Frank van Bogaert - Air Machine (2009)

Label: Ace Studio Editions
Bandsite: www.frankvanbogaert.com
Duur: 49:58
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (max. score)

Al vaker stak ik enthousiast de loftrompet over Frank van Bogaert. Zijn albums 'Human' (2002) en 'Nomads' (2007) behoren in mijn ogen tot de crème de la crème van de hedendaagse elektronische muziek. Vooral door de compositorische kwaliteiten van die werkstukken, de grootse en over- weldigende melodieën, de sterke ritmes, het technisch sterke spel van Bogaert en de prachtige heldere en volle produktie.
Zijn nieuwe album 'Air Machine' is een concept-album waarop Bogaert de aarde metaforisch ziet als een machine die een tekort aan zuurstof krijgt, enerzijds door ouderdomsverschijnselen maar anderzijds vooral ook door misbruik door de mens. Niet alleen dit achterliggende verhaal maar ook de verbeeldingskracht van de muziek op 'Air Machine' had zonder enige twijfel ondersteuning kunnen geven aan Al Gore's 'An Inconvenient Truth'.
Bogaert is op 'Air Machine' een samenwerkingsverband aangegaan met de Noorse gitarist Erik Wøllo en dat pakt zeer goed uit. Zijn sferische gitaarspel voegt een extra dimensie toe aan de al zo rijke composities en sound van Bogaert. Voor de sterke ritmebasis zorgen voorts niet alleen de toetsen en bas van Bogaert maar ook de percussie van Walter Mets en de drums van Marcus Weymare. De produktie is wederom van hoog niveau: luister eens naar de klappen in 'Insomnia', een ware beproeving voor de conussen van de luidsprekers.
Naast de invloeden van Klaus Schulze, Tangerine Dream en vooral Vangelis valt er toch steeds meer te zeggen voor een Bogaert-sound want zijn werk is direct herkenbaar. 'Opener Dead Planet' haakt aan bij wat op 'Nomads' te horen viel. Volle melodieën, rijk georchestreerd als ware het een klassieke symfonie. En dat geldt ook voor o.a. het sterke 'The Thin Line'.
Maar Bogaert durft ook van dat pad af te dwalen, zoals in het jazzy 'All Has Stopped' waarbij zijn fretloze basspel niet onderdoet voor de groten op dit instrument. En het binnenhalen van Wøllo toont aan dat Bogaert niet stil wil staan maar in ieder geval voor hem nieuwe paden verkent en daardoor niet 'slechts' elektronische muziek meer maakt. En zo hoort het ook bij progressieve muziek. Van het met 'koorzang' gevulde 'Cold Steel' krijg ik kippenvel: wat een emotie!
Wederom heeft Frank van Bogaert zich verbeterd of heeft hij met het gevarieerde 'Air Machine' op z'n minst het hoge niveau van vorige albums weten te continueren. En dat is een groot compliment waard want als er iets moeilijk is, is het aan de top blijven. En daar blijft hij wat mij betreft: met stip! Harry 'JoJo' de Vries (06-2009)

Bezetting:
Frank van Bogaert - Grand Piano, electric piano, synthesizers, string arrangements, bass, percussion and drum programming, vocals on 'Breathe'.
Erik Wøllo - electric and acoustic guitars, guitar synthesizer
Marcus Weymare - drums
Walter Mets - percussion
Rudy 'Mindgames' vander Veken - additional guitar on 'Insomnia'

Discografie:
Colours (1998)
Geographic (1999)
Docking (2000)
Human (2002)
Closer (2004)
One out of Five (2006)
Nomads (2007)
Air Machine (2009)

Wat een week ... CD

FRANK VAN BOGAERT - Nomads (2006)

Ongelooflijk dat ...

... een muzikant als Frank van Bogaert niet meer aandacht krijgt in het wereldje dat zich 'progressief' noemt. Komt dat doordat hij met name in de elektronische muziek actief is? In ieder geval doet hij wat mij betreft niet onder voor grote namen op dat gebied die het geluk kenden een hit te scoren (Jean-Michel Jarre) of in een vorig leven al bekend waren (Vangelis met Aphrodite's Child of Patrick O'Hearn bij Zappa).
Met 'Nomads' leverde Van Bogaert zijn zevende album af en naar eigen zeggen zijn meest conceptuele album. Op eerdere albums zoals 'Humans' was al sprake van een geweldige sound maar wat hij hier produktioneel laat horen daar kom ik superlatieven voor te kort. Je gaat onder in het geluid, maakt er deel vanuit, voelt de warmte en emotie om het zelfs na het luiste- ren niet los te kunnen laten. Zijn orkestraties zijn geweldig, de variatie is groot en de ritmes werken aanstekelijk.
Ook compositorisch is dit album rijk. Zoals het stuwende titelnummer met zijn verschillende lagen, voorafgegaan door een veelbeloven- de 'Ouverture', het dramatische 'Aquatopia' met veel piano en het enigszins beangstigende 'Blue Down There'. En 'last but not least' is dit album in een prachtig boekje gestoken, ontworpen door Pablo Magne, maar met een Hipgnosis-achtige schoonheid en mystiek.
Ik omarm de muziek van Frank van Bogaert, zoals ik de elektronische muziek van Klaus Schulze of Patrick O'Hearn omarm. Zij die dat onvol- doende doen weten niet wat ze missen. Wellicht dat ik met deze korte review een bescheiden bijdrage kan leveren aan de verdere ontdekking van deze Belgische muzikant. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 43)

Wat een week ... CD

FRANK VAN BOGAERT - Human (2002)

Richard Wright's overlijden ...

... leidde hier in huis niet alleen tot emoties maar ook tot veel luisteren naar Pink Floyd en naar Wright's solo-albums. Toch kreeg één album tussendoor nog een kans deze week en dat was 'Human' van de Belg Frank van Bogaert, een gerespecteerd muzikant en componist van met name elektronische muziek. Van Bogaert heeft inmiddels zeven albums op zijn naam staan.
Wat ik bij Klaus Schulze zo goed vind is zijn gevoel voor ritme dat hij verwerkt in zijn elektronische composities, niet in de laatste plaats terug te voeren op zijn 'vroegere' leven als drummer. Van Bogaert is daar ook sterk in, in het voorzien van zijn sterke melodieën en prachtige klanktapijten van een ritmische basis. Het geheel komt organisch over waardoor je als luisteraar in een soort 'flow' komt.
Deze elementen zijn goed te horen in uitschieters 'Ballet', 'Technologika' en 'Meander' waarin het intrigerende ritme de tracks bepaalt. Maar iedere compositie is raak. Ik kwam deze CD bij toeval tegen in een Rotterdamse platenbak. Maar het smaakt naar meer. Ook Van Bogaert's laatste album 'Nomads' uit 2006 schijnt erg sterk te zijn. Op zoek dan maar. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 38)