Wat een week ... CD

INDUKTI - Idmen (2009)

Nog te vroeg voor ...

... het predikaat 'meesterwerk' - daar zijn nog meer luistersessies voor nodig - maar ik weet nu al dat dit album van de Poolse band Indukti hoge ogen gaat gooien in de Jaarlijst 2009. Na de tot nu toe - ook dat album moet nog groeien - tegenvallende indrukken van de nieuwe Porcupine Tree, werd ik deze week toch nog blij door 'Idmen'.
Indukti heeft al een album op zijn naam staan maar is toch relatief onbe- kend. Associaties zijn er met Opeth, Van der Graaf Generator, het latere King Crimson, Jethro Tull, Anekdoten en White Willow maar de band weet die 'melting pot' zo goed te verwarmen dat er een sterke walm aan eigen geluid uitkomt. De dynamiek is geweldig, niet alleen door de energieke manier van spelen maar ook door de avontuurlijke afwisseling van drukke en metaalharde passages met tracks die rustiger, folky en zelfs ambient aandoen.
De intrigerende sound wordt nog eens versterkt door de mystieke klan- ken van de viool van Ewa Jablońska, waardoor het geheel eerder Scan- dinavisch aandoet dan Pools. De band heeft zelf geen zanger maar nodigt gastzangers uit waarbij vooral 'weirdo' Nils Frykdahl (van Sleepy Time Gorilla Museum, ook al zo'n brok aan inventiviteit) opvalt door zijn grungen, schreeuwen en mompelen.
Het gebeurt niet vaak dat een album dat door zijn geweld, afwisseling en complexiteit een sterk beroep doet op het adaptatievermogen, zo snel beklijft en zijn geheimen prijs geeft. Dat zegt iets over de briljante kwaliteit van de composities, het technisch vernuft van de muzikanten en de sfeer van het geheel die het gevoel bij mij oproept "ik wil meer horen, meer!". Ik ga 'Idmen' maar weer opzetten, ik kan niet te lang zonder. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 36)

Wat een week ... CD

KONG - Phlegm (1992)

Geen muziek voor tere zieltjes ...

... de composities van de Nederlandse band Kong. Dat geldt voor het re- cente album 'What It Seems is What You Get' (zie WeekCD 2009/15) en zeker ook voor 'Phlegm' uit 1992. De band wordt vaak gerekend tot de 'techno-ambient-metal stroming' en is dus meer dan progressief genoeg om hier te belichten.
Wat een power had en heeft deze band. Luister eens naar 'Stockhouse' en 'Bela Soul' en je hoort een energie en 'drive' die ik bij veel progrock bands node mis. Ik legde al eerder de relatie tussen Kong en Liquid Ten- sion Experiment en de latere generatie King Crimson, maar die verbleken zelfs bij wat hier te horen valt.
Is het alleen maar kracht? Welnee, Kong legt ook subtiele onder- en bo- venlagen neer via 'samples', 'soundscapes' en gitaren - waardoor key- boards niet eens worden gemist - en kent bovendien de kunst van het com- poneren. Een band die in ieder geval in de progressieve scene waartoe ProgLog AFTERglow behoort zwaar onderschat wordt, want ik lees in die contreien zelden of nooit recensies van de inmiddels zes studioalbums van Kong. Volkomen ten onrechte! Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 35)

Wat een week ... CD

GENESIS - Live (1973)

Achteraf gezien een gemiste kans ...

... want wat hadden we graag de surrealistische verhaaltjes gehoord waarop Peter Gabriel het publiek in die tijd trakteerde. Hij was deze ooit begonnen in de periode met Anthony Phillips: "Mike and Ant came up with this beau- tiful twelve-string sound, and they needed time to tune their guitars in be- tween numbers. I started filling in time with them, improvising the stories". Helaas, op deze eerste liveplaat van Genesis geen 'stories', maar slechts nauwelijks hoorbare titel-aankondigingen.
Genesis bevond zich in een periode richting grotere professionaliteit en de liveshows zouden volgens de overlevering magische aangelegenheden zijn geweest. 'Live' bevat de podiumklassiekers uit die tijd (maar geen 'Sup- per's Ready') en vooral het vette geluid van bas en gitaar komen sterk over. We horen Hackett in 'The Knife' de solo spelen die Phillips bedacht had en in datzelfde nummer klinkt Peter Gabriel als Roger Chapman, wan- neer hij op de lange noten zijn stembanden laat vibreren. Het hele stuk had in deze uitvoering zo op een Family-elpee kunnen staan.
Met iets meer serieuze aandacht had 'Live' een prachtig document kunnen worden van een doorslaggevende periode uit de carrière van Genesis. Nu bleef het een tussendoortje dat de band de nodige ruimte in tijd en geld bood om te werken aan een nieuw hoogtepunt: 'Selling England By The Pound'. Peter Swart (wat een week 35)

Wat een week ... CD

PORCUPINE TREE - Coma Divine (1997/2002)

In afwachting van het nieuwe album ...

... 'The Incident' dat as. maandag verschijnt, ben ik deze week terugge- gaan naar het album waarmee ik de band twaalf jaar geleden leerde kennen: 'Coma Divine/Recorded Live in Rome'. Een indrukwekkend live-album waarbij ik toen dacht "huh, wat gebeurt hier? waarom ken ik die gasten niet?" Vele albums later ken ik ze door en door en volg de band kritisch omdat ik vind dat topkwaliteit impliceert dat je onder het ver- grootglas ligt. Zo vond ik 'Deadwing' nogal een tegenvaller maar dan zit je bij Porcupine Tree overigens nog steeds ruim aan de goede kant van de streep.
'Coma Divine' heeft een sublieme livesfeer, een prima geluid (al vind ik het geluid van de remaster uit 2002 gek genoeg minder dan de master uit 1997) en laat een band horen die nog dichter tegen Floyd aan zat dan he- dentendage. Subliem in 'Signify', 'Waiting', 'Dislocated Day', 'Radioactive Toy, 'Moonloop' en 'The Sky Moves Sideways', excellent in de overige acht tracks.
'The Incident' houdt nu de gemoederen bezig en zal Wilson en zijn maten een aantal levensfasen later laten horen. Voor hen die de band nu pas leren kennen biedt 'Coma Divine' een uitstekend overzicht van waar Porcu- pine Tree zijn oorsprong vond. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 34)

IL Cerchio D'Oro - Il Viaggio di Colombo (2008)

Label: Black Widow Records
Bandsite: www.myspace.com/ilcerchiodoro
Duur: 57:05
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Il Cerchio 'd Oro is een, u begreep het al, Italiaanse band die sinds 1974 haar muziek bescheiden de wereld instuurt, met pieken en dalen en met tussenpozen. In het begin alleen met commerciële pop en discorommel, dus niet interessant voor de progfan.
De bandhistorie kenmerkt zich ook door teleurstelling over het uitblijven van succes maar, na een goed gesprek en wellicht de inzet van Stichting Correlatie, ook weer door de inspiratie en motivatie om door te gaan. Zo vond men die drive weer in 2005 met het verschijnen van het voorlaatste al- bum en nu dus ook weer in 2009. Zelfs in de originele line-up en gelukkig met progrock. Die elementen van voor- en tegenspoed vinden we overigens ook terug in het verhaal op dit album dat gaat over een gemiddeld mensen- leven met z'n mooie en minder mooie kanten. Wellicht een metafoor voor wat de band doormaakte.
Er komen toch heel wat albums voorbij de afgelopen decennia en de afgelopen jaren vooral vanwege het recenseren voor ProgLog AFTERglow, maar de associatie van buitenlandse bands met onze eigen topbands Supersister en Alquin maak ik zelden of nooit. Bij Il Cerchio d'Oro moet ik deze vergelijking toch maken. Vooral in 'Ouverture' en 'Sognando la Meta' klinkt de band, met name door het samenspel tussen de keys, gitaar en drums, het transparante geluid en de licht satirische ondertoon zo af en toe als Supersister.
De zeven minuten van 'I tre Marinai' laten vervolgens invloeden - bewust of onbewust - van Alquin horen ten tijde van 'Marks' en 'Mountain Queen'. Misschien zouden de Italianen mij verbaasd aankijken als ik ze dit zou vertellen: "Soepersiester? Aalkwin? Sconosciuto", onbekend dus. Maar ik hoor het en alles is ten slotte 'in the ear of the beholder'.
'Il Viaggio di Colombo' is een aangenaam progalbum dat lekker weg- draait, technisch goed is uitgevoerd, lekker is geproduceerd, met niet wereldschokkende composities waarvan mag worden betwijfeld of ze de tand des tijds doorstaan. Maar de mannen van Il Cerchio d'Oro hebben hun spelplezier weer hervonden - dat is ook wat waard - en kunnen terugkijken op een goede comeback waarbij ze hun disco-jeugdzonden van zich af hebben geschud en een progressieve draai hebben gemaakt. En dat is nog veel meer waard. Harry 'JoJo' de Vries (09-2009)

Bezetting:
Gino Terribile: drums, vocals
Giuseppe Terribile: bass, vocals
Franco Piccolini: keyboards
Roberto Giordana: guitar
Piuccio Pradal: vocals

Discografie:
Il Cerchio d'oro (1999)
La Quadratura del Cerchio (2005)
Il viaggio di Colombo (2008)

Wat een week ... CD

TALK TALK - Spirit of Eden (1988/2001)

"Het werd steeds minimaler, tot er niets ...

... meer over was dan enkele tonen, het aanblazen van een riet, de trilling van een snaar, een fluisterstem", stond er in 2008 in een artikel in de VPRO-gids over het gezicht van Talk Talk, Mark Hollis. De band die bij het grote publiek bekend werd door de single 'Such a Shame' maar welbe- schouwd een band was met muziek voor een selecter publiek. Met in het begin veel symfonische invloeden vooral door een weldadig gebruik van synthesizers en later dus evoluerend naar 'minimal progressive music'. En daar is 'Spirit of Eden' een voorbeeld van.
De geluidstechnicus vertelt in datzelfde artikel dat de opnames plaatsvon- den in een verduisterde studio, enkel verlicht door kaarsen en oplichtende puntjes van wierookstaafjes. "Psychedelisch" was op dat moment dan ook zijn gevoel.
En dat straalt het album ook uit. Intrigerende tot nadenken aanzettende experimentele muziek, geestverruimend en open want alle overdaad is weg- gesneden. Wat overblijft zijn accenten, tonen en vooral stilte, tussen die restanten van muziek en, langer dan gebruikelijk, ook tussen de tracks. Muziek die later Sigur Rós naar eigen zeggen zo beïnvloedde.
Mark Hollis ging op weg naar het nulpunt. Benadert op dit album dat nul- punt, komt er in de buurt. En, hoe paradoxaal, toch is minder hier meer. Want deze uiting spreekt mij meer aan en vind ik nog interessanter dan de eerdere albums. Op het volgende en laatste album 'Laughing Stock' uit 1991 bereiken Hollis en niet te vergeten de andere man van het eerste uur, bassist Paul Webb, dat nulpunt. Om daarna te verdwijnen. In het niets. Hollis is zelfs onvindbaar. Er is ook geen officiële bandsite meer. Prachtig, een evolutie naar nul. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 33)

Wat een week ... CD

KAYAK - Royal Bed Bouncer (1974)

"Nee, niet meer leverbaar" ...

... was het antwoord van verkopers in diverse muziekwinkels op mijn vraag naar de geremasterde cd van Kayak mét allerlei bonustracks.
Kayak's derde plaat is betekenisvol in meerdere opzichten. Destijds bracht het een zekere koerswijziging in het bestaan van de band, die zo ambitieus symfonisch gestart was met 'See See The Sun' en 'Kayak' (zie WeekCD 2007-5). De songs waren korter, compacter en 'pop-piger'. De symfoliefhebber moest even slikken. Gek genoeg leverde het echter niet zo'n grote hit op als de singles uit de beginperiode en gelukkig bevat de plaat genoeg prachtige fijne passages van, met name, componist/toetse- nist Ton Scherpenzeel en gitarist Johan Slager.
Het tweede deel van 'Bury The World' is Hollandse symfo van grote klasse en 'If This Is Your Welcome' wekt bij mij na zoveel jaren nog steeds wee- moedige herinneringen op aan optredens van Kayak uit die heerlijke tijd. En wat vonden we in Nederland Patricia Paay toen goed (én mooi). Drum- mer Pim Koopman bouwde een heel nummer om haar stem heen in 'Patri- cia Anglaia'.
Een andere betekenis van het album ligt besloten in de aflevering van de tv-serie 'Classic Albums', die aan de geremasterde cd was gewijd. Het le- verde unieke beelden op van musici die elkaar na een eeuwigheid hervon- den in de studio, en de kijker was getuige van de enigzins schuchtere po- ging tot een heuse reünie. Hoe geslaagd die stap is geworden bewijst Kayak de laatste jaren overtuigend.
Zo'n belangrijk album dus, en toch "niet meer leverbaar". Dat wordt Marktplaats afstruinen of een illegale kopie maken van het exemplaar van de Fonotheek. Ik had er liever het volle pond voor willen neerleggen. Peter Swart (wat een week 33)