THE INEVITABLE EDITOR’S ORGASM 2009

BEST OF THE YEAR 2009 - HARRY 'JoJo' DE VRIES

01 INDUKTI - Idmen
Power, progressie, compositorisch vernuft, creativiteit.

02 ANIMAL COLLECTIVE - Merriweather Post Pavillion
Harmonische zang omringd door meesterlijke psychedelische geluidsmuur.

03 NOSOUND - A Sense of Loss
In een mental flow door melodie, emotie, romantiek, rechterhersenhelft.

04 DEVIN TOWNSEND PROJECT - Ki
Prachtige, creatieve composities met zowel een rock- als een ambientgezicht.

05 SOAP & SKIN - Lovetune for Vacuum
Schitterend surreëel, authentiek, intens; wel voor sombermensen.

06 GONG - 2032
Vertrouwdheid gekoppeld aan dance en zelfs rap.

07 THE BARSTOOL PHILOSOPHERS - Sparrows
Geweldige zanger, sterke composities. Ver boven het progmaaiveld!

08 FRANK VAN BOGAERT - Air Machine
Elektronische muziek op z'n best, continuering hoge niveau vorige albums.

09 MEW - No More Stories are Told Today …
Jonge honden geven prog een injectie en zichzelf en ons een meesterwerk.

10 KONG - What it Seems is What You Get
Progressieve verademing, up-tempo techno-progrock van eigen bodem.

Op de nipper ernaast ...
PHANTOM BAND - Checkmate Savage: Nieuw progressief pad maar zakte weg.
THE DECEMBERISTS - Hazards of Love: Prachtig rock-folk concept.
PETER HAMMILL - Thin Air: Eenzame klasse, een Top 10 past hem niet.
LALO HUBER - Lost in Kaliyuga: Prachtige symfo, te traditioneel voor Top10.
THE LOW ANTHEM - Oh my God, Charlie Darwin: Verrassende rock-folk.
ASTRA - The Weirding: Prachtige symfo, te traditioneel voor Top10.

BEST OF THE YEAR 2009 - HENK VERMEULEN

01 THE FLAMING LIPS - Embryonic
Weirde noise en 'merg en been' tederheid in uniek psychedelisch landschap.

02 ANIMAL COLLECTIVE - Merriweather Post Pavillion

Psychedelische meerstemmigheid, techno, sprookjesachtige geluidscollages.

03 LOCAL NATIVES - Gorilla Manor

Perfecte integratie van Fleet Foxes en Yeasayer.

04 INDUKTI - Idmen

"Miles Davis goes metal": vernieuwende metal fusion uit Polen.

05 ANNE SOLDAAT - In Another Life
Pracht solo-debuut van voormalig frontman Daryll-Ann: wat een stem!

06 ALQUIN - Sailors and Sinners

Sterk album na tegenvaller 'Blue Planet'. Van Dijk's stem wordt almaar rijker.

07 THE AMAZING - The Amazing

IJzersterk debuut met referenties aan Damien Rice, Nick Drake en Pink Floyd.

08 RIVERSIDE - Anno Domini High Definition

Perfecte synergie metal-symfo. DVD 'Live at Paradiso' maakt het nog mooier.

09 WHITE DENIM - Fits

Vreemde mix: jazz, americana, latin, punk, rock. Hendrix, Zappa jammen mee.

10 KNIGHT AREA - Realm of Shadows
Verrassend 3e album van band die de symfo in ere houdt.

Op de nipper ernaast:

Afvallers omdat Jaarlijst alleen nieuw materiaal bevat. Met pijn in het hart ...

RPWL - The RPWL Live Experience: Fantastische live-ode aan Gilmour.

PENDRAGON - Concerto Maxima: Waar feest van live progrock.
VAN DER GRAAF GENERATOR - Live at the Paradiso: Na 40 jaar niet gedateerd.

THE DECEMBERISTS - The Hazards of Love: Mooi, eigentijds concept-album.
THE LOW ANTHEM - Oh My God, Charlie Darwin: Bijzonder, contrastrijk album.

BEST OF THE YEAR 2009 - PETER SWART

01 ALQUIN - Sailors and Sinners
Heerlijke (prog)rock. Het spelplezier spat van de plaat!

02 DREAM THEATER - Black Clouds & Silver Linings
Topklasse als vanzelfsprekend gebracht. De lat ligt nu wel erg hoog ...

03 GUILT MACHINE - A Perfect Day

Welkome persoonlijke 'Lucassen'. Zonder gastmusici wel zo hecht.

04 TRANSATLANTIC - Whirlwind
Fan van verzamelformatie word ik nooit. Toch ontstaat er steevast iets moois.

05 AIRBAG - Identity

Borduurt prachtig voort op door Porcupine Tree gelegd pad.

Wat een week ... CD

NO-MAN - Flowermouth (1993)

De goegemeente in de progscene ...

... is het gezien de veelal lovende woorden niet met mij eens (so what!) maar ik vind no-man sinds 'Together We're Stranger' en het alom bejubel- de 'Schoolyard Ghosts' het verzadigingspunt voorbij en het punt van slaap- verwekkend geneuzel vervaarlijk genaderd. Waarschijnlijk is die goege- meente bij het beluisteren van deze albums ingedut waardoor het kritisch vermogen in een dichte roes verkeert. In ieder geval, het meesterwerk 'Re- turning Jesus' dat eraan vooraf ging was blijkbaar en helaas door de band niet meer te overtreffen.
De 'backcatalogue' bevat echter veel moois. 'Flowermouth' bijvoorbeeld, uit 1993. Niet alleen worden Steven Wilson en Tim Bowness daarop bijge- staan door grote namen als Mel Collins (sax), Robert Fripp (frippertronics, gitaar), Steve Jansen (percussie) en Lisa Gerrard (zang), maar men weet op dat album van voor tot achter de aandacht gespannen te houden.
Aftrap 'Angel Gets Caught in the Beauty Trap' is van een inspirerende schoonheid o.a. door de emotionele melodie en de sax van Collins. Zo ook 'Shell of a Fighter' en afsluiter 'Things Change'. En wat daartussen zit? Hoogwaardige progressieve muziek met een 'ambient touch', 'laid back' en toch met veel prikkels waardoor geeuwen zich hier niet voordoet.
Bowness en Wilson moeten niet terug naar hun basis gaan, stilstand is immers achteruitgang, maar moeten op zoek naar die prikkeling van zintui- gen; er moeten weer en meer momenten van opveren komen voor de luiste- raar. Dat kan men 'leren' van het oude werk. En de goegemeente? Slaap lekker door! Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 48 tot 52)

The Barstool Philosophers - Sparrows (2009)

Label: eigen beheer
Bandsite: www.thebarstoolphilosophers.com
Duur: 51:00
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

The Barstool Philosophers - wat een naam ... aan de andere kant levert die naam een mooie site op - is een nieuwe ster aan het progressieve firma- ment. Althans 'nieuw', de Almelose band bestaat al op en af sinds 1997. In de line-up zijn mensen te vinden die hun sporen hebben verdiend in andere prijzenswaardige Nederlandse progbands zoals toetsenist René Kroon (o.a. Sun Caged), drummer Martin Kuipers en bassist Bas Hoebink (beiden uit Symmetry).
'Sparrows' vertelt het verhaal van een man - zanger Leon Brouwer - die na een scheiding enige tijd stuurloos werd en de zelfkant van het leven op- zocht. Ik kan mij er zelfs zonder de muziek van alles bij voorstellen. Geluk- kig begint aan het einde van het album 'de nieuwe dag' en lacht het leven hem via 'Sparrows' - een uiteindelijk in de cafékrochten gevonden bevallige dame? - weer toe. Eind goed al goed. Het is min of meer een concept-album dus.
En 'goed' is ook van toepassing op dit smaakvolle, prima geproduceerde, compositorisch sterke, technisch goed uitgevoerde album waarop mij vooral de dynamiek aanspreekt tussen de hardere tracks die associëren met Dream Theater en de gevoeliger thema's en tracks waar wat Marillion in doorschemert. Voor de hand liggend die dynamiek, in het licht van het concept en als metafoor voor het leven, maar het is over de gehele line zeer goed getroffen.
Bovendien, en dat is weleens anders in de prog en vooral bij bands van Nederlandse bodem, is Leon Brouwer een meer dan uitstekende zanger, zowel in het hoog als in het laag, die referereert aan James LaBrie (Dream Theater), Mac (Threshold) en wat verder terug aan Ian Gillan (Deep Purple). In die vocale contreien moet u het zoeken. Gehoord zijn bereik en kracht vermoed ik dat Brouwer ook live moeiteloos overeind blijft.
Het album 'Sparrows' bevat wat mij betreft alleen maar uitstekende tracks met een aantal uitschieters zoals het spannende, met een pakkend thema getooide 'Afterglow', het melodieuze 'Silence', het muzikaal ingeto- gen maar vocaal emotievolle 'Dreamscape' en het felle, licht experimen- tele 'Eyes Show the Heart'.
Het proglandschap is met The Barstool Philosophers een uitstekende band rijker die met een goede promotie en veel optredens in binnen- en buitenland het nog ver zou kunnen schoppen. En natuurlijk door continuïteit want de progscene kent veel van dit soort eendagsvliegen. Hoewel dit segment propvol zit met vergelijkbare bands, is het de hoge kwaliteit die The Barstool Philophers boven het maaiveld doet uitsteken. Dat kan niet anders dan vruchten af gaan werpen. Harry 'JoJo' de Vries (12-2009)

Bezetting:
Leon Brouwer - vocals
Bas Hoebink - bass
René Kroon - keyboards
Martin Kuipers - drums
Ivo Poelman - guitars

Discografie:
Sunrise (single, 2006)
Sparrows (2009)

Wat een week ... CD

SWEET OKAY SUPERSISTER - Spiral Staircase ('74)

Unieke band met een ongeëvenaarde sound ...

... zo mag Supersister gerust worden omschreven. Zelfs bijna veertig jaar later is er geen substituut in de progrock te vinden voor deze Haagse band, die muzikale eigenheid koppelde aan humor. Het staat mij bij dat Frank Zappa begin jaren 70 Supersister als één van de weinige interessan- te Europese bands beschouwde.
Sweet Okay Supersister, de originele bandnaam voordat Supersister met het album 'Present from Nancy' debuteerde, laat ook op 'Spiral Staircase' de voor hen zo karakteristieke excentrieke muziek horen met, en dat was een lichte verschuiving, zo af en toe een space-invloed á la Gong. Van de bekende bezetting zijn Stips, Van Eck en Van Geest dan nog over, aange- vuld met fameuze studiomuzikanten uit die tijd zoals Louis Debij (drums), Jan Hollestelle (bas) en Bertus Borgers (sax).
Een heerlijk album, hoewel het allemaal net iets minder is dan de voor- gaande werkstukken, perfect geremasterd zoals inmiddels de gehele cata- logus, met o.a. het eigenwijze 'Retroschive' en mijn favorieten 'It Had to Be' en 'Nosy Parkers'. Jammer van die twee onzinnige, flauwe en Supersister-oneigen bonustracks, de A en B-kanten van een single die zij maakten samen met Los Alegres. Albumvervuiling noem ik zoiets.
En dan zijn er natuurlijk die rare hoge stemmetjes, zoals je die ook krijgt na inademing van lachgas, die de cryptische tekst 'Oemie Aaikie, Boem is Paaikie' uitspreken. Een vriend beweerde dat je deze tekst ter ontcijfering achterstevoren moest afdraaien. Het is ons nooit gelukt. Gelukkig maar, een beetje mystiek is nooit weg. Zeker is dat ik mij weer zeer vermaakt heb met deze heruitgave van Supersister. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 47)

Nosound - A Sense of Loss (2009)

Label: KScope/Snapper
Bandsite: www.nosound.net
Duur: 51:31
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (max. score)

De Italianen van Nosound, onder de bezielende leiding van absolute voor- man Giancarlo Erra, zijn bekend geworden door in het kielzog van no-man, soms met hulp van Tim Bowness 'himself', hun weg te zoeken in dat deel van de progressieve scene waar ambientinvloeden gelden. Zij maken dan ook aan no-man verwante muziek waarin melodie, emotie, romantiek en ingetogenheid de boventoon voeren.
Logischerwijze wordt Nosound dan ook vaak geassocieerd met hun voorbeeld. Toch kan worden vastgesteld, drie albums verder sinds het de- buut 'Sol29' uit 2005, dat de Italianen niet alleen op eigen benen staan maar ook steeds meer een eigen gezicht zijn gaan tonen. Hoewel het gebruik van strijkers (kijk uit met vuurwerk), in sommige tracks in plaats van of naast de keyboards, weer refereert aan het meesterwerk 'Returning Jesus' waarop no-man dat ook doet. Toch verleent deze 'switch' Nosound juist nog meer een eigen smoel, maakt het de toch al imponerende muziek nog gevoeliger en raakt het bij mij de emotie frontaal. 'A Sense of Loss' brengt je in een 'mental flow' die zich zelfs enige tijd nadien nog voortzet, zeker als het album integraal wordt beluisterd.
Ik ga dan ook niet teveel woorden vuil maken aan dit briljante album want ieder woord schiet tekort om het gevoel dat men in de tracks weet over te brengen te beschrijven. Er is maar één juiste aanpak en dat is luisteren. Dat geldt per saldo voor ieder album, feitelijk is recenseren dan ook onnut (maar leuk en het voorziet kennelijk in een behoefte), maar voor de rechter- hersenhelft composities van Nosound geldt dit bij uitstek.
Bij opener 'Some Warmth Into This Chill' kan ik het echt niet droog hou- den en dat geldt ook voor de tracks 'Fading Silently' en 'Tender Claim' die eveneens overlopen van emotie. En dan vergeet ik het prachtige kwartier van 'Winter Will Come' nog, dat te lang lijkt maar het na een aantal malen luisteren niet blijkt te zijn.
'A Sense of Loss': muzikaal-technisch perfect uitgevoerd, hoogwaardig geproduceerd, goed passend en prima verzorgd art-work en, bovenal, meesterlijke composities. De luxe-uitvoering bevat een extra schijf met een '5.1 surround' en '24 bit mix' van het album, video en foto's. Voor mij onnodige maar kijkwaardige filmpjes en foto's. Nosound: de band had een voorbeeld in no-man maar de groei naar volwassenheid heeft ervoor gezorgd dat zij nu zelf een voorbeeld zijn. Harry 'JoJo' de Vries (12-2009)

Bezetting:
Giancarlo Erra - vocals, guitars, keyboards
Paolo Martellacci - keyboards, vocals
Paolo Vigliarola - acoustic guitars
Alessandro Luci - bass
Gigi Zito - drums, vocals

Discografie:
Radici (Demo, 1998)
Maslova (EP, 2001)
Waves on Russia (Demo, 2002)
Sol29 (2005)
The World is Outside (Live DVD, 2006)
Slow it Goes (EP, 2007)
Clouds (EP, 2007)
Lightdark (2008)
A Sense of Loss (2009)

Wat een week ... CD

DEVIN TOWNSEND PROJECT - KI (2009)

Ingetogen angst en boosheid ...

... dat is wat Devin Townsend laat horen op 'KI', één van de delen van het vierluik dat hij aan het construeren is. 'Ingetogen' is een woord dat tot voor kort niet in Townsend's woordenboek voorkwam. Al waren fragmenten op zijn uitstekende album 'Synchestra' uit 2006 al wat rustiger maar norma- liter was er toch sprake van een hersenspoeling door beluistering van zijn werk.
'KI' toont op een enkele eruptie en uitzondering na een beheerste Towns- end die in staat is prachtige composities te schrijven met zowel een rock- als een ambientgezicht. Twee gezichten die elkaar echter nadrukkelijk aankijken, elkaar vinden en geïntegreerd raken. Verwacht geen ambient á la Brian Eno maar er dwalen allerlei soundscapes in en tussen de tracks rond die het geheel de genoemde ingetogenheid verlenen. Uitschieter is voor mij 'Winter' met een intrigerend, zich herhalend thema dat snel blijft hangen.
Een heerlijk album dat een onvermoede kant laat zien van een artiest die altijd gaat voor kwaliteit, creativiteit en innovatie. Het midden van de weg is hem vreemd. Gelukkig maar want anders zou hij ook geen kans lopen deel uit te maken van mijn aankomende jaarlijst. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 46)

Wat een week ... CD/Tour

ALQUIN - Sailors And Sinners (2009)

'The Dance' op viool ...

... dat we dat ooit nog mee zouden maken! De apotheose van de concer- ten die Alquin geeft tijdens haar 'Sailors And Sinners'-tour (door ProgLog AFTERglow gezien op 29 november in Het Paard van Troje te Den Haag) is overweldigend.
Gitarist Ferdinand Bakker zet op viool 'Don and Dewey' in, dat zoals u weet overloopt in 'Mr. Barnum's Jr's Magnificent and Fabulous City', het slotstuk van Alquin's topalbum 'The Mountain Queen' (zie WeekCD 2006-46). Aan het eind van het nummer maakt Dick Franssen een sprint van de Rhodes-piano naar zijn Hammond om vol vuur het intro van 'The Dance' in te zetten. Bakker blijft zijn viool bespelen, waardoor de bekende gitaar- partij opeens een hele nieuwe invulling krijgt.
U snapt het al, het was een avondje ouderwets genieten, en dat terwijl de nadruk toch op het nieuwe materiaal lag. Opmerkelijk dat het Alquin lukt een boeiende show op te bouwen rond het jongste album, voor een publiek dat vooral de klassiekers in het hoofd heeft.
Met 'Sailors And Sinners' heeft de groep uit Delft dan ook een ijzersterk album afgeleverd. De o zo kenmerkende sound (van ritmesectie, orgel, sax en gitaar) staat nog altijd als een huis, waarop het voor Michel van Dijk heerlijk zingen moet zijn. Alquin trekt de lijn door die ze na de reünie met 'Blue Planet' (zie WeekCD 2007-37) had ingezet: sterke rocksongs met vele proggetinte instrumentale passages, waarin de heren hun vak- manschap ten volle etaleren. Het spelplezier spat van plaat en podium. Peter Swart (wat een week 45)

Wat een week CD ...

TONY BANKS - A Curious Feeling (1979/2009)

Een ouwetje opgepoetst ...

... al was dat niet echt nodig want de LP-uitgave van het eerste solo-album van Tony Banks die ik hier heb staan klonk al goed. Maar toegegeven, het geluid is nu uitstekend. Zowel van de stereo-remix op de CD als de 5.1 Surround Mix van de bijgevoegde DVD waarop ook twee promotiefilmpjes uit die tijd staan.
De in een prachtig vormgegeven door Esoteric Recordings - wie anders - uitgegeven remaster staat nog steeds als een huis. Hoewel sommigen zullen beweren dat het gedateerd klinkt, vind ik dat heel erg meevallen. Natuurlijk, je kunt horen wanneer het gemaakt is - zo vlak voordat Genesis langzamerhand een andere, zo niet de verkeerde, weg in sloeg - al is dat tegenwoordig met al die retro symfobands nog niet eens zo gemakkelijk vast te stellen. Maar gedateerd? Welnee!
Banks, drummer Chester Thompson en zanger Kim Beacon maakten ooit een warm album dat niet zo ver af staat van wat Genesis bijvoorbeeld op 'And Then There Were Three' deed. Al klinkt de schorre maar gevoelige stem van Beacon absoluut anders dan Phil Collins. Mijn toenmalige favoriete track 'Somebody's Else's Dream' torent er nog steeds bovenuit. Beacon schreeuwt het uit, ondersteund door forse toetsenpartijen van Banks en rake klappen van Thompson op zowel de vellen als de bekkens. En de rest is ook bovenmodaal.
Hoewel het aantal re-issues op dit moment niet is bij te houden, deze vaak overbodige bonustracks bevatten en ik mij afvraag of het geluid dan zo minnetjes was dat het een remaster rechtvaardigt, ben ik toch wel blij met 'Curious Feeling' in een nieuw jasje en geniet ik van de karakteristieke en virtuoze keyboardsolo's van Banks. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 45)