Wat een week ... CD

LUNATIC SOUL - Lunatic Soul (2008)

Dreigend en toch ...

... geschikt om op weg te dromen. Zo kan ik de muziek van Lunatic Soul, het eerste solo-album van Riverside's Mariusz Duda, het best karakteri- seren.
Er zijn mensen die vinden dat die twee emoties lastig te combineren zijn: een 'creepy' gevoel dat beklemt en tegelijkertijd een romantisch gevoel, dromend over de mooie, soms onbereikbare dingen van het leven. Maar dit album stelt mij daar in ieder geval goed toe in staat. Iedere track roept beelden op van prachtige, verre oorden tot verdrietige mensen, van gelukkige gebeurtenissen tot angst en eenzaamheid. De glooiende melodielijnen, de vreemde geluiden en 'soundscapes', de sporadische erupties van bas en drum zorgen hiervoor, enigszins in de stijl van Porcupine Tree en de solo-albums van Richard Barbieri.
Ik ken Riverside niet. Ik vermoedde altijd, en dat doe ik nog steeds, de zoveelste dertien-in-een-dozijn symfoband, zingend in onverstaanbaar Pools of in Engels met een irritant dialect. Dat is in ieder geval een vooroordeel maar dit solo-album maakt duidelijk dat Duda en de band Riverside het in ieder geval verdienen om verder door mij onderzocht te worden.
Het debuut van Lunatic Soul bevalt mij in ieder geval zeer goed. Jammer van de zoveelste onleesbare hoes: donkergrijze letters op een zwarte ondergrond en dan soms ook nog in typografisch spiegelbeeld. Hoe verzin je het. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 24)

Jakszyk, Fripp & Collins -
A Scarcity of Miracles (2011)

Label: Panegyric/Burning Shed
Bandsite: www.burningshed.com/store/kingcrimson/
Running Time: 43:42
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (uit max 5 JoJo's)

'A King Crimson ProjeKct' is de toevoeging op de hoes. Want Robert Fripp mag dan enigszins cryptisch in zijn digitale dagboek schrijven dat King Crimson niet meer bij elkaar komt - waar Adrian Belew dan weer niets van af weet - maar dat wil niet zeggen dat er geen activiteit is op dat front. Ik refereer dan niet aan de hilarische presentaties die Fripp tegenwoordig met zijn zus geeft - twee druppels water - maar natuurlijk aan muzikale activiteit zoals op het fonkelnieuwe 'A Scarcity of Miracles'.
Jakko Jakszyk en Robert Fripp ontmoeten elkaar regelmatig. Zo ook een jaar of wat terug toen zij in de DGM-studio in het wilde weg jamden maar soms ook jamden op basis van eerste compositielijnen van de beide heren. Fripp ging daar als vanzelf zijn gitaarsolo's aan toevoegen. En toen Jakszyk het verder ging uitwerken en aan Mel Collins liet horen, ook al zo'n grootheid uit de KC-school, hoorde Collins allerlei niet-gespeelde sax- en fluitpartijen. De conclusie was dan ook snel getrokken: hier moeten we iets mee, terwijl dat dus vooraf niet de bedoeling was. En zie hier, aangevuld met nieuwgediende Gavin Harrison (van Porcupine Tree) en oudgediende Tony Levin (van wie niet), ligt het wederom in een schitterende hoes van P.J. Crook gestoken 'A Scarcity of Miracles' onder de laser.
Wat heb ik mij de afgelopen weken vermaakt met dit schitterende album. Prachtige, doorwrochte composities, schitterende gitaarsolo's van meester Fripp en leerling Jakszyk, intrigerende soundscapes van Fripp, een ritmesectie die alles kan en 'last but not least' wonderschone solo's en partijen van Mel Collins op zijn 'woodwinds'. Relatief jong bloed zoals dat van Jakszyk en jong bloed van Harrison blijkt Fripp, Collins en Levin tot prestaties te brengen die doen denken aan de hoogtijdagen.
'A Scarcity of Miracles' laat geen typische King Crimson-sound horen. De invloed van Jakszyk is groot. De geweldige titelsong die snel blijft hangen en toch iedere keer weer nieuwe deuren opent, zou zo van het ook al sterke solo-album 'The Bruised Romantic Glee Club' van Jakszyk uit 2006 kunnen komen. Maar de handtekening van Fripp staat overal, door zijn unieke manier van spelen en soleren en door zijn 'soundscapes' die vaak op de achtergrond en soms op de voorgrond rondzoemen. En dan natuurlijk Collins die sterke, soms jazzy, arrangementen via zijn sax en fluit toevoegt.
Het is allemaal even sterk. Als ik dan toch wat kritiek moet geven dan is het de onlogische opbouw van het album. Ik vind het niet voor de hand liggen af te sluiten met een ingetogen, negen minuten durend relatief 'laid-back' nummer als 'The Light of Day'. Ik zal niet zeggen dat het album als een nachtkaars uitgaat maar het komt dicht in de buurt. Dat ligt niet aan de compositie zelf maar uitsluitend aan de positionering van de compositie. Als de nachtkaars metaforisch bedoeld is, is het een sterk beeld maar ik betwijfel of dat erachter zit. De mannen zijn namelijk nog springlevend en kunnen ons, gezien de uitbundige creativiteit die op 'A Scarcity of Miracles' te horen is, nog jaren plezieren. Niks nachtkaars, een oogverblindende schijnwerper is het! Harry 'JoJo' de Vries (06-2011)

Wat een week ... CD

STRAWBS - Hero and Heroine in Ascencia (2011)

Opgepoetst meesterwerk ...

... is dat geen contradictio in terminis? Want het Strawbs-album 'Hero and Heroine' is een meesterwerk uit 1974 en meesterwerken behoeven geen poetsbeurt. Toch hebben de heren ervoor gekozen dit ijkpunt in hun catalogus in 2010 nog eens live uit te voeren en op schijf te zetten. Al is er van publiek weinig te merken.
Er is zelfs aan gesleuteld en dat was dus niet echt nodig. Niet dat dat verkeerd uitpakt want de Strawbs laten hier een fris geluid horen, steviger, voorzichtig moderner en het staat ook technisch als een huis. Al is Dave Cousins wel erg aan het schreeuwen op het eind. Nu moet je al van die stem houden, ik wel doorgaans, maar hier schiet hij wat door. Maar Cousins, Lambert, Cronk, Fernandez en nieuwkomer John Young spelen alsof ze nog in hun eerste jeugd verkeren.
Nogmaals, deze herhaling was niet nodig geweest, het origineel krijgt de voorkeur, maar ik kan mij voorstellen dat je als band wilt weten hoe 'Hero and Heroine' met de kennis van nu, de ontwikkeling die je als mens en muzikant in vier decennia hebt doorgemaakt en de voortschrijdende techniek, anno 2011 zou klinken. Prima dus ... al was vroeger alles beter. Wel gewoon aanschaffen natuurlijk. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 23)

Wat een week ... CD

JAN AKKERMAN - Minor Details (2011)

Matig album ...

... wat Neerlands bekendste gitarist ons hier voorschotelt. Laat ik vooropstellen dat ik al decennia een fan ben van Jan Akkerman, als lid van Focus maar zeker ook fan van zijn solowerk, maar hier laat hij toch echt wat steken vallen.
Op 'Minor Details' horen we gladde (jazz-)rock waarbij ik af en toe moet denken aan Steely Dan. Maar die wisten hun muziek zowel vaktechnisch, compositorisch als produktietechnisch op een zeer hoog niveau te brengen en daar is hier geen sprake van. En de licht klassieke ´touch´ zoals o.a. te horen op 'Focus in Time' uit 1996 en de rock met een rafelig randje van bijvoorbeeld '10.000 Clowns on a Radio Day' uit 1997, ontbreken hier volledig.
Het album is op afstand tot stand gekomen. De muzikanten zaten dus niet met elkaar in de studio maar verzonden hun partijen en bijdragen als MIDI-files via de digitale weg. Dat is te horen. De synergie ontbreekt en het lijkt alsof de gitaarpartijen van Akkerman los staan van de rest. Zijn virtuositeit is zo af en toe te horen maar ook op dat vlak haalt hij absoluut zijn normale niveau niet. Toch staan er nog twee uitschieters op het album en dat zijn de tracks waarop Akkerman 'samenspeelt' met trompettist Eric Vloeimans. Een samenwerking die een vervolg verdient.
Ik ben teleurgesteld over 'Minor Details'. De tracks beklijven door hun oppervlakkigheid niet, het klinkt te glad en als los zand en Akkerman's spel heb ik weleens beter gehoord. Dat zijn toch geen onbelangrijke details. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 22)

Wat een week ... CD

CONNAN MOCKASIN - For Ever Dolphin Love (2011)

Psychedelische muziek uit Nieuw-Zeeland ...

... dat is wat de jonge Connan Mockasin - prachtnaam - maakt. Eerst twijfelde ik of dit album wel viel binnen de 'scope' van deze site. Maar het feit dat het hier o.a. door Syd Barrett geïnspireerde psychedelische muziek betreft waarin overduidelijk ook de vroege Soft Machine en het solowerk van Robert Wyatt rondwaart, haalde alle twijfel bij mij weg.
'For Ever Dolphin Love' is een bijzonder dubbelalbum. Schijf 1 is het studioalbum; schijf 2 betreft een liveoptreden. Je wordt permanent op het verkeerde been gezet in de composities van Mockasin. Net als je denkt dat je met een typische singer-songwritercompositie te maken hebt, gebeurt er iets: een geluidseffect, een draai in de melodielijn, een vreemd instrument of zelfs het verlaten van de melodielijn. En dat vindt plaats in alle tracks, zowel studio als live, en bepaalt dan ook het psychedelisch gehalte van het werk, dat ook nog wordt versterkt door de vreemde teksten die veel zeggen over wat er in de psyche van deze muzikant omgaat. Integrale beluistering van het album, heeft dan ook een hallucinerend effect.
Het is even wennen aan de geknepen neusstem van Mockasin. Als je blijft hangen in een beoordeling van de traditionele vocale kwaliteit, dan valt het tegen. Maar als je zijn stem beschouwt als een instrument, waarbij het stemgebruik bedoeld is om een effect te genereren, dan ontdek je de waarde. Het gehele album is van waarde, en ook live blijft hij meer dan overeind, al is daar de meeste winst te halen. Niet zo gek bij een beginnend artiest dus dat gaat vast en zeker nog beter worden. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 21)