NINE STONES CLOSE -
Adventures in Anhedonia (2024)
Het niet meer kunnen ervaren ...
... van vreugde, dat hoorde ik recent een profvoetballer uitleggen nadat hij gescoord en gewonnen had in de Eredivisie. Hij leed daar al langer aan. Dat noemt men 'anhedonia' en in dat onheilspellende land beleeft Nine Stones Close op dit nieuwe album allerlei avonturen. U zult begrijpen dat die avonturen niet al te vrolijk zijn.
Het is dan ook een donker en somber album geworden dat handelt over angsten, gebrek aan verbinding met anderen, eenzaamheid, terug naar je roots, niet meer kunnen liefhebben. Dat is nogal wat maar vanuit ellende komt vaak prachtige kunst voort. En dat is hier ook het geval. Wat een geweldig album. Kan mij niet voorstellen dat er dit jaar nog een release in de progsferen komt die hier bovenuit zal steken.
Veel emotie en een perfecte afwisseling tussen stevige passages - waarin de gitaar van Adrian Jones huilt en giert - en subtiele passages waarin vooral de mineure piano akkoorden van Brendan Eyre domineren. En niet te vergeten de prima bij deze muziek passende en sterke vocalen van Adrian Shaughnessy en de gedegen bas- en drumbasis.
Het is lang geleden - zoveel interessante progmuziek komt er niet uit, het is meestal een slaapverwekkende herhaling van zetten - dat ik 's ochtends wakker word en direct de aandrang voel om 'Adventures in Anhedonia' te beluisteren. Dat is voor mij het ultieme bewijs dat dit een excellent album is. Harry de Vries (wat een week 02)