Wat een week ... CD

LAURA MEADE - Remedium (2018)

Zangeres en pianiste ...

 

... Laura Meade (van IZZ) heeft haar solodebuut 'Remedium' uitgebracht. In samenwerking met IZZ'er John Galgano (o.a. keyboards, gitaar) en bijgestaan door o.a. Jason Hart (Renaissance, Camel). 
'Remedium' is een smaakvol, mooi geproduceerd album dat zich beweegt tussen aangeklede singer-songwriter composities zoals 'What I See From Here' en meer complexe, proggeoriëntieerde composities zoals het tekstueel intrigerende 'Sunflowers at Chernobyl' en het dreigende 'Dragons', beide uitgesponnen tracks waarin veel gebeurt. Het door Meade slechts op piano gespeelde 'ambient' miniatuurtje 'The Old Chapel at Dusk' bevat prachtige akkoorden en ik meen het thema nog een keer terug te horen in 'Dragons'. Laura Meade is een uitstekende zangeres met heel af en toe een associatie met Annie Haslam. Meade's stem is echter wat droog opgenomen. Slechts op enkele momenten krijgt de stem meer diepte doordat er wat galm op staat.
Het in een prachtige hoes gestoken 'Remedium', met een briljant lettertype voor de titels maar een wat 'mainstream' foto op de voorzijde, is een uitstekend werkstuk dat smaakt naar meer. Harry de Vries (wat een week 18)

Wat een week ... CD

AYERS, CALE, ENO, NICO - June 1, 1974 (1974)

Kevin Ayers wilde ...

 

... een live-album opnemen en nodigde John Cale, Brian Eno en Nico daarvoor uit. Zij namen kant 1 voor hun rekening. Kant 2 was voor Ayers met nummers van eigen hand. Wat resulteerde is een uitstekend maar 'weird' geheel waarin o.a. ook Mike Oldfield, Ollie Halsall en Robert Wyatt hun bijdrage leveren.
'Driving Me Backwards' en 'Baby's On Fire' openen het bal met zang van Eno. Niet zijn sterkste kant maar indachtig de artrock van zijn toenmalige werkgever Roxy Music past het 'over the top' zingen prima. Daarna het van Elvis Presley bekende en door Cale gezongen 'Heartbreak Hotel'. Een hoogtepunt, uitgevoerd in een donker, geheimzinnig sfeertje. De drugs gingen dan ook ruim rond. Nico sluit af met 'The End' van The Doors, ondersteund door haar Harmonium. Een tweede hoogtepunt. Kant 2 is voor Ayers met o.a. het prachtige 'May I', 'Stranger in Blue Suede Shoes' en 'Two Goes Into Four'. Wat een geweldige stem had die man toch en wat een bijzondere muziek heeft hij gemaakt. Wat erg trouwens dat zijn officiële website inmiddels van het net is. Laten we hem niet vergeten a.u.b!
De voor mij liggende en in beperkte oplage uitgebrachte remaster van 'June 1, 1974' klinkt beduidend beter dan de master. Ik heb weer genoten van dit werkstuk dat inmiddels is uitgegroeid tot een cultalbum.  Harry de Vries (wat een week 17)

Wat een week ... CD

ALAN SIMON - Big Bang (2018)

Nu eens geen Keltische mystiek ...

 

... want de Franse componist, toetsenist en zanger Alan Simon kiest deze keer op zijn nieuwe album 'Big Bang' voor het ontstaan van het heelal. Hij wordt daarbij ondersteund door bekende namen zoals John Helliwell (Supertramp), Michael Sadler (Saga) en Alan Stivell en door het CZ Symphonic Orchestra.
Het in een schitterende produktie gestoken album loopt in 14 tracks onderdelen van ons heelal en zonnestelsel langs zoals 'Solarius', Starlight', 'Moon' en 'Space Time'. Ook de waarschijnlijke 'Chaos' tijdens en vlak na de 'Big Bang' wordt niet vergeten. Afhankelijk van de impact van die onderdelen beweegt de muziek zich van ambient, waarbij ik mij in de ruimte waan, tot klassieke symfonische rock, soms georkestreerd. Het is in die tracks waarin Helliwell laat horen dat hij in dit metier nog steeds een van de beste saxofonisten is en toont de stem van Sadler aan dat hij met Saga nog wel even door had gekund. Een ander verhaal is Stivell. Op zijn harp prima, zingen kan hij echter beter achterwege laten. Laat hij zich beperken tot het vertolken van folk, een invloed die op dit album slechts sporadisch aanwezig is.
Alan Simon heeft met 'Big Bang' wederom een goed album afgeleverd. Het schijnt zelfs voor ballet geschreven te zijn. Daar kan ik mij niet zoveel bij voorstellen. Ik hou het bij de muziek. Harry de Vries (wat een week 16)

Anna von Hausswolff - Dead Magic (2018) 

Label: Pomperipossa
Bandsite:
www.annavonhauswollf.org
Running Time:
47:36

Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Anna Von Hausswolff brengt met 'Dead Magic' haar vijfde album uit. Eerder werd voorganger 'The Miraculous' (2015) hier al als 'Week CD' bekroond met een 'Peak Experience'. Hoewel deze nieuwe worp onmiddellijk herkenbaar is als Von Hausswolff en dezelfde hoge kwaliteit herbergt als haar voorganger, zijn de verschillen opvallend. Ook nu onheilspellende geluidscollages waarin kerkorgel en de door merg en been gaande stem van Von Hausswolff het frame vormen. Waar dat op 'The Miraculous' was geconstrueerd uit bij vlagen huiveringwekkend mooie melodieën, horen we nu elektronische geluidsexercities die gespeend zijn van elke mogelijkheid tot meezingen. Dat maakt de schoonheid van de composities er echter niet minder om. Bij de meeste van de vijf tracks wordt de schoonheid niet onmiddellijk prijsgegeven en is het even doorzetten. Uitzondering vormt de kippenvel opwekkende track 'Kallans Ateruppstanelse,' waarbij het intro overigens lijkt op een zusje van Pink Floyd’s 'Shine on Your Crazy Diamond'.
Voor de overige tracks is meer geduld nodig om de diepere emotionele betekenis te kunnen doorgronden. Zo riep het imposante kerkorgelgeluid van opener 'The Truth, The Glow, The Fall' bij mij aanvankelijk brave herinneringen op uit mijn kindertijd, waarin ik elke zondag mijn rooms-katholieke plicht vervulde door de ochtendmis bij te wonen. De majestueuze kerkorgelklanken die die herinneringen oproepen worden echter gaandeweg vergezeld en uiteindelijk vervangen door briljante, valse elektronische geluidseffecten waarna het emotionele gegil van Von Hausswolff het geheel compleet maakt en een beleving geeft als een horrorfilm. Het kunnen ervaren van de brille van deze track zal voor de meeste luisteraars meerdere luisterbeurten vergen.
De voortdurende evolutie van geluidsschakeringen brengt een risico met zich mee. In het ruim zestien minuten durende 'Ugly and Vengeful' bemerk ik dat ik na verloop van tijd de draad kwijtraak en hem niet meer terug kan vinden. De grote variatie aan geluidseffecten is avontuurlijk, rijk en interessant maar heeft vanwege het ontbreken van een duidelijke structuur uiteindelijk als gevolg dat de effecten in de vergetelheid raken en in een bodemloze put belanden.
Los van deze omissie is 'Dead Magic' een buitengewoon interessant, duister, zwaar 'doom' album dat behalve sfeervol ook vernieuwend klinkt, ondanks de referenties aan grootheden als Kate Bush, Sigur Ros en Pink Floyd! Henk Vermeulen (06-2018)


Personnel:
Anna Von Hausswolff - pipe organ, Mellotron, vocals
Filip Leyman - synthesizers
Karl Vento - guitar
Joll Fabiansson - guitar
David Sabel - bass guitar
Ulrik Ording - drums

Discography: 

Singing from the Grave (2010)
Ceremony ( 2012)
Kallan ( 2014)
The Miraculous (2015)
Dead Magic ( 2018)

Wat een week ... CD

YUKA & CHRONOSHIP - Ship (2018)

Griekse mythologie ...

 

... over 'Argo', het schip van de Argonauten die naar Colchis voeren, dat is het onderwerp van het vierde album 'Ship' van de Japanners van Yuka & Chronoship.
Het album opent met de direct herkenbare stem van Sonja Kristina van Curved Air in 'Tears of the Figurehead'. Daarna trekt de band onder leiding van de vrouwelijke toetsenist Yuka Funakoshi van leer waarbij ook de virtuoze soli van gitarist Takashi Miyazawa opvallen.
Verwacht niet
al teveel vernieuwing want de muziek bestaat uit een staalkaart van de progressieve rock sinds de jaren '70 met de nadruk op bands als EL&P en Triumvirat maar dan wel met een min of meer hedendaags jasje aan. De 11 over het algemeen bombastische tracks zitten in ieder geval vernuftig in elkaar en de vier uitstekende musici laten zich van hun beste kant horen zoals de heerlijke Hammond orgelsolo van Funakoshi in 'Landing' aantoont. Lekker retroplaatje, niet meer en niet minder. Harry de Vries (wat een week 15)

Wat een week ... CD

GODLEY & CREME - Body of Work 1978-1988 (2017) 

5CC ...

 

... want Kevin Godley en Lol Creme vormden immers de helft van 10CC. Luisterend naar hun verzameld werk 'Body of Work' bekruipt mij de indruk dat hun aandeel in die succesvolle band weleens meer zou kunnen zijn geweest dan 5CC.
'Body of Work' bevat de albums 'L' (1978), 'Freeze Frame' (1979), 'Ismism' (1981), 'Birds of Prey' (1983), 'History Mix' (1985) en 'Goodbye Blue Sky' (1988), aangevuld met bonustracks en verpakt in een mooie box. Stuk voor stuk excellent werk dat duidelijk maakt dat Gouldman en Stewart binnen 10CC de populaire lijn trokken, met hits tot gevolg, terwijl Godley en Creme de innovators waren die experimenteerden met nieuwe of zelfbedachte technieken en op die wijze tot een bijzondere sound kwamen en tot verrassend opgebouwde composities.
Het is een waar festijn om al deze albums tot je te laten komen. Je weet niet wat je hoort, ik zat permanent op het puntje van mijn stoel. Op de automatische piloot was Godley en Creme namelijk vreemd. Deze box is een tijdloos document, een doos van pandora voor audiofielen maar ook voor luisteraars die niet vies zijn van experiment. Harry de Vries (wat een week 14)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Peter Banks - 
The Anthology (2018) 
Self-Contained Trilogy (2018)



Label 
Peter Banks Musical Estate
Score  4 (out of 5 JoJo's)                   


De in 2013 overleden gitarist Peter Banks heb ik altijd een wat tragische figuur gevonden. Zijn min of meer gedwongen vertrek uit Yes, na 'The Yes Album' (1973) dat toch duidelijk zijn stempel draagt, is hij volgens mij nooit echt te boven gekomen. Het gedicht van Bill Ward (Black Sabbath) in het boekje bij 'The Anthology' geeft zijn 'eenzaamheid' nog eens weer. Banks heeft echter prima solo-albums gemaakt. 'Instinct' (1993), 'Self-contained' (1994) en 'Reduction' (1997) zijn terecht opnieuw als 'Self-Contained Trilogy' in één worp uitgegeven. Uitstekende werken waarop Banks zijn kwaliteiten als gitarist in vele gedaantes (akoestisch, elektrisch, ingetogen en rauw) toont.
Op 'The Anthology' vinden we op schijf 1 'The Best Of' - met een staalkaart van de drie genoemde albums' en op schijf 2 niet eerder uitgebrachte tracks, een aantal tracks van 'Can I Play You Something? (1999) en van de Guitar Workshop Band plus een verrassende uitvoering van Jon Anderson's 'Traveller'.
Deze twee releases vormen een prachtig vormgegeven eerbetoon aan een bijzondere gitarist die het waard is in de herinnering te blijven.


Howart - Howart (2018)

Label Tiny Room Records 
Score 4 (out of 5 JoJo's)



 

Het Nederlandse Tiny Room Records blijft grossieren in bijzondere releases. Nu een 12" LP van Howart bestaande uit zangeres en toetsenist Anneke Nieuwdorp, gitarist en zanger Stefan Breuer en drummer Dave Mollen. Een wat mij betreft te kort werkstuk want de filmische, deels 'ambient' muziek in de 6 tracks is van prima kwaliteit. In de rustiger tracks zoals 'Dreams' en 'Focus' hoor ik referenties aan Brian Eno, in de relatieve up-tempo tracks die verder af staan van de ambientsferen, zoals 'Adore' en 'Market', meen ik invloed van het Noorse Efterklang en in mindere mate het Engelse Redshift te horen maar dat is wellicht 'in the ear of the beholder'. Graag binnenkort een wat langere release van Howart dan een 12". Ik wacht nieuwsgierig af

Todd Tobias & Combo Quasam -
Massabu Evening Entertainments (2018)

 

Label Tiny Room Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)


En nog een release van Tiny Room Records. Aan multi-instumentalist Todd Tobias besteedden wij al eerder aandacht op Proglog AFTERglow via zijn uitstekende albums 'Impossible Cities' (2014), 'Tristes Tropiques' (2015) en 'Gila Man' (2016). Tobias denkt en speelt 'out of the box': altijd experimenterend, anders-dan-anders-muziek makend met surrealistische thema's. Op 'Massabu', een imaginaire, exotische havenstad, treedt iedere avond in een nachtclub de niet bestaande band Combo Quasam op die met psychedelische, ritmische muziek met invloeden vanuit het Midden Oosten de bezoekers tot dansen aanzet. Ook deze keer zit de muziek in de 14 tracks vernuftig in elkaar. Ik ben echter niet zo'n liefhebber van de exotische, oosterse sferen waarbinnen de muziek zich deze keer beweegt, waardoor ik deze nieuwe worp van Todd Tobias iets minder waardeer dan zijn meer progressieve, eerdergenoemde werken.

Fernando Perdomo - Out to Sea (2018)
 

Label Cherry Red Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)



De Amerikaanse
multi-instrumentalist, producer, sessiemuzikant en vooral gitarist (o.a. Dave Kerzner band) Fernando Perdomo is een fan van King Crimson, de vroege Yes, van Genesis ten tijde van Steve Hackett, Curved Air en het Focus van Jan Akkerman. Dat is in de progressieve rock op 'Out to Sea' goed te horen. Het is een integraal eerbetoon. En Perdomo doet dat uitstekend. Knap hoe hij zijn bewondering laat horen in 'The Architect (Tribute to Peter Banks)', die compositie van Perdomo had zo op 'The Yes Album' gekund, in 'De Boerderij (Tribute to Focus)' waarop hij het unieke geluid van deze band benadert, in 'The Future According to Roye' (Tribute to Nektar)' en in 'Sonja (Tribute to Curved Air)'. Bijzonder is 'Starless (Tribute to John Wetton)' waarin hij een ingetogen, subtiele uitvoering van deze progressieve klassieker ten toon spreidt. Kritiekpunt zou kunnen zijn dat het niets toevoegt maar dit album zit zo verdomd knap in elkaar dat ik daar maar overheen stap.


Kick the Habit - Get Out of Town  

Label
Score 3 (out of 5 JoJo's)



De Nederlandse band
Kick the Habit timmert al jaren aan de weg en toch zal hun naam bij de lezers van deze site niet direct een bel doen rinkelen. Dat is jammer want de zesmansformatie toont op hun vierde album 'Get Out of Town' speltechnisch, compositorisch en tekstueel goede kwaliteit. De menging van pop, jazz, symfo en progrock draait lekker weg en doet mij, ook qua sfeer, regelmatig denken aan Solution ten tijde van 'Cordon Bleu' (1975) en 'Fully Interlocking' (1977). Men gaat in de teksten de zwaardere onderwerpen niet uit de weg zoals o.a. de groter wordende macht van de banken, de ziekte die 'smart phone' heet en de eindigheid van het leven. Het geluid is prima al moet mij een minpuntje van het hart en dat is de te prominent in de mix staande zang. Na een aantal luisterbeurten ging mij dat enigszins tegenstaan. Desalniettemin heeft Kick the Habit een album afgeleverd dat gehoord de kwaliteit breder aandacht verdient. 


Harry de Vries (05-2018)

Wat een week ... CD

PORCUPINE TREE - Arriving Somewhere ... (2018) 

Excellente remaster...

 

... door Steven Wilson van het fabuleuze concert uit 2005 van Porcupine Tree in Chicago. Een 2CD uitvoering plus de concertregistratie in Blu-Ray. Urenlang smullen.
Nu was het geluid van de eerdere uitgave al goed maar het knalt nu werkelijk uit de speakers. Vooral de drums en bas zijn aardig opgepiept en ik vind ook dat Barbieri's toetsenpartijen beter in de mix staan. Het aardige van deze uitgave was natuurlijk al dat er songs op de setlist stonden die minder vaak door deze band live werden uitgevoerd zoals 'Mother and Child Divided', 'So Called Friend', 'Heartattack in a Layby' en 'The Start of Something Beautiful'.  

'Arriving Somewhere ...' laat de helaas ter ziele zijnde band in 17 tracks horen op hun hoogtepunt, op de top van hun roem. Misschien is het maar goed ook als er geen comeback komt. Het is namelijk de vraag of Wilson, Barbieri, Edwin, Harrison (aangevuld met Wesley) dit niveau nog zouden kunnen overtreffen. Harry de Vries (wat een week 13)