Wat een week ... CD

STRAWBS - Broken Hearted Bride (2008)

Eén van hun beste albums tot op heden ...

... en dat lijkt mij een groot compliment voor een band als Strawbs die al 'eeuwen' aan de weg timmert, haar hoogtepunt leek te hebben in de jaren 1969 tot 1979 met ijkpunten als 'From the Witchwood' (1971), 'Grave New World' (1972), 'Hero and Heroine' en 'Ghosts (beide uit 1974) maar ook daarna zeer acceptabel materiaal afscheidde. En dan nu weer in de succesbezetting, en dat is te horen, met David Cousins, Dave Lambert, Chas Cronk en Rod Coombes.
Het album opent Gabrielesk en direct met een hoogtepunt - men legt de lat hoog - getiteld 'The Call to Action' dat later op het album in een 'Replay' enigszins gemodificeerd terugkeert. Met melodische invloed vanuit het Midden-Oosten, een excellerende Ian Cutler op elektrische viool en David Cousins die zingend schreeuwt en kreunt, 'over the top' maar perfect passend bij de sfeer.
Een ander hoogtepunt vormt het titelnummer dat handelt over terrorisme en zelfmoordaanslagen, de meest symfonische compositie is en met veel intensiteit en vakmanschap wordt gebracht. Als ik eerlijk ben is bijna iedere track raak, de prachtige melodie van 'Too Many Angels', het piano georiënteerde en sterke 'Deep In The Darkest Night' en ga zo maar door. Minpunt vormt echter het verschrikkelijke 'Christmas Cheer', dat zo wat een discoritme heeft met een koor en chorus over het randje van de gladde pop.
Maar een kniesoor die daar moeilijk over doet gezien de uitermate hoge kwaliteit van de andere tien tracks. 'Broken Hearted Bride': een zekerheid in de eindejaarslijst, ongetwijfeld. En als ik naar de heren kijk dan zou dit best weleens hun laatste album kunnen zijn... Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 48)

Wat een week ... CD

JAN AKKERMAN & KAZ LUX - Eli (1976)

Oude tijden herleefden ...

... toen gitarist Jan Akkerman en zanger Kaz Lux elkaar vonden in het project 'Eli'. De twee waren nog vóór 1970 dé blikvangers van Brainbox, en dankzij de bijdragen van Pierre van der Linden op drums was er bijna sprake van een heuse reünie. Na Brainbox speelde Akkerman de sterren van de hemel in Focus om enkele jaren later te beginnen aan een solo-carrière. Ondertussen vulde hij met zijn spel de plaatjes van talloze arties- ten. Kaz Lux was direct al na Brainbox het solo-pad opgegaan. De her- nieuwde samenwerking met Akkerman werd een artistiek en commercieel hoogtepunt in zijn carrière: 'Eli' zou het duo zelfs een gouden plaat ople- veren.
Op muzikaal gebied gaat de vergelijking met Brainbox echter totaal niet op. 'Eli' is een ingetogen werk waarbij Kaz Lux voor het verhaal inspiratie had gevonden in het werk van de 19e-eeuwse Zweedse (toneel)schrijver August Strindberg. Eli de houthakker kent dromen die hem wegvoeren van het harde arbeidersbestaan. Met zijn donkere sfeervolle stem weet Lux een prachtige, wat zwaarmoedige, sfeer op te roepen, hierbij ondersteund door het vakmanschap van Akkerman.
Verwacht geen spetterende solo's, maar wel veel mooie akkoorden en rustgevend 'getokkel' (wat klinkt dat oneerbiedig). Het zal wel jazz-rock zijn, maar dan van een intieme, persoonlijke soort. Jammer dat de paden van de heren elkaar in latere tijden niet meer gekruist hebben. Peter Swart (wat een week 48)

Wat een week ... CD

PENDRAGON - Pure (2008)

"Still going strong" ...

... dat is mijn gevoel bij dit uitstekende nieuwe album van Pendragon. Barrett en Nolan en consorten draaien natuurlijk al enige decennia mee, hebben succesvolle en mindere tijden gekend en besloten met de release van 'Believe' in 2005 het roer om te gooien. Hoewel dat maar zeer betrek- kelijk was, was wel te horen dat Pendragon moderner wilde klinken, verder af ging staan van de traditionele symfonische rock en zelfs 'samples' intro- duceerde. Deze lijn wordt doorgezet op 'Pure'.
Een ander spoor dat wordt gevolgd is dat Pendragon ook harder en steviger gaat klinken, met name in het gitaarspel van Barrett. Niet dat hij de prachtige, melodische solo's veronachtzaamt. Luister maar naar de zeer sterke opener 'Indigo', een track die alle oude en nieuwe elementen bevat en waarin Barrett minutenlang soleert op een wijze en met een aanslag en 'sustain' die mij doen denken aan Andy Latimer en Camel. Maar daar- naast verwerkt de band her en der ook tegen de metal aanzittende gitaar- riffs en dat hadden we nog niet eerder gehoord. En, niet onbelangrijk, Pendragon weet de aandacht gevangen te houden, en dat was bij eerdere albums weleens anders.
'Pure' is een fris album waar aan de ene kant de ervaring vanaf druipt en aan de andere kant de drang om niet stil te blijven staan aan is af te lezen. De benadering die ook Marillion volgt. Een verstandige keuze want de band die ophoudt met leren, houdt op te bestaan. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 47)

Wat een week ... CD

GANDALF - Gallery of Dreams (1992)

De Tolkien-hype van de afgelopen jaren ...

... had zijn voorlopers in de zestiger- en zeventiger jaren. Fans noemden hun hond Frodo en hun zeilboot Stapper. De Oostenrijkse multi-instrumen- talist Heinz Strobl noemde zichzelf Gandalf en produceerde vanaf 1981 tot op heden een hele ris albums. Dromerige instrumentale muziek met symfo- nische invloeden. 'Gallery of Dreams' is een must voor symforockers, want niemand minder dan Steve Hackett heeft intensief aan het album meege- werkt. Op zowel elektrische als klassieke gitaar laat Hackett van zich horen, waarbij hij zich volledig in dienst stelt van Gandalfs composities. Overigens krijg je nergens het gevoel naar een typisch Hackett-stuk te luisteren.
De muziek kabbelt sfeervol en rustgevend door, met hier en daar erupties van gitaar en percussie. Klassieke invloeden komen vooral tot uiting in het spel van piano, klassieke gitaar en blaasinstrumenten. Het beeldende karakter van de composities wordt versterkt door een klein fantasy-verhaal.
Ik heb Gandalf zien optreden als voorprogramma van 'The Musical Box' waarbij de artiest, omringd door gitaren en keyboards, in zijn eentje handen tekort kwam. Dan toch liever op de plaat met assistentie van deze en gene. Peter Swart (wat een week 47)

Wat een week ... CD

MARTIN ORFORD - The Old Road (2008)

Stoppen met muziek maken ...

... dat is wat toetsenist en voormalig lid van Jadis en IQ Martin Orford besloten heeft. Albums uitbrengen is immers parels voor de zwijnen die downloaden. Maar wat zou Orford een technische en compositorische kwaliteiten in de prullenbak gooien als hij volhardt in deze door frustratie ingegeven beslissing. En wat zou het jammer zijn als we in de toekomst niet meer kunnen genieten van releases als 'The Old Road' waarop tradi- tionele symfonische rock de boventoon voert.
Ik mag Orford wel, een integer mens die een lans breekt voor tradities en voor het oude Engeland en die cricket, het landleven en de pub verheer- lijkt. Wars van nieuwe ontwikkelingen - hij heeft bewust geen website - sluit hij zijn ogen voor onvermijdelijkheid. En dat vind ik wel sympathiek. Zo laat hij maatje John Wetton in het geweldige titelnummer uitdra- gen 'That's why we're taking the old road, to rediscover things we'd taken for granted' en 'back to where the seeds of wisdom were planted, leaving the race forever and reject the modern way'.
Iedere track is raak met prachtige melodieën, vernuftige structuren en hoge muzikaal-technische kwaliteit. Orford heeft gesteund door o.a. John Wetton, John Mitchell (IQ), Gary Chandler (Jadis), Dave Meros, Nick d'Virgillio (beiden Spock's Beard) en Steve Thorne een knap album neer- gezet dat bij mij veel beter scoort dan voorganger 'Classical Music and Popular Songs' uit 2000.
Kom op Orford: treedt weer toe tot een band voor je basisinkomsten en boor je zakelijke creativiteit aan om solo actief te kunnen blijven. Zet een website op - dat oude Engeland blijft echt wel bestaan - en vraag de fans á la Marillion om een donatie voor een volgend album. Ik zal de eerste zijn die geld stort en misschien vind je in ProgLog AFTERglow wel een spon- sor ... Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 46)

Wat een week ... CD

TODD RUNDGREN - Todd (1974)

Prog 'avant la lettre' ...

...van een doorgewinterde Amerikaanse muzikant, die eind zestiger jaren actief werd en nog altijd muziek maakt. Een eigenzinnig artiest, die zich moeilijk in een hokje laat plaatsen, al zult u hem in de plaatselijke disco- theek wel onder de algemene noemer 'rock' terugvinden.
Rundgren schuwde het experiment niet en op zijn dubbelelpee 'Todd' gaat hij hierin zeer ver. Na het volledig elektronische 'The Spark of Life', een intrigerend, onstuimig en beklemmend werkstuk waarbij het lijkt alsof een dier gewurgd wordt, laat hij zich bestraffend aftikken met de woorden "no no no, a little more humanity please!", waarna Rundgren vervolgt met een humoristisch toegankelijk popliedje.
Het is die variatie die 'Todd' tot een bijzonder album maakt. Originele vondsten op synthesizers weten een bij wijle bizarre atmosfeer te schep- pen, waarna mooie popsongs de balans herstellen. In dat opzicht doet de plaat mij denken aan 'Kid A' van Radiohead (zie weekCD 2008-24). Maar dat werk dateert wel van 26 jaar later. Peter Swart (wat een week 46)

Wat een week ... CD

STREAM OF PASSION - Live in the Real World (2006)

"Ik wou dat ik erbij geweest was"...

... kun je weleens denken als je een live-album beluistert. Zo ook hier: het geluid is prima, de spelvreugde groot en het publiek enthousiast. In 2005 richtte Arjen Lucassen Stream of Passion op. Hij bood hiermee aankomen- de musici in het metal/gothic-genre de kans zich te profileren, en bood zichzelf een platform om de muziek van zijn Ayreon-projecten live te brengen.
En zo stond er een internationaal gezelschap op het podium met als mid- delpunt de Mexicaanse zangeres Marcela Bovio. Haar wachtte geen gemak- kelijke taak, daar Lucassen zich bij voorkeur laat omringen door een menigte vocalisten. Maar Marcela bracht het er verdienstelijk van af, al is het prettig dat gastzanger Damian Wilson haar tijdens het 'Electric Castle' -gedeelte ondersteunde.
Hoogtepunten in Lucassen's muziek blijf ik persoonlijk vinden in de instru- mentale passages, met op dit album bovenal zijn schitterende gitaarduet- ten met de mooie Zweedse Lori Linstruth. Dat het (mannelijk) publiek bij het voorstellen "Lori, Lori" blijft galmen geeft nieuw voer aan de gedach- te "was ik er maar bij geweest".
Stream of Passion moet het inmiddels alweer zonder de meester stellen. De band bleek sterk genoeg om op eigen benen verder te kunnen en Ayreon (zie WeekCD 2008-8) begon weer alle aandacht op te eisen.
Peter Swart (wat een week 45)

Wat een week ... CD

H - Ice Cream Genius (1997)

Hogarth's stem gaat er niet op vooruit ...

... althans als ik naar de nieuwe Marillion dubbelaar luister, een album dat overigens vele malen beter lijkt te zijn dan zijn voorganger maar daarover later meer op ProgLog AFTERglow. Hogarth heeft geen stembereik; hij schiet wel van laag naar hoog maar er zit geen kracht achter en zijn stem heeft geen diepte. Als ik naar 'Ice Cream Genius' luister dan zat er tien jaar terug toch meer power in de vocalen van Hogarth.
Deze solo-escapade van Hogarth is ooit wat aan de aandacht ontsnapt en werd enigszins schamper ontvangen. Onterecht, want het album bevat een aantal ijzersterke composities zoals 'The Evening Shadows' en 'The Deep Water' en alles wordt technisch zeer goed uitgevoerd. Maar wat wil je ook met gastbijdragen van Richard Barbieri, Steve Jansen en Clem Burke om er maar een paar te noemen.
Ik herinner mij nog dat de kritiek was dat het gebodene te ver af stond van wat Marillion deed - maar ja je maakt tenslotte niet voor niets een solo-album - en teveel in de richting van een Indie-sound ging. Gek genoeg is Hogarth's band Marillion uiteindelijk ook in die richting terechtgekomen. Zou Hogarth's invloed dan zo groot zijn? Hoe dan ook 'Ice Cream Genius' was en is een prima album dat ik graag draai. En of dat met Marillion's nieuweling 'Happiness is the Road' ook zo zal zijn ... ik vermoed van wel. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 45)

Mahogany Frog – DO5 (2008)

Label: Moonjune Records
Bandsite: www.mahoganyfrog.com
Duur: 47:03
Reviewer: Harry ‘JoJo’ de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo’s)

“Alles is al een keer gedaan” zei een beeldend kunstenaar pas tegen mij. De meeste taboes in leven en kunst zijn inderdaad wel doorbroken en muziekstromingen die zich ‘nieuw’ noemen blijken toch vaak bewust of on- bewust leentjebuur te spelen bij wat er al is. Echt buiten de door de historie bepaalde muziekkaders treden is lastig. In ieder geval veel lastiger dan in de gouden tijden van de jaren vijftig, zestig en zeventig waarin veel nog moest worden bedacht. Daarna zocht zelfs de punk inspiratie bij tegen- draadse figuren als Syd Barrett, notabene een exponent van de door diezelf- de punk zo verfoeide bombast van de symfo- en progrock.
Nee, voor verwondering moeten we op zoek gaan naar bands die binnen de muzikale historische context de grens opzoeken, de verrassing presen- teren, het bestaande net een andere draai geven. Radiohead deed een prima poging bestaande kaders te doorbreken maar had en heeft tegelijker- tijd veel oude Floyd in zich, The Mars Volta bracht verrassing maar ook cultbands als Fantomas, Maximum Indifference of GYBE. En verwonderd was ik recent bij beluistering van ‘All Hour Cymbals’ van Yeasayer. Toch zijn dat soort gelukzalige momenten op één hand te tellen. Des te meer vallen de bands die dit ‘risico’ wél nemen, al is het dan binnen genoemde grenzen, op. Ik voeg er één aan toe: Mahogany Frog. Alweer een nieuwe loot aan de inspirerende boom die Moonjune Records heet.
De band noemt haar muziek ‘psychedelic electro-jazz-rock’ en inderdaad van die drie stromingen zijn er veel relikwieeën te vinden. Soft Machine tweede en derde generatie trekt voorbij, vroege Floyd, Stereolab, Miles Davis en men stipt de Canterbury-sfeer aan.
Met zoveel invloeden … waarom past Mahogany Frog dan toch in het rijtje innovatieve en verrassende bands? Het antwoord is: het klinkt onge- bruikelijk. De band experimenteert, gebruikt afwijkende akkoorden- en tijdschema’s, het lijkt zelfs of er 'ongebruikte' noten voorbij komen en de muziek is syncopatisch want accenten worden regelmatig verlegd door zware passages te koppelen aan voorafgaande zwakkere of lichtere pas- sages terwijl het ritme verschoven wordt ten opzichte van de maat. Uit- zonderlijke dynamiek is het resultaat.
De bandleden vertonen bovendien een niet aflatende ‘drive’; energie waar zij live om bekend staan maar die zij ook in de studio goed weten over te brengen. Zo blijkt in het interessante ‘T-Tigers & Toasters’, dat met ge- coördineerd ‘gepiel’ begint, van die geluidjes die we ook kennen van Hat- field and the North en National Health. Uit dat gepiel komt langzamerhand een prachtige melodie tevoorschijn die zich gedurende elf minuten verder ontwikkelt. Eerst nog ‘pianissimo possibile’ met synth en piano, daarna ‘for- tissimo’ met gierende gitaren en forse slagen op drums en percussie. Het subtiele Farfisa-geluid blijft lichtjes de Canterbury toets maken. Mijn favo- riet ‘Lady X OC & Shield Jaguar’ (click PROGVIDEO rechtsboven) en ‘Demon Jigging Spoon’ kennen een soortgelijke opbouw en sfeer.
De trompetten van Epp en Ellenberger maken indruk in het, aan de goede kant van de lijn, pompeuze ‘Last Stand at Fisher’s Farm’ dat associeert met Robert Wyatt’s ‘Little Red Riding Hood Hit the Road’. In ‘Medicine Missile’ voeren gecontroleerde springerigheid en geordende chaos de boventoon.
Mahogany Frog toont op haar debuutalbum ‘DO5’ aan tot veel in staat te zijn. Heerlijk is dat zich bij iedere luisterbeurt weer nieuwe, nog niet eerder opgevallen loopjes, ‘breaks’ of lagen ontvouwen. Dat is uiteindelijk toch wat meesterlijke muziek kenmerkt, zelfs als het zich afspeelt binnen een door de geschiedenis afgepaald muzikaal territorium.
Harry ‘JoJo’ de Vries (11-2008).


Bezetting:
Graham Epp and Jessie Warkentin – electric guitars, MicroMoog, Farfisa Organ, Farf Muff, ARP String Ensemble, Korg MS2000, electric and acoustic pianos
Scott Ellenberger - electric and acoustic bass, Briscoe organ, percussion
J.P. Perron - drums, conch and electronics
Graham Epp and Scott Ellenberger - trumpets

Discografie:
DO5 (2008)

Wat een week ... DVD

KING CRIMSON - Eyes Wide Open (2003)

De beelden zijn overbodig maar ...



... de muziek is hoogstaand. Ik ben al niet zo'n muziek-DVD kijker, het verstoort voor mij vaak de illusie, het beeld wat je hebt van je favoriete artiest. Bovendien bekruipt mij doorgaans het gevoel "aardig maar je moet er bij zijn geweest". Hier is echter ook nog sprake van visuele overbodig- heid want er gebeurt niets maar dan ook niets op het podium. Natuurlijk beweegt Mastelotto alle kanten op maar dat is inherent aan drummen. En Belew kan nog weleens rare grimassen tonen en op de gitaar rammen. Maar dat is het dan ook wel. En, van een andere orde, dan heb ik het nog niet eens over de ronduit 'shabby' doosjes waarin die dure DVD's door- gaans hangen.
Nee, het moet de muziek én het perfecte geluid zijn die mij enthousiast maken. Fripp, Gunn, Belew, Mastelotto: wat een perfect ingespeeld viertal. Logisch want het kwartet speelt al jaren met elkaar. Fripp speelt al langer samen met Belew dan dat hij ooit heeft gedaan met ikonen uit het Crimson- archief als Lake, Wetton, McDonald en de gebroeders Giles.
Bovendien maakt de band inventief gebruik van de nieuwste technieken. Dat alleen al maakt King Crimson progressief in alle naden en voegen. Ook compositorisch heeft men nooit stilgestaan. Zo laat deze DVD ook horen. Geen tracks uit de beginjaren maar wel uit de derde en vierde gene- ratie Crimson zoals 'The ConstruKtion of Light', 'Happy With What You Have to Be Happy With', 'Elektrik', 'VROOOM' en 'The Power to Believe', opgenomen in Tokyo (2003, disc 1) en Londen (2000, disc 2) aangevuld met wat improvisaties.
De beelden zijn dus statisch en overbodig. Ik ga de muziek dan ook maar snel branden. De plaatjes kunnen mij gestolen worden. Harry 'JoJo' de Vries (wat een week 44)