Wat een week ... CD

YES - In the Present/Live from Lyon (2011)

Muzikaal erg goed ...

... maar deze dubbelaar van Yes maakt ook pijnlijk duidelijk dat zanger Benoit David het niet haalt bij Jon Anderson, er vocaal soms zelfs naast zit en in de samenzang steekjes laat vallen. Op andere momenten blijft David wel overeind maar per saldo hindert de zangt me. Vooral omdat het muzikaal-technisch en qua spelvreugde zonder twijfel het beste live-album sinds 'Yessongs' (1973) is. Ter verdediging van David: dit album werd opgenomen toen hij nog maar net bij de band zat dus wellicht niet represen- tatief voor zijn huidige staat van zingen.
Op dit album worden veel Yes-klassiekers gespeeld en via o.a. 'Machine Messiah' en 'Tempus Fugit' ook aandacht voor 'Drama'. Dat kan zonder Anderson. Die weigert dat immers te zingen. De 14-delige tracklist wordt gespeeld op een frisse, energieke en indrukwekkende wijze die je niet verwacht van een band die al zo lang bestaat. Iedereen schittert: Squire via zijn ploppende Rickenbacker baswerk en karakteristieke achter- grondzang, White via het verbindende drumwerk, Wakeman via zijn virtuoze toetsenwerk, zeker net zo goed als zijn vader maar gevarieerder spelend zoals hij mooi uitlegt in de bijgevoegde documentaire, en 'last but not least' Howe via zijn briljante gitaarspel. Wat speelt die man makkelijk en zelden heb ik hem zo los horen gaan met nieuwe partijen in 'oude' nummers.
Jammer dat men 'Awaken' niet speelt maar verder een geweldige live-registratie van een band die zich nog steeds in de hoogste regionen van de progrock beweegt en met het recente studiowerk 'Fly from Here' zelfs menige eindlijst sierde. Het art-work van Roger Dean is het toefje op de taart. Soms wat minder, meestal groots zoals hier. Een beeldmerk dat op ieders netvlies gebrand staat. Kortom, Yes is terug, als ze ooit al weg waren. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 04)

Wat een week ... CD

GOAD - Masquerade (2011)

Eerder schreef ProgLog AFTERglow ...

... over 'In the House of the Dark Shining Dreams'(2007), het vorige album van Goad: het klinkt als "een soort ontspoorde Van der Graaf Generator die toch nog tegen het stootblok dat King Crimson, Wagner of Pachelbel heet tot stilstand komt". Het nieuwste album 'Masquerade' heeft deze trekjes zeker ook.
De al decennia bestaande, obscure band heeft een uitgebreide disco- grafie. Het grote publiek hebben zij nooit bereikt. Daar is de muziek veel te complex en te eclectisch voor. Het is dan ook hard werken, zelfs voor een volleerd progluisteraar als ondergetekende, om door de 77 minuten van dit nieuwe album heen te komen. Soms lijkt de synergie tussen de instru- menten zoek, op andere momenten zoals in de opener 'Fever Called Living' dacht ik dat er twee tracks door elkaar heen werden gespeeld en a-tonisch, anderen zullen zeggen 'vals', is een muziekterm die regelmatig door het hoofd speelt. Dat zal allemaal de bedoeling zijn, zo zouden de heren zelf zeggen, en dat geloof ik ook wel. Op het vorige album gebeurde dat namelijk ook al.
De soms als Peter Hammill, soms als Fish klinkende zanger Maurilio Rossi schreeuwt er lustig op los in het sterke 'Eldorado', 'The Valley of Unrest' klinkt in tegenstelling tot de naam zo waar relatief rustig en het dertien minuten durende titelnummer geeft veel prijs over wat de band in huis heeft. Nogmaals, doorzettingsvermogen is vereist, velen zullen afhaken, ik haakte uiteindelijk toch aan. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 03)

Wat een week ... CD

SEVENTH WAVE - Things to Come/Psi-Fi ('74/'75/'11)

Eindelijk prima remasters ...

... van de twee enige albums van het Britse multi-intrumentale duo Ken Eliott en Kieran O´Connor, beter bekend als Seventh Wave. De in de jaren ´70 verschenen albums waren altijd favorieten en ik vond het curieus, ondanks het feit dat het een obscure band was, dat er geen heruitgaven verschenen. Nu wel via Market Square Records. Twee schijfjes maar in één verpakking, dat is dan wel weer jammer.
Seventh Wave maakte naar eigen zeggen 'progressive rock fusion', al heb ik ooit ook 'art rock' als duiding horen vallen. Het is inderdaad nogal bombastische en theatrale rock maar zo ontzettend goed. 'Things to Come' was het sterke debuut. De keyboards van Eliott domineren en hij speelt niet alleen ondersteunende partijen en solo's maar zet vaak via de keys ook de melodielijn neer. Uitschieters zijn 'Sky Craper' en 'Metropolis' maar de veertien tracks zijn allen van zeer hoge kwaliteit.
Het tweede album 'Psi-Fi' is het meest progressieve en 'Return to Forever- land', 'Roads to Rome', 'Manifestations' en 'Only the Beginning' zijn briljant. De goede maar rafelige, net niet tegelijk gezongen partijen, vond en vind ik nog steeds een handelsmerk van de band. Op dit tweede album werd men overigens sterk geholpen door Hugh Banton van VDGG op organ, synths en mellotron! Hierna werd er overigens, o.a. door persoonlijke problemen van drummer O'Connor, niets meer vernomen van het duo. Opgegaan in de mist des tijds.
Gelukkig nu dus hernieuwde aandacht voor Seventh Wave met deze heerlijk remasters. Het werd tijd, alles staat nog als een huis en klinkt ongedateerd. Misschien ook wel mooi. stoppen na een paar sterke oprispin- gen. Dat komt de obscuriteit ten goede. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 02)

Anderson/Wakeman -
The Living Tree Part One (2011)

Label: Gonzo Multimedia
Bandsite: www.JonAnderson.com & www.RWCC.com
Running Time: 52:13
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (out of 5 JoJo's)

Toen ik dit album ontving schrok ik even. Ik zat net gevangen in de hoge kwaliteit van het recent uitgebrachte 'Fly from Here' van Yes en probeerde 'Live in Lyon' zonder Jon Anderson te waarderen, wat niet meevalt met de tegenvallende (samen)zang van Benoit David, al maakt de muzikale topklasse veel goed. En nu moest ik me ook nog gaan verdiepen in 'The Living Tree, In Concert, Part One' van 'de verloren zonen' Jon Anderson en Rick Wakeman. Waarvan ik verwachtte dat het een tenenkrommend, zweverig optreden zou zijn van twee mannen die ook nog zo nodig uitgeklede versies van Yes-klassiekers moeten laten horen, als een soort tweestrijd met hun vroegere kompanen. Gelukkig niets van dat alles. Ik zat ernaast.
Uitgeklede versies zijn het natuurlijk wel. Wat wil je met alleen de keyboards van Rick en de stem en gitaar van Jon. Maar die stem hè, volledig hersteld, overtuigend, wat hees maar zo goed als vanouds klinkend. Alsof hij zijn oude vrienden wil tonen "hoor eens hoe ik klink; jullie weten niet wat je mist". Ik zou Jon 'Fly from Here' weleens willen horen zingen. En in de sterke, heldere productie laat Wakeman zich van zijn allerbeste kant horen. Die heeft nog geen last van RSI en laat de vingers naar alle kanten van zijn toetsenborden wapperen. Bovendien geeft deze duo-bezetting een nieuwe dimensie aan de bekende nummers. De intimiteit en 'basic' uitvoering zijn belangrijke onderdelen van die nieuwe dimensie.
'And You and I' opent overtuigend het bal, een vrij kort 'Long Distance Runaround' met wat rare uithaaltjes van Anderson aan het eind, niet doen Jon anders vind ik het alsnog zweverig. En o.a. een zeer sterke uitvoering van 'Southside' waarin alle registers opengaan. De reggae-uitvoering van 'Time and a Word' is dan weer een smetje. Het van Yes bekende deel wordt aangevuld met eigen tracks van het gelijknamige studio-album waarvan het titelnummer, 'Morning Star', 'Just One Man', '23/24/11', 'House of Freedom' en 'The Meeting' mij zeer bevallen.
Chris Squire gaf pas in een interview aan dat hij betwijfelde of Jon Ander- son nog wel een lange, zware tour aan zou kunnen. Nou beste meneer Squire, gooi uw weerstand in de prullenbak, stap over uw eigen brede schaduw heen, denk aan die vier prachtige decennia met Anderson, luister naar 'The Living Tree, In Concert, Part One' en haal hem terug. Benoit David is een aardige stand-in maar Jon Anderson is onvervangbaar. Wakeman overigens ook. Dat bewijzen deze ikonen van de prog zelfs in een duo-bezetting! Harry 'JoJo' de Vries (01-2012)

Personnel:
Jon Anderson - vocals, guitars
Rick Wakeman - keyboards

Discography:
The Living Tree (2011)
The Living Tree, In Concert, Part One (2011)

Wat een week ... CD

ALQUIN - The Mountain Queen (1973/2009)

"A Dutch One of a Kind"...

... zo typeerde men Alquin ooit in een Engels blad. En dat klopt als een bus. Zowel Supersister, Solution, Kayak en Alquin maakten muziek waaraan je, als je je een beetje verdiepte in progressieve rock, hoorde dat het uit Nederland kwam. Met bij Alquin in de beginjaren een unieke mix van jazz, rock, lichte folk en psychedelische invloeden.
Op hun debuut 'Marks', nog steeds een lieveling van me, klonk het nog wat zoekend. De lijn leek gevonden op het sterke 'The Mountain Queen', dat hier voorligt in een uitstekende remaster. Helaas liet de band die lijn alweer snel los bij de opvolger 'Nobody Can Wait Forever' en de vervolg- albums, waarop een duidelijke ontwikkeling naar 'gewone' rock met wat funky-invloeden te horen was.
'The Mountain Queen', geproduceerd door de toen bekende Derek Lawrence die o.a. had gewerkt voor Wishbone Ash en Jethro Tull, opent grandioos met de latere live-classic van de band 'The Dance'. Dertien minuten waarvan de producer vond dat het veel te lang was maar waarbij de band gelukkig op haar strepen bleef staan. Het prachtige 'Soft-Eyed Woman' volgt, de sterke titeltrack en 'Mr Barnums Part One'. Allemaal even goed en ervoor zorgend dat dit album een ijkpunt in de Nederlandse progressieve muziek werd.
De band bestaat weer en staat zowel live als in de studio haar mannetje, al is men naar mijn gevoel qua stijl steeds verder af komen te staan van de eerste twee albums. Maar goed, een mens die ophoudt met leren houdt op te bestaan en dat geldt ook voor bands. Die ontwikkeling was blijkbaar noodzakelijk. Ik laaf mij echter aan 'The Mountain Queen' en waan mij weer even in de jaren '70. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 01)

THE INEVITABLE EDITOR’S ORGASM 2011

BEST OF THE YEAR 2011 - HARRY 'JoJo' DE VRIES

01 OPETH - HERITAGE
Briljante synergie van oud en nieuw. Een ontdekkingspakhuis!

02 STEVEN WILSON - GRACE FOR DROWNING
Ook al een ontdekkingsreis. Veel beter dan de laatste Tree

03 KATE BUSH - 50 WORDS FOR SNOW
Verstilde emotie. De kunst van het weglaten

04 JACKSZYK, FRIPP & COLLINS - A Scarcity of Miracles
Prachtige, doorwrochte composities. Oude mannen? Springlevend!

05 JONATHAN WILSON - Gentle Spirit
Sterke folkrock met een prograndje

06 GINGERPIG - The Ways of the Gingerpig
Sensationeel debuut. Verrijking Nederlandse progscene

07 YES - Fly from Here
IJzersterke comeback. Nu live nog ...

08 JOLLY - The Audio Guide to Happiness Part 1
Binauraal topwerk. Op naar part 2

09 THE PSYCHEDELIC ENSEMBLE - The Dream of the Magic Jongleur
Sterk symfonisch album. Dynamisch van begin tot eind

10 ULVER - Wars of the Roses
Ultieme creativiteit. Anders dan anders

OP DE NIPPER ERNAAST:
AMPLIFIER - Octopus Erg goed maar gaandeweg gezakt
MANDALABAND - AD Sangreal Had erin gemoeten maar geen plek meer
STEVE HACKETT - Beyond the Shrouded Horizon Knap werk na zoveel jaar
VDGG - Grounding in Numbers Ereplaats voor prog-ikonen: fris album
DEWOLFF - Orchards/Lupine Hoezo houdt de jeugd niet van prog?
LUNATIC SOUL - Impressions Stond op 10 maar kukelde er net uit

TWEE DIEPTEPUNTEN DIT JAAR:
BLACKFIELD - Welcome to my DNA Geen prog meer. Muziek voor je ouders
DREAM THEATER Dramatic Turn of Events Zielloze muziek




BEST OF THE YEAR 2011 - HENK VERMEULEN

01 THE AMAZING - GENTLE STREAM
Teder doch meeslepend psychedelisch meesterwerk met subtiel gitaarspel

02 ULVER - WARS OF THE ROSES
Huiveringwekkende integratie van psychedelica en poëzie

03 GAZPACHO - MISSA ATROPOS
Dromerige, mystieke en bovenal Arctische sferen

04 SIGUR ROS - Inni
The 'best of' van Sigur Ros 'live': kippenvel veroorzakende klanken

05 AMPLIFIER - The Octopus
Een nieuwe standaard die zich voegt in het rijtje van progrock klassiekers

06 JONATHAN WILSON - Gentle Spirit
Heerlijke, cannabis vervangende klanken

07 SHINING - VII Fodd Forlorare
Suïcidale metal die vooral verbijstert maar ook troost

08 WHITE DENIM - “D”
Boeiend complex 'gefreak' van vier virtuozen

09 ATLAS SOUND - Parallax
Betoverende psychedelische vocalen verpakt in abstracte geluidscollages

10 THE GOOD HAND - The Good Hand
Prachtig debuut van psychedelische rockband

OP DE NIPPER ERNAAST:
YES - Fly from Here
Verfrissende nieuwe van Yes zonder Jon Anderson en Rick Wakeman.
YES - In the Present: Live From Lyon
Meest interessante live-album sinds jaren van ('nieuwe') Yes
STEVEN WILSON - Grace for Drowning
Typisch Wilson met lijzige (monotone?) stem maar (p/k)rachtige soundscapes.
WILCO - The Whole Love
Terug naar de roots, maar o zo mooi! Valt echter buiten bestek van deze site
THE BLACK KEYS - El Camino
Dampende blues-rock van talentrijk duo. Valt ook buiten het site-bestek
LUNATIC SOUL - Impressions
Mooi ambient besluit van de trilogie van Mariusz Duda.
DEWOLFF - Orchards/Lupine
Schitterend eerbetoon aan het beste van de 70-er jaren
THE DECEMBERISTS - The King is Dead
Een heerlijk Americana uitstapje van psychedelische folkband
FLEET FOXES - Helplessness Blues
Minstens een goede opvolger van het debuut, maar weinig nieuws.

Wat een week ... CD

ANIMA MUNDI - The Way (2010)

Een heerlijke symfonische traktatie ...

... is het derde album van het Cubaanse gezelschap Anima Mundi en het betekent hun doorbraak in de wereld van de progrock. Laat je echter niet op het verkeerde been zetten door de afkomst, want we kunnen luisteren naar onversneden symforock in de beste Europese traditie. Van de muzikale invloeden is die van Yes het duidelijkst hoorbaar in de gitaarfills van opperhoofd Roberto Diaz en het basspel van Yaroski Corredera. Daarnaast laat Virginia Peraza in 'Flying to the Sun' een minutenlange kerkorgelpartij horen die herinneringen oproept aan Rick Wakeman's spel in 'Awaken'.
Het album telt vier nummers, waarbij de twee langste en meest complexe composities het begin vormen. De zang is sterk, maar de stukken ontlenen hun charme vooral aan de prachtige instrumentale gedeelten. Veel afwisse- ling tussen gitaar en toetsen, tussen gedrevenheid en kalmte, immer melodieus. In algemene zin valt verder de opnamekwaliteit op en daarin vooral de robuustheid van het toetsengeluid. Eindelijk eens synthesizers in hun volle glorie.
Opener 'Time to Understand' is steviger van opzet dan het grootse 'Spring Knocks on the Door of Man'. Dit is de muzikale verbeelding van een fantasy-achtige legende, waarvan de eerste minuten een klassiek stempel krijgen en dan ... bij mijlpaal 11.40 begint Diaz rustig aan een gitaarsolo, die zich langzaam ontvouwt tot bij 13.54 Peraza haar synths er aan toevoegt. De hemel breekt open bij 14.18, waarna de twee om elkaar heenstrengelen in liefdevolle extase. Zo! Dat is voor het eerst in lange tijd dat symfonische rock bij mij de rillingen over het lijf doet lopen en de tranen zich merkbaar achter de ogen roeren. Het nummer dooft uit, krijgt een doorstart en dit proces herhaalt zich alsof de band er maar geen einde aan wil maken. En geef ze eens ongelijk.
Slotnummer 'Cosmic Man' is toegankelijker en dan denk je 'jammer', maar het eindigt gelukzalig in een symfonisch thema dat Diaz zeven keer herhaalt, terwijl het makkelijk tot in de eeuwigheid zou kunnen doorklinken. Heerlijk! Peter Swart (wat een week 51)

Wat een week ... CD

MACHINE MASS TRIO - As Real as Thinking (2011)

Het is even doorbijten ...

... bij deze nieuwe Moonjune-release van het Machine Mass Trio een band met gitarist Michel Delville van het geweldige The Wrong Object, Tony Bianco op drums en Jordi Grognard op o.a. tenor-sax en fluit.
Het doorbijten wordt veroorzaakt door de taaie mengeling van vrij tradi- tionele jazz met relatief toegankelijke jazz-rock en met nogal ontoegan- kelijke experimentele, avant-garde jazz-rock. Of andersom zoals u wilt. Het album vereist dan ook meerdere luistersessies en daar moet je bij dit soort muziek maar net voor in de stemming zijn. Het is mij evenwel gelukt en dan ontluiken, wat een veel te zachtaardig woord is voor deze muziek maar u begrijpt vast wat ik bedoel, langzamerhand de kwaliteiten van de compo- sities.
Opener 'Cuckoo' en 'Hero' - ieder rond de tien minuten - refereren aan de jazz-rock van Soft Machine ten tijde van Holdsworth en Etheridge en vallen vrij snel op hun plek, zeker ook door de lekkere grooves. Het etnische met 'inheemse' instrumenten, zoals de electronic tempura en de bansouri, gelardeerde rustige 'Khajurao' vindt uiteindelijk ook zijn plaats op mijn mentale harde schijf. Lastiger is dat bij de achttien minuten experiment van 'Falling Up' en het rommelige en stuurloze 'Knowledge'. Maar wat wil je als je alles opneemt in een dag.
Kortom, ik werd nogal eens heen en weer geslingerd bij beluistering van 'As Real as Thinking' maar kom per saldo op een voldoende uit. Voor de 'die-hard' liefhebber van avant-garde jazz(rock) komt de score hoger uit denk ik. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 49)

Fairport Convention - More Things We Did On Our Holidays (2011)

Label: Secddo
Bandsite: http://fairportconvention.com
Running Time: 1.15:13 + 1.14:54
Reviewer: Henk Vermeulen
Score: (out of 5 JoJo's)

'Psychedelisch' is niet de eerste associatie die opkomt bij de Britse folk(rock) formatie Fairport Convention. Toch is dat een passende benaming bij de muziek op de onlangs verschenen dubbel CD 'More Things We Did On Our Holidays'.
De titel verwijst naar het legendarische tweede bandalbum 'What We Did On Our Holidays' (1969), met daarop een van de meest huiveringwekkende folksongs aller tijden 'Fotheringay'. De zangeres die dat nummer groot maakte, de schitterende Sandy Denny, overleed in 1978 na een val van de trap. Zij is hier dan ook niet te horen want dit album bevat compilaties van de Crophedy Festivals in 1986 en 1987. Wel horen we een groot aantal andere leden van de eerste bandlichtingen zoals Richard Thompson, Dave Swarbrick, Iain Matthews, Dave Mattacks, David Pegg en natuurlijk Simon Nicol, het enige bandlid van het eerste uur die nog steeds deel uitmaakt van de band.
Deze driedaagse jaarlijkse festivals worden georganiseerd door Fairport, die zelf ook optreden, evenals allerlei gast-artiesten. Zo is bijvoorbeeld Jethro Tull’s Ian Anderson regelmatig gast, ook op deze compilaties. Er zijn heel wat uitgaven van de verschillende Crophedy-concerten, zowel op CD als op DVD, en deze zijn, hoewel de kwaliteit van jaar tot jaar nogal eens verschilt, qua sfeer onovertroffen.
Wat op deze uitgave opvalt, met name op de 1986-versie, is het hoge psychedelische gehalte van vele songs. Een belangrijk aandeel op dit punt wordt geleverd door Iain Mattews die met zijn frêle, breekbare stem bij voorbaat al psychedelisch klinkt zoals in 'Reno Nevada', 'Keep on Sailing', 'Suzanne' en 'Who Knows Where The Time Goes. Luister nog maar eens naar zijn albums met Matthews Southern Comfort en vooral naar de onderschatte band Plainsong.
Het hoogtepunt van psychedelische folk is echter het ruim zeventien minuten durende 'Sloth' van 'Full House' (1970), het eerste album zonder Sandy Denny. Oorspronkelijk een ruim negen minuten durende exponent van wat voor het eerst folkrock werd genoemd: een opzwepend naar een climax toegroeiend stuk dat traditionele folkmelodieën combineerde met rockritmes. Deze live-versie begint aanvankelijk traditioneel, zoals op 'Full House', maar groeit langzaam toe naar een orgie van experimentele geluiden waarin de oorspronkelijke traditionele folk-instrumenten (viool, akoestische gitaar) worden geflankeerd door de meest bizarre synthesizer- en gitaarnoises: een waar psychedelisch underground feest!
De tweede schijf, met opnames van het festival in 1987, klinkt traditio- neler. De stukken zijn voor het merendeel bijzonder sfeervol, niet in de laatste plaats doordat violist-vocalist Dave Swarbrick acte de presence geeft o.a. in 'Rosie'. De van 'Liege at Lief' (1969), het standaardalbum voor folkrock, afkomstige medley met o.a. 'The Lark in the Morning' doet weer verlangen naar de tijd van het ontstaan van de folkrock: heerlijke traditionele folk maar dan elektrisch gespeeld! Op 'Serenade to a Cuckoo' horen we Ian Anderson, waarschijnlijk uitgenodigd door zijn bandmaat David Pegg, in zijn bekende stijl zijn dwarsfluit verkrachten.
Niet alle nummers van 'More Things We Did On Our Holidays’ kunnen de vergelijking doorstaan met de oorspronkelijke versies, maar de sfeer die uit deze Crophecy schijfjes spreekt maakt de aanschaf de moeite waard. Althans voor de (psychedelische) folkrock liefhebber! Henk Vermeulen (12-2012)

Personnel:
Simon Nicol - guitars, vocals
Chris Leslie - mandolin, D-whistle, low D-whistle
Ric Sanders - violin, keyboards
David Pegg - bass
Gerry Conway - percussion

Discography (selective):
Fairport Convention (1968)
What We Did on Our Holidays (1969)
Unhalfbricking (1969)
Liege & Lief (1969)
Full House (1970)
Live at the L.A. Troubadour (1970)
Angel Delight (1971)
Babbacombe Lee (1973)
Rosie (1973)
Nine (1973)
Fairport Live Convention (1974)
Rising for the Moon (1975)
Gottle O'Geer (1976)
The Bonny Bunch of Roses (1977)
Tipplers Tales (1978)
Farewell Farewell (1979)
Gladys Leap (1985)
Expletive Delighted (1986)
Fairport Convention 25th Anniversary Concert (1992)
Jewel in the Crown (1995)
Who Knows Where the Time Goes (1997)
Fairport Convention XXXV (2001)
Over the Next Hill (2004)
Festival Bell (2011)
More Things We did on our Holidays (2011)