..... Jaarlijsten 2008 Redactie ProgLog AFTERglow ......

En Keith Emerson Band dan? En VDGG? En DFA? En Anathema? U heeft gelijk, lijstjes maken is arbitrair, nietszeggend, subjectief, narcistisch, hok- jesgeest stimulerend en 'etiketvervagend' maar ... o zo leuk en inspirerend. Vandaar de Jaarlijsten van de Redactie van ProgLog AFTERglow. U mag uzelf ergeren, verbazen, verwonderen of herkennen.

Best of 2008 - Harry 'JoJo' de Vries

01 OPETH - Watershed
Briljante composities en balans tussen (grunt)roots van band, folk, symfonische accenten

02 MARILLION - Happiness is the Road Vol.1 & Vol.2
Emotie, vakmanschap, durf, geen stilstand maar progressie, prachtige composities

03 MAHOGANY FROG - DO5
Moonjune-loot met experiment, afwijkende akkoorden/tijdschema's, uitzonderlijke dynamiek

04 DAVID GILMOUR - Live in Gdansk (2CD/2DVD)
Liefde voor muziek, geniaal gitaarspel, terugwerkende kracht eerbetoon aan Wright

05 FISH - 13th Star
Een kunstenaar moet lijden: therapeutisch album met ongekende power en drive

06 THE WRONG OBJECT - Stories from the Shed
Zappaiaanse jazz-rock + traditionele jazz elementen: muziek waar ik vrolijk van word

07 NOSOUND - Lightdark
Weldadig album met een sfeer en sound die mijn emotie feilloos raakt

08 BLACK MOUNTAIN - To the Future
Een muzikale en mystieke marinade van psychedelische fond

09 STRAWBS - Broken Hearted Bride
Muziek door ouwe lullen voor jonge mensen: een encyclopedie 'muziekhistorie'.

10 SOMA PLANET - Bholenath
Creatieve jazz-rock met intrigerende thema's, geluidseffecten, elektronische fratsen.

Afgevallen of niet goed genoeg:
No-Man - Schoolyard Ghosts (slaapverwekkend naast briljante 'Returning Jesus')
Yeasayer - All Hour Cymbals (omdat dit meesterwerk nog net uitkwam in 2007)
Matthew Parmenter - Horror Express (wel in halfjaarslijst maar zakt weg)
Fleet Foxes - Fleet Foxes (had er in gemoeten maar er was geen plek meer ...)
Anathema - Hindsight (gemakzuchtig tussendoortje voor de poen)
Demians - Building an Empire (goed maar gekunsteld en beklijft niet)
Hostsonaten - Winterthrough (onterecht ten onder gegaan in de overload)
Pendragon - Pure (moest er in maar er was geen plek meer; dank je Henk)
Omar Rodriques-Lopez - Apocalypse inside an Orange (ook al geen plek meer)


Best of 2008 - Henk Vermeulen

01 OPETH – Watershed
Contrastrijk oergeweld als de perfecte integratie van symfo en metal

02 MGMT – Oracular Spectacular
Een schitterend, vernieuwend psychedelisch album

03 FLEET FOXES – Fleet Foxes
Schoonheid in eenvoud

04 SHEARWATER – Rook
Emotionerend, huiveringwekkend en glashelder oftewel: betoverend mooi

05 DRIVE-BY TRUCKERS – Brighter Than Creation’s Dark
Progressive Southern – en Countryrock

06 PORT O' BRIEN – All we could do was sing
Klinkt als Neil Young die psychedelisch gaat

07 PENDRAGON – Pure
Inderdaad 'Pure': symfonische rock zoals het hoort gaat nooit vervelen

08 RPWL – The RPWL Experience
RPWL bewijst op ironische wijze dat inspiratie niet hetzelfde is als imitatie

09 MERCURY REV – Snowflake Midnight
Een band in overgang naar een meer ambient geluid

10 NO-MAN – Schoolyard Ghosts
Geslaagder neefje van 'Nil Recurring' & 'We lost the Skyline'


Best of 2008 - Peter Swart

Peter heeft zich dit jaar gericht op het bijwerken van de catalogus 'oud werk' en bezit dus wat minder 2008-releases. Hij beperkt zich dan ook tot een Top 5.

01 AYREON - 01011001
Uit bewondering voor de projectkwaliteit van Lucassen, voor zijn enthousiasme en inspiratie voor vele muzikanten

02 FISH - 13th Star
We leefden mee met zijn liefdesverdriet, maar wat een prachtige muzikale vertaling

03 NOSOUND - Lightdark
Heerlijk rustgevende prog uit Italie, een belangrijk land in de ontwikkeling van de symfo.

04 THE PINEAPPLE THIEF - Tightly Unwound
Leuk om jonge mensen te horen die een moderne draai geven aan 'ouwe lullen'-muziek.

05 ANTHONY PHILLIPS - Wildlife
Uit sympathie en loyaliteit voor een muzikant die tegen alle stromen (zelfs die van de prog) in doorgaat

Wat een week ... CD

KEITH EMERSON BAND - KEB (2008)

Met enige twijfel ...

... bestelde ik deze release van 'good old' Keith Emerson bij Beyond Rock. Emerson had zich na het einde van ELP met name bezig gehouden met het componeren van overigens prima filmmuziek en op klassieke leest geschoeide pianostukken en nu zou er weer sprake zijn van progres- sieve rock. En op dat punt was immers alles wel gezegd door het beroem- de trio. De twijfel die mij daardoor bekroop bleek echter onterecht.
Emerson heeft hier opnieuw de samenwerking gezocht met gitaarvirtuoos Mark Bonilla, die ook al meedeed aan ELP-tributes en al eerder met hem live optrad. En dat pakt uitstekend uit. Grofweg kunnen we spreken van het typische ELP-geluid aangevuld met vrij dominante elektrische gitaren en bijbehorende solo's. Iets wat het illustere trio nooit deed. Daar bleven de partijen beperkt tot de akoestische gitaar.
Bovendien is het Emerson en Bonilla gelukt sterke melodieuze tracks neer te zetten waarbij Emerson voldoende ruimte overhoudt om, zoals vroeger ook gebruik was, gecalculeerd te 'freaken' op zijn toetsenarsenaal. En het album is goed in balans door de afwisseling van zwaardere tracks, zoals de meester zelf zegt "grand conceptual pieces", met lichtere stuk- ken. En natuurlijk de verschillende stijlen die hij toepast van rock, tot klassiek met vooral referenties aan Bach en Satie, tot boogie woogie tot symfo.
Keith Emerson heeft mij verrast met dit nieuwe rockalbum en toont aan dat hij dit metier geenszins verleerd is. Hij is nog steeds de meester van de bombastische progrock, trekt zich van niemand wat aan en heeft nog immer die ondeugende blik in dat gek genoeg weinig ouder wordende gezicht. Weliswaar net niet te vinden in mijn Jaarlijst 2008 maar desalniet- temin een uitstekende 'comeback'. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 52, we zijn er doorheen)

Wat een week ... CD

MAESTOSO - Grim (2005)

Verrassend vreemd ...

... zou ik dit album van de band Maestoso - met ex-Barclay James Har- vest's Woolly Wolstenholme als aanvoerder - willen noemen. Als er 'File Under BJH' op de hoessticker staat, verwacht je het soort muziek dat BJH ook maakte: vaak, vooral in de beginperiode, compositorisch sterke werk- stukken met veel symfonische elementen; later saaie 'middle-of-the-road' muziek. Dat laatste is op 'Grim' gelukkig nergens te vinden.
Wat biedt Maestoso dan wel? Relatief rustige, vooruit, symfonische rock met onverwachte songstructuren, rare geluiden, een lichte Canterbury-toets en veel folkelementen. De folksfeer wordt ingegeven door de bezetting met o.a. mandoline, 'singing saw', 'bull fiddle' en veel akoestische gitaren ge- speeld in de typische en traditionele zettingen die de folk rijk is. En, wat een verademing, slechts zelden refererend aan BJH.
Het zijn de verrassingen die mij steeds weer op het verkeerde been zetten. Je denkt in een gebruikelijk rockritme en bijbehorend stadstempo terecht te zijn gekomen en dan ineens vertoef je door de lieflijke geluiden en traditionele instrumentatie op het platteland, aan de bosrand, daar waar de vogeltjes fluiten, de varen welig tiert en de paddestoel het mos door- spietst. Dat zijn zo'n beetje de uiterste locaties die de vijftien uitstekende tracks bereiken.
Woolly Wolstenholme heeft met Maestoso gekozen voor 'terug naar de basis'. Weg van de bombast, de sterrenstatus en de grote zalen hervond hij het plezier van muziek maken en vooral de vrijheid van componeren. Want gek genoeg componeerde hij bij BJH maar weinig. Dat waren toch maar een slordige twintig tracks van zijn hand, zo leert Wolstenholme's eigen website. Die vrijheid gaat hem in ieder geval goed af en hij leverde met 'Grim' een uitstekend en curieus album af dat in 2007 werd gevolgd door 'Caterwauling'. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 51)

Wat een week ... CD

KING CRIMSON - In The Wake Of Poseidon (1970)

"Het origineel is beter"...

... zou je kunnen zeggen van de opvolger van 'In The Court Of The Crim- son King' (zie WeekCD 2007-23). Ieder nummer kent een parallelle song op het album, waarmee Robert Fripp en de zijnen een jaar eerder glorieus debuteerden. Dus ook op 'Poseidon' die enorme variatie in sfeer, dyna- miek, ritmiek en een prominente rol voor de mellotron. Dit laatste bijvoor- beeld in het prachtige titelnummer, dat gelijkenis vertoont met 'The Court Of The Crimson King', maar wat geeft het!
Erger was het feit dat de band ten tijde van 'Poseidon' aan het desintegre- ren was. De één na de ander verliet het collectief, waarvan uiteindelijk spil Robert Fripp eenzaam achterbleef. Greg Lake (bas en zang) bijvoorbeeld: hij begon samen met de toetsenist van The Nice en met drummer Carl Palmer een aardig trio. Niemand gaf nog een cent voor het voortbestaan van King Crimson. Maar uiteindelijk zou de band, weliswaar in velerlei ge- daanten, voortleven tot op de dag van vandaag als een bolwerk van creati- viteit en experimenteerdrift.
Ondanks alles werd 'Poseidon' toch nog een succesvol album, waarvan het bizarre 'Cat Food' zelfs de status van hitsingle bereikte. Peter Swart (wat een week 51)

Marillion - Happiness is the Road Vol.1 en Vol.2 (2008)

Label: Racket Records
Bandsite: www.marillion.com
Duur: totaal 99:48
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering:
Vol.1: (uit max. 5 JoJo's) Vol.2:

Wat heb ik mij geërgerd aan het vorige, matige album 'Somewhere Else' van Marillion en het gebrek aan kritiek daarop in de zich progressief noe- mende scene. "Als het positief is, dan schrijven we daarover, als het nega- tief is houden we ons mond", was het devies bij in ieder geval een aantal bladen en sites. En zelfs bij de band en woordvoerder Steve Hogarth zelf, die doodleuk meldt in iO Pages "Ik vind dat wij geen slechte albums heb- ben gemaakt". Ik bezit er in ieder geval minimaal één en dat is 'Somewhere Else'.
Ter verdediging van Marillion. Decennia meedraaien, veel albums maken en nooit stil willen staan - een prijzenswaardig streven passend bij een progressief gezelschap - leidt er onvermijdelijk toe dat er kwalitatief minde- re releases zijn. De boog kan immers niet altijd gespannen staan. Maar geef dat gewoon toe.
Daarentegen, wat heb ik mij positief verbaasd over, vermaakt met en gelaafd aan nieuweling 'Happiness is the Road', uitgebracht in twee delen 'Volume 1: Essence' en 'Volume 2: The Hard Shoulder'. De albums die in aanvang gratis ter beschikking zijn gesteld door de band via downloa- ding met een tegenprestatie en nu gewoon kunnen worden aangeschaft. Ik zit nog niet voor beide delen in de wissel van 'meesterwerk' maar mijn gevoel zit dicht tegen dat predikaat aan. Wat maakt deze beide 'volumes' zo goed?
Zoals gezegd, de band haat stilstand, wil zich niet herhalen en laat "een nieuw Marillion-album altijd een reactie zijn op het vorige album" (Hogarth in iO Pages, oktober 2008). Het aanboren van eigen creativiteit en de durf om te veranderen is een verklaringsgrond voor de hoge kwaliteit van 'Happi- ness is the Road'. Een andere succesfactor is het organische geheel dat de beide albums vormen. Beluistering brengt mij in een soort 'flow' met een hartslag die op Volume 1 precies en frequent slaat, bijna minimaal is en mij in een soort roes brengt. Een hartslag die op Volume 2 echter af en toe overslaat, meer uitslagen naar beneden en naar boven kent en mij vanuit de roes weer doet opveren.
Op 'Volume 1: Essence' laat Marillion op een minimalistische wijze alle overbodige franje achterwege. Ondanks het feit dat de band meer traditio- nele en analoge instrumenten gebruikt is de uitvoering broos en 'basic' en toont de kunst van het weglaten. Hoewel ik de zang van Hogarth steeds dunner vind worden met minder kracht en diepte - de jaren gaan tellen - pas juist die dunne stem zo goed bij de sfeer van deze eerste schijf. De tracks 'Essence', 'Woke Up' en 'Trap the Spark' behoren tot het beste wat de band ooit heeft laten horen.
Op 'Volume 2: The Hard Shoulder' is er meer franje maar die is zeker niet overbodig en past bij de categorie composities die hier zijn verzameld: krachtige songs met een sterk refrein, minder broos en meer up-tempo uitgevoerd. Verwacht niet al te veel uitgesponnen solo's van Rothery of markante loopjes van Kelly; alles ten dienste van de compositie en van de band als geheel. Dit tweede deel kent geen zwakke plekken en sterker nog, ik vind het briljant. Er zijn natuurlijk persoonlijke favorieten zo- als 'Asylum Satellite #1', 'Man from the Planet Marzipan', 'Throw me Out' en vooral 'Half the World'. Deze laatste track verlaat het hoofd na beluistering niet meer en zoemt de rest van de dag heerlijk rond. Maar per saldo overstijgt de band zichzelf op dit tweede luik met iedere track.
Hoe knap is het als je je als band iedere keer weer weet te vernieuwen, zeker in dezelfde personele bezetting. Een bekende Nederlandse hedendaagse kunstenaar Otto Egberts zei ooit, om zijn eeuwig zoeken te beschrijven, "ik ben voortdurend doende mijzelf 'af te drukken' maar ik kan het origineel niet vinden". Een uitspraak die ook Marillion's ontwikkeling de achterliggende drie decennia goed kenschetst. En ... bestaat er wel een origineel van Marillion? Voor sommigen is er maar één origineel en dat was de periode met Fish. Onzin. Stilstand is achteruitgang. Laten Hogarth, Kelly, Rothery, Mosley en Trewavas maar eeuwig blijven zoeken. Met soms een kwalitatieve dip maar nu weer een zeer hoogwaardige kwalitatie- ve top met 'Happiness is the Road'. Harry 'JoJo' de Vries (12-2008)

Bezetting:
Steve Hogarth - vocals
Mark Kelly - keyboards
Ian Mosley - drums, percussion
Steve Rothery - guitars
Pete Trewavas - bass

Discografie:
Script For A Jester's Tear (1983)
Fugazi (1984)
Misplaced Childhood (1985)
Clutching At Straws (1987)
B' Sides Themselves (1988)
The Thieving Magpie - La Gazza Ladra (1988)
Seasons End (1989)
Holidays in Eden (1991)
Brave (1994)
Afraid of Sunlight (1995)
Made Again (1996)
This Strange Engine (1997)
Radiation (1998)
Tales from the Engine Room (1998)
Marillion.com (1999)
Marillion.co.uk (2000)
Anoraknophobia (2001)
Anorak in the UK Live (2002)
Marbles (2004)
Marbles Live (2005)
Somewhere Else (2007)
Happiness is the Road (2008)

Wat een week ... CD

KLAUS SCHULZE & GERRARD - Farscape (2008)

Wisselende stemmingen ...

... roept deze collaboratie tussen Klaus Schulze en Dead Can Dance' Lisa Gerrard op. Vond mijn vrouw het donderdagavond "lekkere muziek", de avond erna vroeg zij "Is dit dezelfde muziek als gisteren? Het irriteert me". En de irritatie zat hem met name in de Oosterse sferen die Lisa Gerrard door haar uithalen en huilerige gezang oproept. We leven weliswaar in een multi-culturele samenleving maar naar die sfeer moet inderdaad je hoofd staan ...
Desondanks vind ik 'Farscape' een goed album en een prima experiment om zang en de vele elektronica van Schulze bij elkaar te brengen. Schul- ze die op zijn beurt prachtige sequences en warme klanktapijten neerlegt in de tracks 'Liquid Coincidence 1-7', die elk gemiddeld 20 minuten duren. Mijn favoriet is 'LC 4' waar de synths zo heerlijk op de achtergrond doorzoe- men en rommelen en 'LC 1' waar gaandeweg een sterk ritme, doorgaans een van de unieke punten van Schulze's elektronische muziek, op drums ontstaat.
Er is inmiddels ook een DVD uit, 'Rheingold' getiteld, met een live concert van dit gelegenheidsduo, met overigens andere composities. Ik heb een stukje gezien en als er iets is wat zich niet leent voor een DVD is het de 'performance' van Schulze wel. Hoewel het intrigerend is deze levende legende bezig te zien, is het uiteraard statisch en slaapverwekkend. Nee, geef mij de muziek op 'Farscape' zonder begeleidend beeld maar. Dat is meer dan genoeg en houdt de illusie in stand. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 50)

Wat een week ... CD

VAN DER GRAAF GENERATOR - Pawn Hearts (1971)

Genesis en VDGG trokken gelijk op ...

... tijdens hun opbouwjaren. Charisma had begin 1971 beide bands uit haar stal op tournee door de UK gestuurd, tezamen met het toen populaire Lindisfarne. Deze laatste zou al spoedig overvleugeld worden door de ande- ren. VDGG was zeker de meest progressieve van het drietal: een gedurfde bezetting bracht gedurf- de muziek met een grote experimenteerdrang. Van stille lyriek rond de breekbare stem van voorman Peter Hammill tot bomvolle ´chaos´, waarbij de luisteraar al gauw de draad kwijtraakt, die pas na vele luisterbeurten gevonden wordt. Maar dan heb je ook wat!
´Pawn Hearts´, opvolger van 'H To He Who Am The Only One' (zie Week- CD 2007-39), heeft dit allemaal. Opgenomen na de Charisma-tour, aanvan- kelijk onbegrepen in het thuisland, maar opgepikt in Italië waar het de eerste plaats in de hitlijst bereikte. Slechts drie nummers kent het album, waarvan 'A Plague of Lighthouse Keepers' de hele B-kant van de elpee vulde.
Van Hammill's teksten begrijp ik doorgaans geen snars, maar om in te zien dat het literaire hoogstandjes betreft is dat helemaal niet nodig. De beklemming van 'Lighthouse' is drukkend, het isolement van de vuurtoren- wachter, zijn zicht op de mist waarin de schepen hun hoorns laten klinken vooraleer ze vergaan (en nu maar hopen dat deze oppervlakkige interpre- tatie klopt).
Eind 1971 was de balans van de Charisma-bands rooskleuriger dan aan het begin. Zowel Genesis als VDGG waren aan de voet van hun topperiode beland. Peter Swart (wat een week 50)

Spirits Burning - Alien Injection (2008)

Label: Black Widow Records
Bandsite: www.spiritsburning.com
Duur: 80:32
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Spirits Burning is een 'free-will multi-participant association' - wat dat dan ook moge zijn - opgericht en geleid door muzikant en producer Don Fal- cone. Het album 'Alien Injection' is inmiddels het vierde projectresultaat. Een waslijst aan grote namen staat vaak niet garant voor hoge kwaliteit. De sport levert doorgaans mooie vergelijkingen op. Is een gekocht voetbalteam bestaande uit gearriveerde vedettes ook direct een 'winner'? De praktijk wijst anders uit.
Ook in de muziek staan bekende namen niet garant voor een goed album of concert. Het voorliggende album is daarvan helaas een lichtend voor- beeld. Als je de uit veertig man bestaande crew van het spaceship op de hoes voorbij ziet komen dan bekruipt je al een angstig voorgevoel en het zijn toch niet de minsten: Daevid Allen (Gong), Captain Black (Hawkwind), Michael Clare (University of Errors), Karen Anderson (PsiClub), Adrian Shaw (Bevis Frond) en ga zo maar verder. Per saldo zijn veel gerenom- meerde spacebands wel vertegenwoordigd.
Het album zou ik grotendeels willen karakteriseren als koekoek ene dreun met matige composities die je meenemen in een soort draaikolk waarin elk onderscheidend vermogen tussen de tracks in de diepte, of in het licht van spacemuziek, in de hemel is verdwenen. Het gaat maar door en het gaat maar door. De openings- en tevens titeltrack gaat dan nog en het is met name de mooie mellotron van Falcone op de achtergrond die mij mild doet zijn.
Het wordt pas echt bedenkelijk als Karen Anderson de vocalen beroert. Haar intonatie en timing zijn niet al te best. Luister naar 'New Religion' en haak af! Als zij in het refrein "in the name of God" zingt dan is het ronduit vals. "Zoals te verwachten valt", zou een rechtgeaard atheïst als onderge- tekende concluderen. En op dat niveau sleept het gehele album zich moeizaam voort waarbij ook de speltechnische kwaliteit van die 'grote namen' tegenvalt en in ieder geval de synergie tussen de projectleden mij volledig ontgaat.
Voor goede spacemuziek moet ik blijkbaar niet bij Spirits Burning zijn. Ik blijf derhalve voorlopig maar shoppen bij Gong en alle afsplitsingen en ver- takkingen, Ozric Tentacles en Oresund Space Collective, welke laatste band met hun geïmproviseerde spacerock veel meer imponeert dan het bijelkaar geharkte en toch nog losse zand van Spirits Burning. Harry 'JoJo' de Vries (12-2008)

Bezetting o.a.
Daevid Allen
Karen Anderson
Captain Black
Michael Camaro
Michael Clare
Tom Dambly
Don Falcone

Discografie:
New Worlds By Design (1999 )
Reflections In A Radio Shower (2002)
Found In Nature (2006)
Alien Injection (2008)

Wat een week ... CD

RICK WAKEMAN - Journey t/t Centre o/t Earth (1974)

Een gemakkelijk doelwit ...

... voor kritici van symfonische rock, dit tweede solo-album van de toen- malige Yes-toetsenist Rick Wakeman. Het heeft alles dat de afkeer van het genre bij velen opriep: bombastisch, pompeus, theatraal, overdreven, een ster in een glittercape temidden van een groot orkest en dito koor, een onrealistisch conceptverhaal. En eerlijk gezegd, als ik het vrouwen- koor "crocodile teeth, lizard's head" hoor zingen bij het gevecht tussen de prehistorische monsters diep in de krochten der Aarde, dan beluister ik dat met gekromde tenen. En dan die dominante Mini-Moog die boven het orkest uitkomt ... en de solozangers ...
Maar de muziek, een verbeelding van Jules Verne's gelijknamige roman uit 1864, kent toch ook mooie momenten. Vooral op de rustiger A-kant. Daar weten keyboards, orkest en koor een sfeer op te roepen waarbij het heerlijk wegdromen is bij de avonturen van professor Lidenbrock, die via een IJslandse vulkaankrater afdaalt richting het middelpunt der Aarde.
Wakeman heeft mogelijk troost gevonden in de fantasieën van Jules Verne tijdens zijn worsteling gedurende de 'Tales of Topographic Oceans' periode (zie WeekCD 2008-2). En mooi voor hem: op de dag dat hij het verzoek tot deelname aan de repetities van Yes voor 'Relayer' definitief afwees, kreeg hij een telefoontje van A&M met de mededeling dat 'Journey' de eerste plaats op de hitlijst had bereikt. Peter Swart (wat een week 49)

Wat een week ... CD

LUCIANO BASSO - Voci (1976/2007)

Na jaren eindelijk uitgebracht op CD ...

... dit pareltje uit de Italiaanse symfonische hoogtijdagen. Een album dat ook in die tijd al onderbelicht bleef en het lijkt erop alsof de uiteindelijke release op CD (bij BTF) wederom aan de aandacht ontsnapt. Volkomen onterecht. Het doet de prachtige hoes en de al even uitstekende muziek tekort.
Luciano Basso, nog steeds actief als klassiek pianist en maker van filmmuziek, is een begenadigd toetsenist en bracht met 'Voci' ooit op klassieke leest geschoeide symfo met referenties aan PFM maar in de rustiger, repeterende passages associërend met kamermuziek en vooral met de avant-garde muziek van Philip Glass en Steve Reich. Prachtig uitgevoerd met viool, cello, piano, synths, mellotrons, gitaar en contrabas. Boven het maaiveld komen de tien minuten van 'Promenade 1' en Prome- nade 2' en het spannende titelnummer.
Ik las ergens dat als de leden van ELP de muziek van Basso eerder had- den kunnen horen ze hun muziek hoogstwaarschijnlijk wat minder bom- bastisch zouden hebben gemaakt. Onzin natuurlijk, hoewel het wel aan- geeft wat Basso in die tijd voor muziek maakte: ingetogen symfo. In die- zelfde sfeer schijnt het album 'Cogli Il Giorno' uit 1978 te liggen. Ook dat werkstuk moet maar eens worden opgespoord. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 49)