Wat een week ... CD

SPIRITS BURNING & CLEARLIGHT -
The Roadmap in Your Head (2016)


Een weldadige reis 
...

... met als etappeplaatsen space rock, jazz, ambient en folk. Dat is wat het collectief Spirits Burning onder leiding van Don Falcone, aangevuld met Cyrille Verdeaux van Clearlight laat horen op 'The Roadmap in Your Head'. Voorts zijn er, naast 35 anderen die meewerken, veel muzikanten uit de Gong context actief zoals Steve Hillage, Didier Malherbe, Mike Howlett, Theo Travis en Daevid Allen. Dit werkstuk is dan ook een saluut aan deze helaas overleden tovenaar.
Weldadig schreef ik, avontuurlijk, spannend en ontspannend kan ik er aan toevoegen. Voornamelijk instrumentaal, behalve 'Roadmaps (the Other Way)' dat door Allen wordt gezongen. En een mooie, heldere produktie. Veertien heerlijke tracks met als uitschieters het met een aanstekelijke sequence opgezette 'Sun Sculptor & The Electrobilities', het jazzy 'The Birth of Belief' en het met prachtige Mellotron strepen doordrenkte 'Black Squirrel at the Root of the Staircase'.

Een prachtige verrassing dit album. Bij produkties met veel ingevlogen muzikanten wordt het vaak rommelig en onsamenhangend. Dat is hier geenszins het geval. Alle verschillende stijlen zijn hier door een blender gehaald waardoor het in alle naden en voegen integraal de sfeer ademt van de broederschap die 'space rock' heet. Harry de Vries (wat een week 39)

Neal Morse Band - Alive Again (2016)

Label: Radiant/Metal Blade
Bandsite:
www.nealmorse.com
Running Time: 146:02
Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of 5 JoJo's)


Progrockreus Neal Morse was mede-oprichter van Spock’s Beard en één van de initiatiefnemers van de superband Transatlantic, samen met andere grootheden als Roine Stolt (Flower Kings), Mike Portnoy (Dream Theater) en Pete Trewavas (Marillion). Waar Morse speelt is altijd sprake van een hoog gehalte aan instrumentaal vakmanschap, knappe vocale harmonieën, krachtige bij vlagen theatrale leadzang en vooral veel bombast! Deze ingrediënten maken dat zijn muziek als het prototype van moderne symfonische progrock beschouwd zou kunnen worden. Zijn projecten worden geadoreerd door de 'die-hard' symfo liefhebber en in dezelfde mate, zo niet meer, gehaat door diegenen die allergisch zijn voor dit genre. De genoemde ingrediënten, vaak vorm gegeven in mega lange composities zijn volop aanwezig op 'Alive Again'.
Het album (2CD + DVD) is een liveregistratie van een concert dat Neal Morse met zijn Band gaf op 6 maart 2015 in de Boerderij te Zoetermeer. Naast de introductie bevat het 15 tracks waarvan de langste, de titelsong, ruim 34 minuten in beslag neemt. Ik heb het album een aantal keren beluisterd en wederom kom ik tot de volgende conclusie: fenomenale instrumentbeheersing door zijn bandleden, bij vlagen mooie samenzang, tedere melodieën en complexe composities maar de muziek krijgt mij maar niet te pakken! De oorzaak ligt zeker niet in de bevlogenheid waarmee Morse met zijn theatrale stem zijn Heiland bezingt, dat is zijn goed recht. Nee, het is het gebrek aan een herkenbare, spannende opbouw van de composities en het veelvuldige gebruik en uitvergroten van clichés uit de progrock geschiedenis. De 15 afzonderlijke tracks zouden net zo goed als onderdelen beschouwd kunnen worden van één tweeënhalf uur durende compositie. In die denkbare megacompositie zijn bovendien muzikale fragmenten te horen die te vaak de vraag doen rijzen ”waar en wanneer heb ik dit toch eerder gehoord?"
Passie, variatie en instrumentbeheersing zijn belangrijke onderdelen van kwaliteitsmuziek maar die moeten wel dienstbaar zijn aan de composities. E
venals aan originaliteit ontbreekt het daaraan in het werk van Neal Morse te vaak. Ik ben mij er van bewust dat ik met deze overtuiging vele Morse liefhebbers tegen de haren in strijk. Het enthousiasme van het publiek getuigt daar van. De man is dus kennelijk in staat om in ieder geval zijn fans een ongelooflijke avond te bezorgen. Dat is ook een kwaliteit. Henk Vermeulen (11-2016)

Personnel:  
Neal Morse - vocals, keys, guitar 
Mike Portnoy - drums, vocals 
Randy George - bass, bass pedals, vocals 
Bill Hubauer - keyboards, guitar, clarinet, sax, vocals 
Eric Gillette - lead guitar, vocals
 

Discography Neal Morse Band:
The Grand Experiment (2015)
Alive Again (2016) 

The Similitude of a Dream (2016)

Wat een week ... CD

LUCIFER'S FRIEND - Too Late to Hate (2016)

Gedrag lokt gedrag uit  ...

... en dat overkomt mij iedere keer als ik dit nieuwe album van Lucifer's Friend opzet: het spelplezier van dit vijftal slaat over en zorgt ervoor dat ik het ook prima naar mijn zin heb. Wat een goed comeback album is 'Too Late to Hate'.
De band was al weer enige tijd bij elkaar en kwam er via uitgebreid touren achter dat hun naam en hun muziek na het uiteenvallen in 1976, toen zanger John Lawton de band verruilde voor Uriah Heep, nog niet vergeeld was. Het album 'Live @ Sweden Rock' (2015) was daarvan een sterke illustratie.
En dan nu dit nieuwe studioalbum dat staat als een huis dat op hard-rock is gebouwd en zich beweegt in het idioom dat door henzelf en door Deep Purple en Uriah Heep is neergezet. Twaalf strakke tracks, waarvan één live, met als absolute hoogtepunten 'Demolition Man', 'Jokers and Fools' en 'Don't Talk to Strangers' dat mij soms ook aan Saga doet denken. Met heerlijke keyboards van Jogi Wichmann, strakke gitaren en mooie solo's van Peter Hesslein en dan de geweldige stem van John  Lawton die op 70-jarige leeftijd de sterren van de hemel zingt. Wat een genot om naar te luisteren! Harry de Vries (wat een week 38)

Billy Sherwood - Divided by One (2015)

Label: Backyard Levitation
Bandsite:
http://www.billysherwoodhq.com/SherwoodStore/
Running Time:
56:38

Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(out of 5 JoJo's)


'Divided by One' is het zevende album van progrock 'veteraan' Billy Sherwood. Dit predikaat geldt niet zozeer voor zijn leeftijd (51) maar vooral voor zijn imposante carrière in de progrockscene. Hij was ondermeer betrokken bij bands als World Trade, Lodgic en Circa en was gastartiest bij een aantal beroemde producties. Sherwood kreeg echter vooral naamsbekendheid door zijn betrokkenheid bij Yes (albums 'Open Your Eyes' en 'The Ladder'). Na de dood van Chris Squire is hij zelfs de vaste bassist geworden van deze legendarische band.
'Divided by One' is een op Yes geïnspireerd en door Sherwood zelf gecomponeerd en geproduceerd album. Hij bespeelt alle instrumenten (gitaar, bas, drums en keyboards) zelf en verzorgt ook de vocalen. Op zich is dat knap: het beheersen van verschillende instrumenten en het zelf vorm kunnen geven aan de composities zoals deze bedoeld zijn. Dit album bevestigt echter mijn stelling dat digitale eenmansproducties aan wel heel hoge eisen moeten voldoen om het predikaat 'kunst' te verdienen. Over het muzikale vakmanschap bestaat geen twijfel, ook op dit album niet. Maar het musisch gehalte - en daar gaat het, pleonastisch geformuleerd, tenslotte om bij kunst - is dermate afwezig dat het geheel als 'muzikale lectuur' overkomt. Oprechte bewondering voor zijn technische vakmanschap wordt volledig ondergesneeuwd door het gebrek aan emotie.
'Divided by One' past in het rijtje van de allerslechtste Yes albums (o.a. 'Drama', 'Talk', 'Open Your Eyes' en 'Heaven and Earth'). Eigenlijk best triest. Daarbij komt ook nog eens dat de stem van Sherwood een kansloze imitatie is van die van Jon Anderson, hetgeen de amusementswaarde nog verder laat dalen. Dit album bewijst dat muziek in staat is om de stemming flink te bederven. Henk Vermeulen (11-2017)


Personnel:
Billy Sherwood - all instruments

Discography (solo):
The Big Peace (1999)
No Comment (2003)
At the Speed of Life (2008)

Oneirology (2010)
What Was the Question? (2011)
The Art of Survival (2012)
Collection (2015)
Archived (2015)
 

Divided by One (2015)
Citizen (2015)

Wat een week ... CD

VAN DER GRAAF GENERATOR - Do Not Disturb (2016)

Dit trio kan nog jaren mee ...

... afgaande op het nieuwe studioalbum 'Do Not Disturb', dat volgens Peter Hammill weleens hun laatste zou kunnen zijn. De jaren gaan immers tellen. Daar is niets van te merken op deze nieuweling, die twee goede maar niet opvallende studioalbums en het uitstekende livealbum 'Merlin Atmos' opvolgt.
Hammill, Evans en Banton zijn compositorisch, speltechnisch en tekstueel in de 9 tracks in topvorm. De eerste drie tracks - 'Aloft', 'Alfa Berlina' en 'Room 1210' - zijn briljant en komen binnen als een prijs in de loterij. Met dat uit duizenden herkenbare, typische VDGG sfeertje. En dat is niet alleen vanwege die karakteristieke vocalen van Hammill. 'Brought to Book' en vooral 'Almost the Words' raken de emotionele snaar waarbij laatstgenoemde in gaat op het gegeven dat taal vaak tekortschiet. Dan is er gelukkig altijd nog muziek om emotie uit te drukken.
De mannen zullen er niet voor kiezen om weer met Andy Jackson samen te werken. Jammer want de toevoeging van sax zou het oorspronkelijke geluid van VDGG nog meer benaderen. In ieder geval heeft de band aangetoond nog steeds een hoog niveau te kunnen halen. Dus als het lichamelijk en geestelijk allemaal op orde blijft: ga nog een paar albums door! Harry de Vries (wat een week 37)

 

SHORTTRACK
Een 'quick scan' van releases







Savoldelli, Casarano, Bardoscia -
The Great Jazz Gig in the Sky (2016)


Label Moonjune Records
Score 3 (out of 5 JoJo's)
                                                                               

    
Ik ben geen liefhebber van covers. Als men het origineel naadloos naspeelt kan ik net zo goed naar het origineel luisteren. En als men er aan sleutelt denk ik "blijf er met je fikke vanaf". Dit trio heeft het gewaagd Pink Floyd's 'Darkside of the Moon' te coveren en in een jazz jasje te hijsen, omgeven met veel elektronica. Een hachelijke onderneming maar ik moet toegeven dat deze interpretatie aardig uitpakt. Je 'kijkt' onder een andere invalshoek naar een werk dat je kunt dromen en dat is best verrassend. Het oorspronkelijke album is zo goed dat het zelfs de jazzverpakking overleeft. De wat vreemde zang van Savoldelli, niet gespeend van humor, is even wennen. Maar dat geldt voor 'The Great Jazz Gig in the Sky' in zijn geheel. Na een paar luisterbeurten is het wel over. Dan loop ik naar de kast en ... u raadt het al. 

Arjen Anthony Lucassen's Strange Hobby (1996/2015)

Label Aluca Music
Score 2 (out of 5 JoJo's)



Inderdaad, ik had het als coverhater (zie boven) de laatste tijd niet gemakkelijk want er viel ook nog een promo in de bus waarop Arjen Lucassen (Ayreon) zijn 22 favoriete nummers van de sixties inspeelt. Van Pink Floyd's 'Arnold Layne' tot 'Norwegian Wood' van The Beatles tot 'Sloop John B' van The Beach Boys tot 'Catch the Wind' van Donovan. Dat deed Lucassen reeds in 1996 (!) maar het album was 'out of print'. Wat mij betreft had dat zo mogen blijven. Er wordt aardig gemusiceerd, de tracks krijgen soms een twist en er schemert al wat door van Lucassen's latere aanpak met Ayreon. Voor de fans van die 'band' maakt deze 'Strange Hobby' het plaatje wellicht compleet. Voor anderen is deze release echter volkomen overbodig. Ook voor mij.

Armonite - The Sun Is New Each Day (2015)
 

Label Eigen Beheer
Score 3 (out of 5 JoJo's)


Armonite is een duo bestaande uit Jacopo Bigi (violin) en Paolo Fosso (keyboards) aangevuld met Porcupine Tree's Colin Edwin (bass) en Jasper Barendregt (drums). Dit tweede album is geproduceerd door Paul Reeve (Muse). Negen tracks waarvan opener 'Suitcase War' direct de toon zet en mij doet denken aan de solo-albums van Jerry Goodman (Mahavishnu Orchestra). Vernuftig in elkaar gestoken jazz-rock die af en toe, door vreemde wendingen en klassieke passages, de luisteraar op het verkeerde been zet. Ik ben nog niet geheel overtuigd, het klinkt allemaal wat klinisch, maar zeker een duo om in de gaten te houden. 

Leon Alvarado - The Future Left Behind (2016)
 

Label Eigen Beheer
Score 3 (out of 5 JoJo's)


Toetsenist Leon Alvarado komt met een nieuw ambitieus muzikaal sci-fi verhaal waarbij het art-work ook een belangrijke rol speelt. Dat laatste is inderdaad goed verzorgd. Voor de muziek riep Alvarado de hulp in van Rick Wakeman - die er zo'n typische Wakeman Moog solo uitgooit in 'Launch Overture' - en Billy Sherwood voor de gitaarpartijen. Naast de verbeelding door de muziek en de hoes wordt het verhaal ook nog verteld door Steve Thamer: een vervuilde en politiek verdeelde aarde noopt ons te vertrekken naar andere planeten. Een eerder gebruikt gegeven in de science fictionhoek. We horen klinische symfonische rock waarin de emotie en de ziel ontbreekt. Volgens mij komt dat ook omdat de mannen niet met elkaar musiceerden in één ruimte maar de partijen op afstand tot stand kwamen waarna het knip- en plakwerk begon. Dat hoor je, dat voel je. Jammer, met iets meer warmte, emotie en synergie had er meer in gezeten. Nu gaat 'The Future Left Behind' de kast in om ....

Short Track by Harry de Vries (11-2016)

Goat - Requiem (2016)

Label: Sub Pop
Bandsite:
http://goatsweden.blogspot.nl/
Running Time: 63:19
Reviewer: Henk Vermeulen
Score: 
(max. score)


Live staan ze met z’n zevenen op het podium, in exotische gewaden en de gezichten verstopt achter de meeste bizarre, tribale maskers. De twee zangeressen, hun gezichten achter niqaabs verstopt, dansen woeste voodoo rituelen terwijl de band een snoeihard geluid produceert. Het mysterie rondom de band Goat (niet te verwarren met het Italiaanse Goad) wordt vergroot doordat de leden hun identiteit niet prijsgeven. Via interviews weten we dat hun muziek sterk spiritueel is geïnspireerd. Vanuit de filosofie waarin God en de Duivel als twee kanten van dezelfde medaille (de mens?) worden beschouwd. Interessant aspect is dat de geit vaak geassocieerd wordt met de duivel. Volgens een bandlid moet de geit echter als offerdier worden beschouwd: de leden offeren hun identiteit op aan het belang van de band. 
Menig luisteraar zal verbaasd zijn dat Goat afkomstig is uit Zweden: zo sterk Afrikaans en Arabisch zijn de associaties die vanuit de muziek opdoemen. De band weet een briljante integratie tot stand te brengen tussen tribale en roots georiënteerde klanken (afrobeat, arabican) en een gevarieerde Westerse progressive rocksound (folk, funk, psychedelica en duistere metal). Dat was waarschijnlijk de reden dat het debuut met de veelzeggende maar ook ironische titel 'World Music' (2012) internationaal de aandacht trok en in vele jaarlijsten hoog eindigde. Het tweede album 'Commune' (2014) viel wat tegen omdat de twee invloeden minder geïntegreerd waren en als los zand aan elkaar hingen.
Met 'Requiem' heeft Goat een meesterwerk afgeleverd. Het album imponeert wederom sterk tribaal met nu ook Indiaanse invloeden. De plaat is echter meer akoestisch dan de voorgangers en de metal is minder prominent aanwezig. De melodieën zijn toegankelijker dan de esoterische, duistere met metal vervlochten klanken van de voorgangers. De liefhebbers van The Incredible String band uit de 70-er jaren herkennen in 'Requiem' wellicht een eigentijdse reïncarnatie van die legendarische, eigenzinnige cultband van weleer. Maar ook de liefhebbers van het debuut van Yeasayer ('All our Cymballs', 2008) zullen blij verrast zijn.
Alle dertien tracks van de plaat zijn knap geconstrueerde composities, waarin roots- en progressive rock elementen op fenomenale wijze zijn geïntegreerd. Het steel geluid van 'Trouble in the Streets' zou zo maar door David Gilmour geproduceerd kunnen zijn. Er zijn vele hoogtepunten en geen zwakke plekken. Toch springt er één song uit: het bijna acht minuten durende 'Goatband' is een song die zo meeslepend is dat na elke draaibeurt de neiging ontstaat om het nummer opnieuw op te zetten. Henk Vermeulen (11-2016)


Personnel: 
Unknown band members

Discography:
World Music (2012)
Live Ball Room Rituel (2013)
Commune ( 2014)
Requiem (2016)

Wat een week ... CD

KING CRIMSON - Radical Action (2016)

Mooiste hoes van het jaar ...

... als jas voor een prachtig lichaam: het nieuwe livealbum 'Radical Action to Unseat the Hold of Monkey Mind' van de levende legende King Crimson. Bestaande uit vier schijven: 'Mainly Metal', 'Easy Money Shots' en 'Crimson Classics' en een blu-ray, met 28 tracks. Opgenomen in 2015 met als basis het voorlaatste concert van de tour in Takamatsu, Japan. Surrealistische hoes én sfeer: het is live maar het publieksgeluid is onderdrukt en dat geeft een bijzonder effect.
Allereerst de productie: geluidstechnisch subliem, alsof het optreden in mijn kamer plaatsvindt. Dat is best lastig met zeven man personeel waarvan drie drummers. Af en toe is de percussie teveel van het goede maar meestal pakt het goed uit. En wat zijn de mannen op dreef met een glansrol voor oudgediende Mel Collins die het jazzaccent aanbrengt via fluit en sax. Fripp klinkt ook als vanouds, is van oudsher de meester van de dosering maar als hij losgaat, zoals in 'Larks Tonques' en in 'Red', dan gebeurt er ook wat. 
Het geheel is een mix van oud, middelbaar en jong c.q. nieuw materiaal. Binnen die laatste groep valt het imponerende 'Radical Action'. Voorts zijn er briljante uitvoeringen van 'Starless' en 'VROOM' te beluisteren. Ook 'Epitaph' is okay al had die uitvoering bombastischer gemogen. Deze met emotie doordrenkte compositie vraagt daar om.

Iedere fan behoort dit fantastische livedocument aan te schaffen. Het maakt het palmares van deze band nog mooier omdat het door accentverschuivingen in de uitvoeringen en jazzy toevoegingen meer is dan een herhaling van zetten. Of zoals Fripp zegt "This is King Crimson ... re-imagined". In de Eindejaarslijst 2016! Harry de Vries (wat een week 36)