Wat een week ... CD

GONG - The Universe Also Collapses (2019)

Wat een geweldig ...

 

 ... vervolg geven de relatief nieuwe leden van Gong met het nieuwe album 'The Universe Also Collapses' aan de erfenis, de nalatenschap van Daevid Allen. Vlak voor zijn dood heeft Allen zijn collega-astronauten de opdracht gegeven het spaceship 'Gong' te laten blijven vliegen. Dat doen ze, en hoe!
Bandleden Torabi, East, Nettles, Sturt en Golfetti hebben een meesterlijk psychedelisch en spacy album afgeleverd waarbij in alle 4 tracks de vonken, kometen, asteroiden en wat al niet meer door de huiskamer schieten. Kant 1, zoals zij het zelf noemen, vult zich met de ruim 20 minuten van 'Forever Recocurring', een track die zoemend begint, naar een climax opbouwt en aan het einde weer zoemend zijn weg zoekt door het heelal. De drie nummers van 'Kant 2' zijn al net zo sterk en laten alle aspecten die Gong al vanaf de jaren '70 bezit voorbijkomen: aanstekelijke ritmes, klanktapijten, sferische passages, vreemde teksten en geweldig blaaswerk. En dan die heerlijke, weldadige en mysterieuze glissando's die Fabio Golfetti uit zijn gitaar tovert. Steve Hillage zou het niet beter kunnen. Wat nog ontbreekt is een joint.
Daevid Allen kan, samen met Gilli Smyth, vanaf zijn nieuwe kosmische adres trots zijn op zijn 'nakomelingen'. De tovenaar zal vanuit zijn welverdiende zetel breed lachend en tevreden naar beneden kijken want Gong herovert met stip zijn toppositie in de psychedelische rock. Harry de Vries (wat een week 13)

Wat een week ... CD

SHOB - Solide (2019)

De Franse bassist  ...

 
 ... SHOB is wat minder bekend in deze contreien. Onterecht concludeer ik als ik luister naar zijn nieuwe album 'Solide', een werkstuk dat staat als een huis en als ik het goed heb zijn derde album is.
SHOB laat op 'Solide' op de funk en jazz gebaseerde rock horen met prograndjes. Dit laatste is ondermeer te danken aan toetsenist Tony Lavaud die absoluut virtuoze solo's laat horen op zijn keyboards. SHOB's geweldige basspel geeft een solide basis aan de elf tracks, die zonder uitzondering uitstekend zijn geproduceerd en de speakers uitknallen. Opener 'Hostile´ is mijn favoriet omdat een aanstekelijk, agressief ritme gepaard gaat met een indringend thema. Het blaaswerk refereert voor mij soms aan Fela Kuti maar ook Ibrahim Maalouf doemt op. Bij slechts de titeltrack gaat bij mij het licht uit en dat is wanneer zangeres Célia Marissal de vocalen voor haar rekening neemt. Het album krijgt dan opeens een wat vreemde muzikale wending naar easy listening soul/jazz. Een hinderlijke vreemde eend in de bijt.
Op dat ene nummer na heeft SHOB bij mij indruk gemaakt met zijn nieuwste album. Ik schat in dat SHOB en zijn band vooral live nog beter uit de verf komen dan in de studio. Dus hou de concertladders in de gaten. Harry de Vries (wat een week 12)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Alan Simon - The Ladies of the Lake (2018)

Label Babaika Productions
Score 3 (out of 5 JoJo's)
                                                                               

    
De Fransman Alan Simon is uitermate actief, brengt veel hoogwaardige albums uit en treedt zeer regelmatig op. Een van zijn krachtsinspanningen vanaf 1999 betreft de serie 'Excalibur'  met inmiddels vier albums met Keltische rock.
Op 'Excalibur, The Ladies of the Lake' heeft Simon een compilatie gemaakt van alle tracks uit die serie waarop vrouwen zingen waaronder Moya Brennan (Clannad), Maddy Prior (Steeleye Span) en Sonja Kristina (Curved Air). "The rock opera is often dominated by so many male musicians" schrijft hij zelf en op deze manier wil hij de vrouwelijke vocalen in het zonnetje zetten. Prijzenswaardig, toch kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat het toch met name een commerciele zet is. Waarom zou je dit immers doen? De fans hebben die albums al in huis en dus ook alle tracks waarop de vrouwelijke vocalen de boventoon voeren. 

Alan Simon is op alle fronten een perfectionist maar ik verdenk hem er dit keer van dat 'The Ladies of the Lake' een, overigens omslachtige, manier is om de 'Excalibur' serie nog weer eens te promoten. Vooruit dan maar, het is hem gegund, die serie bestaat tenslotte uit vier uitstekende albums. 

Yesterday And Today - A Tribute to Yes (2018)

Label RecPlay Records
Score 2 (out of 5 JoJo's)



Nu heb ik het al niet zo op tribute bands maar kan iemand mij uitleggen wat in hemelsnaam het nut is om een '50th Anniversary Tribute to Yes' op te nemen en uit te brengen van een band die nog volop actief is, of sterker, een band die in twee verschillende gedaantes nog steeds de wereld over toert? Waarom zou ik naar een uitvoering luisteren van 'Machine Messiah' met o.a. Nick D'Virgilio en Geoff Downes of 'Turn of the Century' met o.a. Dave Bainbridge of naar 'Starship Trooper' met o.a. Francis Dunnery, als de originele bandleden die nummers zelf ook nog live uitvoeren?  
Mijn antwoord is: volledig nutteloos! Hoe goed soms ook uitgevoerd, hoe redelijk de produktie ook klinkt en verzorgd is: nul (0) toegevoegde waarde! Snel in de bak "nooit meer beluisteren".

Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (05-2019)

Wat een week ... CD

UK - Night After Night (Extended) (2018)

Recent gedigitaliseerd  ...

 

... vanaf de Japanse mastertapes, het integrale concert dat UK - in de bezetting John Wetton, Eddie Jobson en Terry Bozzio - in 1979 gaf in Osaka. Drie schijven, twee CD's en een Blu-ray Disc met 24/96 stereo en 5.1 Surround.
Hoewel ik de bezetting met gitarist Allan Holdsworth en Bill Bruford nog interessanter vond zetten deze drie heren een knallend concert neer - wat waren ze op dreef - dat geluidstechnisch de kamer prachtig vult. Als ik deze uitgave vergelijk met de originele LP-release dan zijn toegevoegd 'Danger Money', 'The Only Thing She Needs', 'Thirty Years', 'Carrying No Cross' (en hoe!), 'By The Light Of Day' en solopartijen. Wat mij betreft staat de muziek van UK nog steeds fier overeind en ik verbaas mij nog steeds over de weergaloze uitvoeringen, vooral die van 'Caesar's Place Blues'  waarin het trio volledig losgaat en hun virtuositeit en synergie geen grenzen kent.
Uitgevoerd in een mooie box, al had er wat meer achtergrondinformatie in gekund, ben ik blij nu ook van de overige livetracks te mogen genieten. Ongelooflijk eigenlijk dat het concert oorspronkelijk niet als dubbel LP is uitgegeven. Veertig jaar wachten is best lang ... Harry de Vries (wat een week 11)

Wat een week ... CD

SUPERSISTER PROJEKT -
Retsis Repus (2019)


En marge van  ...

 
... de documentaire 'Tovenaar van de Nederpop' over Robert-Jan Stips (o.a. Supersister, Sweet 'd Buster, Golden Earring,The Nits) werd hem gevraagd nieuwe muziek te componeren en uit te brengen. Stips vroeg zich zelf ook al enige tijd af of hij nog muziek kon maken die schatplichtig moest zijn aan Supersister maar niet mocht ontaarden in makkelijk retro gedoe. Dat is hem, ondersteund door muzikale vrienden uit heden en verleden, meer dan gelukt.
'Retsis Repus' kent referenties aan Supersister - het zou vreemd zijn als dat ontbrak - zoals in 'Memories Are New IV' en in het geweldige 'I Am You Are Me/Transmitter'. Stips maakt echter ook een succesvolle slag naar voren. Zijn emotionele beslissing om na het verscheiden van Sacha van Geest geen dwarsfluit meer te gebruiken maar te vervangen door 'woodwinds' zoals trombones, leidt ertoe dat in 'For You and Nobody Else' en in 'Yellow Days' Frank Zappa opduikt - ooit inspiratiebron - maar waarin de handtekening van Stips niet ontbreekt. Verbindingen naar klassieke muziek zijn er, het geweldige toetsenspel van de meester zelf en in 'Hope To See You Again' - dat in reprise ook nog opduikt - hoor ik 'ambient space' muziek met een zin die mij in alle vezels raakte: 'Save some secrets for the end, hope to see you there again'.

Energiek zocht Stips het avontuur en dat is deze schatbewaarder van de progressieve muziek in Nederland op 'Retsis Repus' voortreffelijk gelukt. Het extra predikaat 'PEAK EXPERIENCE'  is dan ook meer dan terecht. Harry de Vries (wat een week 10)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Toby Goodshank - Untitled (2019)

Label Tiny Room Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)
                                                                               

    


Dit album van de New Yorkse muzikant en kunstenaar Toby Goodshank is in alle opzichten een curieus, of beter gezegd vreemd album. Het begint al bij de hoes. Nu heb ik een promo ontvangen van Tiny Room Records dus ik weet niet of dat op de officiële release ook zo is, maar de naam van de artiest staat niet vermeld. Wel 'Johnny's Democracy' - de bijbehorende bijna naakte man in dameslingerie is opvallend - en op de achterzijde (of is het de voorzijde) 'Baked Naturals'. En die verwarring geldt ook de uitstekende muziek. Het betreft overigens een album dat al uit 2009 stamt maar nu opnieuw is uitgegeven. 
De muziek schiet alle kanten op van rock naar pop, van blues naar experiment. En toch kent het album synergie, op een of andere manier horen de 10 titelloze tracks bij elkaar. Dat is ook wat mij intrigeert aan dit werkstuk: wat maakt het nu zo goed? Ik zit niet snel zonder woorden maar in dit geval weet ik het niet. De goede stem van Goodshank? De technische vaardigheid? De prima produktie? Of juist de veelzijdigheid? Ik durf het niet te zeggen. Wellicht is dat ook goed. Er blijft iets te raden over. Dat is de mysterieuze, stille kracht van muzieknoten. Laten we die kracht intact houden, niet teveel analyseren en genieten van dit bijzondere album. Een veeldraaier!

The World of Dust - Samsara (2019)

Label Tiny Room Records
Score 4 (out of 5 JoJo's)





Het sympathieke Nederlandse platenlabel Tiny Room Records grossiert in uitgaven van bands en artiesten die, in ieder geval in de progsferen. minder bekend zijn. De review hierboven van een album van Toby Goodshank onderstreept dat nog eens. Aan The World of Dust werd echter al eerder aandacht besteed op ProgLog AFTERglow. Nu dus met het nieuwe album 'Samsara', gevuld met dromerige lo-fi muziek met pop- en prograndjes. 
De muzikale basis van de dertien composities wordt gelegd door de Amerikaan Todd Tobias (o.a. Guided By Voices) waarbij de keyboards en 'soundscapes' domineren. De persoonlijke, melancholische teksten en de zang zijn van Stefan Breuer. Hij heeft een wat vlakke, bijna declamerende manier van zingen die ik in eerste instantie teveel los vond staan van de muziek. Ik weet dat aan de mix. Gaandeweg vielen de compositorische en vocale puzzelstukjes echter toch op hun plaats. Ik stelde mij zelfs de vraag "Had hij dit materiaal op een andere wijze kunnen zingen?". Dat denk ik toch niet. Het gebodene op 'Samsara' lijkt geschikt voor de late avond om op weg te dromen. Anderzijds, o.a. door de persoonlijke verhalen die Breuer vertelt en de 'vragen' die hij stelt over herkenbare onderwerpen des levens, stemt het geheel zeker ook tot nadenken en bevind ik mij per saldo toch weer met beide benen op de grond. Zoals het nu eenmaal met dromen en wakker worden gaat.
Mijn aanvankelijke twijfel over 'Samsara' heeft inmiddels plaats gemaakt voor waardering voor dit bijzondere album. De rust die Breuer zoekt heb ik ook maar genomen en het album de tijd gegeven die het verdient. Een groeibriljantje dus! 

  
Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (04-2019)

Oxley & Meier - The Alluring Ascent (2019) 

Label: MGP Records
Bandsite:
https://www.meiergroup.com/oxley-meier
Running Time: 67:49

Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of of 5 JoJo's)


Met 'The Alluring Ascent' heeft het gitaarduo Pete Oxley en Nicolas Meier haar vierde album afgeleverd. Beide virtuozen hebben hun sporen ruimschoots verdiend in een veelheid aan solo- en andere projecten waarvan jazz altijd de kern vormt. Vaak ondersteund door hun ijzersterke ritmesectie richten zij zich op het creëren van virtuoze gitaarsolo’s en duetten. Hun muziek kent veel invloeden waarvan met name oriëntaalse en psychedelische sferen (resp. op de albums 'Chasing Tales' en 'The Colours of Time') het handelsmerk vormen. Maar ook jazz-rock en soft-jazz elementen keren regelmatig terug.
De oriëntaalse sfeer blijft op dit album beperkt tot één track, met de in dit verband wat opvallende titel 'Homeland'. Maar ook psychedelica en jazz-rock zijn weer ruim vertegenwoordigd. Zo zou 'September Song' een compositie van Soft Machine (Legacy) kunnen zijn, zo onheilspellend, breekbaar en psychedelisch komt deze compositie over. De intensiteit van beide gitaarsolo’s doet zelfs aan John Etheridge denken. Jazz-rock is vooral te horen op de derde track, het ruim 7 minuten durende 'East Coast Joys', waarbij de gedachten onmiddellijk uitgaan naar Weather Report. De baspartijen roepen zelfs Jaco Pastorius in herinnering! Overigens steunen de gitaarvirtuozen op dezelfde, zéér degelijke ritmesectie als die van de vorige albums: Ralph Mizraki (bas) en Paul Cavaciuti (drums), op enkele tracks aangevuld met percussionist Keith Fairbairn.
'The Alluring Ascent' bevat een veelheid aan stijlen en sferen, waarvan het Fripperiaanse gitaarspel op 'The Key of Klimt' het hoogtepunt vormt. De diversiteit krijgt vorm door twee gitaristen die elkaar perfect aanvullen en complementair zijn aan elkaar. De terugkerende 'easy listening' rustpunten in de adembenemende gitaarexercities, zijn voor een progrock liefhebber echter net iets te vaak vertegenwoordigd. Daardoor blijft het album qua energie en avontuurlijkheid achter bij voorganger 'The Colours of Time'. Niettemin wederom een album van dit virtuoze gitaarduo dat er toe doet! 'Last but not least' verdient het prachtige artwork van Songul Yilmaz-Meier, net als op de vorige O & M albums, speciale aandacht! Henk Vermeulen (04-2019)


Personnel:
Pete Oxley - guitars

Nicolas Meier - guitars 
Paul Cavaciutti - drums 
Ralph Mizraki: acoustic and electric bass 
Keith Fairbairn - percussion 

Discography:
Spinning Tales (2016)
Chasing Tales (2016) 

The Colours of Time (2017) 
The Alluring Ascent (2019)

Wat een week ... CD

THOM YORKE - Suspiria (2019)

De voorman  ...

 
... van Radiohead begeeft zich met enige regelmaat buiten de kaders van de band. Dit keer met muziek bij de film 'Suspirium'. Een horrorfilm uit 2018 van de Italiaanse regisseur Luca Guadagnino
Nu ken ik de film niet maar de 25 tracks op dit dubbelalbum zijn naar ik aanneem door Yorke geschreven bij gebeurtenissen en fragmenten uit de film. Maar zelfs zonder kennis van de film komt de muziek behoorlijk binnen. Soms eng - hoe kan het ook anders bij een horrorfilm - en op andere momenten huiveringwekkend mooi. Zoals in het geweldige 'Suspirium' op disc 1 waarin een prachtig pianothema wordt uitgebouwd onder de fragiele en toch altijd sterke vocalen van Yorke en onder een tot nadenken stemmende tekst.
Disc 1 scoort bij mij het best omdat de muziek meer in de buurt komt van Radiohead. Disc 2 is fragmentarischer en bevat vooral 'ambient music'. Maar per saldo heeft Yorke een uitstekend visitekaartje afgegeven als componist van filmmuziek. Harry de Vries (wat een week 09)