WAT EEN WEEK ... CD           


NINE STONES CLOSE 
-
Adventures in Anhedonia (2024)
 
 

Het niet meer kunnen ervaren ...            
    

 

 

 ... van vreugde, dat hoorde ik recent een profvoetballer uitleggen nadat hij gescoord en gewonnen had in de Eredivisie. Hij leed daar al langer aan. Dat noemt men 'anhedonia' en in dat onheilspellende land beleeft Nine Stones Close op dit nieuwe album allerlei avonturen. U zult begrijpen dat die avonturen niet al te vrolijk zijn.
Het is dan ook een donker en somber album geworden dat handelt over angsten, gebrek aan verbinding met anderen, eenzaamheid, terug naar je roots, niet meer kunnen liefhebben. Dat is nogal wat maar vanuit ellende komt vaak prachtige kunst voort. En dat is hier ook het geval. Wat een geweldig album. Kan mij niet voorstellen dat er dit jaar nog een release in de progsferen komt die hier bovenuit zal steken.
Veel emotie en een perfecte afwisseling tussen stevige passages - waarin de gitaar van Adrian Jones huilt en giert - en subtiele passages waarin vooral de mineure piano akkoorden van Brendan Eyre domineren. En niet te vergeten de prima bij deze muziek passende en sterke vocalen van Adrian Shaughnessy en de gedegen bas- en drumbasis.
Het is lang geleden - zoveel interessante progmuziek komt er niet uit, het is meestal een slaapverwekkende herhaling van zetten - dat ik 's ochtends wakker word en direct de aandrang voel om 'Adventures in Anhedonia' te beluisteren. Dat is voor mij het ultieme bewijs dat dit een excellent album is.
Harry de Vries (wat een week 02)

WAT EEN WEEK ... CD           


KRISTÓF HAJÓS  - 6:00 PM (2025) 
 

Normaal gesproken ...            
    

 

 

 ... vind ik het onnodig en zelfs ongewenst om te benadrukken - zoals in het promovel - dat een artiest homosexueel is. Als iemand hetero is vermeld je dat toch ook niet? Bij de Hongaarse in Amsterdam gevestigde muzikant en zanger Kristóf Hajós en zijn derde album '6:00 PM' ligt dat toch anders. In directe zin maar ook zijdelings handelen de teksten namelijk over wat het betekent om op te groeien, ouder te worden in 'the queer community'. 
Volgens de ontvangen info van Tiny Room Records - het Nederlandse platenlabel dat grossiert in voor mij onbekende maar vaak kwalitatief goede bands en artiesten - reflecteren de negen tracks o.a. de disco pop van de jaren '80. Ik heb daar blijkbaar een ander beeld bij want die associatie kan ik toch maar moeilijk traceren of het moet in het met een aanstekelijk ritme getooide 'Lazy Heart' zijn. Verder hoor ik prachtige, soms serene muziek die snel beklijft en aangenaam wegdraait en in de instrumentatie wat lichte progrock invloeden heeft. Qua sfeer doet het mij soms denken aan de in prog percelen actieve Tim Bowness (o.a. No-man).
Het geheel is gezet in een kraakheldere produktie en er wordt technisch kundig gemusiceerd. Ik heb het album nu zo'n twee weken in huis en het siert met grote regelmaat de laser. De titeltrack en het dreigende 'Monsters & Sailors' krijgen vaak daarna nog een reprise. Een aanrader dus!
Harry de Vries (wat een week 01)

WAT ER NAGLOEIT : JAARLIJST 2024

TOP 5 HARRY 'JoJo' DE VRIES


 
1   DAVID GILMOUR - Luck and Strange  

2   JON ANDERSON & GEEKS -True
 
3   STEVE HACKETT - The Circus and the Nightwhale

4   BRIAN ENO - Eno

5   ALBION - Lakesongs of Elbid




WAT EEN WEEK ... BOX            


JOHN  WETTON  - Concentus (2024) 
 

De Live Collection Volume 1  ...            
    

 

 

 ... van John Wetton bestaat uit 10 CD's met liveconcerten in de periode 1994-1997 o.a. in Japan, Argentinië, USA en ook Nederland en wel in Paradiso Amsterdam (april 1997). De box is prachtig vormgegeven en verzorgd inclusief een uitgebreid boekje met daarin een toelichting op Wetton en zijn optredens.
De box biedt een staalkaart van zijn oeuvre, niet alleen van zijn solowerk maar er zijn ook liveopnames opgenomen met tracks van King Crimson (o.a. 'The Night Watch' en 'Starless'), Asia (o.a. het onvermijdelijke 'Heat of the Moment') en UK (o.a. 'In the Dead of Night' en 'Rendez Vous 6.02', deze laatste al even onvermijdelijk). Het is een omvangrijke verzameling die met name interessant is voor de echte fan van Wetton. Nu ben ik dat zeker maar zit ik te wachten op o.a. 7 live uitvoeringen van 'The Smile Has Left Your Eyes' en 6 uitvoeringen van 'The Heat of The Moment'? Veel andere tracks staan ook in de reprise. Kortom, het is allemaal wat veel. De geluidskwaliteit is redelijk tot goed te noemen al kun je horen dat niet alle concerten even professioneel zijn opgenomen. Waarschijnlijk omdat op dat moment het plan in het geheel niet bestond het uit te geven. Bovendien is er geen remastering overheen gegaan. Ik zou wat dat betreft eerder de box 'An Extraordinary Life' willen aanbevelen met al zijn soloalbums in een geremasterde versie.
'Concentus' is een welverdiend en mooi eerbetoon aan een belangrijke zanger en bassist in de prog- en symfoscene en het zal zijn dierbaren goed doen. Wat mij betreft had de box echter wat minder uitgebreid mogen zijn. En dan is dit nog maar Volume 1 ...
Harry de Vries (wat een week 06)

 

DAVID GILMOUR

 

Luck and Strange (2024)

Label Sony Music 
Score 5
(out of 5 JoJo's)

 

 

 

 

Al decennia heb ik een voorliefde voor de mens David Gilmour. Voor zijn introverte persoonlijkheid, het gegeven dat hij praat via zijn gitaar met dat bijzondere en direct herkenbare geluid, en omdat je hem goed kan volgen via de social media in zijn keuzes en zijn privéleven. Dat zwak voor hem moet ik natuurlijk trachten uit te schakelen bij de beoordeling van zijn muziek en in dit geval van zijn nieuwe album. Al is een review natuurlijk altijd tot op bepaalde hoogte subjectief. 
Dat uitschakelen
lukt wel want in het verleden zette ik naast pluspunten ook wat kanttekeningen bij 'On an Island' uit 2006. En het is mij ook nu gelukt: 'Luck and Strange' vind ik een meesterwerk. zowel compositorisch, muzikaal en tekstueel. De composities zijn gelaagd en de intrigerende teksten van Polly Samson brengen nog eens een extra laag aan. Over het verleden, dat de jaren '70 bands en artiesten het geluk hadden dat veel muzikaal gebied in een wonderlijke tijd nog ontgonnen moest worden. Over ouder worden: je voelt in de teksten het besef en de angst van Samson dat haar man ook niet het eeuwige leven heeft. Wat te denken van deze zinnen in mijn favoriete track 'Scattered': "A man stands in the river, pushes against the stream. Time is a tide that disobeys, and it disobeys me". Koude rillingen .... doordat het zo herkenbaar en invoelbaar is.
En dan de muziek
van de,
met uitzondering uiteraard van bassist Guy Pratt, grotendeels vervangen groep muzikanten. Gilmour wil immers uitgedaagd worden. Alleen maar hoogtepunten. Schitterend gitaarspel van Gilmour en zijn herkenbare stem die wat gruiziger klinkt - kan de leeftijd zijn maar zeker ook het handelsmerk van producer Charlie Andrew (Alt-J) - het subtiele drumwerk van Steve Gadd en de functionele toetsen van Rob Gentry, Roger Eno en Richard Wright (vanuit de Barn Jams uit 2006). Voor mij is een ander hoogtepunt de werkelijk prachtige stem van Romany Gilmour in het sublieme 'Between Two Points (een cover). Live klinkt haar stem nog mooier zoals te horen en te zien valt in de streams van de 'rehearsals'. Dat belooft wat voor de liveconcerten.
David Gilmour is wederom boven zichzelf uitgestegen met 'Luck and Strange'. Hij gaf aan na de komende toernee alweer de studio in te gaan voor een vervolg met deze muzikanten en producer. Laat maar komen, als de tijd hem en mij voorlopig nog gehoorzaamt, ik kan niet wachten!

 

JON ANDERSON & The Band Geeks  
 

True (2024)

Label Frontiers Music        
Score 4
(out of 5 JoJo's
)

 

 

 

Jon Anderson is in mijn ogen in het verleden niet al te netjes behandeld door zijn kompanen uit Yes. Vooral Steve Howe heeft daar, voor zover ik kan beoordelen, een niet zo frisse rol in gespeeld. Dat had hij beter niet kunnen doen want de incarnaties na het vertrek van Anderson blonken niet uit in hoge kwaliteit en al helemaal niet op de laatste studioalbums van een band die zich toch per saldo geen 'Yes' meer zou mogen noemen.
Anderson neemt op 'True' overtuigend muzikaal wraak. Met uitzondering van de wat zompige produktie - de mix had beter gekund - en de onder de maat hoes, zijn de negen tracks van hoge kwaliteit. Op de stem van Jon lijkt geen sleet te zitten, de composities zitten uitstekend in elkaar en be- klijven na een aantal draaibeurten. Met soms aan Chris Squire herinnerend baswerk via de Rickenbacker van Richie Castellano en de aan Rick Wakeman refererende keyboards van Christopher Clark. Anderson zou zijn Yes verleden verloochenen als er ook niet een lang muzikaal epos op het album zou staan en dat is het inventieve en gevarieerde 'Once Upon A Dream'.
Anderson is een te zachtmoedig persoon om 'True' te presenteren als muzikale wraak. Maar zo zie ik het wel. Prima album van een levende le- gende uit de symfonische of zo u wilt progressieve rock.





WAT EEN WEEK ... CD            

 

FOCUS  - Focus 12 (2024) 
 

Net op tijd voordat ...            
    

 

 ... Focus op een langverwachte toernee naar Amerika ging - samen met Martin Turner's Wishbone Ash en Asia - kwam dit album uit. Een ideale gelegenheid om het nieuwe album te promoten. Het viertal - Thijs van Leer, Pierre van der Linden, Menno Gootjes en Udo Pannekeet - is inmiddels weer terug in eigen land. 
Voor een band die al sinds 1969 bestaat is een twaalfde loot aan de boom niet al teveel. Misschien dat daardoor de inspiratie nog niet op is en men in staat is om een uitstekend werkstuk af te leveren waar geen sleet op zit. De relatieve jongelingen - Menno Gootjes en Udo Pannekeet, die beiden ook de produktie voor hun rekening namen - zouden daar ook weleens een belangrijke oorzaak van kunnen zijn. Die houden de boel vanuit een andere invalshoek scherp.
Het album opent met 'Fjord Focus', een track met die typische Focus sound maar wel steviger aangezet dan we van de band gewend zijn. Ik vind de mix overigens wat rommelig klinken maar dat geldt gelukkig alleen voor deze opener. Integraal wordt er excellent gespeeld: indrukwekkende solo en ondersteunende gitaarpartijen door Gootjes, pompend maar ook subtiel baswerk van Pannekeet, heerlijk toets- en fluitwerk door Van Leer en machtig maar ook ingetogen drumwerk van Van der Linden. De tien tracks bestaan zoals altijd uit een melting pot van rock, vleugje jazz en klassiek. Uitschieters zijn voor mij het deels geimproviseerde en wat psychedelische 'Meta Indifinita', een primeur in de historie van de band, en de fusion in 'All Aboard' al mogen de subtiele, emotievolle Satie-achtige piano composities er ook zijn.
Focus heeft een uitstekend album, getooid in een prachtige Roger Dean hoes, afgeleverd waarvan ik hoop en aanneem dat de band een aantal tracks in de live setlist zal opnemen. Daar kijk ik naar uit.
Harry de Vries (wat een week 05)






WAT EEN WEEK ... LP            

 

BRIAN ENO  - Foreverandevernomore (2022) 
 

Grondlegger van ...            
    

 

 ... de ambient music, zo mogen we producer en muzikant Brian Eno toch wel noemen. Op z;n minst één van de grondleggers met o.a. zijn 'Music for Airports' en 'Music for Films' beide uit 1978.
Het album 'Foreverandevernomore' - zijn 28ste werkstuk - had ik al een aantal keren in handen gehad maar de prijs van de LP schrok mij af. Uiteindeljjk als adept van Brian Eno toch aangeschaft en dat stelt mij niet teleur. Eno schildert nog steeds met klanken. Muziek om weg te dromen, na te denken over de geneugten en minder mooie kanten van het leven op aarde. Eno zingt zelf op dit album - een unicum - op een dromerige, uitstekend bij de muziek passende wijze en wordt op vocalen bijgestaan door o.a. zijn dochter. Van de 10 tracks springen vooral het prachtige met viool gelardeerde 'Inclusion', het met een mystieke sfeer gezegende 'These Small Noises' en afsluiter 'Making Gardens Out of Silence' eruit.
De teksten handelen over Eno's zorgen over het klimaat en het milieu. Een terechte zorg. Om dat kracht bij te zetten treedt hij regelmatig op tijdens bijeenkomsten aangaande het klimaat. Bovendien is de LP gemaakt van gerecycled vinyl, de prachtige hoes van hergebruikt papier en het folie omhulsel van 'compostable' materiaal. Lovenswaardig zoals ook de muziek op dit album lovenswaardig is. Brian Eno doet er nog steeds toe!
Harry de Vries (wat een week 04)