Wat een week ... CD

YES - In the Present/Live from Lyon (2011)

Muzikaal erg goed ...

... maar deze dubbelaar van Yes maakt ook pijnlijk duidelijk dat zanger Benoit David het niet haalt bij Jon Anderson, er vocaal soms zelfs naast zit en in de samenzang steekjes laat vallen. Op andere momenten blijft David wel overeind maar per saldo hindert de zangt me. Vooral omdat het muzikaal-technisch en qua spelvreugde zonder twijfel het beste live-album sinds 'Yessongs' (1973) is. Ter verdediging van David: dit album werd opgenomen toen hij nog maar net bij de band zat dus wellicht niet represen- tatief voor zijn huidige staat van zingen.
Op dit album worden veel Yes-klassiekers gespeeld en via o.a. 'Machine Messiah' en 'Tempus Fugit' ook aandacht voor 'Drama'. Dat kan zonder Anderson. Die weigert dat immers te zingen. De 14-delige tracklist wordt gespeeld op een frisse, energieke en indrukwekkende wijze die je niet verwacht van een band die al zo lang bestaat. Iedereen schittert: Squire via zijn ploppende Rickenbacker baswerk en karakteristieke achter- grondzang, White via het verbindende drumwerk, Wakeman via zijn virtuoze toetsenwerk, zeker net zo goed als zijn vader maar gevarieerder spelend zoals hij mooi uitlegt in de bijgevoegde documentaire, en 'last but not least' Howe via zijn briljante gitaarspel. Wat speelt die man makkelijk en zelden heb ik hem zo los horen gaan met nieuwe partijen in 'oude' nummers.
Jammer dat men 'Awaken' niet speelt maar verder een geweldige live-registratie van een band die zich nog steeds in de hoogste regionen van de progrock beweegt en met het recente studiowerk 'Fly from Here' zelfs menige eindlijst sierde. Het art-work van Roger Dean is het toefje op de taart. Soms wat minder, meestal groots zoals hier. Een beeldmerk dat op ieders netvlies gebrand staat. Kortom, Yes is terug, als ze ooit al weg waren. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 04)

Wat een week ... CD

GOAD - Masquerade (2011)

Eerder schreef ProgLog AFTERglow ...

... over 'In the House of the Dark Shining Dreams'(2007), het vorige album van Goad: het klinkt als "een soort ontspoorde Van der Graaf Generator die toch nog tegen het stootblok dat King Crimson, Wagner of Pachelbel heet tot stilstand komt". Het nieuwste album 'Masquerade' heeft deze trekjes zeker ook.
De al decennia bestaande, obscure band heeft een uitgebreide disco- grafie. Het grote publiek hebben zij nooit bereikt. Daar is de muziek veel te complex en te eclectisch voor. Het is dan ook hard werken, zelfs voor een volleerd progluisteraar als ondergetekende, om door de 77 minuten van dit nieuwe album heen te komen. Soms lijkt de synergie tussen de instru- menten zoek, op andere momenten zoals in de opener 'Fever Called Living' dacht ik dat er twee tracks door elkaar heen werden gespeeld en a-tonisch, anderen zullen zeggen 'vals', is een muziekterm die regelmatig door het hoofd speelt. Dat zal allemaal de bedoeling zijn, zo zouden de heren zelf zeggen, en dat geloof ik ook wel. Op het vorige album gebeurde dat namelijk ook al.
De soms als Peter Hammill, soms als Fish klinkende zanger Maurilio Rossi schreeuwt er lustig op los in het sterke 'Eldorado', 'The Valley of Unrest' klinkt in tegenstelling tot de naam zo waar relatief rustig en het dertien minuten durende titelnummer geeft veel prijs over wat de band in huis heeft. Nogmaals, doorzettingsvermogen is vereist, velen zullen afhaken, ik haakte uiteindelijk toch aan. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 03)

Wat een week ... CD

SEVENTH WAVE - Things to Come/Psi-Fi ('74/'75/'11)

Eindelijk prima remasters ...

... van de twee enige albums van het Britse multi-intrumentale duo Ken Eliott en Kieran O´Connor, beter bekend als Seventh Wave. De in de jaren ´70 verschenen albums waren altijd favorieten en ik vond het curieus, ondanks het feit dat het een obscure band was, dat er geen heruitgaven verschenen. Nu wel via Market Square Records. Twee schijfjes maar in één verpakking, dat is dan wel weer jammer.
Seventh Wave maakte naar eigen zeggen 'progressive rock fusion', al heb ik ooit ook 'art rock' als duiding horen vallen. Het is inderdaad nogal bombastische en theatrale rock maar zo ontzettend goed. 'Things to Come' was het sterke debuut. De keyboards van Eliott domineren en hij speelt niet alleen ondersteunende partijen en solo's maar zet vaak via de keys ook de melodielijn neer. Uitschieters zijn 'Sky Craper' en 'Metropolis' maar de veertien tracks zijn allen van zeer hoge kwaliteit.
Het tweede album 'Psi-Fi' is het meest progressieve en 'Return to Forever- land', 'Roads to Rome', 'Manifestations' en 'Only the Beginning' zijn briljant. De goede maar rafelige, net niet tegelijk gezongen partijen, vond en vind ik nog steeds een handelsmerk van de band. Op dit tweede album werd men overigens sterk geholpen door Hugh Banton van VDGG op organ, synths en mellotron! Hierna werd er overigens, o.a. door persoonlijke problemen van drummer O'Connor, niets meer vernomen van het duo. Opgegaan in de mist des tijds.
Gelukkig nu dus hernieuwde aandacht voor Seventh Wave met deze heerlijk remasters. Het werd tijd, alles staat nog als een huis en klinkt ongedateerd. Misschien ook wel mooi. stoppen na een paar sterke oprispin- gen. Dat komt de obscuriteit ten goede. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 02)

Anderson/Wakeman -
The Living Tree Part One (2011)

Label: Gonzo Multimedia
Bandsite: www.JonAnderson.com & www.RWCC.com
Running Time: 52:13
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (out of 5 JoJo's)

Toen ik dit album ontving schrok ik even. Ik zat net gevangen in de hoge kwaliteit van het recent uitgebrachte 'Fly from Here' van Yes en probeerde 'Live in Lyon' zonder Jon Anderson te waarderen, wat niet meevalt met de tegenvallende (samen)zang van Benoit David, al maakt de muzikale topklasse veel goed. En nu moest ik me ook nog gaan verdiepen in 'The Living Tree, In Concert, Part One' van 'de verloren zonen' Jon Anderson en Rick Wakeman. Waarvan ik verwachtte dat het een tenenkrommend, zweverig optreden zou zijn van twee mannen die ook nog zo nodig uitgeklede versies van Yes-klassiekers moeten laten horen, als een soort tweestrijd met hun vroegere kompanen. Gelukkig niets van dat alles. Ik zat ernaast.
Uitgeklede versies zijn het natuurlijk wel. Wat wil je met alleen de keyboards van Rick en de stem en gitaar van Jon. Maar die stem hè, volledig hersteld, overtuigend, wat hees maar zo goed als vanouds klinkend. Alsof hij zijn oude vrienden wil tonen "hoor eens hoe ik klink; jullie weten niet wat je mist". Ik zou Jon 'Fly from Here' weleens willen horen zingen. En in de sterke, heldere productie laat Wakeman zich van zijn allerbeste kant horen. Die heeft nog geen last van RSI en laat de vingers naar alle kanten van zijn toetsenborden wapperen. Bovendien geeft deze duo-bezetting een nieuwe dimensie aan de bekende nummers. De intimiteit en 'basic' uitvoering zijn belangrijke onderdelen van die nieuwe dimensie.
'And You and I' opent overtuigend het bal, een vrij kort 'Long Distance Runaround' met wat rare uithaaltjes van Anderson aan het eind, niet doen Jon anders vind ik het alsnog zweverig. En o.a. een zeer sterke uitvoering van 'Southside' waarin alle registers opengaan. De reggae-uitvoering van 'Time and a Word' is dan weer een smetje. Het van Yes bekende deel wordt aangevuld met eigen tracks van het gelijknamige studio-album waarvan het titelnummer, 'Morning Star', 'Just One Man', '23/24/11', 'House of Freedom' en 'The Meeting' mij zeer bevallen.
Chris Squire gaf pas in een interview aan dat hij betwijfelde of Jon Ander- son nog wel een lange, zware tour aan zou kunnen. Nou beste meneer Squire, gooi uw weerstand in de prullenbak, stap over uw eigen brede schaduw heen, denk aan die vier prachtige decennia met Anderson, luister naar 'The Living Tree, In Concert, Part One' en haal hem terug. Benoit David is een aardige stand-in maar Jon Anderson is onvervangbaar. Wakeman overigens ook. Dat bewijzen deze ikonen van de prog zelfs in een duo-bezetting! Harry 'JoJo' de Vries (01-2012)

Personnel:
Jon Anderson - vocals, guitars
Rick Wakeman - keyboards

Discography:
The Living Tree (2011)
The Living Tree, In Concert, Part One (2011)

Wat een week ... CD

ALQUIN - The Mountain Queen (1973/2009)

"A Dutch One of a Kind"...

... zo typeerde men Alquin ooit in een Engels blad. En dat klopt als een bus. Zowel Supersister, Solution, Kayak en Alquin maakten muziek waaraan je, als je je een beetje verdiepte in progressieve rock, hoorde dat het uit Nederland kwam. Met bij Alquin in de beginjaren een unieke mix van jazz, rock, lichte folk en psychedelische invloeden.
Op hun debuut 'Marks', nog steeds een lieveling van me, klonk het nog wat zoekend. De lijn leek gevonden op het sterke 'The Mountain Queen', dat hier voorligt in een uitstekende remaster. Helaas liet de band die lijn alweer snel los bij de opvolger 'Nobody Can Wait Forever' en de vervolg- albums, waarop een duidelijke ontwikkeling naar 'gewone' rock met wat funky-invloeden te horen was.
'The Mountain Queen', geproduceerd door de toen bekende Derek Lawrence die o.a. had gewerkt voor Wishbone Ash en Jethro Tull, opent grandioos met de latere live-classic van de band 'The Dance'. Dertien minuten waarvan de producer vond dat het veel te lang was maar waarbij de band gelukkig op haar strepen bleef staan. Het prachtige 'Soft-Eyed Woman' volgt, de sterke titeltrack en 'Mr Barnums Part One'. Allemaal even goed en ervoor zorgend dat dit album een ijkpunt in de Nederlandse progressieve muziek werd.
De band bestaat weer en staat zowel live als in de studio haar mannetje, al is men naar mijn gevoel qua stijl steeds verder af komen te staan van de eerste twee albums. Maar goed, een mens die ophoudt met leren houdt op te bestaan en dat geldt ook voor bands. Die ontwikkeling was blijkbaar noodzakelijk. Ik laaf mij echter aan 'The Mountain Queen' en waan mij weer even in de jaren '70. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 01)