Wat een week ... CD

SOFT MACHINE - Land of Cockayne (1981/2010)

De zwanenzang van ...

... een band die van eminent belang is geweest vanuit zijn eerste generatie voor de ontwikkeling van de psychedelische rock en vanuit zijn volgende generaties voor de ontwikkeling van de jazz-rock. 'Zwanenzang' want het is het laatste studioalbum dat Soft Machine onder deze naam uitgaf. Hier in een mooie remaster van Esoteric Recordings. Een onvermijdelijk en ook wel terecht einde.
'Onvermijdelijk' omdat duidelijk werd dat Karl Jenkins een andere muzi- kale kant op wilde en dat later in volle omvang deed met zijn miljoenen- project Adiemus. En 'terecht' omdat een deel van dit werkstuk bestaat uit gladde jazz-rock met een middle-of-the-road karakter zoals opener 'Over 'n' Above' o.a. duidelijk maakt. Goed maar glad waarin weinig plaats is voor Allan Holdsworth' erupties op gitaar en John Marshall's felle drumspel. Curieus is voorts de plaats van Jack Bruce in de bezetting hoewel hij jazz-verwante muziek prima aankan.
Het sterke en felle Soft Machine, zoals bekend van het fenomenale 'The Hazard Profile' van het album 'Bundles' horen we slechts in 'Panoramania', overgebleven uit de 'Rubber Riff' sessies, en in de live in de studio opge- nomen tracks 'Hot Biscuit Slim' en 'Sly Monkey'.
Eigenlijk was 'Land of Cockayne' een solo-project van Jenkins maar producer Thorne haalde hem over het onder de noemer 'Soft Machine' uit te brengen. Daar kun je vraagtekens bij zetten omdat het album grotendeels Soft Machine-vreemde muziek bevat. Als zwanenzang hoort het in een schitterende hoes gestoken 'Land of Cockayne' natuurlijk wel in de verzameling thuis. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 33)

Wat een week ... CD

ARCADE FIRE - Neon Bible (2007)

Zijn de scheidslijnen ...

... nou zo dun ? Want als ik mij afvraag in welk hok het Canadese Arcade Fire hoort dan wordt er gesproken over 'indie-rock' maar ik las ook dat de band "een combinatie van rock en barokpop, vaak aangevuld met diverse orkestratie" maakt. En als ik dat laatste lees dan zit dat toch niet ver af van wat progressieve rock kan zijn. Nou ja, voor de hoge kwaliteit op het in een schitterende hoes gestoken 'Neon Bible' maakt het etiket natuurlijk niks uit. Maar de scheidslijnen zijn dus dun.
Ik vind 'Neon Bible' tegen een meesterwerk aan zitten. Heftige overgan- gen van country naar folk, naar Springsteen naar bombast maar daaroverheen altijd een deken van eigen identiteit, een eigen geluid. Het felle 'Black Mirror' opent de bijbel, de titelsong is indrukwekkend en de teksten brengen mij in verwarring: zijn de dames en heren gelovig of schop- pen ze nu juist tegen het geloof aan? Zelfs het sterke 'Antichrist Television Blues' maakt dat voor mij, uitgezonderd de titel, niet geheel duidelijk. Om mijzelf te troosten concludeer ik dat men 'tegen' is.
Absolute hoogtepunten vormen het ijzersterk gearrangeerde en met een prachtig thema gezegende 'No Cars Go' en het zware, bombastische, met kerkorgel gelardeerde 'My Body is A Cage' die beide, zonder enig voorbe- houd, tot de progressieve rock kunnen worden gerekend. Het schijnt dat het recent uitgebrachte 'Suburbs' nog beter is. Dat moet dan een waar meesterwerk zijn. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 32)

Wat een week ... CD

THE ENID - Journey's End (2010)

Robert-John Godfrey is terug ...

... het vorige studioalbum van The Enid, 'The White Goddess', stamt immers alweer uit 1997, met nieuweling 'Journey's End'. En hoe!
Het beste bewijs dat symfonische rock is gebaseerd op de klassieke muziek levert sinds half jaren '70 The Enid, met als absoluut hoogtepunt het album 'Aerie Faerie Nonsense' uit 1978. De zware arrangementen en toetsen van Godfrey zijn een belangrijke uiting van deze klassieke 'roots' en vormen het handelsmerk van de band. Dat was zo en is zo gebleven.
Toch zijn er verschillen. Er is veel meer plaats voor zang gekomen, hier van Max Read. En de band stapt soms voorzichtig op het pad van meer toegankelijkheid zoals in 'Terra Firma' en in 'Space Surfing', twee enigszins Enid-vreemde composities. Toch schemert ook daarin het bekende handels- merk door. Het ultieme voorbeeld van wat de band was en is vormt het ruim twaalf minuten durende 'Malacandra': een volle, immense, orkestrale track met veel afwisseling en dynamiek.
The Enid is back! Godfrey ziet er nog net zo oud uit als toendertijd, dat is het voordeel van een klassieke kop, je lijkt niet ouder te worden, en de kwaliteit op 'Journey's End' is nog steeds hoog. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 31)

Mehran - Angels of Persepolis (2010)

Label: Eigen beheer
Bandsite: www.angelsofpersepolis.com
Duur: 53:58
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Ik moet eerlijk zeggen dat ik, toen deze CD van Mehran met als onder- titel 'Flamenco Guitarist' op onze burelen verscheen, dacht "dit is enigs- zins buiten de scope van ProgLog AFTERglow". Maar mijn eigen vooroordeel over 'Angels of Persepolis' moet ik enigszins ontkrachten. Eerst maar eens wat achtergrondinformatie.
Mehran is inderdaad een flamenco gitarist, niet uit Spanje maar uit Iran en woonachtig in Chicago. Hij wordt hier bijgestaan door een uitgebreide bezetting. Het album legt verbindingen tussen de klassieke Perzische geschiedenis, de Perzische mythologie en de huidige situatie in het ondemocratische, door godsdienstwaanzinnige leiders gedomineerde Iran. In die laatste betekenis brengt Mehran met dit album een terechte hulde aan hen die vorig jaar het moedige plan opvatten zich te keren tegen dit bewind. Geluidseffecten laten soms wat horen van die protesten zoals in het muzikale gedicht 'Rooftop Poem (Excerpt From an Actual Footage in Iran)' waarvan ik vermoed dat het inderdaad werd uitgesproken vanaf een dak door een niet nader genoemde vrouw, onderwijl uitkijkend op de bloedige protesten van vorig jaar. Een beangstigende track.
Had ik een volledig door flamenco-invloeden gedomineerd album ver- wacht en daarmee 'over the edge' van onze site, hoor ik muziek die in passages refereert aan het Spaanse Triana, tot een ingetogen variant van jazz-rock waar ik wat Deodato in hoor maar helaas ook een soort 'Langs-de- Lijn-muzak zoals in 'Korean Soup' die zo maar kan worden onderbroken voor de tussenstand bij Telstar - Fortuna.
Spelen kan Mehran als geen ander, het Rosenberg Trio zou met gemak een kwartet met hem kunnen worden, en hij weet zelfs wat bescheiden progressieve accenten te verwerken in zijn composities zoals in opener 'Pa- sargad'. Dat, tezamen met de andere aan 'onze' muziek refererende invloe- den, rechtvaardigt een bespreking op ProgLog AFTERglow. Een recht- vaardiging die natuurlijk ook te vinden is in het muzikale protest dat Mehran hier uitspreekt tegen de huidige leiders van zijn vaderland Iran. Zoals ook Blurred Vision dat op dit moment doet met een bewerking van Floyd's 'Ano- ther Brick in the Wall': "Hey Ayatollah, Leave Those Kids Alone". Harry 'JoJo' de Vries (08-2010)

Bezetting:
Mehran - Flamenco guitar
met o.a.
Arim Jalili - piano
Alyson Burger - cello
Manoela Wunder - violin
Louie Marini - upright & electric bass
Jamey Hannon - acoustic drums
Juliano Milo - accordion
Rocky Yeara - flute

Discografie:
Angels of Persepolis (2010)

Wat een week ... CD's

PFM - Photos of Ghosts/The World ... (1973/74)

Ben ik er weer ingetrapt ...

... in het aanschaffen van de platenlabel-melkkoe die 'remasters' heet. Dit keer opgeschoonde versies van twee albums van de beste Italiaanse progband ooit, Premiata Forneria Marconi, te weten hun 'landmark' werkstuk 'Photos of Ghosts' uit 1973 en de opvolger 'The World Became the World' uit 1974. Beide uitgegeven door Esoteric Recordings en ooit verschenen op EL&P's Manticore label. Ook dit keer weer met uitgebreide boekjes en achtergrondinfo.
'Photos of Ghosts' is er qua geluid op vooruit gegaan en staat nog steeds fier overeind als een zeer sterk symfonisch werkstuk dat niet eens gedateerd klinkt. Met de uitmuntende titeltrack en het indrukwekkende 'Ri- ver of Life' nog steeds als uitschieters.

Wat verder opvalt is wat een matig werkstuk 'The World Became the World' is in vergelijking met zijn voorganger. Dat vond ik toen al - zowel compositorisch als qua produktie - en dat is er niet beter op geworden. Zelfs na opschoning nog steeds maar zo zo qua geluid. Het album is wisselvallig en hinkt op teveel gedachten. Het thema van het titelnummer is echter natuurlijk nog steeds een machtig voorbeeld van hoe symfo moet klinken.
En dat ik er ben ingetrapt? Daar was ik zelf bij. Het voorziet blijkbaar ook bij mij in een behoefte. Remasters: een soort regressietherapie en stimulator om het oude werk weer eens te beluisteren. Dat is dan 32 euro. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 30)