Wat een week ... CD

DWIKI DHARMAWAN - Rumah Batu (2018)

Een onbekende ...

 

... is de Indonesische jazzpianist en componist Dwiki Dharmawan niet meer voor ProgLogAFTERGlow. Eerder werden 'So Far, So Close' (2015) en 'Pasar Klewer' (2016) al lovend besproken. Welke laatste door diverse jazztijdschriften als meesterwerk werd betiteld.
'Rumah Batu' (“Stenen Huis” in het Indonesisch) komt dicht bij die kwalificatie in de buurt. Ook nu is weer sprake van een verfijnde, originele integratie van opzwepende westerse jazzrock en traditionele, Aziatisch-etnische, tribale 'soundscapes'. Het resultaat is een verzameling knap gearrangeerde, avontuurlijke melodieën die meerdere lagen bevatten. De basis van het muzikale palet wordt gevormd door de degelijke en rustgevende pianoklanken van Dharmawan, begeleid door de fenomenale ritmesectie: drummer Asaf Sirkis en contra-bassist Yaron Stavi. Op dit fundament krijgen de (gast)muzikanten volop de gelegenheid om te excelleren, zoals
de Spaanse bassist Carles Benavent. De Frans-Vietnamese gitarist Nguyen Lé en de Indonesische fluitist Sa’at Syah maken op mij de meeste indruk.
Het album bevat 8 composities, waaronder de ruim 26 minuten durende 'Rumah Batu Suite', een Sulawesische traditional. Deze track vormt,
qua variatie aan gepresenteerde muzikale stijlen en sferen, een blauwdruk voor de overige songs. 'Rumah Batu' zou wel eens een standaard kunnen worden voor de integratie van jazz(rock) en wereldmuziek.  
Henk Vermeulen (wat een week 23)

Wat een week ... CD

QUEEN of the MEADOW -  A Room to Store Happiness (2018)

Prachtige titel ...

 

... voor een mooi album van Queen of the Meadow i.c. zangeres, gitariste Helen Ferguson. Een titel verwijzend naar de kamer bij haar overgrootvader waar zij in het verleden zoveel momenten van geluk heeft gekend. Dit betekent niet dat dit een vrolijk album is want de tien tracks zijn doordrenkt van melancholie, van de hang naar een voor haar vervlogen tijd.
We besteedden al eerder aandacht aan Queen of the Meadow bij het verschijnen van het prachtige 'Aligned With Juniper' (2016). Vergelijkbaar met dat album horen we ook nu weer qua zang en melodie sterke maar qua gevoel fragiele composities. Je hebt het idee dat Ferguson permanent op het randje loopt dat geluk scheidt van verdriet, dat euforie scheidt van depressie. Dat zal zeker ook te maken hebben met haar inmiddels voorbije psychische klachten veroorzaakt door verkeerde medicijnen. Maar ook het vorige album kende al dat soort momenten.
Samen met haar partner Julian Pras is Ferguson in staat om in korte tijd, de nummers duren 3 á 4 minuten, een indrukwekkende muzikale foto te maken van wat haar bezighoudt, van wat haar raakt. Ik zou echter graag willen dat zij bij een volgend werkstuk meer ruimte geeft aan de ondersteunende muziek. Daar zitten vaak wondermooie partijen bij, op keyboards en gitaar, die schreeuwen om uitwerking en om ruimte. Het zou meer lucht geven tussen de nu dominerende vocalen. Tot die tijd genieten we van 'A Room to Store Happiness'. Harry de Vries (wat een week 22)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Martin Turner - The Beauty of Chaos (2018)

Label Martin Turner Music
Score 4 (out of 5 JoJo's)
                                                                               

    
Het is druk aan het voormalig Wishbone Ash front. De meeste leden zijn zeer actief. Al moet er af en toe gehaspeld worden met de bandnaam. In het geval van bassist Martin Turner is het de ondertitel 'Ex Wishbone Ash'. Het zal allemaal wel.
Op deze 2CD en DVD biedt Turner de integrale liveuitvoering van zijn soloalbum 'Written in the Stars' (2015), op CD2 aangevuld met klassiekers uit de Wishbone Ash catalogus zoals 'The King Will Come' en 'Warrior'. En dat gebeurt op een geweldige manier. De energie en het spelplezier spatten er vanaf, de gitaristen Danny Wilson en Misha Nikolic weten oude tijden te laten herleven, drummer Tim Brown houdt het zaakje vakkundig bij elkaar en Martin Turner zelf speelt degelijk bas en zingt uitstekend. De opnamekwaliteit van geluid en beeld is ook al prima! Al zijn er op de DVD veel onrustige beeldwisselingen. Een van de beste releases tussen de vele liveuitgaven die er van ex leden de laatste jaren zijn verschenen. Ik zeg "aanschaffen".


Ted & Majella - Better Together (2017)

Label TRM 
Score 3 (out of 5 JoJo's)




Ted Turner - geen familie van bovengenoemde Martin Turner - vormde samen met Andy Powell begin jaren '70 het legendarische gitaarduo binnen Wishbone Ash. Hij werd in 1974 opgevolgd door de ook al legendarische Laurie Wisefield. Turner werkte samen met o.a. Jon Hiseman, John Lennon (op 'Imagine'), George Harrison, Rod Stewart en Brian Auger.
Nu spant hij op 'Better Together' muzikaal samen met zijn levenspartner Majella. Ik schrok even toen ik de hoes zag maar de muziek maakt veel goed. Wat we horen is naar 'mainstream rock' neigende muziek met wat country invloed, maar vaak met een licht experimenteel rafeltje en dat zorgt ervoor dat dit duo ruim binnen de lijntjes blijft kleuren. Bovendien is het gitaarspel van Turner briljant en fonkelend helder geproduceerd en is Majella gezegend met een geweldige stem. Compositorisch zit het ook goed in elkaar dus vier JoJo's zijn voor deze licht vreemde eend in de progrock bijt van ProgLog AFTERglow zeker gerechtvaardigd.

Goad - Landor (2018)
 

Label Black Widow Records
Score 2 (out of 5 JoJo's)



Aan de Italiaanse band Goad gaf ProgLog AFTERglow al eerder aandacht. Vaak lovend. Daar kom ik deze keer met hun nieuwe album 'Landor' bij lange na niet op uit.
Goad maakt vreemde, soms pas na een aantal draaibeurten te vatten progressieve rock met een psychedelisch tintje. Zo ook hier. De 13 tracks, onderdelen van het 50 minuten durende titelnummer, beklijven deze keer absoluut niet. Muzikaal is het allemaal in orde maar het gaat mis door Maurilio Rossi's zang. Zoals zo vaak bij Italiaanse bands die in het Engels gaan zingen is de uitspraak van Rossi op sommige momenten abominabel. En de Engelse teksten klinken, o.a. door hun uitspraak, geforceerd en krijgen geen binding met de muziek. Het is af en toe net alsof het één niets met het ander te maken heeft. Niet om door te komen! Er is een bonus CD met een 'Live Tribute to Edgar Allan Poe' uit 1995. Aardig, soms echter lijdend aan hetzelfde euvel.  

Emiliano Deferrari - Monty (2018)
 

Label Rattsburg Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)



Eerlijk gezegd had ik nog nooit van de in België wonende Italiaan Emiliano Deferrari gehoord maar hij schijnt volgens het promovel toch al aardig zijn 'footprints' te hebben nagelaten via solo-albums, allerlei samenwerkingsverbanden en filmmuziek.
Het in een mooie hoes gestoken 'Monty', refererend aan de wijk Montgomery in Brussel waar hij zijn studio heeft, laat in de negen deels geimproviseerde tracks complexe progressieve rock horen met jazz invloed. Min of meer conceptueel want het verhaal is "an autobiographic representation of common states of mankind".
Deferrari bespeelt, zoals op al zijn soloalbums, alle instrumenten zelf en zingt ook zelf. Dat gaat hem goed af. Hij zegt zelf dat hij in de eerste tracks "deconstructed and expressionist drums" gebruikt. Die gaan mij wel op de zenuwen werken op een gegeven moment en geven de goede composities een rommelige indruk. Dat leidt tot wat aftrek maar per saldo een goed album voor hen die van onconventionele progressieve muziek houden.


Short Track by Harry 'JoJo' de Vries (08-2018)

Wat een week ... CD

RENAISSANCE - Tales of 1001 Nights (2018)

Volume 1 en 2 ...

 

... eindelijk gevonden van de bij uitstek symfonische band Renaissance. Bij de echte prog- en symfoliefhebbers behoeft deze band natuurlijk geen introductie.
'Vol. 1' en 'Vol. 2' bieden een compilatie van een deel van de catalogus aangevuld met liveopnames uit de jaren '70 ('Can You Understand', 'Carpet of the Sun' en 'Ashes are Burning') en zgn. 'festival preparations', repetities dus. De band was gezegend met klassieke geschoolde muzikanten, uitstekende compositorische kwaliteiten van met name de helaas overleden Michael Dunford en natuurlijk met de engelachtige stem van Annie Haslam. Bovendien zat het produktioneel uitstekend in elkaar, hetgeen ook hier weer te horen is.
De volumes geven voor degene die onbekend is met Renaissance een mooie staalkaart van wat de band in huis had. De liefhebbers kunnen zich laven aan uitstekende liveopnames. Een hebbedingetje dus. En de band is nog steeds actief en gaat binnenkort weer de wereld over. Harry de Vries (wat een week 21)

Wat een week ... CD

MARK WINGFIELD - Tales from The Dreaming City (2018)

Veelvraat Wingfield ...

 

... komt alweer met een nieuw album 'Tales from the Dreaming City'. Niet alleen brengt hij werk uit in diverse samenwerkingsverbanden o.a. met Markus Reuter, nu dus een album onder de eigen naam. Alhoewel hij ook hier weer wordt bijgestaan door Yaron Stavi (fretless bass) en Asaf Sirkis (drums).
Overdaad schaadt vaak maar bij Wingfield vooralsnog niet want deze nieuwe release is meer dan uitstekend. Wingfield's gitaarspel is virtuoos en klinkt als een fusie van Allan Holdsworth en John McLaughlin. De composities, die zich in de jazz-rockhoek bevinden, vooruit fusion, doen mij qua sfeer denken aan Colosseum al gebruikt Wingfield geen blazers. De tien composities zijn indrukwekkend in hun uitwerking maar ook in hun dynamiek want drukke passages en tracks worden goed afgewisseld met rustpunten. De vier tracks waarop gast Dominique Vantomme de synthesizer beroert springen er wat mij betreft uit, waarbij 'Looking Back at the Amber Lit House’ mijn persoonlijke favoriet is.
Resumerend: 'Tales from the Dreaming City' behoort tot de top van de hedendaagse jazz-rock en is een gerede kanshebber voor de eindlijsten van dit jaar. Harry de Vries (wat een week 20)

Wat een week ... CD

THE MAN FROM RAVCON - Another World (2018)

Voor mij volslagen onbekend ...

 

... The Man From Ravcon, een alias voor Mike Brown. Maar de kennismaking via zijn, als ik het goed heb, tiende album 'Another World' is zonder meer prettig te noemen.
Brown wordt hier op een aantal tracks bijgestaan door de gitarist Larry Smith en de fluitist Jeff Eacho. Verder speelt hij alle instrumenten zelf. Het promovel vermeldt invloeden van The Stones, Steely Dan, Kraftwerk en Supertramp. De eerste en laatstgenoemde kan ik niet ontwaren in de 9 tracks. Krafwerk enigszins in de synth georiënteerde tracks zoals afsluiter 'Pole to Pole'. Maar het is vooral Steely Dan waar ik regelmatig aan moet denken. Brown maakt immers á la Becker en Fagen goed verzorgde en lekker in het gehoor liggende muziek - gestoken in een prima produktie - die goed past bij de zomerse en soms tropische temperaturen hier in de Lage Landen. Een verschil met Steely Dan is dat alle tracks instrumentaal zijn.
Ik vermaak mij zeer met 'Another World'. 'The Perfect Sountrack for the Summer of 2018' zegt hij zelf. Die typering kan ik volledig onderschrijven. Bovendien ben ik benieuwd geworden naar het overige werk van The Man From Ravcon. Harry de Vries (wat een week 19)

Wat een week ... CD

LAURA MEADE - Remedium (2018)

Zangeres en pianiste ...

 

... Laura Meade (van IZZ) heeft haar solodebuut 'Remedium' uitgebracht. In samenwerking met IZZ'er John Galgano (o.a. keyboards, gitaar) en bijgestaan door o.a. Jason Hart (Renaissance, Camel). 
'Remedium' is een smaakvol, mooi geproduceerd album dat zich beweegt tussen aangeklede singer-songwriter composities zoals 'What I See From Here' en meer complexe, proggeoriëntieerde composities zoals het tekstueel intrigerende 'Sunflowers at Chernobyl' en het dreigende 'Dragons', beide uitgesponnen tracks waarin veel gebeurt. Het door Meade slechts op piano gespeelde 'ambient' miniatuurtje 'The Old Chapel at Dusk' bevat prachtige akkoorden en ik meen het thema nog een keer terug te horen in 'Dragons'. Laura Meade is een uitstekende zangeres met heel af en toe een associatie met Annie Haslam. Meade's stem is echter wat droog opgenomen. Slechts op enkele momenten krijgt de stem meer diepte doordat er wat galm op staat.
Het in een prachtige hoes gestoken 'Remedium', met een briljant lettertype voor de titels maar een wat 'mainstream' foto op de voorzijde, is een uitstekend werkstuk dat smaakt naar meer. Harry de Vries (wat een week 18)

Wat een week ... CD

AYERS, CALE, ENO, NICO - June 1, 1974 (1974)

Kevin Ayers wilde ...

 

... een live-album opnemen en nodigde John Cale, Brian Eno en Nico daarvoor uit. Zij namen kant 1 voor hun rekening. Kant 2 was voor Ayers met nummers van eigen hand. Wat resulteerde is een uitstekend maar 'weird' geheel waarin o.a. ook Mike Oldfield, Ollie Halsall en Robert Wyatt hun bijdrage leveren.
'Driving Me Backwards' en 'Baby's On Fire' openen het bal met zang van Eno. Niet zijn sterkste kant maar indachtig de artrock van zijn toenmalige werkgever Roxy Music past het 'over the top' zingen prima. Daarna het van Elvis Presley bekende en door Cale gezongen 'Heartbreak Hotel'. Een hoogtepunt, uitgevoerd in een donker, geheimzinnig sfeertje. De drugs gingen dan ook ruim rond. Nico sluit af met 'The End' van The Doors, ondersteund door haar Harmonium. Een tweede hoogtepunt. Kant 2 is voor Ayers met o.a. het prachtige 'May I', 'Stranger in Blue Suede Shoes' en 'Two Goes Into Four'. Wat een geweldige stem had die man toch en wat een bijzondere muziek heeft hij gemaakt. Wat erg trouwens dat zijn officiële website inmiddels van het net is. Laten we hem niet vergeten a.u.b!
De voor mij liggende en in beperkte oplage uitgebrachte remaster van 'June 1, 1974' klinkt beduidend beter dan de master. Ik heb weer genoten van dit werkstuk dat inmiddels is uitgegroeid tot een cultalbum.  Harry de Vries (wat een week 17)