Wat een week ... end


FRANK ZAPPA IN THEATER HET WENNEKERPAND



Met een theatrale vertelling ...


 ... mag ik as. zondag 24 september de bühne op. Na de succesvolle premiere begin dit jaar over Pink Floyd in de theaterreeks 'En toen was er ...' nu aandacht voor Frank Zappa. Met een vertelling, een verhaal over dit muzikale genie en zijn leven, maar het is ook mijn verhaal: hoe ik zijn muziek, maatschappijkritiek en de periode waarin dat zijn hoogtepunt kende heb ervaren. Daarna de concertfilm 'Roxy; The Movie' met een geweldig en pas verschenen optreden uit 1973. Met een beeld en geluid alsof u weer bij dat optreden bent. En dan is er ook nog een Zappa-quiz waarmee 250 euro te verdienen valt en een optreden van de tributeband FiftyII50. Aanvang 15 uur,Theater Wennekerpand, Vijgensteeg 1, Schiedam. Kaarten bestellen via www.theateraandeschie.nl

Harry de Vries (wat een week 31)



Wat een week ... CD

GOBLIN - Four of a Kind (2017)

De Renaissance ...

 ... is ook aan de deur van het Italiaanse Goblin niet voorbijgegaan. De band kende immers een aantal wedergeboorten en afsplitsingen maar is al weer enige jaren bijeen met oerleden Fabio Pignatelli, Massimo Morante, Agostino Marongolo en Maurizio Guarini. 'Four of a Kind' is, als ik het goed begrijp, via 'crowdfunding' tot stand gekomen. Jammer dat het tegenwoordig zo moet, mooi dat het zo dan toch kan.
Het album is wederom instrumentaal en straalt uit alsof de acht tracks vooral via improviseren op een thema ontstaan zijn. Dat levert mooie momenten op zoals in 'Uneven Times' en 'Mousse Roll' maar soms mis ik ook de kop, romp, staart en rode draad in de composities. Desalniettemin wordt er vakkundig gemusiceerd, zijn er prachtige partijen op toetsen en gitaar te horen en is de ritmesectie strak en gedegen. Het geheel is gestoken in een grappige hoes waarin de vier bijgeleverde speelkaarten, de vier azen, de bandleden representeren.
Al met al heeft Goblin bestaansrecht. Niet alleen vanuit hun mooie catalogus uit het verleden maar met dit album heeft men het huidige recht ook bewezen. Ook de live bonustrack 'Goblin' onderstreept dat. 'Four of a Kind' is tenslotte niet voor niets 'CD van de Week'. Iets meer structuur in de composities de volgende keer zou mij echter helpen. Harry de Vries (wat een week 30)

Wat een week ... CD

SUFJAN STEVENS - Planetarium (2017)

Het zonnestelsel ...

 ... verbeeld in 17 tracks van in totaal 70 minuten. Met aandacht voor de planeten, kometen, zwarte gaten, eb en vloed, zon en maan en natuurlijk moeder aarde. Door de componisten en muzikanten Sufjan Stevens en Nico Muhly, drummer James McCalister en gitarist Bryce Dessner.
Het is uitkijken met predikaten als 'meesterwerk' maar het in imponerend art-work verpakte 'Planetarium' benadert deze loftuiting wel. Prachtig geproduceerd, met heerlijke dagdromerige zang van Stevens, soms om afstand te suggereren door een vocoder gehaald, sterke composities die het heelal dichterbij halen, electronica om het geheel te ondersteunen en her en der klassieke orkestrale passages. Het toetsenwerk van Stevens en Muhly is weliswaar niet prominent maar met zekere hand aanwezig. De tracks 'Sun', 'Tides' en 'Moon' bevinden zich zelfs in Klaus Schulze-achtige ambient regionen. Tijdens de sferische, astronomische reis schrik je als luisteraar ook af en toe op door assertieve rockpassages. En niet te vergeten de teksten die sterrenstof tot nadenken geven maar zeker ook de emotionele snaar raken.
Zeventig minuten is een hele zit. Maar dan heb je ook wat. In het tot nu toe magere progressieve jaar een hoogtepunt. Een meesterwerk? In ieder geval een 'Peak Experience'! Harry de Vries (wat een week 29)

Wat een week ... CD

GYBE - Lift Your Skinny Fists ... (2000)

Vreemde band ...

... blijft het Godspeed You Black Emperor (GYBE) maar ook dit dubbelalbum 'Lift Your Skinny Fists Like Antennas in Heaven' mag er weer zijn. Mijn kennismaking verliep ooit via het in 2002 verschenen en briljante 'Yanqui U.X.O.', was hen wat uit het oog verloren maar liep nu tegen een voorganger van dat meesterwerk aan.
De band wordt vaak neergezet onder de noemer 'post rock' maar er zijn toch ook veel progressieve en psychedelische elementen waar te nemen. In ieder geval wil de band zelf ver af staan van alles wat 'mainstream' is. Dat is hen ook hier gelukt: experiment, ambient, erupties met stevige rock, filmische fragmenten die mij soms aan de muziek van John Zorn doen denken, het komt allemaal voorbij in de vier lange tracks (gemiddeld 20 minuten) waarbij 'Static' mij in alle vezels raakt. Mooi dat dit soort vreemde, complexe muziek emotioneel zo binnen kan komen.   
De band blijft obscuur. Wie er deel van uitmaken - er worden soms wat voornamen genoemd, de bandfoto's zijn doorgaans vaag, live stelt men zich niet voor - houdt men angstvallig verborgen, al doemen soms de namen van Elfrim Menuck en Mike Moya op. Maar wat maakt het uit, het is de muziek die telt en die is intrigerend. Harry de Vries (wat een week 28)

Wat een week ... CD

FOCUS - Hocus Pocus Box (2017)

Een deel ...

... van de met 13 CD's gevulde 'Hocus Pocus Box' had ik uiteraard al. Focus was altijd een favoriet. Maar een ander deel toch ook niet zoals de albums 'Focus Con Proby' en 'Jan Akkerman & Thijs van Leer - Focus', het album dat de zeer kortdurende comeback van dit duo in 1985 markeerde.  
Focus is een bijzondere band die vanaf 1969 een uniek, eigen geluid liet horen op de klassiekers 'Focus II Moving Waves', 'Focus III', 'Live At The Rainbow' en 'Hamburger Concerto'. Er is in mijn oren geen band die zo klinkt. Progressieve rock waarin altijd klassieke elementen zijn verwerkt en de toetsen en dwarsfluit van Van Leer (en zijn jodelen ...) en het gitaarspel van Akkerman domineren. In deze box ook van het unieke geluid afwijkende albums als 'Mother Focus', dat een gladder Amerikaans geluid liet horen, en 'Ship of Memories'. En natuurlijk ontbreekt het sterke 'Focus X' (2012) niet met de briljante gitarist Menno Gootjes. De band bestaat immers nog steeds en is mateloos populair in delen van Europa maar ook in Zuid-Amerika. 
Voor hen die alles van Focus bezitten is deze box wellicht overbodig (al is het wel een hebbedingetje). Er is immers geen sprake van remastering. Voor hen die nog niet het gehele oeuvre bezitten een goedkope kans om de CD-kast te completeren. Harry de Vries (wat een week 27)

Amplifier -
Trippin' With Dr. Faustus (2017) 


Label: Rockosmos
Bandsite:
http://www.amplifiertheband.com/
Running Time: 59:22
Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of 5 JoJo's)


In 2011 bracht de Britse band Amplifier het dubbelalbum 'The Octopus' uit, een meesterwerk dat als een nieuw ijkpunt in de wereld van de psychedelische rock kon worden beschouwd. Daarna verschenen nog 'Echo Street' (2013) en 'Mystoria' (2014) twee albums die, ondanks redelijke verkoopcijfers, beduidend minder spannend waren. Het was vooral het vertrek van basgitarist Neil Mahony waarvoor een prijs betaald moest worden. De eigenzinnig gespeelde, loodzware baslijnen van Mahony vormden het fundament waarop de psychedelische gitaarklanken en sfeervolle stem van bandleider Sel Balamir en het fantastische drumwerk van Matt Brobin de chemie konden vormen. Bovendien misten de composities van beide albums de broodnodige afwisseling en atmosferische psychedelica van hun voorganger waardoor zij saaie doorsnee (hard)rock albums werden.
Hoe anders is dat bij
het zesde album 'Trippin’ with Dr. Faustus'. Het speelplezier en de avontuurlijkheid van 'The Octopus' zijn helemaal terug! Het lijkt wel alsof bassist Alex Redhead, de opvolger van Mahoney, en drummer Matt Brobin eindelijk de formule hebben gevonden voor het fundament waarop de zang en gitaarakkoorden en psychedelische pedaaleffecten van Balamir tot zijn recht kunnen komen. Ook de composities zijn weer spannend en afwisselend. Luister naar het ruim acht minuten durende 'Freakzone', dat vanwege de intelligente afwisseling indruk maakt als een mini-opera en waarbij de krachtige samenwerking tussen beide ritmesectieleden onmiddellijk voelbaar is!
Over afwisseling gesproken: naast de bekende, veelal snoeiharde klanken die Amplifiers naam eer aan doen, kunnen we dit keer ook genieten van een Simon and Garfunkel achtige ballad ('Anubis'). Een verrassend rustpunt tussen het steviger werk dat we van deze band toch in de eerste plaats verwachten. De onheilspellende, zwaar psychedelische afsluiter 'Old Blue Eyes', vormt daarvan wellicht het prototype. Liefhebbers van de wat hardere psychedelica zoals bijvoorbeeld Opeth, Tool en Rush die vertolken en de intelligente psychedelica van Motorpsycho zullen genieten van dit album! Henk Vermeulen (08-2017)


Discography: 
Amplifier (2004)
Insider (2006) 

The Octopus (2010)
Echostreet (2013)

Mystoria (2014)
Trippin' with Dr. Faustus (2017)  


Personnel:
Sel Balamir - guitar, vocals 
Steve Durose - guitar, vocals 
Alex Redhead - bass, vocals 
Matt Brobin - drums

Markus Reuter -
Falling for Ascension (2017) 


Label: Ronin Rhythm Records
Bandsite:
www.markusreuter.com
Running Time:
68:25

Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Markus Reuter schurkt vaak tegen King Crimson aan. Zo werkte hij samen met David Cross en maakt hij samen met Tony Levin en Pat Mastelotto onderdeel uit van Stick Men. Maar ook op dit album, waarop hij wordt ondersteund door Tobias Reber (electronics) en het collectief Sonar, zijn veel King Crimson referenties te horen. Des te vreemder vind ik het dat de hoestekst vermeldt dat de thema's in de zeven stukken op dit album geschreven zijn tussen 1985 en 1987. Ten eerste was Reuter toen een jaar of 13, maar goed dat kan nog, sommigen zijn er vroeg bij. Maar ten tweede, gezien de overeenkomsten: dan zou King Crimson jarenlang muzikaal gerefereerd hebben aan Reuter en niet andersom! Kortom, enige verwarring maakt zich van mij meester bij het plaatsen van Markus Reuter in de geschiedenis.
Feit blijft dat hij een specialist is in het bespelen van de Touch Guitar waarmee hij "institutes Robert Fripp-like steel shredding leads with the Touch Guitar methodology" (All About Jazz). Daar zit wat in. En dat laat hij ook horen in de metronomisch opgebouwde composities 'Condition I' tot en met 'Condition VI' en in de 22 minuten 'Unconditional'. Veel repetitie binnen de tracks maar ook veel thematische herhaling over alle tracks heen, met langzame verschuivingen en veranderingen in de uitvoering. Zeventig minuten is een hele zit maar de herhalingen zorgen er wel voor dat je op een gegeven moment in een soort trance raakt. Ik heb dan ook zowel de eerste als de tweede beluistering integraal uitgezeten. De drang om het af te zetten was er niet. En dat is een compliment waard.
De manier waarop dit album in één dag is gemaakt is bijzonder door de modulaire aanpak tijdens de opnames. De muzikanten kregen van Reuter ieder een zgn. '12 tone row', dat is een arrangement bestaande uit 12 tonen op de chromatische schaal. Zij mochten onafhankelijk van elkaar besluiten om naar het volgende stadium binnen de module over te schakelen. Waarop anderen dan weer konden reageren. Dat soort schakelingen zijn goed te horen en het vraagt aan de ene kant discipline van de muzikant maar ook durf, zonder het overzicht over het geheel te verliezen. Alleen dat al maakt 'Falling to Ascension' een hebbeding voor hen die in deze manier van muziek maken zijn geïnteresseerd. Harry de Vries (07-2017) 


Personnel: 
Stephan Telen - guitar
Berhard Wagner - guitar
Christian Kuntner - bass guitar

Manuel Pasquinelli - drums
Tobias Reber - live electronics
Markus Reuter - touch guitars, soundscapes


Discography (selection):   
Digitalis (2001)
Trepanation (2006)
Todmorden 513 (2011)
Mundo Nuevo (2015)

Wat een week ... CD

DUSAN JEVTOVIC - No Answer (2017)

Is het rechtvaardig ...

... een recensie te schrijven over een album dat je nauwelijks twee dagen binnen hebt? Ja, wel als de schijf twee etmalen niet meer onder de laser vandaan is gekomen. En dat is het geval bij 'No Answer' van gitarist Dusan Jevtovic, die o.a. samenspeelde met Tony Levin, Gary Husband en Markus Reuter. Uitgebracht bij Moonjune Records.
Met drummer Asaf Sirkis en toetsenist Vasi Hadzimanov laat Jevtovic meer dan uitstekende progressieve jazz-rock horen waarin instrumentale erupties en subtiliteit elkaar afwisselen, ieder van de 9 tracks gezegend is met een wonderschoon thema, de jazz-rock niet ontaardt in eindeloos gepiel maar een gedegen structuur kent waarin solo's functioneel zijn. Het pianospel van Hadzimanov refereert vooral in de ingetogener passages, zoals in de prachtige opener 'Al Aire/Soko Bira', aan Keith Jarrett. Jevtovic trekt regelmatig van leer op de snaren maar weet ook de gevoelige te raken. Sirkis zorgt voor het cement via strak drumwerk.
Het in een glasheldere productie gestoken 'No Answer' verdient wat mij betreft in volle omvang het predikaat 'piekervaring'. Jevtovic cs. hebben in mijn oren een album uitgebracht dat,
terugkijkend na een aantal jaren, gezien zal worden als een ijkpunt in de jazz-rock.
Harry de Vries (wat een week 26)