Wat een week ... CD

ANATHEMA - We're Here Because We're Here (2010)

Commercieel getint meesterwerkje ...

... het nieuwe album 'We're Here Because We're Here' (slechte titel) van Anathema, waar jaren op gewacht is. Misschien is de licht commerciële wending ook de reden van de lange wachttijd. Het is namelijk nogal wat als je van progmetal, via progrock bij de commerciële variant hiervan uitkomt. Dat zal intern heel wat discussie hebben opgeleverd. Wellicht zelfs een worsteling, die in ieder geval geen invloed heeft gehad op de kwaliteit want die is onverminderd hoog.
Inmiddels is de zus van John Douglas, Lee Douglas, toegevoegd en ook dat past goed binnen de grotere toegankelijkheid van Anathema´s muziek. Haar loepzuivere stem sluit bovendien erg goed aan bij de stem van Vincent Cavanagh, die ook steeds beter gaat zingen. Dat levert prachtige momenten op zoals in 'Dreaming Light' met een refrein dat niet meezingen onmogelijk maakt. Of het sterke, licht symfonische, aan IQ refereren- de 'Everything' met een heerlijk gitaarthema op driekwart. Opener 'Thin Air' en 'Summernight Horizon' zijn nog het meest verwant aan het hardere verleden van de band en staan als een huis.
De sites waarop geschreven wordt dat 'We're Here Because We're Here' biedt wat we van Anathema kunnen verwachten, hebben er weinig van begrepen. Er worden door de grotere toegankelijkheid namelijk commer- ciële deuren geopend waarmee het album een duidelijke cesuur aanbrengt in de discografie van de band. Toegankelijker, aan de goede kant van de streep, op zeer hoog niveau, dat wel. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 26)

Mirna's Fling - For the Love of Me (2010)

Label: Eigen Beheer
Bandsite: http://www.mirnasfling.com/
Duur: 45:00
Reviewer: Henk Vermeulen
Waardering: (max. score)

'For the Love of Me' is het derde album van de Zwolse singer-songwriter Arjan Hoekstra alias Mirna’s Fling. Tijdens eerste beluistering werd ik wederom bevangen door een gevoel van ongeloof. Hoe is het mogelijk dat zo’n muzikaal talent als Hoekstra in de (locale) marges blijft musiceren en onbekend blijft bij het in kwaliteitsmuziek geïnteresseerde publiek? Eerder verscheen op ProgLog AFTERglow een review van 'Bow to None' (2007). Daarin merkte ik op dat het tijd wordt dat Mirna’s Fling een groter publiek bereikt. Die hoop is met 'For the Love of Me' alleen maar versterkt omdat blijkt dat Hoekstra zich weer verder heeft ontwikkeld.
Hoekstra speelt alle instrumenten zelf, gekenmerkt door een grote diver- siteit: gitaar, bas, drums, vleugel, fluit, keyboards, trompet, tuba, hoorn en bouzouki. Het lukt het hem wederom om een wonderschoon, gevarieerd album uit te brengen dat de kwalificatie 'meesterwerk' niet misstaat. Het sleutelwoord is 'variatie'. Naast de afwisseling in instrumenten is hij in staat is om met zijn stem uiteenlopende sferen op te roepen die op uiterst geraffineerde wijze worden gecombineerd met de juiste instrumenten, die daardoor de vreemde indruk wekken speciaal voor deze songs te zijn gemaakt.
De inspiratie vindt Hoekstra ook hier weer bij grote singer-songwriters als Neil Young, Leonard Cohen, Bob Dylan en Nick Drake. Toch is er geen sprake van imitatie en is op elke compositie de handtekening van Hoekstra herkenbaar met name via zijn gevoelige, breekbare stem waarmee hij het gehele emotionele pallet bestrijkt. De meeste songs zijn zowel muzikaal als tekstueel sterk melancholisch gekleurd, hoewel ook ironie voelbaar is. Uitzondering vormt de grappige korte titelsong die onmiskenbaar vrolijkheid uitstraalt.
Behalve de grote variëteit zijn de arrangementen en de productie van hoge kwaliteit. Het instrumentarium is zodanig op elkaar afgestemd dat, samen met de prachtige stem van Hoekstra, telkens qua intensiteit en kwantiteit de juiste balans wordt gevonden. Hierdoor vormt elke song één geheel waarin niets ontbreekt maar waarin ook geen enkele overdaad valt te ontdekken. Het geluid is bovendien fantastisch en doet bij elke nieuwe luisterbeurt weer nieuwe, subtiele nuances ontdekken.
Het hoogtepunt wat dit aspect betreft is hoorbaar op 'Misery', waarin het intelligente gebruik van de tuba iets speciaals meegeeft. Ik raad dan ook aan om deze plaat in een goede CD-speler flink hard af te spelen zodat nuances en achtergrondgeluiden niet verloren gaan. De afwisseling op dit album is wellicht het meest duidelijk te illustreren door het na elkaar beluisteren van 'Winter’s Breeze' en 'Stranded'. Het eerste nummer wordt door een bouzouki gedomineerd en zou voor een Britse folk-traditional door kunnen gaan. Afsluiter 'Stranded' doet daarentegen zwaar symfonisch aan en zou een compositie van Roger Waters kunnen zijn.
Arjan Hoekstra is een conservatorium geschoold multi-instrumentalist. Ik heb het genot mogen smaken om hem met zijn band een aantal keren live te zien optreden waar hij de nummers met een driemansformatie elektrisch speelt. Ook hier doet hij aan Neil Young denken die regelmatig zijn compo- sities zowel akoestisch als elektrisch uitvoert. Ik vind het jammer dat de muziek van Hoekstra niet meer bekend is. Een optreden in de bovenzaal van Paradiso of in de Melkweg zou hem zeker niet misstaan. Tot die tijd zullen we het moeten doen met zijn (studio)albums, waarvan 'For the Love of Me' tot nu toe het absolute hoogtepunt vormt.
Henk Vermeulen (06-2010)

Bezetting:
Arjan Hoekstra - all instruments

Discografie:
Become (2005)
Bow to None (2007)
For the Love of Me (2010)

Wat een week ... DVD

PORCUPINE TREE - Anesthetize (2010)

Ik heb het niet zo op Concert-DVD's ...



... bij bands van vroeger verstoort het soms de illusie en de vele beeld- wisselingen, de zogenaamd artistieke toevoegingen van de maker en het gebrek aan overzicht van wat erop het toneel gebeurt maken het door- gaans niet tot een kijkfeest. Voor 'Anesthetize', een vastlegging van een concert van Porcupine Tree in 2008 in Tilburg, maak ik graag een uitzon- dering.
De band is niet alleen uitstekend op dreef, met een glansrol voor gewelde- naar Gavin Harrison op drums, maar de registratie is tot in de puntjes verzorgd met beelden vanuit verschillende cameraposities, gedoseerde en rustige beeldwisselingen, veel oog voor detail en het biedt de kijker een prima overzicht over het gehele toneel en de drie filmschermen zodat zelfs 'het beeldverhaal' goed gevolgd kan worden.
De tracklist bestaat uit het meesterwerk 'Fear of a Blank Planet' dat als concertopener integraal wordt gespeeld, aangevuld met ouder werk van o.a. 'In Absentia'. Mijn favoriete song 'Way Out of Here' bezorgt mij de rillingen, zo ook 'Sleep of No Dreaming' en 'Strip the Soul'. Maar iedere song staat als een huis.
Op deze registratie zijn natuurlijk nog geen tracks van 'The Incident' te vinden terwijl deze DVD wel na release van dat nieuwe album wordt uitge- bracht. Een commerciële truc want, let maar op, binnenkort verschijnt er een concertregistratie waarop de nieuwste nummers wél te horen zullen zijn. Gelukkig gaan dat soort geldelijke beslissingen bij de Tree, over het algemeen, niet ten koste van de muziek. Dat blijft progressieve rock, ruim aan de goede kant van de commerciële streep, en bovenaan de kwaliteits- schaal. Dat laat 'Anesthetize' wederom horen en zien. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 25)

Barry Cleveland - Hologramatron (2010)

Label: Moonjune Records
Bandsite: http://www.barrycleveland.com/
Duur: 64:50
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Barry Cleveland is op het eerste gezicht geen bekende gitarist maar op het tweede gezicht heeft hij toch met grote namen samengespeeld zoals Jeff Beck, David Gilmour, Tony Iommi en Ry Cooder. Met 'Hologramatron' levert hij alweer zijn vijfde soloalbum af. En, u gelooft het of niet, het is een waar protestalbum geworden. Daar is immers alle reden toe, kijkend naar de staat van met name de Westerse wereld met zijn overspannen econo- mie, milieudruk, exorbitante zelfverrijking, individualisering, opkomend populisme, racisme en wat al niet meer. Cleveland geeft zijn eigen state- ment hierover af en dat is prijzenswaardig voor wie gelooft dat alle kleine beetjes protest helpen (....).
Het is een bijzonder album geworden, zoals we gewend zijn van Moon- june Records. Toch is dit het meest in het progrock-idioom bewegende album in de catalogus van dit label. Al blijft het hier niet bij, per saldo is het album namelijk een aangename melting-pot van muziekstromingen: snufjes jazz, world music, ambient, space doordat de pedal steel van Robert Powell (o.a. Peter Gabriel) soms klinkt als de glissando van Steve Hillage, en dus ook progrock. Met invloeden van King Crimson uit de 'Discipline' en 'Beat' periode, hoor ik daar niet de invloed van Nico doorklinken in de stem van Amy X Neuburg in de sterke opener 'Lake of Fire' en de album- sfeer doet mij zelfs denken aan Grace Jones' 'Slave to the Rhythm'. Onder- steund door een keur aan helpers die hun sporen ruim verdiend hebben bij Winwood, Gabriel en Stanley Clarke. Kortom, Cleveland legt een kwalitatief mooie achtbaan aan door de moderne muziek.
Leuk om te vermelden is dat Cleveland op dit album de revolutionaire Moog Guitar introduceert en zowel de al even revolutionaire akoestische als elektrische GuitarViol bespeelt. Beetje zoeken waar dat gebeurt maar ik denk het te weten. Zoek de verschillen met een echte gitaar en kleur de plaatjes zou ik zeggen.
Naast de sterke en agressieve openingstrack 'Lake of Fire' waarin ook nog heerlijke mellotrons te horen zijn, springen verder het beschuldigende 'Mo- ney Speaks', het met de rauwe stem van Joe Manx gesierde 'Stars of Sayulita' en het beklemmende 'Suicide Train' eruit. Dissonant vormt het verschrikkelijke en wereldberoemde van Joe Meek bekende 'Telstar'. Dat levert wat puntenaftrek op maar doet aan het positieve eindoordeel over dit uitstekende album niets af. Harry 'JoJo' de Vries (06-2010)

Bezetting:
Barry Cleveland - electric and acoustic guitar, electric and acoustic 12-string guitar, MoogGuitar, Guitarviol, sampled percussion, sampled Mellotron, voice, bass
Robert Powell - pedal steel guitar, lap steel guitar
Michael Manring - bass
Celso Alberti - drums, percussion
Amy X Neuburg - vocals
met:
Harry Manx - vocals
Deborah Holland - vocals
Artist General - voice
Erdem Helvacioglu - acoustic and electric guitar, electronics
Rick Walker - chain-link drums, teapot, congas, dumbec
Gino Robair - dumbec, kendang

Discografie:
Mythos (1986)
Voluntary Dreaming (1990)
Memory & Imagination (2003)
Volcano (2004)
Hologramatron (2010)

Wat een week ... CD

NO-MAN - Wild Opera (1996/2010)

Een welkome re-issue ...

... van 'Wild Opera' van no-man uit 1996. Niet alleen vanwege het perfect opgepoetste geluid maar ook door de toevoeging van een tweede schijf met daarop o.a. het mini-album 'Dry Cleaning Ray' uit 1997 en het prach- tige art-work van Carl Glover. Die tegenwoordig dertien-in-een-dozijnhoezen maakt die allemaal op elkaar lijken maar in die tijd een uniciteit bezat die doet verlangen naar aanschaf van de foto's in dit boekwerk. Foto's die een tijdbeeld vangen van 'booming' Amerika in de jaren '50. Onbegrijpelijk echter dat de oorspronkelijke frontfoto van 'Wild Opera' volledig van de re-issue is verdwenen.
Dit album geeft terugkijkend mooi weer welke ontwikkeling de band heeft doorgemaakt. Hier klinkt men nog als 'beat driven progressive pop', licht beinvloed door trip-hop en R&B, maar dat 'beat driven' was er later groten- deels af.
Sterke tracks zoals het inderdaad sinistere 'Sinister Jazz', 'Dry Cleaning Ray' en 'Sheeploop' doen mij bij herbeluistering wederom verbazen over de nu al meer dan twee decennia nooit opdrogende inspiratie en creativiteit van Steven Wilson. Waarin compositorische pieken en dalen zitten - de laatsteling van Porcupine Tree was dan wel commercieel succesvol maar inhoudelijk wisselvallig - maar per saldo van uitzonderlijk hoge kwaliteit is. Het veertien jaar oude 'Wild Man Opera' van Wilson's sidekick no-man is daarvan een overtuigend bewijs. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 24)

Wat een week ... CD

KAIPA – In the Wake of Evolution (2010)

Je zult maar in Zweden wonen …

… en progrockliefhebber zijn. De ene na de andere formatie steekt er de kop op en de diverse muzikanten vinden zich gemakkelijk in nieuwe sa- menwerkingsverbanden, elkaar stimulerend naar grote hoogten.
Kaipa is een oudgediende. Begonnen in de zeventiger jaren, destijds opge- richt door gitarist Roine Stolt (de onbetwiste leidsman van de Zweedse sym- foscene) en toetsenist Hans Lundin. Inmiddels draait alles om Lundin. Hij componeert de muziek, schrijft alle teksten, zoekt de geschikte musici uit en verzorgt bij Kaipa’s laatste album zelfs de gehele booklet-layout.
Kaipa past in het rijtje waarvan The Flower Kings en The Tangent ook deel uitmaken. Kwalitatief hoogstaand, compacte instrumentale passages vol wisselende tempi en maatsoorten, maar immer met een zekere lichte toon via een folk-achtig melodietje hier en een hoopvolle boodschap daar. Zo begint het titelnummer met wanhoop over de stand van het wereldmilieu en eindigt het met de mogelijkheid om vandaag te kiezen voor een nieuwe koers, in het belang van onze “children’s children”.
Op het instrumentale vlak is het genieten geblazen van gitarist Per Nilsson en het o zo kenmerkende vette synthgeluid van Lundin, dat klinkt als een vervormde gitaar. En als de heren gaan duelleren is het helemaal smullen.
Om toch ook wat te zeuren te hebben: de diversiteit binnen de langere nummers is soms zo groot dat je een thema uit track A moeiteloos zou kunnen inpassen in track B of C. Het maakt de nummers wat moeilijk uit elkaar te houden en de betekenis van de individuele song gaat hierdoor enigszins verloren. Maar … volgens mij is dit een typisch Zweeds trekje. Peter Swart (wat een week 24)

Wat een week ... CD

STEFANO PANUNZI - A Rose (2010)

Zijn band Fjieri ...

... kon bogen op een prima review op ProgLog AFTERglow (zie WeekCD 2010/28) en dat wordt nu uitgebreid met lovende woorden over Stefano Panunzi's soloalbum 'A Rose'.
Albums die niet in eerste instantie scoren maar na meerdere luisterbeur- ten gaandeweg groeien zijn doorgaans de werken die op lange termijn overeind blijven. Zo verging het mij ook met 'A Rose'. Sferische, melodieu- ze en moderne symfonisch getinte muziek met de emotie die Italianen zo eigen is. Opener 'State of Mind' bijvoorbeeld met een simpel maar doeltref- fend en terugkerend thema op piano, de mooie zang van SiRenée en de prachtige door keyboard gedomineerde arrangementen.
In 'Fades' is wederom, want hij is populair dezer dagen, no-man's Tim Bow- ness opgetrommeld die de track ook componeerde, zodat u zo ongeveer weet in wat voor sfeer dit nummer zich afspeelt. En baswonder Mick Karn zorgt voor de pittige smaak zoals in het instrumentale met een licht disco- ritme getooide 'On Line, Now!' waarin de ijle trompetklanken van Mike Applebaum je naar andere werelden leiden.
Stefano Panunzi heeft een sterk album afgeleverd met referenties aan No-Man, Nosound, zijn eigen Fjieri en heel soms wat Porcupine Tree. 'A Rose': suffe albumnaam maar een verre van suffe uitwerking. Heerlijke 'plaat'! Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 23)