THE INEVITABLE EDITOR’S ORGASM 2010

BEST OF THE YEAR 2010 - HARRY 'JoJo' DE VRIES

01 FISH ON FRIDAY - SHOOT THE MOON
Progressief populair, melodieuze toptracks, ijzersterke veeldraaier

02 THE LEGENDARY PINK DOTS - Seconds Late for the Brighton Line
Wegdromen op briljante psychedelische rock met ambient-inslag

03 THE PSYCHEDELIC ENSEMBLE - The Art of Madness
Muzikant zonder naam maakt realistische verbeelding van 'gekte'

04 NORTH ATLANTIC OSCILLATION - Grappling Hooks
Progressief belevenispakhuis brengt verwondering tot aan laatste noot

05 FIELD MUSIC - Field Music
Overvloedige creativiteit, mooie 'melting pot' van Beatles tot Gentle Giant

06 SOFT MACHINE LEGACY - Live Adventures
Mooi beheer van prachtige erfenis maar ook sterk nieuw werk

07 THE NEW EARTH GROUP - Eurafricarabia
Sterke jazz-rock, aanwinst voor de Nederlandse progressieve scene

08 IL TEMPIO DELLE CLESSIDRE - Il Tempio delle Clessidre
Volle, warme traditionele symfo met veel emotie en een snufje doom-metal

09 WYATT/ATZMON/STEPHEN - '... For the Ghosts Within'

Bijzondere easy jazz, enigszins Wyatt-vreemd maar toch ook weer niet.

10 MIDLAKE - The Courage of Others
Met Britse folk doordrenkt maar in een Amerikaans jasje

Op de nipper ernaast ...
PHOSPORESCENT - Here's to Taking it Easy Geweldig maar geen prog dus ...
ANATHEMA - We're Here Because We're Here Zakte weg door paar dieptepunten
THE ENID - Journey's End Sterke comeback maar lijst was vol
GRINDERMAN - II Geweldig maar geen prog dus ...
MYSTERY - One Among the Others Goede Yes-kloon maar lijst was vol


BEST OF THE YEAR 2010 - HENK VERMEULEN


01 MGMT - CONGRATULATIONS
Schitterend psychedelisch meesterwerk

02 AVI BUFFALO - Avi Buffalo
Alternatieve Westcoast

03 YEASAYER - Odd Blood
Gedurfde integratie van Psychedelica en Disco

04 DEERHUNTER - Halcyon Digest
Hypnotiserende en prettig bedwelmende sound

05 WYATT/ATZMON/STEPHEN - '... For the Ghosts Within'
Bloedmooie integratie van klassieke en progressieve jazz

06 AVEY TARE - Down There
Prachtige geluidsorgie á la Animal Collective

07 NORTH ATLANTIC OSCILLATION - Grappling Hooks
Verrassende en rijke progrock

08 MIRNA'S FLING - For the Love of Me
Ingetogen, gevoelig, afwisselend, knap

09 STAR ONE - Victims of the Modern Age
Epische melodieuze metal met veel synthesizers

10 KAIPA - In the Wake of Evolution
Omdat Yes niets meer van zich laat horen

Op de nipper ernaast ...
OTIS TAYLOR - Clovis People Vol.3 Experimentele blues buiten sitebestek
AREKNAMES - In Case of Loss Avontuurlijk, teder, symfonisch, mooi gezongen
BLITZENTRAPPER - Destroyer Of The Void Schitterende experimentele folkrock
GRINDERMAN - II Smerige rock’n roll buiten sitebestek
IL TEMPIO DELLE CLESSIDRE Rijke progrock, jammer van het Italiaans…
MIDLAKE -The Courage of Others Sfeervol en folky, op den duur wat monotoon
FIELD MUSIC - FM (The Measure) Knap album ten onder aan ideeënrijkdom
ANATHEMA - We’re Here Because ... Album met hoogte- en dieptepunten
KULA SHAKER - Pilgrims Progress Start veelbelovend maar zakt weg

Wat een week ... CD

BARCLAY JAMES HARVEST - Live (1974/2010)

Weer een held van weleer overleden ...

... toetsenist/zanger van Barclay James Harvest, Woolly Wolstenholme. Hij kon het leven niet langer aan, leed onder zware depressies en maakte op 13 december 2010 thuis een einde aan zijn leven. Wat een tragiek. Mensen zo hebben vermaakt tot op de dag van vandaag, zulke mooie muziek gemaakt en historische mellotronstrepen neergezet en dan zelf het plezier in het leven kwijtraken.
Ik schrok er van en heb direct de master- en vooral remasterverzameling van BJH uit de kast getrokken. De cesuur in het oeuvre van BJH ligt voor mij rond 1979/1980, niet toevallig de periode waarin Wolstenholme de band verliet. Daarna werd het mij te glad, te AOR. Al was er nog wel een opleving in 1999 met het album 'Nexus'. Ook niet toevallig deed Wolstenholme daar nog een keer op mee en toonde met de aldaar geboden kwaliteit aan een zeer belangrijke pijler in de band te zijn geweest.
Het voorliggende 'Live' is een document van jewelste. Een band in top- vorm met de tot klassiekers geworden tracks 'Galadriel' en 'Mockingbird' en wat te denken van de briljante uitvoering van 'She Said'! Zou Wolsten- holme er nog weleens naar hebben geluisterd? Kon hij er niet meer van genieten? Of had het hem zelfs kunnen troosten en helpen door de opko- mende gedachte "dat heb ik toch maar mooi neergezet?" Hij had trots mogen zijn, nog steeds, bijna veertig jaar nadien, maar het liep helaas anders. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 51)

Wat een week ... CD

CAPTAIN BEEFHEART - Trout Mask Replica (1969)

Als eerbetoon ...

... aan de vrijdag op 69-jarige leeftijd aan een spierziekte overleden Captain Beefheart draaide ik gisteren dit meesterwerk. Beefheart: feno- meen, kompaan van Frank Zappa, weirdo die het experiment nooit schuwde en conventies aan zijn laars lapte zoals op 'Trout Mask Replica', dat wordt gezien als een sleutelalbum in de geschiedenis van de progres- sieve muziek, juist door het negeren van de tot dan bestaande muzikale geschreven en ongeschreven regels.
'Trout Mask Replica' is een meesterwerk maar dat heeft mij ooit heel wat luistersessies gekost voordat ik dat kon toegeven. Geen gemakkelijke kost: springerige muziek, rafelig, lastige teksten die je slechts kunt begrij- pen door in de huid van Beefheart alias Don van Vliet te kruipen en je te verdiepen in zijn bijzondere belevingswereld. En dan, langzaamaan, vallen de puzzelstukjes op z'n plaats en ontvouwt zich een geniaal album. Ook nu weer, na jaren in de kast te hebben gestaan, moest ik die stappen weer nemen.
Weer een ikoon overleden die, ondanks zijn reeds in 1982 zelf verkozen vervroegde pensioen als muzikant, een uitgebreide catalogus heeft nagelaten, naast natuurlijk zijn bijdragen aan albums van Zappa. Laten we van die erfenis maar eens gaan proeven de komende tijd. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 49)

Mostly Autumn -
Go Well Diamond Heart (2010)

Label: Mostly Autumn Records
Bandsite: www.mostly-autumn.com/2/
Length: 50:00
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Score: (uit max. 5 JoJo's)

De eerste keer dat ik met Mostly Autumn in aanraking kwam was in 1998 bij het uitstekende debuutalbum 'For All We Shared'. Daarna zwakte mijn aandacht af omdat ik het meer van hetzelfde vond en de band in mijn oren nauwelijks een ontwikkeling doormaakte. En dit terwijl de rest van de progscene loftrompetten te kort kwam. Nu dan een hernieuwde kennisma- king via een promo van het nieuwste werk 'Go Well Diamond Heart'. De enkele uitvoering. Er is namelijk ook een dubbelaar in 'limited edition' verkrijgbaar.
Het zal breed bekend zijn dat het gezicht van de band, Heather Findlay, na vele jaren trouwe dienst vertrokken is en dat de vrouwelijke vocale 'touch' nu verdienstelijk wordt aangebracht door Olivia Sparnenn. En dat is niet de enige bezettingswisseling. Wat archivarisch onderzoek maakte duidelijk dat dat ook bijna niet meer bij te houden is. Misschien is het handiger om Mostly Autumn voortaan te zien als een project van oerlid Bryan Josh. Wel zo makkelijk.
Mostly Autumn heeft altijd bekend gestaan als een progressieve band met folky trekjes en vooral invloed van Pink Floyd; de gitaarpartijen van Josh refereren ook nu nog steeds aan Gilmour. Daaraan is op deze nieuweling weinig veranderd. Ik ben geen fanatieke volger van de band, dus helemaal zeker ben ik er niet van, maar wat anders is is het commerciëlere karakter van de composities. Aan de goede kant van de streep, het wordt gelukkig geen gladde 'middle-of-the-road', maar zeker toegankelijker, puntiger en sneller te doorgronden.
Een aantal composities springt er uit. Zoals opener 'For All We Shared' dat esoterisch begint met stemmen als engelen en een folkthema met die folkspecifieke fluit en 'penny whistles' en zich daarna ontwikkelt tot een prachtig melodieus nummer met sterk gitaarwerk van Josh. En 'Violet Skies' mag er ook zijn waar de melodie al even mooi is. De relatieve hard-rock van 'Deep in Borrowdale' en 'Something Better' staat als een huis. Ach en zo geldt dat voor de meeste tracks. Dramatisch slecht vind ik de afslui- tende ballad 'And When the War is Over ...' dat een zeikerig, veelvuldig repeterend thema kent en niet zou misstaan op de nieuwe Marco Borsato. Ik zie de aanstekers met de vlammetjes al bewegen in de zaal.
Al met al bekoort 'Go Well Diamond Heart' van Mostly Autumn mij wel en valt de hernieuwde kennismaking met de band mij mee. De band heeft een ontwikkeling doorgemaakt naar toegankelijker muziek. Niets op tegen maar het vervolgen van dit pad zou enig gevaar met zich mee kunnen brengen. Het stuitend slechte en afsluitende nummer is daar helaas een 'goed' voorbeeld van. Ik wacht het af. Harry 'JoJo' de Vries (12-2010)

Bezetting:
Bryan Josh - vocals, guitar, keyboards
Olivia Sparnenn - lead vocals, acoustic guitar, percussion
Iain Jennings - keyboards, percussion
Anne-Marie Helder - flute, keyboards, acoustic guitar, vocals
Liam Davison - guitar
Andy Smith - bass
Gavin Griffiths - drums

Discografie:
For All we Shared (1998)
The Spirit Of Autumn Past (1999)
The Last Bright Light (2001)
The Story So Far (2001)
Music Inspired By The Lord Of The Rings (2001)
Passengers (2003)
Storms Over Still Water (2005)
Heart Full Of Sky (2006)
Glass Shadows (2008)
Live 2009 - Part I (2009)
Live 2009 - Part II (2009)
Go Well Diamond Heart (2010)

Wat een week ... CD

ZAPPA/MOTHERS - Roxy & Elsewhere (1974)

Terug naar het vinyl ...

... dat concludeerde ik wederom bij beluistering van het Zappaiaanse hoogstandje 'Roxy & Elsewhere'. Het geluid van de CD-uitvoering beviel mij niet en ik besloot de LP op te zetten. En dat scheelde een jas, zo niet een garderobe! Wat een heerlijk geluid - ruis en een enkele kraak daargelaten - en wat een dynamiek. Daar kan geen disc aan tippen. Al zullen de elitairen onder ons met een installatie van een duizendje of tien daar anders over denken. Ze weten niet beter. Vinyl maakt een comeback en luisterend naar dit meesterwerkje van Zappa geheel terecht.
Heerlijk album met het tekstueel en muzikaal geniale 'Penquine in Bon- dage' waarbij de typische Zappa gitaarsolo mij rillingen bezorgt, het hitpo- tentiële 'Village of the Sun', het bluesy en landerige 'Son of Orange County' en het meer dan een kwartier klokkende 'Be Bop Tango (of the Old Jazz- men's Church)'.
En dan de bezetting met de toen al legendarische George Duke, met Ruth Underwood, de gebroeders Fowler, Jeff Simmons, Don Preston, de knotsgekke maar subliem toeterende Napoleon Murphy Brock en niet te vergeten Chester Thompson, die toen nog niet wist dat hij later symfo ging spelen bij Genesis. 'Roxy & Elsewhere': één van de vele briljantjes uit de imponerende Zappa-catalogus. Zappa Forever! Vinyl Forever! Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 48)

Wat een week ... CD

GUY MANNING - Charlestown (2010)

Zo 'progrockte' hij nog nooit ...

... de Britse Guy Manning. Want dat kan op 'Charlestown', zijn elfde album, worden vastgesteld. Er waren altijd al relaties met deze muziek- stroming, niet in de laatste plaats door zijn samenwerking met Andy Tillison's Parallel or 90 Degrees en zijn deelname aan The Tangent. Maar grosso modo maakte Manning rock met een folkrandje (of andersom), al wandelde hij met zijn laatsteling 'Number Ten' al op het progpad.
De zang van Manning moet je liggen. Ik maakte ooit al de vergelijking met Peter Hammill en zo'n stem en dictie vind je geweldig of vind je niks. Dat geldt ook voor Manning die overigens ook zijn mannetje staat op keyboards en gitaar.
De zes tracks op'Charlestown' zijn allen sterk en zullen vooral de adepten van Gentle Giant, Jethro Tull en VDGG aanspreken. De openings- en titel- track is voer voor progfans want deze klokt maar liefst 35 minuten! Toch vind ik dat Manning zich enigszins vertilt aan deze lengte. De vele over- gangen maken het fragmentarisch en zelfs meerdere luisterbeurten ont- hullen slechts tergend langzaam de coherentie. Maar er wordt geweldig gemusiceerd en de diverse onderdelen zijn goed genoeg om ervan te genieten. Ook 'The Man in the Mirror' spreekt mij zeer aan en 'Finale' is met recht een finale want daar komen de thema's van het album allemaal, in gemodificeerde vorm, nog eens voorbij.
Guy Manning heeft laten weten dat hij er nog is. En hoe. Het in een schitterende door Manning zelf ontworpen hoes gestoken 'Charlestown' behoort, naast 'The View from my Window' uit 2003, tot het beste uit zijn catalogus. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 47)