Wat een week ... CD

REDSHIFT - Wild 3 (2009)

Samen met Frank van Bogaert ...

... vormt Redshift de frontlinie van de hedendaagse elektronische muziek. Natuurlijk zijn ook oudgedienden Tangerine Dream en Klaus Schulze nog zeer actief maar als ik naar de wat recentere namen kijken kom ik o.a. uit bij de Belg Van Bogaert waarover ProgLog AFTERglow al vaker berichtte en de Engelse band Redshift. Hun album 'Halo' uit 2002 is een favoriet van mij en nu is er dan het 'nieuwe' album 'Wild 3'.
'Nieuwe' tussen aanhalingstekens omdat de vier composities dateren van 1996 (studio), 2004 (live) en 2008 (rehearsal/live). Wellicht is dat de reden dat het album voor mij minder één geheel vormt dan de andere (studio-)albums van Redshift. Zo laat de oudste compositie 'Broken World' duide- lijk een nog zoekende band horen terwijl de recentere tracks uiteraard veel volwassener klinken en het typische volle en spannende Redshift-geluid bevatten.
De door de sterke sequences (die overigens uit een oud 'Moog Modular System' komen) van Mark Shreeve gedomineerde muziek is dreigend en zeer melodisch en wat kenmerkend voor Redshift is zijn de gitaren van regelmatige gast James Goddard, want de gitaar neemt meestal in de e-music geen of geen dominante plaats in. Het in Eindhoven opgenomen sterke 'Schlachthof-fünf' vormt dan ook de uitschieter want in die track komt dat allemaal op een knappe wijze samen.
Ondanks een licht onevenwicht een prima album dat wel doet uitzien naar een integraal nieuw studio-album. De rijke catalogus van Redshift maakt dat wachten echter moeiteloos mogelijk. Harry 'JoJo' de Vries
(wat een week 05)

Mask - Technopia (2009)

Label: Rare/Repertoire
Bandsite: http://www.mask.uk.net/
Duur: 62:42
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Sonja Kristina was de wat mystieke zangeres uit de al even zo vage band Curved Air, de band die een aantal legendarische platen uitbracht zoals 'Air- conditioning' (1970), 'Phantasmagoria' (1972) en 'Lovechild' (1973). Een band die gezegend was met een virtuoos violist in de persoon van Darryl Way en de later ook van Sky bekende toetsenist Francis Monkman. Na de teloorgang van de eerste generatie Curved Air eind jaren '70, hebben we weinig meer van Kristina vernomen. Vorig jaar is Curved Air echter weer herboren in min of meer de originele bezetting en blijkt Kristina al een paar jaar actief met de band Mask. Ook al uitgerust met een violist te weten Marvin Ayres, die daarnaast de meeste composities en een deel van de keyboards voor zijn overigens vaardige en vooral in de ambientmusic opge- bouwde rekening neemt.
Lijkt Mask op Curved Air? Naast de overeenkomsten in bezetting zijn er wel wat sporen te ontdekken. Natuurlijk de niet al te vaste maar karakte- ristieke stem van Kristina en verder is de muziek klassiek gefundeerd, iets wat we ook al bij de illustere voorganger tegenkwamen. Al zou de openings- tevens titeltrack dat niet doen vermoeden want dat is een techno-georiën- teerd nummer dat refereert aan art-rockband Tubeway Army en dat is toch andere koek dan Curved Air. Gek genoeg is deze openingssong de track die gezegend is met de beste melodische lijn. Zelfs na een enkele laser- beurt beklijft het refrein al. En dat geldt niet voor de andere tracks; die verlangen nauwkeuriger beluistering want zitten complexer en gelaagder in elkaar.
En zelfs nauwkeuriger beluistering doet mij niet direct een gat in de lucht springen van enthousiasme. Er is nogal wat twijfel over wat Mask toont omdat niet iedere track overtuigt. Zeker, de keyboard- en vooral ook de pianolijnen zijn soms prachtig zoals in het easy-listening 'Space in Be- tween'. De stem van Kristina is zo af en toe onvast maar zet wel een goede sfeer neer. En sommige composities springen eruit zoals het ijzingwek- kende en experimentele 'Ice Winter' en het veel te korte door Ayres gezon- gen klassieke 'Is This a Wrong Turn'. Eindtrack 'Undulations', die negen minuten laat aftikken, is á capella ambient á la Brian Eno en in zijn experi- ment prima te noemen.
Dat ik toch niet volledig overtuigd ben komt omdat het geheel wat onevenwichtig is en te wisselend van kwaliteit zoals in het niemendal en zwakke 'Time to Let Go' en in de bijna onherkenbare en onnodige Bowie-cover 'Sound and Vision'.
Wat niet wegneemt dat men aan de goede kant van de streep blijft. Er zit alleen meer in dan er op 'Technopia' uitkomt. Desondanks een midden- score op onze schaal met JoJo's, wat toch altijd nog 'goed' is. We houden Mask in de gaten want zoals gezegd er zit meer potentie in en wie weet komt dat er bij een volgend album nadrukkelijker uit. Harry 'JoJo' de Vries (01-2010)

Bezetting:
Marvin Ayres - cello, violin, viola, piano, keyboards, programming, vocals
Sonja Kristina - vocals, guitar
Ben Wiesner - percussion, drums, programming
Kirby Gregory - electric guitar
Steve Byrd - oud, acoustic guitar, balalaika, bouzouki

Discografie:
Heavy Petal (2006)
Mask (2009)

Wat een week ... CD

AIRBAG - Identity (2009)

Een heerlijk gerecht met iets te weinig peper ...

... dat is het gevoel dat ik heb bij het door velen terecht geroemde album 'Identity' van de Noorse band Airbag. Niet alleen een unieke hoes maar prachtige, sfeervolle prog met sterke melodielijnen en veel invloed van de latere Floyd, RPWL (logisch als reproducent van Floyd-muziek) en natuurlijk Porcupine Tree die ook al niet wars waren, zeker in hun begin- jaren, van muzikale Floydanekdotes. Alleen klinkt het allemaal wat 'laid-back' en braaf.
Deze Noren komen als een duveltje uit een progdoosje want ik had nog nooit van deze band gehoord. Wat dan ook weer verklaarbaar is door het feit dat 'Identity' hun debuut betreft. Maar toch, snel aan het front en aan de top, met alle bekende gevaren vandien voor het tweede album.
Moet ik er nummers uitpikken? Nee, alles is meer dan in orde waarbij mijn kritiek is dat de acht tracks vaak in eenzelfde tempo staan en zoals gezegd wel erg braaf zijn en wat peper hadden kunnen gebruiken. Een eruptie zo hier en daar zou het album meer dynamiek hebben gegeven. Maar laat ik niet al te kritisch worden want voor een debuut is 'Identity' in alle opzichten - van composities, technische uitvoering, produktie tot art-work - meer dan uitstekend. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 04)

Wat een week ... CD

HŐSTSONATEN - Autumnsymphony (2009)

Instrumentaal juweeltje ...

... heeft Höstsonaten gemaakt met dit tweede deel van haar vierluik 'Sea- sonCycle Suite'. Men telt overigens terug. Wat nog mist is deel 1 'Summer- eve'. Voorman Fabio Zuffanti, die ook al hoge progressieve ogen gooit met de band La Maschera di Cera, heeft zichzelf met dit nieuwe album weder- om overtroffen.
Wat in het oor springt is dat dit werkstuk een 'jazzy touch' heeft. Meer dan bijvoorbeeld het mooie, ingetogen 'Springsong', het vierde deel van de suite uit 2000. Vooral de geweldige trompetpartijen van Michele Bernabei zijn daar verantwoordelijk voor. In die stukken, zoals in opener 'Open Win- dows to Autumn' hoor ik ook wat referenties aan no-man en dan vooral aan het album 'Returning Jesus'.
Zuffanti weet via een weldadige produktie een warme sound neer te zet- ten, al spreken we hier dan over de herfst, waarbinnen de synths, mello- trons en dus de blaasinstrumenten (naast trompet ook fluit, oboe, doedel- zak) een voorname rol spelen. Het album zet aan het denken, zelfs zonder teksten, over mens en natuur maar leent zich ook uitstekend voor het wegdromen van aardse zaken. Wederom een juweeltje dus. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 03)

Wat een week ... CD

GENESIS - Duke (1980)

Waar ligt de grens ...

... tussen de 'traditionele' en de 'latere' Genesis? Hoewel sommige fans van het eerste uur afhaakten na het vertrek van Steve Hackett, valt er veel voor te zeggen die grens bij 'Duke' te leggen. Het album is een mooie com- binatie van oud en nieuw Genesis-geluid.
De oude stroming wordt vertegenwoordigd door de zogenaamde 'Duke Suite', een vijftal verwante tracks, verspreid over het album. Songs met een sterk groepsgeluid, krachtig instrumentaal, compact zonder uitgespon- nen gitaar- of synthsoli (en dat is dan wel weer jammer). Hoogtepunten: Duchess' en de finalestukken 'Duke's Travels' en 'Duke's End'.
Naast de epic zijn er verwijzingen naar de toekomst: naar de definitieve koerswijziging van de band en naar de solo-carrière van Phil Collins. Phil verwerkte op 'Duke' zijn echtscheiding in enkele smaakvolle nummers en zou een serieus solopad inslaan met het album 'Face Value'. Genesis als geheel trok zichzelf een nieuwe jas aan en zou zelfs nog veel succesvoller worden dan voorheen met korter en commerciëler getint popwerk. 'Turn it on again' is daarvan de ultieme voorbode.
En zo werd 'Duke' het overgangsalbum. In de woorden van Mike Ruther- ford: "... to me some of the songs on that album were the end of one era and some were the start of another era ..." In mijn cd-kast sluit 'Duke' de Genesis-rij helaas niet af, want mijn schoonmoeder vond het ooit nodig mij het succesvolle titelloze album van enkele jaren daarna (die met de super- hit 'Mama') cadeau te doen. Peter Swart (wat een week 03)

Wat een week ... CD

THE FLAMING LIPS - Embryonic (2009)

Te laat aangeschaft voor de jaarlijst ...

... anders was dit album bij mij hoog geëindigd. Gelukkig heeft collega Henk Vermeulen dit nieuwe album van The Flaming Lips als een nummer 1 gewaardeerd. En terecht.
Psychedelisch georiënteerde muziek met veel emotie en wat invloeden van Radiohead (of andersom), oude Soft Machine en vroege Pink Floyd maar bovenal een eigen sound. De muziek lijkt zo af en toe te ontsporen - anderen noemen dat 'noise' - maar vele luisterbeurten maken duidelijk dat er van ontsporen geen sprake is. De 'noise' vormt eerder een wissel om naar een belendend muzikaal spoor in de compositie te komen.
Op dit relatief rustige album zijn mijn favoriete tracks ' Convinced of the Hex' en 'The Sparrow Looks Up At The Machine'; inderdaad, ook de titels van de tracks zijn 'weird'. Wat met name opvalt is dat de band in staat is van de achttien tracks één geheel te smeden. Misschien dat ze daarom bezig zijn 'Darkside of the Moon' van Floyd te coveren. Floyd was daar immers ook zo goed in.
The Flaming Lips draaien al heel wat jaren mee. Het debuutalbum da- teert al uit 1986. Ik had er weleens wat van gehoord maar mij in de band verdiepen kwam er niet van. Zoals collega Henk mij zei "Als je The Flaming Lips eenmaal te pakken hebt gaat er een wereld voor je open. Ze hebben heel wat prachtige en vaak ook vreemde albums gemaakt". Op naar 'Yoshimi Battles the Pink Robot', 'Soft Bulletin' en de rest van de catalogus dus! Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 02)

Steve Hackett -
Out of the Tunnel's Mouth (2009)

Label: Wolfwork
Bandsite: www.hackettsongs.com
Duur: 45:36
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Steve Hackett is een grillige artiest, wispelturig desgewenst, of wellicht heeft hij lak aan iedereen en pakt hij de artistieke vrijheid die hij zich blijk- baar van platenmaatschappij en publiek mag permitteren. 'Grillig' omdat zijn eerste drie albums, na vertrek uit Genesis half jaren 70, symfonische hoog- standjes waren maar hij daarna de fan als een ping-pongbal door vele muziekstromingen sloeg. Klassiek georiënteerde albums, bluespogingen (Steve je kunt geen blues spelen), Satie-vertolkingen, gitaarminiatuurtjes, alles kwam voorbij. Zijn albums 'Darktown' (1999) - prima - 'To Watch the Storms' (2003) en 'Wild Orchids' (2006) waren kwalitatief wisselende pogingen om het progressieve spoor weer te vinden. En nu is er dan 'Out of the Tunnel's Mouth', alleen via Hackett zelf te verkrijgen maar binnenkort in de winkel.
Hackett heeft het niet makkelijk gehad het laatste jaar, na verbreking van zijn decennialange relatie met Kim Poor. Hij laat dan ook geen poging onbenut te melden hoe erg het is. Of is het toch Poor Kim? Want Hackett lijkt er immers vandoor te zijn met jeugvriendin, tekstschrijfster en zangeres Jo Lehmann, die ook op dit album meedoet. En alsof er niets aan de hand is meeschrijft aan nummers die over de relatie met Kim lijken te gaan. Hypocriet? Verwerking van emoties? Een poging Steve voor zich te win- nen? Wie zal het zeggen. Wat in ieder geval ook hier weer helder wordt is dat 'weltschmerz' goede kunst oplevert. Want deze nieuweling bevindt zich ruim aan de goede kant van de streep.
'Out of the Tunnel's Mouth' vormt meer dan ooit één geheel. De tracks lopen gevoelsmatig, al is dat feitelijk niet zo, in elkaar over en lijken bij elkaar te horen. Helaas houdt Hackett ook hier de twijfelachtige eer in stand ieder (goed) album te larderen met een of twee draken van nummers. Die eer valt deze keer de track 'Still Waters' te beurt. Een mislukt blues- nummer. Steve je kunt geen blues spelen, doe het dan ook niet! En afslui- ter 'Last Train to Istanbul' kan er net mee door.
De overige zes tracks zijn echter van hoge compositorische kwaliteit, klinken warm en worden technisch uitmuntend gespeeld door o.a. Chris Squire, John Hackett, de in vrouwenkleren gestoken Nick Beggs, Roger King en zijn Genesis-voorganger Anthony Phillips. Mijn meeste lof gaat uit naar 'Fire on the Moon' met die voor Hackett typische, feller dan ooit gitaarsolo's, naar het prachtige en ingetogen 'Nomads' en het soms ruige en dynamische 'Emerald and Ash'. In 'Tubehead' klinkt hij kwaad en refe- reert aan Joe Satriani. Erg goed. Bijna alle 'lead vocals' neemt Hackett zelf voor zijn rekening en dat doet hij zeer verdienstelijk. Ik vraag mij wel af wie er drumt en kan mij niet voorstellen dat het digitale drums zijn.
Steve Hackett is terug in het progressieve land met een prima album. De vraag is alleen hoe lang het duurt. Moeten we binnenkort met hem mee naar de jazz, hip-hop of funk? Vind ik okay maar dan toch niet met Hackett. De progressieve muziek met symfonische elementen, of anders- om, gaat hem namelijk het beste af. Harry 'JoJo' de Vries (01-2010)

Bezetting:
Nick Beggs – bass, Chapman Stick
Dick Driver – double bass
John Hackett – flute
Steve Hackett – guitars, vocals
Roger King – keyboards, programming
Lauren King – backing vocals
Ferenc Kovaks – violin
Amanda Lehmann – vocals
Jo Lehmann – backing vocals
Anthony Phillips – twelve string guitar
Chris Squire – bass
Christine Townsend – violin, viola
Rob Townsend – soprano sax

Discografie:
Voyage Of The Acolyte (1975)
Please Don't Touch ! (1978)
Spectral Mornings (1979)
Defector (1980)
Cured (1981)
Highly Strung (1982)
Bay Of Kings (1983)
Till We Have Faces (1984)
Momentum (1988)
Time Lapse Live (1992)
Guitar Noir (1994)
There Are Many Sides to the Night (1994)
Blues With A Feeling (1994)
Watcher Of The Skies - Genesis Revisited (1996)
A Midsummer Night's Dream (1997)
The Tokyo Tapes (1998)
Darktown (1999)
Sketches of Satie (2000)
Feedback '86 (2000)
Live Archives 70,80,90s (2000)
To Watch The Storms (2003)
Metamorpheus (2005)
Wild Orchids (2006)
Out of the Tunnel's Mouth (2009)

Wat een week ... CD

MANDALABAND III - BC Ancestors (2009)

Onvervalste symfo ...

of zoals de hoes vermeldt 'unashamedly symphonic rock', laat de derde incarnatie van de Mandalaband horen op een album waarop 35 jaar 'ge- wacht' is. Met enige niet te duiden terughoudendheid bestelde ik dit album maar die twijfel was onterecht.
De Mandalaband was een project waar, afhankelijk van het moment, een bezetting bij werd gekozen. Zo ook nu. Naast de vaste krachten Woolly Wolstenholme en Kim Turner (beiden Mandalaband II), Ashley Mulford (I) en David Rohl (I en II), zijn nu o.a. Troy Donockley (Iona), José Manuel Medina (Last Knight), Craig Fletcher (BJH) en mijn favoriet op viool Geoff Richardson (Caravan) projectlid.
'BC Ancestors' is een concept-album dat handelt over de helden die voor de geboorte van Christus de landen bevolkten en bevochten rond de Mid- dellandse Zee. Het werkstuk staat als een huis. Een geweldige, dynami- sche produktie hult de sterke tracks in een weldadige jas. Technisch hoog- staand spel met strak drumwerk van Turner, excellent gitaarspel van Mul- ford en heerlijke keyboards van Rohl, Medina en helaas maar op een paar tracks van Wolstenholme. Muziek die de hectische tijd 'Before Christ' krachtig verbeeldt.
Uitschieter vormt 'Roots' van Wolstenholme, waarin zeven minuten lang alle ingrediënten van BJH uit de beginperiode te horen zijn: sterke melodie, emotie, volle arrangementen en die fragiele, herkenbare stem.
Mijn aanvankelijke twijfel was misplaatst. Mandalaband III heeft een sterk album afgeleverd in de symfonische traditie. Het album zou geen Top10 plaats hebben gekregen in de jaarlijst, daar vinden vooral de meer vernieuwende albums hun plaats, maar toch zeker een eervolle vermelding. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 01)