SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Soft Machine - Hidden Details (2018)

Label Dyad Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)
                                                                               

    

Soft Machine is een van de bands die er altijd was vanaf het moment dat ik actief muziek ging beluisteren vanaf eind jaren '60. In wisselende samenstellingen waarbij de eerste line-ups met o.a. Robert Wyatt mij zeer dierbaar zijn. Maar ook de meer op jazz-rock geënte periodes met Holdsworth en Etheridge kunnen mij nog steeds bekoren. En die laatste line-up is op 'Hidden Details' actief met naast Etheridge, John Marshall, Roy Babbington en nieuwgediende Theo Travis.
Het is een sterk album met complexe jazz-rock waarin de echo's van alle levenscycli van de band doorklinken, men tegelijk de sound van o.a. 'Seven' (1973), 'Bundles' (1975) en 'Softs' (1976) weer weet te vangen maar waarop Theo Travis ook iets toevoegt via zijn eigentijdse blaaswerk. De 13 tracks klinken fris, 11 zijn er nieuw en in 2 tracks ('The Man Who Waved At Trains' en 'Out Bloody Rageous Part 1' van Mike Ratledge) wordt er teruggegrepen naar oude composities. Bij afsluiter 'Breathe' - die mij qua sfeer doet denken aan afsluiter 'The Floating World' op 'Bundles' - krijg ik kippenvel. Per saldo geldt dat voor het gehele album. Ga de band zien tijdens hun lopende wereldtoernee! 

Riverside - Wasteland (2018)

Label Sony/Inside Out Music
Score 5 (maximum score)




De Polen van Riverside hebben nogal wat drama ondergaan de afgelopen jaren o.a. door het onverwachte overlijden in 2016 van gitarist Piotr Grudziński. Duda, Kozieradski en Lapaj hebben zich echter vermand en hoe!
Tragische gebeurtenissen hebben vaak ook positieve effecten. Het zet je weer met beide benen op de grond, de emoties bieden momenten van reflectie en projectie die vaak leiden tot verandering. Dat is bij Riverside ook het geval. De 9 tracks op 'Wasteland' hebben onmiskenbaar de Riverside-handtekening waar atmosferische rock, doorspekt met metalinvloeden, deel van uitmaakt. Maar de composities komen, ook door de teksten, melancholischer, doorleefder over en zijn contrastrijk. Dat kan fragmentarisch uitpakken maar dat is hier geenzins het geval. In al zijn contrasten en invloeden vloeit alles samen tot een weldadige zee die alleen maar uitdijt naarmate het aantal luisterbeurten toeneemt. 'Wasteland' is een klassealbum dat mij in al mijn vezels raakt.

Kayak - Seventeen (2017)
 

Label Black Widow Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)



Met enige scepsis schafte ik het zeventiende album van Kayak aan. Ik was inmiddels al lang afgehaakt, zo'n beetje na 'Merlin' (1981). De personele wisselingen, het muzikaal hinken op vele gedachten en het overdadige, bijna musical-achtige karakter dat de muziek had gekregen met zangers als Edward Reekers en Bert Heerink, deed mij gedecideerd afhaken. Met terugwerkende kracht heb ik nog weleens wat beluisterd, wat ik hoorde bevestigde dat mijn keuze juist was geweest.
Met 'Seventeen' heeft de band mij weer voor zich gewonnen. Met toetsenist en componist Ton Scherpenzeel als enige oerlid, staat het album als een huis. Ik vind het nog steeds jammer dat het opener geluid dat op de eerste albums te horen was, weg is. Er zit weinig lucht in de uitvoering van de 12 tracks, ieder gaatje lijkt wel opgevuld. En toch, niet in de laatste plaats door de melodielijnen en de mooie produktie, komt ieder nummer bij mij binnen. Met als weldadig rustpunt 'Ripples on the Water' met Andy Latimer op gitaar. In ieder geval ben ik voorlopige weer terug bij Kayak. Benieuwd naar hun liveoptreden in januari in Zoetermeer.
Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (10-2018)

Wat een week ... CD

PAUL McCARTNEY - Egypt Station (2018) 

Op een progrocksite ...


... aandacht besteden aan Paul McCartney, kan dat? Natuurlijk kan dat. Ten eerste kan 'Sgt. Pepper' (1967) van die beroemde band gezien worden als het eerste progressieve c.q. symfonische rockalbum ooit. Ten tweede laat Macca zich op 'Egypt Station' van zijn progressiefste kant horen. En hoe! 
Dit in een prachtige 'concertina' hoes gestoken album bevat 18 tracks waarvan ik de laatste 3 als bonus beschouw want de intro- en outro stationgeluiden zijn dan al geweest. Ik hoop dat als ik 76 ben mijn werk nog net zo goed en met net zoveel plezier doe. Ieder nummer staat als een huis (favorieten 'I Don't Know', 'Come On To Me' en 'Despite Repeated Warnings'), geweldige teksten die mij raken, The Beatles zijn nooit ver weg, pakkende melodielijnen, licht experiment in sommige tracks en in de productie en natuurlijk die uit duizenden herkenbare stem die ingetogen en agressief kan zijn.
McCartney laat op 'Egypt Station' horen op eenzame hoogte te staan. Werden andere albums nog weleens ontsierd door een paar flutnummers, ook daar is geen sprake van.
In 'Despite Repeated Warnings' zingt hij "What can we do to stop this foolish man from going through?" Antwoord: niets! Plaat van het jaar! Harry de Vries (wat een week 25).

Wat een week ... CD

ANCIENT VEIL - Rings of Earthly ... Live (2018) 

Heerlijke, traditionele ...


... symfonische rock in de traditie van o.a. Camel, her en der ingekaderd met een folkrandje. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik de Italianen van Ancient Veil niet ken, terwijl de door Alessandro Serri, Fabio Serri en Edmondo Romano opgerichte band al sinds 1992 met tussenpozen bestaat. 
Laat ik beginnen te zeggen dat deze in 2017 in Genua opgenomen liveregistratie een uitstekend, helder maar warm geluid bevat dat zo goed past bij deze muziek. De muzikanten (incl. Massimo Palermo, bas en Marco Fuliano, drums) tonen meesters op hun instrumenten te zijn waarbij vooral de akoestische gitaar van Alessandro Serri en het blaaswerk en dan speciaal de dwarsfluit van Romano in het oor springen. Het album bevat veel afwisseling, de spanningsboog blijft tot het einde van de laatste en twaalfde track gespannen.
Het symfonische hoogtepunt van dit album, 'Rings of Earthly Light (Suite)' dat rond de 17 minuten klokt, kan symbool staan voor het geheel: dynamische symfonische rock met een folkrandje en een lichte jazz-rock toets. Een weldadig album! Harry de Vries (wat een week 24)

Wat een week ... CD

DWIKI DHARMAWAN - Rumah Batu (2018)

Een onbekende ...

 

... is de Indonesische jazzpianist en componist Dwiki Dharmawan niet meer voor ProgLogAFTERGlow. Eerder werden 'So Far, So Close' (2015) en 'Pasar Klewer' (2016) al lovend besproken. Welke laatste door diverse jazztijdschriften als meesterwerk werd betiteld.
'Rumah Batu' (“Stenen Huis” in het Indonesisch) komt dicht bij die kwalificatie in de buurt. Ook nu is weer sprake van een verfijnde, originele integratie van opzwepende westerse jazzrock en traditionele, Aziatisch-etnische, tribale 'soundscapes'. Het resultaat is een verzameling knap gearrangeerde, avontuurlijke melodieën die meerdere lagen bevatten. De basis van het muzikale palet wordt gevormd door de degelijke en rustgevende pianoklanken van Dharmawan, begeleid door de fenomenale ritmesectie: drummer Asaf Sirkis en contra-bassist Yaron Stavi. Op dit fundament krijgen de (gast)muzikanten volop de gelegenheid om te excelleren, zoals
de Spaanse bassist Carles Benavent. De Frans-Vietnamese gitarist Nguyen Lé en de Indonesische fluitist Sa’at Syah maken op mij de meeste indruk.
Het album bevat 8 composities, waaronder de ruim 26 minuten durende 'Rumah Batu Suite', een Sulawesische traditional. Deze track vormt,
qua variatie aan gepresenteerde muzikale stijlen en sferen, een blauwdruk voor de overige songs. 'Rumah Batu' zou wel eens een standaard kunnen worden voor de integratie van jazz(rock) en wereldmuziek.  
Henk Vermeulen (wat een week 23)

Wat een week ... CD

QUEEN of the MEADOW -  A Room to Store Happiness (2018)

Prachtige titel ...

 

... voor een mooi album van Queen of the Meadow i.c. zangeres, gitariste Helen Ferguson. Een titel verwijzend naar de kamer bij haar overgrootvader waar zij in het verleden zoveel momenten van geluk heeft gekend. Dit betekent niet dat dit een vrolijk album is want de tien tracks zijn doordrenkt van melancholie, van de hang naar een voor haar vervlogen tijd.
We besteedden al eerder aandacht aan Queen of the Meadow bij het verschijnen van het prachtige 'Aligned With Juniper' (2016). Vergelijkbaar met dat album horen we ook nu weer qua zang en melodie sterke maar qua gevoel fragiele composities. Je hebt het idee dat Ferguson permanent op het randje loopt dat geluk scheidt van verdriet, dat euforie scheidt van depressie. Dat zal zeker ook te maken hebben met haar inmiddels voorbije psychische klachten veroorzaakt door verkeerde medicijnen. Maar ook het vorige album kende al dat soort momenten.
Samen met haar partner Julian Pras is Ferguson in staat om in korte tijd, de nummers duren 3 á 4 minuten, een indrukwekkende muzikale foto te maken van wat haar bezighoudt, van wat haar raakt. Ik zou echter graag willen dat zij bij een volgend werkstuk meer ruimte geeft aan de ondersteunende muziek. Daar zitten vaak wondermooie partijen bij, op keyboards en gitaar, die schreeuwen om uitwerking en om ruimte. Het zou meer lucht geven tussen de nu dominerende vocalen. Tot die tijd genieten we van 'A Room to Store Happiness'. Harry de Vries (wat een week 22)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Martin Turner - The Beauty of Chaos (2018)

Label Martin Turner Music
Score 4 (out of 5 JoJo's)
                                                                               

    
Het is druk aan het voormalig Wishbone Ash front. De meeste leden zijn zeer actief. Al moet er af en toe gehaspeld worden met de bandnaam. In het geval van bassist Martin Turner is het de ondertitel 'Ex Wishbone Ash'. Het zal allemaal wel.
Op deze 2CD en DVD biedt Turner de integrale liveuitvoering van zijn soloalbum 'Written in the Stars' (2015), op CD2 aangevuld met klassiekers uit de Wishbone Ash catalogus zoals 'The King Will Come' en 'Warrior'. En dat gebeurt op een geweldige manier. De energie en het spelplezier spatten er vanaf, de gitaristen Danny Wilson en Misha Nikolic weten oude tijden te laten herleven, drummer Tim Brown houdt het zaakje vakkundig bij elkaar en Martin Turner zelf speelt degelijk bas en zingt uitstekend. De opnamekwaliteit van geluid en beeld is ook al prima! Al zijn er op de DVD veel onrustige beeldwisselingen. Een van de beste releases tussen de vele liveuitgaven die er van ex leden de laatste jaren zijn verschenen. Ik zeg "aanschaffen".


Ted & Majella - Better Together (2017)

Label TRM 
Score 3 (out of 5 JoJo's)




Ted Turner - geen familie van bovengenoemde Martin Turner - vormde samen met Andy Powell begin jaren '70 het legendarische gitaarduo binnen Wishbone Ash. Hij werd in 1974 opgevolgd door de ook al legendarische Laurie Wisefield. Turner werkte samen met o.a. Jon Hiseman, John Lennon (op 'Imagine'), George Harrison, Rod Stewart en Brian Auger.
Nu spant hij op 'Better Together' muzikaal samen met zijn levenspartner Majella. Ik schrok even toen ik de hoes zag maar de muziek maakt veel goed. Wat we horen is naar 'mainstream rock' neigende muziek met wat country invloed, maar vaak met een licht experimenteel rafeltje en dat zorgt ervoor dat dit duo ruim binnen de lijntjes blijft kleuren. Bovendien is het gitaarspel van Turner briljant en fonkelend helder geproduceerd en is Majella gezegend met een geweldige stem. Compositorisch zit het ook goed in elkaar dus vier JoJo's zijn voor deze licht vreemde eend in de progrock bijt van ProgLog AFTERglow zeker gerechtvaardigd.

Goad - Landor (2018)
 

Label Black Widow Records
Score 2 (out of 5 JoJo's)



Aan de Italiaanse band Goad gaf ProgLog AFTERglow al eerder aandacht. Vaak lovend. Daar kom ik deze keer met hun nieuwe album 'Landor' bij lange na niet op uit.
Goad maakt vreemde, soms pas na een aantal draaibeurten te vatten progressieve rock met een psychedelisch tintje. Zo ook hier. De 13 tracks, onderdelen van het 50 minuten durende titelnummer, beklijven deze keer absoluut niet. Muzikaal is het allemaal in orde maar het gaat mis door Maurilio Rossi's zang. Zoals zo vaak bij Italiaanse bands die in het Engels gaan zingen is de uitspraak van Rossi op sommige momenten abominabel. En de Engelse teksten klinken, o.a. door hun uitspraak, geforceerd en krijgen geen binding met de muziek. Het is af en toe net alsof het één niets met het ander te maken heeft. Niet om door te komen! Er is een bonus CD met een 'Live Tribute to Edgar Allan Poe' uit 1995. Aardig, soms echter lijdend aan hetzelfde euvel.  

Emiliano Deferrari - Monty (2018)
 

Label Rattsburg Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)



Eerlijk gezegd had ik nog nooit van de in België wonende Italiaan Emiliano Deferrari gehoord maar hij schijnt volgens het promovel toch al aardig zijn 'footprints' te hebben nagelaten via solo-albums, allerlei samenwerkingsverbanden en filmmuziek.
Het in een mooie hoes gestoken 'Monty', refererend aan de wijk Montgomery in Brussel waar hij zijn studio heeft, laat in de negen deels geimproviseerde tracks complexe progressieve rock horen met jazz invloed. Min of meer conceptueel want het verhaal is "an autobiographic representation of common states of mankind".
Deferrari bespeelt, zoals op al zijn soloalbums, alle instrumenten zelf en zingt ook zelf. Dat gaat hem goed af. Hij zegt zelf dat hij in de eerste tracks "deconstructed and expressionist drums" gebruikt. Die gaan mij wel op de zenuwen werken op een gegeven moment en geven de goede composities een rommelige indruk. Dat leidt tot wat aftrek maar per saldo een goed album voor hen die van onconventionele progressieve muziek houden.


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (08-2018)

Wat een week ... CD

RENAISSANCE - Tales of 1001 Nights (2018)

Volume 1 en 2 ...

 

... eindelijk gevonden van de bij uitstek symfonische band Renaissance. Bij de echte prog- en symfoliefhebbers behoeft deze band natuurlijk geen introductie.
'Vol. 1' en 'Vol. 2' bieden een compilatie van een deel van de catalogus aangevuld met liveopnames uit de jaren '70 ('Can You Understand', 'Carpet of the Sun' en 'Ashes are Burning') en zgn. 'festival preparations', repetities dus. De band was gezegend met klassieke geschoolde muzikanten, uitstekende compositorische kwaliteiten van met name de helaas overleden Michael Dunford en natuurlijk met de engelachtige stem van Annie Haslam. Bovendien zat het produktioneel uitstekend in elkaar, hetgeen ook hier weer te horen is.
De volumes geven voor degene die onbekend is met Renaissance een mooie staalkaart van wat de band in huis had. De liefhebbers kunnen zich laven aan uitstekende liveopnames. Een hebbedingetje dus. En de band is nog steeds actief en gaat binnenkort weer de wereld over. Harry de Vries (wat een week 21)

Wat een week ... CD

MARK WINGFIELD - Tales from The Dreaming City (2018)

Veelvraat Wingfield ...

 

... komt alweer met een nieuw album 'Tales from the Dreaming City'. Niet alleen brengt hij werk uit in diverse samenwerkingsverbanden o.a. met Markus Reuter, nu dus een album onder de eigen naam. Alhoewel hij ook hier weer wordt bijgestaan door Yaron Stavi (fretless bass) en Asaf Sirkis (drums).
Overdaad schaadt vaak maar bij Wingfield vooralsnog niet want deze nieuwe release is meer dan uitstekend. Wingfield's gitaarspel is virtuoos en klinkt als een fusie van Allan Holdsworth en John McLaughlin. De composities, die zich in de jazz-rockhoek bevinden, vooruit fusion, doen mij qua sfeer denken aan Colosseum al gebruikt Wingfield geen blazers. De tien composities zijn indrukwekkend in hun uitwerking maar ook in hun dynamiek want drukke passages en tracks worden goed afgewisseld met rustpunten. De vier tracks waarop gast Dominique Vantomme de synthesizer beroert springen er wat mij betreft uit, waarbij 'Looking Back at the Amber Lit House’ mijn persoonlijke favoriet is.
Resumerend: 'Tales from the Dreaming City' behoort tot de top van de hedendaagse jazz-rock en is een gerede kanshebber voor de eindlijsten van dit jaar. Harry de Vries (wat een week 20)