Moraine - Metamorphic Rock (2011)

Label: Moonjune Records
Bandsite: www.moraineband.com
Running Time: 68:43
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (out of 5 JoJo's)

Jazz-rock is een stroming die wat in het ongerede was geraakt de laatste twintig jaar. Terwijl je vroeger over de bands struikelde met pendanten van dit segment als de latere Soft Machine, Brand X, Return to Forever en het Nederlandse Scope. De fundamenten werden ooit gelegd door Miles Davis en de laatste tijd zijn er weer bands die op die oude fundamenten verder bouwen zoals Soma Planet, Helmet of Gnats en zeker ook het Ameri- kaanse Moraine. Hun nieuwe album 'Metamorphic Rock, Live at Nearfest 2010' is daarvan het overtuigende bewijs.
Moraine werd al eerder belicht op ProgLog AFTERglow via een review van het goede studio-album 'manifest deNsity' (2009). Nu dus een live-regi- stratie tijdens Nearfest met een staalkaart van hun kunnen en van hun nog beperkte catalogus, aangevuld met nieuwe tracks. Moraine staat onder leiding van de virtuoze gitarist Dennis Rea maar live speelt zeker ook de elektrische viool van Alicia DeJoie een vooraanstaande rol. Ik vind haar eerlijk gezegd live ook veel beter tot haar recht komen dan in de studio doordat zij meer ruimte krijgt (of neemt?) van haar bandgenoten. Bovendien vond ik haar in de studio, curieus genoeg, niet altijd zuiver klinken. Haar geluid refereert aan de grote progviolisten zoals Geoff Richardson (Caravan), Eddie Jobson (UK) en Darryl Way (Curved Air).
De belangrijkste invloeden zijn zeer zeker Soft Machine ten tijde van Allan Holdsworth en John Etheridge en in wat mindere mate Brand X, af en toe gelardeerd met wat exotische 'world music' elementen die, gezien zijn interesse daarin, duidelijk uit de koker van Rea komen. Die invloed is al direct te horen in de overweldigende opener 'Irreducible Complexity' en de tweede track 'Manifest Density' waarin de band strakke jazz-rock speelt, puntig uitgevoerd zonder al te veel uitweidingen en zijpaden, een euvel waaraan veel jazz-rock immers lijdt. Dat soort uitweidingen hoeven zeker niet verkeerd af te lopen maar verklaren wellicht waarom in mijn kring dit soort muziek vroeger 'pipo-muziek' werd genoemd, refererend aan de springerige en gestresste aard van de jazz-rock.
In de elf minuten durende 'Disoriental Suite' worden die zijpaden wel degelijk bewandeld, de titel van de track doet dat al vermoeden, maar Moraine blijft goed binnen de lijntjes kleuren en dwaalt in de drie 'parts' nooit ver af van de rode draad van de compositie. Ook hier strak gespeelde fragmenten met een sterke, goed op elkaar ingespeelde ritmesectie, bestaande uit Kevin Millard op bass en Stephen Cavit op drums.
Moraine heeft mij met de live-uitvoering van de elf voor mij bekende en deels nieuwe tracks definitief overtuigd. Aan de reacties van het publiek is ook hun enthousiasme af te lezen. Mocht een recensent over dertig jaar, zoals ik aan het begin van deze review, terugkijkend een schouw maken van de stand van de jazz-rock dan kan hij of zij niet om Moraine heen. De echte jazz-rock fan kan dat nu al niet. Aanschaffen dat album! Harry 'JoJo' de Vries (11-2011)

Personnel:
Dennis Rea - electric guitar
Alicia DeJoie - electric violin
James DeJoie - saxophone, flute, effects
Kevin Millard - bass
Stephen Cavit - drums

Discography:
manifest deNsity (2009)
Metamorphic Rock, Live at Nearfest 2010 (2011)

Wat een week … CD

SIGUR ROS - Inni (2011)

Een echte live band…..

… dat bewijst Sigur Ros weer eens met 'Inni', een dubbel live-album van een concert in 2008 te Londen. De studio albums van Sigur Ros verschillen nogal van kwaliteit, al zal de 'diehard fan' dat niet met mij eens zijn. Live weet de band een unieke sfeer neer te zetten.
Het kippenvel bezorgende castraten stemgeluid van zanger Jonsi Birgisson, omgeven door dromerige, melodieuze, symfonisch aandoende klanken die langzaam aanzwelgen tot een orkaan van 'noise', maken dat 'Inni' sprookjesachtig is en tegelijkertijd kan verbijsteren. Op de studioplaten komt dat niet altijd tot zijn recht, omdat de band nogal wat albums heeft gemaakt met zwakke songs. Daarnaast klinkt het studiogeluid vaak wat gepolijst, terwijl de live-opnames volumineus en overweldigend klinken, niet in de laatste plaats door de intense wijze waarop Jonsi zijn gitaar beroert met zijn strijkstok.
'Inni' is een soort “best of” album: het beste van de vijf studio-albums is vertegenwoordigd. Naast de veertien bekende songs is er één nieuwe track opgenomen, afsluiter 'Luppulagid'. Het album duurt 105 minuten en gaat geen moment vervelen omdat elke song naar een climax toegroeit. Naast de twee CD’s is er ook een 75 minuten durende DVD bijgeleverd, met concertfragmenten. Helaas worden de songs regelmatig onderbroken door archiefmateriaal. Het (DTS) geluid van de DVD is echter schitterend en daarom alleen al de moeite van de aanschaf waard. Overigens heeft Sigur Ros eerder een DVD uitgebracht die er ook mocht zijn: 'Heima' (2007). Daar werden de uitzonderlijke livekwaliteiten van deze band al zicht- en hoorbaar.
Het laatste album van Sigur Ros – in verband met de onuitspreekbare titel omschrijf ik het album maar als “die van de hoes met de naaktlopers” - dateert al weer van 2008. Ik ben dan ook benieuwd wanneer er een nieuwe CD komt. Hopelijk wordt die dan snel opgevolgd door een live-registratie van de betreffende tour... Henk Vermeulen (wat een week 46)

Wat een week ... CD

JOHN WESLEY - The Lilypad Suite (2011)

De sidekick van ...

... Steven Wilson is al langer actief dan dat we hem via Porcupine Tree kennen. John Wesley bracht namelijk met 'The Lilypad Suite' zijn zesde studio-album uit sinds 1994 en heeft ook al heel wat live-releases op zijn palmares staan.
'The Lilypad Suite' is een wat mij betreft te kort album - iets meer dan een half uur - dat gelukkig geen muzikaal synoniem is van Porcupine Tree. Wesley behoudt namelijk een eigen gezicht en laat complexe, door gitaar gedomineerde rock horen met een progressieve rand. Bij de Tree is dat andersom.
Aan de suite gaan twee sterke tracks vooraf - althans op de Madfish-edition - te weten 'An Elegant Mess' en 'Free'. Vooral eerstgenoemde kent een pakkende melodielijn, wordt puntig uitgevoerd en legt de lat hoog voor de rest van het album. De suite verhaalt over de problemen die een jonge vrouw kreeg door de afwezigheid van haar vader. Dit uit zes delen bestaan- de concept had even wat tijd nodig bij mij maar is inmiddels volledig op zijn plaats gevallen. Krachtig uitgevoerd om de emoties te verbeelden, gas terugnemend waar het verhaal dat vraagt. Technisch vaardig uitgevoerd door Wesley en zijn band en produktioneel meer dan okay.
John Wesley laat horen veel meer in zijn mars te hebben dan in de schaduw staan van Wilson. Wat hij zeker moet blijven doen want live is hij immers een belangrijke aanvulling en hoe zouden we hem anders hebben leren kennen! Eén tip John: volgende keer een minuut of twintig langer! Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 46)

Wat een week ... CD

AGENTS OF MERCY - The Black Forest (2011)

Ik herinner mij weer ...

... waarom ik zo Flower-Kings- en vooral Roine-Stolt-moe was: een overload aan (dubbel)albums, koekoek ene dreun c.q. gelijkvormigheid in composities en zelfs in solo's en dan die zeurderige, bijna declamerende stem die ternauwernood als een zangstem kan worden gekenmerkt. Ik moest dan ook even slikken toen het conceptalbum 'The Black Forest' van Stolt's alter-band op de deurmat plofte. Het was net zo lekker stil aan het Stolt-front.
Gelukkig verdunt Stolt in Agents of Mercy. Niet als componist want zes van de acht tracks zijn van zijn hand, maar zeker als zanger want de lead vocals worden uitstekend verzorgd door Nad Sylvan, zijn gitaarsolo's zijn goed gedoseerd en Stolt componeert hier beduidend puntiger dan bij The Flower Kings. Bovenal klinkt Agents of Mercy meer als een rockband met toetsen dan als een progrockband.
Het titelnummer is een mooi opgebouwde track die staat als een huis en mooie baslijnen van Jonas Reingold en toetspartijen van Lalle Larsson laat horen. 'Elegy' is prachtig en ik moet toegeven Stolt's gitaarsolo in afsluiter en persoonlijke favoriet 'Kingdom of Heaven' is buitencategorie en raakt de gevoelige snaar.
Agents of Mercy heeft in mijn ogen met 'The Black Forest' een weinig opzienbarend maar compositorisch en technisch goed in elkaar stekend rockalbum afgeleverd waarbij de op het oor gedoseerde Stolt-invloed mij zeer bevalt. Dat is bij zijn andere band wel anders. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 45)

Wat een week ... CD

PETER HAMMILL - Pno.Gtr.Vox. (2011)

"What if I forgot my guitar?" ...

... en "What if there were no piano?" dat zijn de vragen die Peter Hammill op de beide schijven van deze dubbelaar muzikaal beantwoordt. Live opge- nomen in 2010 in Engeland en Schotland en ver weg in Japan.
Disc 1 bestaat dus uit songs die uitsluitend door Hammill op piano worden begeleid en ik vind het een indrukwekkend geheel, althans voor hen die van 's mans muziek en zang houden. Voor anderen zal het een marteling van de oren zijn. Soms a-tonisch, vaker schreeuwend, piepend, improvi- serend rond de themalijnen van de songs, emotioneel en getergd, zich niet druk makend om kleine foutjes, een staalkaart gevend van zijn kunnen en van zijn eindeloze catalogus. Prachtig is de uitvoering van 'Time Heals', moeilijk die van 'Don't Tell Me' maar ook die uitvoering valt op een gegeven moment op z´n plaats.
Op Disc 2 dus alleen begeleiding door de gitaar en daar wordt dezelfde verbaal agressieve kwaliteit geboden, met relatief veel tracks uit begin jaren '70 zoals 'The Comet, the Course, the Tail', 'Slender Threads' en 'Modern'.
Hammill is een fenomeen, zowel binnen het nog immer sterke Van der Graaf Generator als solo. Geliefd en gehaat. Het zal hem, compromisloos als hij is, een zorg zijn. Mij ook. 'Pno.Gtr.Vox': een must voor iedere fan. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 44)

Gingerpig - The Ways of the Gingerpig (2011)

Label: Suburban Records
Bandsite: http://www.gingerpigrock.com/
Running Time: 44:36
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (out of 5 JoJo's)

Bouwen wij op ProgLog AFTERglow doorgaans de review mooi op, in dit geval val ik maar direct met de deur in huis: zeer sterk album van de Nederlandse band Gingerpig. 'The Ways of the Gingerpig' teistert in positieve zin al een week of wat de oren, gaat geen moment vervelen en groeit alleen maar.
Volgens frontman Boudewijn Bonebakker (bekend van Gorefest) begon het allemaal met de aanschaf van een Hammond Organ uit 1967. Maar een Hammond zonder band komt al snel in de buurt, voor de oudjes onder ons, van Cor Steijn en Stef Meeder. Dus er moest een band worden geformeerd. En dat viertal is er nu, is geweldig op elkaar ingespeeld en kan ook nog eens krachtige composities maken met een kop, een romp en een staart en 'last but not least' een pakkende melodielijn.
Waar hebben we mee te maken bij Gingerpig? Met stevige fusionrock waarin 'seventies' rock á la Deep Purple en Uriah Heep zijn synergie vindt met invloeden van The Allman Brothers Band, waarin de Hammond in deze setting voor mij onvermijdelijk refereert aan Atomic Rooster, er af en toe wat jazz-akoorden voorbijkomen en ik, in de funky passages en bijvoorbeeld in 'Pipedream', wat invloed hoor van Alquin ten tijde van 'Best Kept Secret' en 'Nobody Can Wait Forever'. Gingerpig heeft dus geen eigen gezicht? Jawel, het eigen gezicht ontstaat in de fusie en dat gezicht is aantrekkelijk.
'The Ways of the Gingerpig' opent overtuigend met 'Indefinite Muddle of Conspiracies' waarin direct duidelijk wordt dat Bonebakker, Van Es, Roelevink en Poirters - met die namen lijkt het wel een advocatencollectief - hun mannetje meer dan staan op hun instrumenten. De virtuositeit, de techniek en het spelplezier druipen er vanaf, de muziek is zeer energiek en kent een sterke drive, zoals The Who op bijvoorbeeld 'Live at Leeds'. Waar- mee ik het gehele album direct heb gekarakteriseerd. Want zo gaat het in de overige zeven tracks maar door. Waarbij de band lange tracks niet schuwt. Zo klokt het zware 'Dimlighted Heart' ruim negen minuten maar men kan ook goed uit de voeten met puntiger composities zoals 'March of the Gingerpig' en 'Undefined Call'. Het album heeft de lengte van een ouderwetse LP en dat is ook een verademing.
Gingerpig heeft een prachtig en krachtig debuutalbum gemaakt dat adoratie voor de jaren zeventig (hard)rock toont en tegelijkertijd een vertaling maakt naar deze tijd en naar een eigen geluid. Ik denk dat Gingerpig op het toneel een sensatie is, dat kan bijna niet anders met muziek die vraagt om een live-uitvoering en in de studio al 'live' klinkt. Ik ga snel de concertagenda bekijken ... Harry 'JoJo' de Vries (11-2011)

Personnel:
Sytse Roelevink - bass
Jarno van Es - Fender Rhodes, Hammond Organ, Moog
Maarten Poirters - drums
Boudewijn Bonebakker - guitars, vocals

Discography:
The Ways of the Gingerpig (2011)

Wat een week ... CD

AIRBAG - All Rights Removed (2011)

Beetje saai ...

... maar wel erg mooi! Kan dat samengaan? Ja, want Airbag heeft met zijn tweede album 'All Rights Removed' een prachtig, sferisch album afgeleverd, vol emotie, in de stijl en 'mood' van Pink Floyd en met schitterende gitaarpartijen van Björn Riis die - daar is geen twijfel over mogelijk - David Gilmour als zijn grote voorbeeld heeft.
En dan toch wat saai. Dat vindt zijn oorzaak in het feit dat alle tracks, met uitzondering van afsluiter 'Homesick', zo'n beetje in hetzelfde, enigsins lijzige tempo staan. Drummer Henrik Fossum heeft het dan ook niet zo moeilijk. En Asle Tostrup is geen vocale hoogvlieger wiens stem snel gaat vervelen. Bovendien kennen de meeste tracks een gelijke opbouw. De zeventien minuten durende afsluiter 'Homesick' is daarop gelukkig een uitzondering o.a. door een opbouw via drie gevarieerde 'parts', en is dan ook de meest spannende compositie van het album waarin veel meer gebeurt dan in de overige vijf tracks en naast Floyd- ook Porcupine Tree-invloed te horen is.
Ondanks de kritiek is het een lekker album, dat makkelijk wegdraait, dagdromen stimuleert en ook nog kan worden opgezet als er aan tafel met vrienden wordt gedineerd en toch op de achtergrond muziek nodig is. Voor een topalbum is het echter allemaal te weinig origineel en teveel 'koekoek ene dreun'. De lyrische recensies her en der, alsof er sprake van een meesterwerk zou zijn, kan ik dan ook absoluut niet plaatsen. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 43)