Wat een week ... CD

ELECTRIC SWAN - Electric Swan (2009)

De Italiaanse band Wicked Minds ...

... is een persoonlijke favoriet. Hun album 'Witchflower' uit 2006 toont de klasse van de band. Electric Swan is de sidekick van Wicked Minds' gitarist en mede-oprichter Lucio Calegari die blijkbaar en hoorbaar ruimte nodig had om buiten het bandconcept te treden.
Op dit debuutalbum houdt Electric Swan zich soms in de buurt op van Wicked Minds, vooral daar waar de toetsen van maatje Paolo Negri wat meer op de voorgrond treden en in twee nooit uitgebrachte composities van Wicked Minds. Maar meestal drijft men ervan weg en horen we gitaarge- oriënteerde, vrij stevige rock waarbij lijntjes naar Black Sabbath, Deep Purple en Grand Funk Railroad voor de hand liggen. De twee covers van
T-Rex Tommy Bolin's 'Teaser' en Metallica's 'Creeping Death' bevestigen dat beeld.
Ik vind het geheel wat rommelig. Enerzijds door de niet afgewogen en springerige produktie en anderzijds door het rafelige gitaarspel van Cale- gari. Maar dan nog is er voldoende te genieten, zeker als het nodig is om even af te reageren op de dagelijkse beslommeringen. Al heb ik dan toch de neiging om eerder naar de voorbeelden van Electric Swan te grijpen. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 44)

Wat een week ... CD

DAVID GILMOUR - London 1984 (2009)

Er bestond een hiaat in de liveregistraties ...

... van David Gilmour's solocarrière tijdens de jaren tachtig, terwijl Gilmour na het uitbrengen van 'About Face' toch zeer regelmatig tourde. Er was wel een DVD van dit concert. Nu is er dan de CD 'London 1984', de weergave van een optreden in The Hammersmith Odeon op 30 april van dat jaar, die dat hiaat in Gilmour's discografie stijlvol opvult.
Hoewel ook hier weer niet is gekozen voor een integrale weergave van het concert - waarom dan niet vraag je je af - is hier sprake van een uitstekend concert waarop Gilmour o.a. wordt bijgestaan door de heerlijke drummer Chris Slade, Mick Ralphs (guitar), Greg Dechart (keyboards), Mickey Feat (bass), Ralph Ravenscroft (reeds) en gastbijdragen van Roy Harper ((vocal) en Nick Mason (drums).
Met vijf tracks is 'About Face' goed vertegenwoordigd terwijl de overige vier tracks van zijn solodebuut 'Gilmour' stammen - waaronder mijn favo- riet 'There's No Way out of Here' - en van Floyd's The Wall zijn 'Run Like Hell' en het terecht onvermijdelijke 'Comfortably Numb' vertegenwoordigd. Een geinspireerd concert met een wat dof maar goed geluid in een voor Gilmour verwarrende periode: solo doorgaan, Floyd laten herleven, juri- dische twisten met Roger Waters en wat al niet meer. Aan de kwaliteit van het album is dat gelukkig niet te horen.
Na Gilmour's briljante 'Live in Gdansk' is 'London 1984' een niet verwach- te maar welkome release. En voor het geld hoeft u het niet te laten: voor 10 euro zit je goed. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 43)

Wat een week ... CD

STEVE HACKETT - Spectral Mornings (1979)

Uitverkocht ...

... was vorige week het concert van Steve Hackett in de Boerderij in Zoeter- meer. En als je, zoals ik, niet in staat was het ingelaste extra optreden te bezoeken, dan rest slechts het grijpen naar een Hackett-album als 'Spec- tral Mornings'.
Een geliefd werkstuk, deze derde soloplaat. Het was de eerste waarin Steve optrad als een heuse bandleider. "You can do it, Steve" klonk het terecht vanuit het publiek, toen hij destijds zijn band op enkele Nederland- se podia presenteerde. Want altijd ietwat gereserveerd naar voren komend in zijn Genesis-tijd en nu volop in de schijnwerpers.
'Spectral Mornings' staat barstensvol muziek dat vraagt om een live-uit- voering. Vanaf de lange symfonische gitaarsolo uit openingstrack 'Every- day' tot aan de almaar voortgaande gitaarmelodieën van het titelstuk, dat het album waardig afsluit. En daar tussenin allerlei moois: Oosterse sferen in 'The Red Flower ...', het pompende 'Clocks' en een prachtig klassiek gitaarstuk ('Lost Time in Cordoba'). Helaas ook op deze Hackett-plaat een rampzalig onzinnig nummer, waarvan het opschrijven van de titel al teveel eer is.
'Spectral Mornings' opzetten dus: wegdromen met herinneringen aan Hackett's podiumdebuut en daarmee de teleurstelling van een gemist con- cert (30 jaar later) wegspoelend. Peter Swart (wat een week 43)

Moraine - manifest deNsity (2009)

Label: Moonjune Records
Bandsite: www.myspace.com/moraineseattle
Duur: 54:30
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Moraine is een experimentele jazz-rock loot aan de boom die Moonjune Records heet. De band heeft de uitstekende gitarist Dennis Rea aan boord en verder een celliste, een violiste, een bassist en een drummer. Geen toetsen dus, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik die, al ben ik dan een toetsenfreak, niet mis op dit debuutalbum 'manifest deNsity. Het zou ook teveel van het goede zijn geweest.
Ik ben altijd een liefhebber geweest van violisten in de progressieve rock. Zo konden bijvoorbeeld Darryl Way (Curved Air), Jean-Luc Ponty (Frank Zappa), natuurlijk Eddie Jobson (UK), David Cross (King Crimson), uiter- aard Geoff Richardson (Caravan) en Jerry Goodman (Mahavishnu Orche- stra) mijn waardering meer dan wegdragen. Zij waren en zijn virtuoos op hun strijkinstrument. De viool geeft bovendien een andere sfeer aan prog, wellicht door de klassieke sensatie die het instrument onvermijdelijk bij de luisteraar los zal maken. Kennen we de viool immers niet juist en vooral door de klassieke muziek?
Bij Moraine beroert - hier nog met een 't' geschreven - Alicia Allen de viool en dat valt mij niet mee. Mijn vader vergeleek het geluid van een viool met "kattengejank" en dat was ik nooit met hem eens maar in dit geval komt het aardig in de buurt. Ik vind het geluid niet zuiver, zeg maar gerust zo her en der onzuiver, al zal de violiste ongetwijfeld stellen dat dat de bedoeling is. Kan zijn, maar het klinkt niet lekker. Bovendien mis ik de synergie met de andere instrumenten. Het lijkt wel alsof Allen wat minder goed uit de voeten kan met de deels door improvisatie tot stand gekomen composities. En dan staat ze ook nog prominent en centraal in het geluids- spectrum. Kortom, ik vind het beroerd klinken.
Tot zover de kritiek. Nu de loftuitingen. Daar waar de viool de draad wél pakt of waar de viool afwezig is laat Moraine wel degelijk kwaliteit horen. Met wat referenties aan Brand X en King Crimson maar toch vooral aan The Mahavishnu Orchestra in een kleinere bezetting en minder snel en gejaagd. Ook is de band beïnvloed door traditionele Chinese muziek - Rea bracht een aantal jaren door in China - en brengt die terug, bouwt die muziek af naar een basis en die basis verwerkt Moraine dan in de composities. En dat geeft het geheel een typische, ethnische sfeer naast de meer Westers georiënteerde lijnen in de tracks.
Vooral daar waar de gitaar van Dennis Rea de boventoon voert is het genieten met Moraine zoals in '$9 Pay-per-View Lifetime TV Movie', al is het geen muziek voor een romantisch avondje bij kaarslicht. Ook de ritme- sectie vliegt nergens uit de bocht. Door de kanttekeningen bij de viool kom ik echter toch niet verder dan 'goed' en geef ik voor wat betreft de viool met terugwerkende kracht mijn vader zaliger voor één keer gelijk! Harry 'JoJo' de Vries (11-2009)

Bezetting:
Dennis Rea - electric guitar
Rith Davidson - cello
Alicia Allen - violin
Kevin Millard - bass guitar, baliset
Jay Jaskot - drums

Discografie:
manifest deNsity (2009)

Wat een week ... CD

MEW - No More Stories ... (2009)

Een stel jonge honden uit Denemarken ...

... genaamd Mew komt met een uitstekend album dat misschien wel eens zou kunnen uitgroeien tot een meesterwerk. Ik heb de titel van het album maar wat ingekort want deze luidt 'No More Stories Are Told Today, I'm Sorry They Washed Away, No More Stories The World Is Grey, I'm Tired Let's Wash Away '. De langste titel ooit?
In iO Pages 89 vinden we een interview met zanger en componist Jonas Bjerre dat duidelijk maakt dat de mannen zijn opgegroeid met 'alternative music' van bijvoorbeeld The Pixies en Dinosour Jr. Van de traditionele pro- gressieve rock bands geen spoor, althans in hun 'opvoeding'. Toch vinden we op dit album sporen terug van World Party en van Yes, van de laatste met name in de samenzang, de hoge stemmen en de baspartijen die klin- ken als Chris Squire's Rickenbacker.
De muziek van Mew is complex, gelaagd, eigenwijs (zoals de hoes) en zit zeer vernuftig in elkaar. Iedere luisterbeurt levert weer nieuwe ervaringen op. Produktie en sound zijn geweldig en het technisch kunnen hoogstaand. En niet te vergeten: de composities neigen naar perfectie. Mijn persoonlij- ke favoriet is 'Silas The Magic Car' waar ik kippenvel van krijg en bij 'Intro- ducing Palace Players' val ik van verbazing van de stoel bij zoveel progres- sieve kwaliteit. Per saldo geldt dat voor alles.
Met de opstanding van bands als Mew lijkt de progressieve rock een nieuwe injectie te krijgen. Een welkome injectie. En daar hoef je niet eens de Mexicaanse Griep voor te hebben! Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 42)

Wat een week ... CD

SOAP & SKIN - Lovetune for Vacuum (2009)

Dikke tip voor sombermensen ...

... dit debuutalbum van de negentienjarige Oostenrijkse Anja Plaschg alias Soap & Skin, en perfect passend bij het druilerige weer van dit weekeinde. Haar jonge leeftijd in combinatie met de niet al te opwekkende teksten doen vermoeden dat haar korte leven tot nu toe niet over rozen ging, tenzij al die hypochondrie een pose is maar dat kan ik, gehoord de intensiteit en authenticiteit van dit album, niet geloven.
Plaschg's stem en muziek lijken een combinatie van Patti Smith, Sinead O'Connor en het experiment van de latere Kate Bush maar eigenlijk gaat hier iedere vergelijking mank. Uniciteit speelt de hoofdrol maar hoe kan het ook anders met al die persoonlijke emoties.
'Lovetune for Vacuum' bestaat uit dertien prachtige door toetsen, cello, viool, gekke geluiden en de weirde stem van Plaschg gemaakte schilde- rijtjes. Geen gewone songs want de opbouw is afwijkend, de stem is onver- gelijkelijk en het experiment maakt het nog ongewoner. Alle ingrediënten voor hoogstaande progressieve muziek dus.
En ook de hoes is uniek want de hoesinfo is op het doosje gedrukt (geen boekje en het doosje moet dus wel heel blijven ...) wat een vervreemdend effect geeft. Eromheen zit een kartonnen doosje met een schitterende foto van de zangeres die door zijn kleurstelling en sfeer aan het surrealisme van Carel Willink doet denken. En dat is de muziek per saldo ook: schit- terend surreëel. Een Top 10-notering in de jaarlijst ligt dan ook voor de hand. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 41)

Wat een week ... CD

MARYSON- On Goes The Quest (1998)

Aan de lippen van de meester ...

... zo zat ik er bij tijdens de lezing die Wim Stolk, alias Maryson, afgelo- pen week gaf in de bibliotheek van Maasland. Wim sprak er over zijn schrijverschap. Hij is immers Nederlands meest succesvolle fantasy-au- teur. Daarbij komt dat Stolk een zeer verdienstelijk toetsenist en compo- nist is en twee albums heeft uitgebracht waarop hij muziek biedt die ge- ïnspireerd is door zijn eigen verhalen.
'On Goes The Quest-Master Magician II' volgt in muziek de avonturen zo- als die in deel twee van Maryson's fantasy-cyclus 'Meester Magiër' beschre- ven zijn. Het levert een atmosferisch geheel op. Vele symfonische hoog- standjes, met een hoofdrol voor gitarist Chris van Hoogdalem die met een melodische benadering à la Latimer prachtige thema's brengt.
De keyboards van Stolk zorgen voor een beeldende achtergrond, een per- fect decor tijdens het lezen van één van zijn boeken. De instrumentale kant is wat steviger dan die op het debuut 'Master Magician I' (zie WeekCD 2007-02). De zangstukken zijn meer 'song-based' en zoals het vaak is met zang: de stemmen spreken je aan of niet.
Een derde deel in de serie is er (nog) niet van gekomen. De band is uit elkaar gevallen, men is zonder Stolk verder gegaan onder de naam Ice en Proglog Afterglow was, ten tijde van de eerdere review, getuige van de try-out van Stolk's nieuwe formatie. Die blijkt het echter niet gehaald te heb- ben.
Inmiddels is Stolk een samenwerking aangegaan met de Britse gitarist Tim Alexander en tijdens de lezing wist hij te verklappen dat hard gewerkt wordt aan een nieuw album, dat het derde deel in de 'Master Magician'-serie zal worden. Dus na ruim tien jaar gaat de queeste gelukkig gewoon weer door. Peter Swart (wat een week 41)