Wat een week ... CD

MYSTERY - One Among the Living (2010)

Staat-als-een-huis-symfo ...

... met een populaire twist. Zo kan de muziek van de Canadese band Mystery worden getypeerd, een band die tot mijn verbazing al sinds 1992 bestaat. Het trio Michel St-Père (guitars, keyboards), Benoit David (vocals) en Steve Gagné (drums), aangevuld met wat gasten, vermengt symfo á la IQ met de AOR van bijvoorbeeld Toto en die fusie levert met 'One Among the Living' een sterk album op.
De negen tracks zijn allen gemaakt rond een pakkende melodielijn en technisch hoogwaardig uitgevoerd. De toetsen van St-Père zijn vol en warm en ook op zijn elektrische en akoestische gitaar staat hij meer dan zijn mannetje. De drums van Gagné zijn functioneel en strak en de krachtige stem met veel hoog van Benoit David refereert aan Heep's David Byron maar vooral aan Jon Anderson, die hij op dit moment ook 'vervangt' binnen Yes.
Mijn favoriet is 'Between Love and Hate' met een in het oor springend door de gitaar gespeeld thema en een melodie die zich vastzet in de kop. Centraal op het album staat het uit zes delen bestaande en 23 minuten durende 'Through Different Eyes'. Een machtig epos dat tegelijkertijd een staalkaart toont van de uiteenlopende kwaliteiten van Mystery. Het mooie art-work zet verder de puntjes op de 'i'. Mystery: een band die een aanwinst zal zijn voor hen die van symfo houden zonder al te veel complexe fratsen. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 29)

Tohpati Ethnomission - Save the Planet (2010)

Label: Moonjune Records
Bandsite: www.tohpatimusic.com
Duur: 67:35
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Tohpati is de virtuoze gitarist van de Indonesische band simakDIALOG, waaraan op ProgLog AFTERglow al eerder aandacht werd gegeven. Tohpati Ethnomission - alleen 'Ethnomission' als naam was voldoende en internatio- naal gezien beter geweest - is een 'side project' van hem.
'Save the Planet' laat jazz-rock horen binnen het idioom van The Maha- vishnu Orchestra, maar dan minder complex maar wel met McLaughlin's arpeggio's, Return to Forever, Brand X en daar waar het wat meer 'main- stream' wordt refererend aan het Japanse Casiopea. Ook het repeterende en karakteristieke spel van Robert Fripp heeft Tohpati als voorbeeld ge- diend en is bijvoorbeeld in 'Drama' te horen.
Het interessante is dat Tohpati bij Ethnomission - zoals hij dat ook binnen simakDIALOG doet - invloeden vanuit de Indonesische cultuur verwerkt en naast de gebruikelijke bezetting ook instrumenten uit dat gebied gebruikt zoals de suling (een Sundanese fluit) en Indonesische percussie zoals de kendang en de kenang. Dit leidt niet tot typische traditionele Indonesische muziek - dat zou internationaal onvoldoende aanslaan - maar tot een mooie, warme en avontuurlijke fusion van Westerse jazz-rock en de altijd wat mystieke indosferen.
Het album is geheel instrumentaal - zo hoort het ook bij jazz-rock zou je zeggen - al zijn er wat zweverige klanken te horen van zangeres Lestari in het spannende 'Bedhaya Ketawang' ('Sacred Dance'). Opener en titel- track 'Selamatkan Bumi' en 'Pesta Rakyat' ('Festive People') laten het meest de Westerse jazz-rock horen zoals Brand X dat o.a. deed, waarbij het strakke drummen van de uitstekende Demas Narawangsa mij zeer bevalt. Er is ook ruimte voor experiment - als fusion dat al niet is - in de acht minuten van 'Perang Tanding' ('Battle Between Good & Beast') met veel afwisseling en dynamiek tot ambient passages aan toe.
Tohpati Ethnomission laat met 'Save the Planet' horen dat de Indonesi- sche progressieve scene springlevend is en biedt met simakDIALOG een interessante nieuwe invalshoek door jazz-rock met een indo-twist te maken. Daar zijn er immers niet veel van. Een aanrader! Harry 'JoJo' de Vries (07-2010)

Bezetting:
Tohpati - electric guitar, midi synth guitar
Indro Hardjodikoro - bass guitar
Diki Suwarjiki - suling (Sundanese flute)
Endang Ramdan - Indonesian percussion (kendang, gong, kenong)
Demas Narawangsa - drums, Indonesian percussion (rebana, kempluk).

Discografie:
Save the Planet (2010)

Wat een week ... boek

TIFFANY MURRAY - Bidden voor Bowie (2010)

De befaamde Rockfield Studios ...


... staan centraal in deze roman, geschreven door Tiffany Murray die daar opgroeide als dochter van de toenmalige beheerder en producer van deze legendarische studio in Wales, Fritz Fryer. Zij heeft vele namen in de jaren '70 voorbij zien komen, van Rush tot Hawkwind, van Mike Oldfield tot Roy Harper, van Van der Graaf Generator tot Solution die daar 'Cordon Bleu' opnamen. Freddy Mercury schreef er zelfs zijn onvermijdelijke 'Bohe- mian Rhapsody'. En ook nu nog weten de bands deze plek te vinden. Zo zijn Magenta en Oceansize er vaak te vinden.
Als ik zo'n vijfentwintig jaar terug iets over Rockfield las of de naam vond op een hoes, dacht ik altijd "wat zou ik daar een keer graag zijn". Hoewel het boek een geromantiseerd verhaal bevat, geeft het een inkijk in hoe het er in de hoogtijdagen aan toeging: de mystiek, de feesten, de opna- mesessies, het gezamenlijk eten met de bands dat werd bereid door Mur- ray's moeder. Met helaas ook de bekende keerzijde van de roem. Boven- dien is het boek zeer goed geschreven en is derhalve een ware 'page turner'.
'Bidden voor Bowie' zorgt ervoor dat ik toch nog een keer Rockfield kan 'bezoeken' en biedt een nieuw puzzelstukje in de persoonlijke recon- structie van die voor de progressieve- en symfonische rock en voor mij zo belangrijke jaren '70. Dank je wel, Tiffany Murray! Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 29)

Wat een week ... CD

BRIAN JONESTOWN MASSACRE - Give It Back! (2007)

Rare bandnaam ...

The Brian Jonestown Massacre, op een vreemde manier refererend aan de al lang geleden overleden gitarist van The Rolling Stones. En ook de muziek op 'Give It Back!' heeft wat weg van de Stones maar dan wel in hun psychedelische periode ten tijde van 'Their Satanic Majesties Request'. Maar ook referenties aan The Byrds en The Velvet Underground doen zich voor. Neo-psychedelische muziek, zo schrijft de band zelf.
Goede songs, rare en rake teksten, vreemde geluiden ('miscellaneous noises'), prima en bewust wat rafelig gemusiceerd maar wel nog wat eenvor- mig. Gaandeweg bekruipt mij althans het gevoel meer variatie te willen horen. Leider Anton Newcombe heeft het kwartet goed in de hand en raakt mij met de tracks 'Super-Sonic', 'Satellite' en het nummer met de gewel- dige titel '(You Better Love Me) Before I am Gone'.
Hun nieuwe album met de titel 'Who Killed Sgt. Pepper?' (2010), ook al refererend aan een andere band, schijnt nog beter en vooral gevarieerder te zijn. Die ga ik, gehoord de kwaliteit op 'Give It Back!', zeker aanschaffen. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 28)

Wat een week ... CD

FRAMES - Mosaik (2010)

Fris en sprankelend debuut ...

... van dit kwartet uit Hannover genaamd Frames met het instrumenta- le 'Mosaik'. Onder leiding van Jonas Meyer speelt men in de bezetting gitaar/keyboards, bas, drums en keyboards. Wat een heerlijk album is dit geworden, zeer geschikt voor de zomer, getooid in een al even zomerse en aantrekkelijke hoes.
Het is lastig om er nu direct een etiket op te plakken, als dat al zou moeten, maar de band omschrijft het zelf als instrumentele art-rock. Ik hoor er enige overeenkomst in met Bill Bruford's 'Feels Good to Me' maar verder klinkt het eigentijds en eigenzinnig. Er zijn veel sfeer- en tempowis- selingen. Zo is de band in staat om felle, bijna metalachtige gitaarriffs af te wisselen met violen en subtiel pianospel. De albumtitel 'Mosaik' is in die zin metaforisch voor de muzikale diversiteit maar uiteindelijk onstaat er één smaakvol geïntegreerd mozaïek, ook al omdat de meeste tracks min of meer in elkaar overlopen.
En, 'last but not least', Frames schrijft prachtige, pakkende melodielijnen waarbij 'Insomnia' en 'Driving Head' er absoluut uitspringen. Zij bepalen de sfeer van het mozaïek: agressie en lieflijkheid gevangen in één beeld. Nee, als het Duitse voetbalelftal in de WK-finale net zo goed en geva- rieerd speelt als hun landgenoten in Frames, dan gaan wij het nog knap moeilijk krijgen ... Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 27)