Wat een week ... CD

TAÏFUN & HOLDEN GOLDMUND - Split 12" (2018) 

Wat zijn de criteria om ...


... WeekCD te kunnen worden? Daar stond ik bij stil toen ik luisterde naar de 12" waarop twee bands - Taïfun en Holden Goldmund - door Tiny Room Records zijn samengebracht. Ik heb er twee criteria aan toegevoegd: het mag ook 12" vinyl zijn en het kan een aanmoediging zijn om door te gaan! Dat advies, voor wat het waard is, wil ik deze bands namelijk graag geven.
De keuze om
deze bands met ieder 4 tracks op één schijf te zetten is logisch. Zij bewegen zich namelijk beide in progressieve rocksferen waarbij er een duidelijke Scandinavische referentie is.
Het Belgische Taïfun bevalt mij het beste, niet in de laatste plaats omdat ik hun muziek sterk associeer met mijn favoriete band Motorpsycho en in iets mindere mate met Anekdoten. Bovendien weet Taïfun per track een sterk thema neer te zetten dat goed beklijft. Ook het Nederlandse Holden Goldmund spreekt mij aan, Zij gaan iets meer ingetogen te werk waarbij melancholie de boventoon voert.
Beide bands laten hoge kwaliteit horen, zowel compositorisch als speltechnisch, en de produktie is uitstekend. Wellicht dat deze 'aanmoedingsprijs' als 'CD van de Week' een bescheiden bijdrage kan leveren aan succes voor deze bands. Voor wie ze wil zien en horen: ga op 20 december naar De Kromme Haring in Utrecht. Daar spelen ze namelijk. Harry de Vries (wat een week 29)

Wat een week ... CD

LUNATIC SOUL - Walking On A Flashlight Beam (2014) 

Atmosferische progmuziek maken ...


... is Mariusz Duda, voorman van Riverside, op het lijf geschreven. Dat bewijst hij eens te meer op 'Walking On A Flashlight Beam', het vierde album dat hij in 2014 solo uitbracht onder de naam Lunatic Soul. De teller staat met de uitgave dit jaar van 'Under The Fragmented Sky' inmiddels al op zes albums.
De Pool Duda is een meester in het neerzetten van een mystieke sfeer die soms beangstigend is en op andere momenten aanzet tot melancholie. Naar mijn mening omdat hij vooral de kunst van het weglaten beheerst. Het is immers juist de lucht die in de composities zit die die sfeer bewerkstelligt en die de gevoelige snaar bij mij raakt. Met een in aanvang beknopte door toetsen of gitaar neergezette thematiek. Voeg daarbij de stevige erupties die her en der zijn verspreid over de negen composities en het plaatje is compleet.
Ieder mens heeft zo zijn piek- en dalervaringen in het leven. Als je je mee laat voeren op enerzijds de mooie en anderzijds de sombere melodielijnen van Duda's muziek en je doet je ogen dicht, zie je al die ervaringen aan je voorbijtrekken. Is dat niet wat met muziek wordt beoogd? Harry de Vries (wat een week 28)

Wat een week ... CD

SPIRITS BURNING - An Alien Heat (2018) 

Een heerlijk spaceplaatje  ...


... heeft Spirits Burning onder de bezielende leiding van Don Falcone afgeleverd. Hier samen met sci-fi auteur Michael Moorcock (o.a. vocals, harmonica), op wiens boek 'Alien Heat', onderdeel van de trilogie 'The Dancers at the End of Time', dit dubbelalbum is gebaseerd.  
Falcone houdt er van om allerlei gasten om zich heen te verzamelen. Ook nu weer leden van Hawkwind (Wishart, Chadwick, Bernand) - Spirits Burning klinkt soms dan ook als een latere versie van hun legendarische inspiratiebron - en leden van de hard-rockband Blue Oyster Cult (o.a. Albert Bouchard). Spacerock met een assertieve saus zou ik het dan ook willen noemen. Het is heerlijk wegzweven op de 16 tracks op CD 1. Het zweven neemt nog eens toe op CD2 waar alle nummers in instrumentale uitvoering zijn opgenomen. 
Dit in een mooie hoes gestoken dubbelalbum bevalt mij uitstekend en biedt een mooie gelegenheid om op gezette tijden de hectiek van het dagelijkse leven te ontvluchten. Dat kan ook zonder geestverruimende middelen. Een paar capsules Spirits Burning voldoen namelijk ook! Harry de Vries (wat een week 27)

Wat een week ... CD

OAK - False Memory Archive (2018) 

Ik val niet vaak  ...


... meer van mijn stoel bij een nieuwe release maar bij beluistering van het tweede album van de Noren van OAK, 'False Memory Archive', kon ik mij tijdens de val nog maar ternauwernood oprichten. Want wat ik hoorde was een absolute auditieve hersenspoeling, die alleen nog maar toenam bij de volgende luistersessies.
Het drietal van OAK kreeg de laatste jaren steun van gitarist Bjorn Riis (Airbag) en ook hier draagt hij op 'Causes' een steentje bij. OAK maakt echter vele malen spannender muziek dan Airbag. Er doemen bij mij eerder associaties op met Porcupine Tree, vooral door de vervreemdende toetspartijen. En de band blinkt uit in zang - dat kunnen we in de progrock niet altijd zeggen - en samenzang. De negen composities zijn allen even sterk al springen opener 'We, The Drowned', door het sterke ritme en de prachtige, gelaagde  melodielijnen, het op Debussy geïnspireerde 'Claire de Lune' en het titelnummer er voor mij uit. Weldadige gelaagdheid waardoor het album steeds meer verrassingen prijsgeeft, is sowieso een kenmerk van dit werkstuk.
Hun eersteling 'Lighthouse' (2016) ken ik niet. False Memory Archive' is in ieder geval een meesterwerk en smeekt om aankoop van het debuut. Een band die zo'n meesterstuk weet te maken kan immers op vorige albums niet tegenvallen. Ik schat in de nummer 1 in de Eindejaarslijst 2018. Het lijkt mij sterk dat dat nog wordt overtroffen in de komende twee maanden. Harry de Vries (wat een week 26)


Hollowscene - Hollowscene (2018) 

Label: Black Widow Records
Bandsite:
http://www.banaau.com

Running time: 54:43
Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Hollowscene is de nieuwe naam van de Italiaanse progrockband die voorheen bekend stond als Banaau, zo valt op de bandsite te lezen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik onmiddellijk overvallen werd door vooroordelen toen ik dit schijfje, het debuutalbum van de band, onder ogen kreeg. Die vooroordelen zijn gekenmerkt door een a priori aanname dat er bij het kennis nemen van muziek van nieuwe Italiaanse progrock bands een aanzienlijke kans bestaat dat er sprake zal zijn van slaapverwekkende, door een schrijnend gebrek aan originaliteit gekenmerkte duizend-en-één retro. Ik heb ervaren dat er te vaak sprake is van kitscherige symfonische klanken die grotendeels, zo niet volledig, zijn doorspekt met een opeenstapeling aan clichés die zijn weggeknipt uit de klassieke progrock composities van de wegbereiders der symfonische muziek en progressieve rock uit de jaren ‘70. We herkennen voortdurend referenties aan bands als Genesis, ELP, King Crimson, Yes, Caravan, Pink Floyd en zelfs het Italiaanse PFM. Maar ook door hen geïnspireerde succesvolle (op)volgers zoals Marillion, IQ, Pendragon en Arena worden maar al te vaak bijna letterlijk geciteerd.  
Natuurlijk zijn er uitzonderingen, zoals het frisse geluid van Alchem onlangs nog bewees met het album 'Viaggio Al Centro Della Terra' (2018). Helaas valt het debuut van Hollowscene niet in de categorie 'uitzonderingen'. Het is een karikaturaal symfonisch rock album dat louter bestaat uit progrock clichés, waarbij de leadzanger met zijn beperkte stemgeluid bovendien kansloze pogingen lijkt te ondernemen om de stem van Greg Lake in zijn beste dagen te imiteren. Daarbij heeft hij een abominabele Engelse uitspraak. Neen, dit album draagt niet bij aan het omver werpen van mijn vooroordelen jegens hedendaagse Italiaanse progrockbands. 
Is er dan helemaal niets positiefs te melden? Jazeker! Het artwork is uitstekend: een prachtig origineel kartonnen hoesje met een boekje dat gevuld is met relevante info over de muzikanten en met alle teksten. Enkele van die teksten zijn geïnspireerd op befaamde literaire werken van grote auteurs (Shakespeare, Poe). Het intellectuele gehalte van de teksten weegt echter niet op tegen het tekort aan emotie, spanning en originaliteit van de composities. Dit album zal mijn CD-kast niet snel meer verlaten. Henk Vermeulen (11-2018)

Personnel: 
Demetra Fogazza - flute, vocals
Andrea Massimo - guitars, voice
Andrea Zani - piano, keyboards, vocals
Tony Alemanno - bass guitar, bass pedal, vocals

Lino Cicala - piano, keyboards, vocals 
Walter Kesten - guitars, vocals 
Matteo Paparazzo - drums, percussions, vocals 

Discography:
Hollowscene (2018)

Wat een week ... CD

ALCHEM -Viaggio Al Centro Della Terra  (2018) 

Piepend en krakend ...


... wordt de deur geopend, waarna een tsunami aan onheilspellende junglegeluiden volgt: intens kwakende padden, een tropische vogel die in het holst van de nacht zijn verleidende lokroep uit, dreigende donderslagen op de achtergrond. De equatoriale oerwoudgeluiden worden geleidelijk aan vervangen door heldere, warme gitaarklanken, ondersteund door passende baslijnen en een voorzichtige drumpartij. De sfeervolle vioolklanken en bescheiden stem van zangeres Annalisa Belli completeren deze prachtige compositie: opener 'Behind the Door' van de Italiaanse band Alchem.
Het is een alleraardigst product dat moeilijk in een hokje te plaatsen is. In de 'Encyclopaedia Metallum' wordt de band ingedeeld in het Gothic metal genre, waar ik me iets bij kan voorstellen in verband met de karakteristieke (hoge) stem van zangeres Belli. Toch wordt met zo’n etiket aan de veelzijdigheid van Alchem voorbij gegaan. Naast de gothic elementen horen we namelijk ook snoeiharde (black en doom)metal, symfonische rock, progmetal en zelfs klassieke invloeden.
Een heerlijk album voor de klassieke progrock liefhebber. Zeker geen vernieuwende muziek maar de band borduurt op geheel eigen wijze voort op elementen die ooit door de grootmeesters van de progressieve rock werden bedacht en gecreeërd, zonder dat het clichématig wordt. Het resultaat hiervan imponeert uitermate onderhoudend. Henk Vermeulen (wat een week 25)

Wat een week ... CD

YES - Live at The Apollo (2018) 

De tweestrijd  ...


... tussen het zogenaamde 'Yes' met Steve Howe en Alan White en 'Yes featuring oerlid Anderson, Rabin, Wakeman' is met grote voorsprong beslist in het voordeel van de laatsten. Want 'Live at the Apollo' laat dit drietal, aangevuld met Lee Pomeroy (bass) en Louis Molino III (drums), in absolute topvorm horen. Die andere bandversie heb ik dat nog niet horen doen. 
Deze 2CD met een in 2017 in Manchester opgenomen liveregistratie laat veel klassiekers uit de bandhistorie horen (o.a. 'Roundabout', 'I've Seen All Good People', 'Heart of the Sunrise' en 'Owner of a Lonely Heart'). Alle 12 tracks uitgevoerd op topniveau, fris klinkend met een Anderson die zeer goed bij stem is, een wervelende Wakeman en een virtuoze Rabin. Yes klinkt zoals Yes moet klinken. Absoluut hoogtepunt is de uitvoering van 'Awaken'. Een van de beste uitvoeringen die ik ooit heb gehoord! Kippenvel. Minpuntje is dat ik de mix op CD 1 niet altijd even gelukkig vind. Rabin overstemt daardoor soms de toetsen van Wakeman.
Nee, dit gebodene overtreffen Howe en White niet met Geoff Downes op toetsen en hun verder onttakelde band. Ik las ook dat Anderson, Rabin en Wakeman verder gaan met toeren en met een nieuw studioalbum komen in 2019. Ik kan niet wachten. Harry de Vries (wat een week 25)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Soft Machine - Hidden Details (2018)

Label Dyad Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)
                                                                               

    

Soft Machine is een van de bands die er altijd was vanaf het moment dat ik actief muziek ging beluisteren vanaf eind jaren '60. In wisselende samenstellingen waarbij de eerste line-ups met o.a. Robert Wyatt mij zeer dierbaar zijn. Maar ook de meer op jazz-rock geënte periodes met Holdsworth en Etheridge kunnen mij nog steeds bekoren. En die laatste line-up is op 'Hidden Details' actief met naast Etheridge, John Marshall, Roy Babbington en nieuwgediende Theo Travis.
Het is een sterk album met complexe jazz-rock waarin de echo's van alle levenscycli van de band doorklinken, men tegelijk de sound van o.a. 'Seven' (1973), 'Bundles' (1975) en 'Softs' (1976) weer weet te vangen maar waarop Theo Travis ook iets toevoegt via zijn eigentijdse blaaswerk. De 13 tracks klinken fris, 11 zijn er nieuw en in 2 tracks ('The Man Who Waved At Trains' en 'Out Bloody Rageous Part 1' van Mike Ratledge) wordt er teruggegrepen naar oude composities. Bij afsluiter 'Breathe' - die mij qua sfeer doet denken aan afsluiter 'The Floating World' op 'Bundles' - krijg ik kippenvel. Per saldo geldt dat voor het gehele album. Ga de band zien tijdens hun lopende wereldtoernee! 

Riverside - Wasteland (2018)

Label Sony/Inside Out Music
Score 5 (maximum score)




De Polen van Riverside hebben nogal wat drama ondergaan de afgelopen jaren o.a. door het onverwachte overlijden in 2016 van gitarist Piotr Grudziński. Duda, Kozieradski en Lapaj hebben zich echter vermand en hoe!
Tragische gebeurtenissen hebben vaak ook positieve effecten. Het zet je weer met beide benen op de grond, de emoties bieden momenten van reflectie en projectie die vaak leiden tot verandering. Dat is bij Riverside ook het geval. De 9 tracks op 'Wasteland' hebben onmiskenbaar de Riverside-handtekening waar atmosferische rock, doorspekt met metalinvloeden, deel van uitmaakt. Maar de composities komen, ook door de teksten, melancholischer, doorleefder over en zijn contrastrijk. Dat kan fragmentarisch uitpakken maar dat is hier geenzins het geval. In al zijn contrasten en invloeden vloeit alles samen tot een weldadige zee die alleen maar uitdijt naarmate het aantal luisterbeurten toeneemt. 'Wasteland' is een klassealbum dat mij in al mijn vezels raakt.

Kayak - Seventeen (2017)
 

Label Black Widow Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)



Met enige scepsis schafte ik het zeventiende album van Kayak aan. Ik was inmiddels al lang afgehaakt, zo'n beetje na 'Merlin' (1981). De personele wisselingen, het muzikaal hinken op vele gedachten en het overdadige, bijna musical-achtige karakter dat de muziek had gekregen met zangers als Edward Reekers en Bert Heerink, deed mij gedecideerd afhaken. Met terugwerkende kracht heb ik nog weleens wat beluisterd, wat ik hoorde bevestigde dat mijn keuze juist was geweest.
Met 'Seventeen' heeft de band mij weer voor zich gewonnen. Met toetsenist en componist Ton Scherpenzeel als enige oerlid, staat het album als een huis. Ik vind het nog steeds jammer dat het opener geluid dat op de eerste albums te horen was, weg is. Er zit weinig lucht in de uitvoering van de 12 tracks, ieder gaatje lijkt wel opgevuld. En toch, niet in de laatste plaats door de melodielijnen en de mooie produktie, komt ieder nummer bij mij binnen. Met als weldadig rustpunt 'Ripples on the Water' met Andy Latimer op gitaar. In ieder geval ben ik voorlopige weer terug bij Kayak. Benieuwd naar hun liveoptreden in januari in Zoetermeer.
Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (10-2018)