met o.a. referenties aan Brand X, swingt 'Maklik' de pan uit, is er her en der experiment, beweegt 'For Clara' zich in de soulregionen en behoort 'Ratnici Podzemlja' tot de funkcategorie. Alles is echter overgoten met een heerlijke saus die ik niet goed kan duiden - dat is juist aantrekkelijk - maar het is een saus die in ieder geval zorgt voor een weldadige synergie van al die invloeden. Waarbij de technische vaardigheid van Hadzimanov, zijn vier kompanen en wat gasten op hoog niveau staat.
Op ProgLog AFTERglow moet niet te lustig gestrooid worden met het extra predikaat 'Peak Experience'. Dan verwordt dat predikaat tot iets nietszeggends. Maar in dit geval kan ik gehoord de hoge kwaliteit niet anders: 'Lines in Sand' een absolute piekerervaring! Harry de Vries (wat een week 07)

Wat een week ... CD

PHENOMENA - I, II, III (2018)

Prachtig uitgevoerde ...


   ... heruitgaven van de drie albums van Phenomena, een project van producer Tom Galley en gitarist Mel Galley (Whitesnake) ploften hier op de deurmat. De albums verschenen ooit in resp. 1985 ('Phenomena'), 1987 ('Dream Runner') en 1993 ('Innervision'). 
De twee voormannen verzamelden grote namen om zich heen zoals o.a. Glenn Hughes, Cozy Powell, Don Airey, Brian May en John Wetton die in wisselende samenstellingen drie interessante conceptalbums maakten waarop goed in het gehoor liggende rock á la Asia voorbijkomt met her en der wat prograndjes vooral door de keyboards van Richard Bailey en Leif Johansen. De albums vertellen ieder een verhaal varierend van science fiction tot aan aardse criminaliteit en maakten deel uit van een multi media concept waarbij de muziek, ondersteund door de teksten, het mooie art work en videoclips, de verhaallijn verbeeldde. 
Fans van wat commercieel getinte rock met progressieve invloeden zullen bij aanschaf niet teleurgesteld worden door deze in mooi art work gestoken Phenomena-trilogie. Harry de Vries (wat een week 06)

Wat een week ... CD

THE GöDEL CODEX- Oak (2019)

Ooit las ik  ...

 
 ... met enige moeite het boek 'Gödel, Escher, Bach' van Hofstadter waarin parallellen worden verklaard tussen de stelling van wiskundige Gödel, de tekeningen van Escher en de muziek van Bach. De naam The Gödel Codex, een sideproject van The Wrong Object's Michel Delville en Antoine Guenet, refereert aan die wiskundige en zijn theorie.
Trapt 'OAK' nog af met een titeltrack die op albums van The Wrong Object zou hebben kunnen staan - Zappiaans blaaswerk - daarna ontpopt zich een geweldig album dat ik omschrijf als psychedelische rock met een experimenteel randje. De zang van Delville en Guenet doet denken aan Robert Wyatt ('The Needle's Eye', 'One Last Sound', 'Stand or Fall'), de beginperiode van Soft Machine echoot vaak door, hoor ik daar Hatfield and the North, snijdende gitaren á la Robert Fripp ('Matisse') met in de ambientpassages ('Bells') en de indrukwekkende slottrack 'Lux 4' vleugjes Eno. Absoluut hoogtepunt is voor mij 'Can It Be' met een prachtig, repeterend thema op piano en schitterende, breekbare zang van Guenet. De emotie slaat bij mij toe.
Samen met Etienne Plumer (o.a. drums, trompet) en Christophe Bailleau (electronics) laten Delville en Guenet horen veel meer in huis te hebben dan de overigens ook uitstekende fusion/jazz rock van The Wrong Object. Het album 'Oak' is dan ook zonder twijfel een PEAK EXPERIENCE waard! Harry de Vries (wat een week 05)

Wat een week ... CD

STEVE HACKETT - At the Edge of Twilight (2019)

Op de burelen ...

 
 ... van ProgLog AFTERglow wordt niet zo vaak meer juichend gereageerd als er een nieuw album van Steve Hackett aankomt. Voor mij geldt dat niet. Deze geweldige gitarist en componist levert immers nog steeds prima werk af. Die vlieger gaat zonder twijfel ook op voor zijn nieuwste creatieve tak aan zijn boom van vele soloalbums. 
'At the Edge of Twilight' is een meer dan uitstekend album waarop Hackett vele stijlen voorbij laat komen - prog, symfo, hardrock, folk, world music, klassiek, gospel - maar waarbij alles overduidelijk de handtekening van de meester heeft. Niet alleen via zijn spel op de akoestische en de typische Hackettiaanse strepen op de elektrische gitaar maar ook compositorisch proef je ook op dit werkstuk de saus waarmee hij al sinds zijn eerste soloalbum na Genesis in 1975 zijn muziek lardeert. 

Hoogtepunten zijn opener 'Fallen Walls and Pedestals' en het machtige en imponerende 'Those Golden Wings'. Maar alle 10 tracks zijn wonderschoon. Wat vind ik het jammer dat ik te laat was voor kaarten voor zijn vijf optredens in De Boerderij in Zoetermeer. Stijf uitverkocht namelijk. En terecht. Harry de Vries (wat een week 04)

Wat een week ... CD

THE GARDENING CLUB - The Riddle (2018)

Niet alleen het art work ...

 
... is weer wonderschoon maar ook de 13 tracks op het nieuwe album 'The Riddle' van The Gardening Club mogen er weer zijn. En in die zin zet men de uitstekende lijn voort die werd ingezet op de heruitgave in 2017 van de titelloze voorganger uit 1983.
De harde kern van de in Canada residerende 'club' bestaat uit Martin Springett (zang, gitaar, composities, art work), James MacPherson (drums, synths) en Norm MacPherson (gitaar), aangevuld met Wayne Kozak (sax) en Sean Drabbit (bas). Zij maken prachtig verzorgde, enigszins traditionele progressieve rock waar wat mij betreft Canterbury invloed in doorklinkt maar ook referenties aan Camel en het vroege Genesis opgeld doen.Terwijl Springett's stem doet denken aan Dave Cousins (Strawbs). Af en toe bekruipt mij het gevoel dat er wat meer peper in mag maar tegelijk heeft de romantische sfeer ook wel wat. De muziek in combinatie met het art work doet je namelijk verlangen naar een andere wereld. Daar is introspectie, intuïtie, emotie en verbeelding voor nodig, stijlelementen uit de Romantiek. De muziek en de teksten van The Gardening Club zetten daartoe aan.
Martin Springett meldde dat 'de club' alweer bezig is met een opvolger, getiteld 'Boy on a Bike'. Ik kijk er reikhalzend naar uit. Harry de Vries (wat een week 03).

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







The Wrong Object - Into the Herd (2018)

Label Moonjune Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)
                                                                               

    

Aan The Wrong Object werd al vaker aandacht besteed op ProgLog AFTERglow. De band, onder aanvoering van gitarist Michel Delville, komt met 'Into the Herd' met hun vijfde album.
In mijn beleving spelen op deze nieuweling de 'woodwinds' (Marti Melia, bas- en tenorsax, klarinet en Francois Lourtie, tenor- en sopraansax) een prominentere rol dan op de vorige albums. De referenties aan Frank Zappa (vooral ten tijde van 'Waka Jawaka') zijn dan ook nog talrijker dan voorheen. En als Delville er her en der dan nog een gitaarsolo doorheen strooit die qua aanslag, timing en soms ook 'distortion' schatplichtig lijkt aan de grote meester, dan is het karakter van dit album en de 9 tracks wel duidelijk. Zappiaanse, complexe jazz-rock, hoogwaardig uitgevoerd, met een kop, een melodische romp en een staart waarbij een vakkundige ritmesectie (Pierre Mottet, bas en Laurent Delchambre, drums) de boel bij elkaar houdt en de keyboards (Antoine Guenet) prachtige, eigenwijze thema's prijsgeven. 
Had ik 'Into the Herd' van The Wrong Object eerder doorgrond dan waren de eindlijsten 2018 een nog moeilijker klus geworden. Een positie voor dit album in de Top10 was zeker niet misplaatst geweest.

   
London Underground - Four (2018)

Label Musea
Score 3 (out of 5 JoJo's)




Voor veel Italiaanse bands geldt dat de uitspraak van het Engels storend is. Daar hebben we bij London Underground geen last van want het nieuwste album 'Four' is volledig instrumentaal.
De band
had bij oprichting in 1998 als doel de sound van de British underground en psychedelische pop uit de zestiger jaren te vangen, waarbij men geinspireerd werd door Brian Auger en Georgie Fame. Nu was Auger experimenteler en had zijn muziek meer diepgang, toch is die invloed 20 jaar later nog dominant aanwezig in de muziek van deze drie Italianen. Zij laten door Hammond Organ en piano gedomineerde muziek horen die soms vervaarlijk dicht in de buurt komt van 'easy listening' maar door een onverwachte wending of solo keert men zich in de 10 tracks steeds weer af van dat genre. Op de momenten waarbij men aanschuurt tegen de zgn. 'Canterbury Sound', zoals in 'What I Say' en 'Three Men Job, is er zeker geen sprake van 'easy listening'. 
'Four' is een goed en heerlijk album voor de late uurtjes of om na een hectische dag even bij te komen. De band verdient zeker meer aandacht want lijkt nu toch in de obscure 'underground' te verkeren. Maar wellicht vinden ze dat prima.



Stephan Thelen - Fractal Guitar (2019)
 

Label Moonjune Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)



Wat een sterk album heeft gitarist Stephan Telen afgeleverd met 'Fractal Guitar'. Ondersteund door o.a. David Torn, Markus Reuter en Matt Tate neemt Thelen je mee in een sferisch universum waarin hallucineren onvermijdelijk is. 
In datzelfde universum bevindt zich King Crimson - de gitaarpartijen en thema's op dit album doen met enige regelmaat Fripperiaans aan - maar ook Pink Floyd in hun beginjaren. Floyd kwam in die tijd met uitgesponnen psychedelische tracks (zoals 'Set the Controls for the Heart of the Sun'), tijdens hun optredens o.a. in de UFO-club gelardeerd met vloeistofdia's. Thelen weet die sensatie integraal op dit album te vangen o.a. in de lange tracks 'Briefing for a Descent Into Hell' (18:37) en 'Road Movie' (13:23). Ook zijn er ambientpassages door alle tracks geweven. Overigens speelt de Zwitser Thelen de 'fractal guitar' waarmee, via pedalen en andere hulpmiddelen, 'delay' en 'feedback' ontstaat en complexe ritmes worden gerealiseerd.
Thelen heeft een geweldig album afgeleverd dat perfect is geproduceerd en je meeneemt naar een universum waar je als serieus progliefhebber graag wil zijn. 


Peter Banks' Harmony in Diversity (2018)
 

Label Peter Banks Music Estate
Score 4 (out of 5 JoJo's)


Peter Banks wordt nog steeds, zes jaar na zijn dood, gelinkt met zijn relatief kortstondige lidmaatschap van Yes. Deze geweldige gitarist heeft na Yes echter heel veel werk gemaakt, werk dat niet altijd bij het grote publiek bekend is. Gold bekendheid voor zijn soloalbums nog enigszins, de band Harmony in Diversity die hij formeerde in 2004 en die bleef bestaan tot 2007 bleef altijd wat obscuur. Onterecht vind ik.
Harmony in Diversity, naast Banks bestaande uit Andrew Booker (drums, programming, later in Sanguine Hum) en Nick Cotham (bass) leverde maar een album af 'Trying' (2006). Dat is de derde CD van 6 in deze 'Complete Recordings'. Een prima instrumentaal werkstuk waarop Banks zijn kwaliteiten uitgebreid toont, de vaak geïmproviseerde composities goed zijn en de invloed van Booker groot is. De ambientsfeer die her en der rondzwerft komt met name uit zijn koker, zoals in het wonderschone 'Everything Ends in Nothing'. De overige 5 CD's bestaan met name uit bewerkte mini-disc opnames - goed van kwaliteit, soms echter niet - live opnames en door Booker de afgelopen jaren uit 'loops', experimenten en 'samples' samengestelde tracks.
'The Complete Recordings' is een prachtig vormgegeven document waarbij de 6 CD's aan de ene kant wat teveel van het (niet altijd) goede zijn maar aan de andere kant een compleet beeld geven van de ontwikkeling die de niet altijd in de omgang gemakkelijke Peter Banks in die jaren doormaakte. Een eerbetoon dus. En terecht.
Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (02-2019)

Wat een week ... CD

XAVI REIJA - The Sound of the Earth (2018)

Het is hard werken ...


 
 ... voor de muzikanten en voor de luisteraar, het verteren van 'The Sound of the Earth' van drummer Xavi Reija. Maar dan heb je ook wat want het is niet mis wat er op deze release van Moonjune Records wordt gepresenteerd. Het predikaat 'PEAK EXPERIENCE' is dan ook meer dan terecht.
Xavi Reija heeft zich omringd met Tony Levin (bass, upright bass & stick), Markus Reuter (touch guitar) en Dusan Jevtovic (electric guitar). Dit virtuose viertal zet in negen tracks een immense sound en compositorisch zware kost neer die ik zou willen omschrijven als 'King Crimson goes Ambient or vice versa'. Passages en tracks die enerzijds herinneren aan Fripperiaanse uitspattingen en anderzijds passages en tracks die atmosferisch zijn en bestaan uit excursies in het land dat 'space rock' heet. Het zijn die uitstapjes die rustpunten bieden voor muzikant en luisteraar. 
Na een sportwedstrijd kun je uitgeput zijn of lekker moe. Die laatste gemoedstoestand maakt zich steeds van mij meester als ik 'The Sound of the Earth' beluister: moe maar voldaan! Het is dat de eindejaarslijsten net zijn gepubliceerd anders was dit werkstuk zeker in de 'Top 10 Prog' beland. Harry de Vries (wat een week 02)