Wat een week ... CD
BLACK MOUNTAIN - In the Future (2008)
Verwacht geen revolutie ...
... bij de band Black Mountain want de invloeden liggen er duimendik bovenop: Black Sabbath, Deep Purple, Uriah Heep, Jefferson Airplane, Pink Floyd en zelfs flarden Beatles, gemarineerd in een psychedelische fond. De eigenheid van de band wordt gevormd door de niet altijd vaste maar daardoor wat mystieke vocalen van zangeres Amber Webber en het compositorisch vermogen van de band. Want de tracks zitten vernuftig in elkaar en raken de emotie. Absolute hoogtepunten zijn 'Wucan' dat mij de rillingen in positieve zin bezorgt en het zeventien minuten durende opus 'Bright Lights'. Het vermelden waard is ten slotte de prachtige hoes die meteen duidelijk maakt dat het hier gaat om progressieve rock. En dat is het ook. JoJo (wat een week 09)
MUSICAL IMPRESSION: klik op In the Future
Wat een week ... CD
FOCUS - Moving Waves (1972)
Is het nou briljant of irritant ...
... dat jodelen van Thijs van Leer in de beroemde openingstrack 'Hocus Pocus'? Ik denk dat onder Nederlandse progrockliefhebbers de opvatting overheerst dat het eigenlijk niet kan, terwijl in buitenlandse reviews het veelal als een unieke vondst wordt beschouwd. Bijzonder is het in ieder geval wel, net zoals het hele album een bijzonder product genoemd mag worden. Ruim veertig minuten instrumentale hoogstandjes, of het nu om scherpe bijtende gitaarsolo's gaat of om heerlijk ingetogen melodieën op toetsen, gitaar of dwarsfluit.
Wat mij na zoveel jaar opvalt is dat de bulk van het materiaal gecompo- neerd is door Thijs van Leer. Zo ook de toppers: het symfonische 'Focus II' en de sfeervolle epic 'Eruption'. In beide nummers worden voorzetten van het orgel prachtig ingekopt door de gitaar, waarbij drums en bas zorgen voor een gevarieerde en opvallend melodieuze basis.
Peter Swart (wat een week 09)
The Mars Volta - The Bedlam in Goliath (2008)
Label: Universal Records
Bandsite: www.themarsvolta.com
Duur: 75:50
Reviewer: Arjan Bom
Waardering: 
(uit max. 5 JoJo's)
The Mars Volta vind ik één van de meest intrigerende bands van de 21e eeuw tot nu toe. Hun helse cocktail van Punk/Hardcore, Funk, Heavy Metal, Latin, Psychedelische Rock en Prog zal vast niet voor iedereen te verteren zijn, maar ik vind het fenomenaal. Het betreft dan overigens wel de studio-albums, want de liveplaten zijn voor mij ook een brug te ver. Het gek- ke is dat ik van de drie reguliere albums die vóór 'The Bedlam in Goliath' uitkwamen, 'De-Loused in the Comatorium', 'Frances the Mute' en 'Ampu- techture', nu nog steeds niet weet welke ik ècht de beste vind. Normaal heb ik toch wel een uitgesproken mening over wat de beste plaat van een groep is, maar bij The Mars Volta is dat niet het geval. Iedere keer als ik één van bovengenoemde albums draai, denk ik: "Dit is hem!" Tot ik weer een andere beluister, en ik dan denk ...
Eén ding is zeker, 'The Bedlam in Goliath' zal nooit mijn favoriete cd van The Mars Volta worden. Iedere luisterbeurt is een ware uitputtingsslag. De band heeft kennelijk geen goed gevoel overgehouden aan hun laatste, voor The Mars Volta begrippen relatief rustige, schijf want de koers is helemaal omgegooid.
Het Punk/Hardcore-element nu in alle hevigheid op de voorgrond getre- den. Luister bijvoorbeeld naar de eerste twee nummers 'Aberinkula' en 'Metatron'. Wat een genadeloos tempo gooit men er vanaf de eerste seconde uit. Als je even niet oplet, merk je niet eens dat de tweede song al is begonnen. En het gaat maar door. Ook al hadden de vorige albums eveneens hun heftige momenten, er werd altijd op tijd gas terug genomen. Juist die variatie maakt de muziek van The Mars Volta voor mij zo onweer- staanbaar. Het is veelzeggend dat ik blij ben als een niemendalletje als 'Tourniqet Man' voorbij komt. Het is namelijk het enige echte rustpunt op dit werkstuk.
Wellicht dat ook de nieuwe drummer, Thomas Pridgen, een rol in de nieuwe koers van de band heeft gespeeld. De man heeft een tomeloze energie, en mept zich met een ongekende verbetenheid door de songs heen. Indrukwekkend, hoewel ik persoonlijk ook altijd heb genoten van het spel van zijn voorganger Jon Theodore.
Valt er dan helemaal niets te genieten op 'The Bedlam in Goliath'? Natuurlijk wel, daar hebben de leiders en componisten van de groep, Omar Rodriguez Lopez en Cedric Bixler Zavala, te veel klasse voor. En dus staat er wel degelijk een aantal sterke nummers op deze cd. Mijn favorieten zijn 'Ilyena', 'Goliath', dat mij even doet denken aan de sound van George Clinton's Funkadelic, 'Asklepios', 'Soothsayer' en 'Conjugal Burns'. Het zijn niet toevallig de tracks waarvan het tempo ietsjes lager ligt dan bij de andere songs. Bovendien kent het album niet zo veel momenten als zijn twee voorgangers waarbij de tijd werd gevuld met soms minutenlang ge- pruts. En ook het feit dat alle teksten weer in het Engels gezongen worden juich ik toe. Het is natuurlijk bekrompen, maar ik houd gewoon niet van Spaanstalige of welke anderstalige zang dan ook. Nederlandstalige teksten zijn trouwens ook niet aan mij besteed. Een kwestie van smaak.
Ach, een album van The Mars Volta kan natuurlijk nooit echt slecht zijn, maar deze schijf is voor mij toch wel een beetje te veel van het goede. Na iedere draaibeurt heb ik het gevoel dat ik er helemaal doorheen zit. Dit is duidelijk geen muziek om tot rust te komen. Maar wil je eens lekker los gaan, dan is dit album wellicht een optie. Ik hoop echter dat The Mars Volta in de toekomst weer een beetje terug komt van het idee dat er in ieder nummer een wereldrecord gevestigd moet worden.
Arjan Bom (02-2008)
Bezetting:
Cedric Bixler Zavala - vocals
Omar Rodriguez Lopez - guitars, synthesizers
Juan Alderte de la Pena - bass
Thomas Pridgen - drums
Isaiah Ikey Owens - keyboards
Marcel Rodriguez Lopez - percussion, synthesizers
Pablo Hinojos-Gonzalez - sound manipulation
John Frusciante - guitars
Discografie:
Tremulant (EP, 2002)
De-Loused in the Comatorium (2003)
The Mars Volta Live (2003)
Frances the Mute (2005)
Scabdates (Live, 2005)
Amputechture (2006)
The Bedlam in Goliath (2008)
Wat een week ... CD
AYREON - 01011001 (2008)
Slechts de onrustige Amy Winehouse ...
... wist de nieuwe Ayreon af te houden van de nummer 1-plaats op de hitlijst. Voorbestellingen en liefhebbers in de startblokken zorgden voor een stormachtige entree in de (prog)rockwereld. Wederom heeft Arjen A. Lucassen een werk afgeleverd waar Nederland trots op mag zijn. Geheel volgens het inmiddels bekende Ayreon-concept (een rock-opera in de traditie die ooit begon met 'Jesus Christ Superstar') verbeeldt 'zero-one' de ondergang van de mensheid, gadegeslagen door het ras dat planeet Y bevolkte (en nu maar hopen dat ik het verhaal goed begrepen heb). Een epos dat veel ruimte biedt aan dramatische zang en dito muziek met
metal-, symfo- en folkinvloeden.
Het is altijd weer knap hoe Lucassen de veelheid aan zangstemmen tot een samenhangend geheel weet te smeden. Ieder zal zo zijn favoriet hebben. Voor mij is dat deze keer Jonas Renkse, zanger van het Scandi- navische Katatonia. Naast de extraverte bombast van zijn collega's is zijn ingetogen, samengeknepen zang een verademing. Dit wordt nog eens prachtig geillustreerd op de dvd (bij de luxe-editie): een licht verlegen Jonas versus de overheersende uitbundigheid. Op de video is ruimte gegeven aan alle gasten en komt Arjen Lucassen's rol als 'regisseur' van het project naar voren. Het siert zijn bescheidenheid, maar helaas laat het zijn bij- dragen op het muzikale vlak volkomen onderbelicht. Want let wel: het hele concept en álle muziek is van zijn hand en hij heeft vrijwel alle partijen in zijn eentje ingespeeld.
De slottrack kent enkele verwijzingen naar eerdere Ayreon-projecten en eindigt met de woorden 'complete the circle'. Veelbetekend?
Peter Swart (wat een week 08)
Wat een week ... CD
DFA - Lavori in Corso (1997)
De dertiende ster ...
... van Fish had als briljant album ook WeekCD kunnen zijn. Maar die lovende woorden bewaar ik tot de komende review. En dat biedt ruimte aan de Italiaanse band DFA welke klinische afkorting staat voor 'Duty Free Area'. Was het ruim tien jaar geleden hun debuutalbum, het is ook mijn kennismaking met deze band en het album bevalt mij zeer goed. 'Lavori in Corso' laat symfonische jazz-rock horen waarin echo's van Brand X, de eerste albums van Bruford en, daar waar de symfonische toets de over- hand heeft, ook elementen van het oude Genesis doorklinken. Het geheel is gehuld in een produktioneel sterk jasje waarbij alle instrumenten goed in de mix staan. Bovendien zijn de bandleden hun instrument meer dan mees- ter en stelen vooral gitarist Silvio Minella en toetsenist Alberto Bonomi de show. Ik moet wel zeggen dat de instrumentale tracks mij beter liggen dan de vocale en dat de hoes uitermate lelijk is, maar per saldo scoort het album 'uitstekend'. JoJo (wat een week 08)
Wat een week ... CD
ADVENT - Cantus Firmus (2006)
Het is niet altijd eerlijk ...
... moderne bands te vergelijken met de 'groten' uit de seventies. Maar in het geval van het Amerikaanse Advent is er geen ontkomen aan. Bij de
a-capella opening denk je aan Gentle Giant en als de heren in de tweede track hun instrumenten erbij pakken, denk je weer aan Gentle Giant. Ze doen er zelf ook niet moeilijk over: op de website worden Gentle Giant en Procol Harum als belangrijkste moderne invloeden genoemd, naast de middeleeuwse- en renaissancemuziek uit het verre verleden.
Advent weet deze inspiratiebronnen prachtig te combineren. Sluit de ogen en je ziet een middeleeuwse minstreel in een ridderzaal tokkelen voor een mooie jonkvrouw. Het gebruik van akoestische instrumenten als blokfluit, viool en mandoline verhoogt de romantiek, net als de middeleeuwse hoes- afbeelding. Sterk werk op elektrische gitaar en synthesizers brengt je met hedendaagse symfo terug in het hier en nu .
'Cantus Firmus' is het tweede album van Advent, dat in 1997 debuteerde met een uitgave in eigen beheer. Onmiskenbaar hoogtepunt is de epic 'Rambin' Sailor', waarin alle ingrediënten gemixed worden tot iets groots. Peter Swart (wat een week 07)
MUSICAL IMPRESSION: klik op Cantus Firmus
Wat een week ... CD
MATTHEW PARMENTER - Astray (2004)
Je kunt niet alles kopen ...
... dus de band Discipline, waar Matthew Parmenter een cruciale rol in speelt, zag ik zo af en toe in tijdschriften voorbijkomen maar tot aanschaf kwam het nooit. Totdat AFTERglow-medewerker Arjan Bom met een lo- vende review kwam van 'Unfolded Like Staircase' van deze band. En dan nu het solo-album van Parmenter. In mijn ogen een briljant werkstuk dat in eerste instantie op teveel gedachten lijkt te hinken maar dat na langduriger beluistering tot een prachtig geheel smeedt.
Parmenter heeft niet alleen een sterke stem die uiteenlopende stijlen aankan maar hij beheerst ook vele instrumenten en staat compositorisch zijn mannetje. In de intrigerende tien minuten van 'Now' bijvoorbeeld met een pakkende melodie, kippenvel gevende mellotronpassages, een door- dachte opbouw en een sfeer die mij doet denken aan de eerste albums van Kayak. Of in het in mijn oren door 'Abbey Road' van The Beatles geinspireerde 'Dirty Mind'. Hoogtepunt vormen de ruim twintig minuten van 'Modern Times', een track die veel draaibeurten vereiste maar daarna alle progressieve geheimen prijsgaf. 'Astray' is een uitermate sterk album dat de waardering van 'meesterwerk' benadert en dat ik veel eerder had moeten kopen. JoJo (wat een week 07)
David Gilmour - Remember that Night,
Live at The Royal Albert Hall (2007, DVD)
Label: EMI
Bandsite: www.davidgilmour.com
Duur: +/- 5 uur
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: 
(max. aantal JoJo's)
In het tijdschrift iO Pages (nr 78) schrijft John Bollenberg over 'Remember that Night' van David Gilmour dat deze DVD een vastlegging is van "de liefde voor muziek". Die typering onderschrijf ik volledig. Ik ben geen voorstander van muziek op DVD. Ik heb er het geduld niet voor om er van begin tot einde naar te kijken en denk vaak "om het echt te kunnen voelen had ik er bij moeten zijn". Ik ben echter een fanatiek Floydadept die alles, wat op zichzelf al onmogelijk is, wat aan deze band gerelateerd is wil hebben. De aanschaf van deze dubbel-DVD met rond de vijf uur aan beeldmateriaal was dan ook onvermijdelijk en wat vermaak ik mij ermee. De liefde van Gilmour voor muziek, voor zijn gitaren, voor zijn bandleden, zijn gezin, voor Syd Barrett en voor zijn Floydverleden spat er in iedere pixel van af. Het beelddocument bestaat uit twee schijven maar in deze review houd ik liever de indeling 'livemuziek' en 'documentaires' aan.
De documentaires
Het zijn de documentaire gedeelten die mij zeer aanspreken. Zo is er een docu over het maken van Gilmour's laatste album 'On an Island' op die curieuze bootstudio van Gilmour, zijn er promovideo's te zien, prachtige door Polly Samson gemaakte foto's en een 'Island Jam' met o.a. David Bowie. Maar de docu 'Breaking Bread, Drinking Wine' is het indrukwek- kendst en geeft een heerlijk beeld achter de schermen van het Europese deel van de tour, hoe de bandleden met elkaar omgaan, gesprekken aan tafel, David Bowie die repeteert voor het optreden in The Royal Albert Hall, David Crosby en Graham Nash die het zicht- en hoorbaar naar hun zin hebben, de opbouw van het toneel, de grote problemen die er onstaan in Venetië en ga zo maar door. Een tip: vergeet de 'easter eggs' niet oftewel de verborgen beelden op deze DVD. Er zijn er heel wat.
Twee gebeurtenissen in deze docu springen er echter uit en raken mij zeer. Ten eerste het feit dat Gilmour c.s. gaan repeteren voor de tour in de Bray-studio en zonder dat men het weet blijkt in dezelfde studio, in de loods ernaast, Roger Waters te oefenen. Gilmour gaat er direct naar toe en komt Waters tegen. Een kort gesprek volgt en daarna omhelst Waters, eerlijk en gemeend, zijn vroegere kompaan. De rijke Floydhistorie, de onderlinge problemen en het voorzichtige maar zekere herstel van de relatie gevangen in één beeld. Ik kan het moeilijk droog houden als ik ernaar kijk. Zou het dan toch nog goedkomen?
Een tweede moment is het diner, met veel wijn en gezelligheid, ter ere van Richard Wright's vierenzestigste (....) verjaardag. Gilmour houdt een korte speech en zegt tegen Wright dat hij heel blij is dat hij mee op tournee is en eindigt met "I love you". Als ik het zo opschrijf klinkt het wat zoet maar het moment is prachtig, laat zien wat deze mensen met elkaar hebben doorgemaakt en toont dat ze zich blijkbaar niet te groot voelen om te laten merken dat ze van elkaar houden. "Richard heeft zijn talenten weer teruggevonden tijdens deze tour, tezamen met zijn 'sometimes strange attitude' en is daardoor weer zichzelf", zegt Gilmour. Ik heb ook altijd begrepen dat Wright de meeste littekens heeft opgelopen van de interne problemen binnen Floyd en de manier waarop Waters hem min of meer aan de kant zette. Jarenlang heeft dat zijn impact op hem gehad maar ook voor Wright blijkt de zon weer te schijnen.
De livemuziek
Pink Floyd werd ooit verbannen uit The Royal Albert Hall omdat men er in de jaren zestig twee kanonnen afschoot tijdens een optreden. Maar ook hier heeft de tijd zijn helende werking gedaan want David Gilmour werd weer toegelaten. Wat een concert! Alles klopt, het is één grote promotie voor het gevoel en de emotie die muziek kan losmaken bij de artiest zelf, het publiek in de zaal en thuis. Met een band die grotendeels al jaren samenspeelt, geweldig op elkaar is ingespeeld en technisch hoogstaand is. Aangevuld met gastbijdragen van Bowie, Crosby, Nash en niet te vergeten Robert Wyatt. En 'Gilmour himself' die schittert op slide, sologitaar en zelfs op sax in een mixture van 'On an Island' en Pink Floyd tracks. Wat mij betreft de beste gitarist ter wereld en ook zijn stem is nog steeds uitstekend.
Uitschieters? Alles schiet eruit. Opvallend is wel dat Gilmour ook kiest voor de live minder vaak gespeelde Floydtracks zoals 'Arnold Layne', 'Fat Old Sun', Wot's uh .... The Deal', 'Find the Cost of Freedom' en van Barrett 'Dark Globe' en 'Dominoes'. Naast natuurlijk 'all time favorites' als 'Shine on ..', 'Echoes', 'Wish You Were Here', 'Comfortably Numb' en 'Astronomy Domine'. Maar ook de tracks van zijn laatste album staan als een huis en geven live een verdieping aan de kwaliteit die het studioalbum al bezit.
David Gilmour is een fenomeen, al is hij te bescheiden om dat zelf ooit toe te geven. De prachtige documentaires en dit liveoptreden laten dat echter in volle omvang zien, in muzikaal opzicht maar ook in menselijk en interpersoonlijk opzicht. Een historisch meesterwerk van een meesterlijk gitarist en een mooi mens: "Gilmour: I love you". JoJo (02-2008)
Wat een week ... CD
NUCLEUS TORN - Nihil (2006)
Gestoken in een enveloppe ...
... de eerste uitgifte althans, ziet het derde album van de Zwitserse band Nucleus Torn er bijzonder en enigszins bizar uit. Kan dat ook van de muziek worden gezegd? Jazeker. Ik zou het willen omschrijven als pro- gressieve folkrock of elke andere samenstelling die u van deze woorden zou kunnen maken en ervaar dezelfde sfeer die bij veel Scandinavische bands heerst: donker en mysterieus. Zo komen er indrukken van Anek- doten en Anglagard voorbij maar toch vooral White Willow, die zeker in hun vroege werk folkelementen verwerkten. Lieflijke passages ontaarden in heftige, volle arrangementen, waarin de keys een belangrijke rol spelen, en komen uiteindelijk weer tot rust. De prachtige tracks 'Traveller's Rest' en 'Night's Grace' vormen daarvan een beeldende illustratie. Blij verrast ben ik met deze band en ik ben benieuwd naar het nieuwe album 'Knell' dat 22 februari 2008 zou moeten verschijnen en dat een stuk harder en heftiger schijn te zijn. JoJo (wat een week 06)
MUSICAL IMPRESSION NEW ALBUM: klik op Knell
Wat een week ... CD
REFUGEE - Refugee (1974)
De triobezetting met keyboards, drums en bas ...
... is er één die maximale ruimte biedt aan virtuoze instrumentalisten: The Nice met Keith Emerson, Lee Jackson en Brian Davison, Emerson, Lake & Palmer en in ons land probeerde Rick van der Linden het met Trace. Daar tussenin zat Refugee, waarbij het ritmetandem van The Nice zich versterkt zag met Patrick Moraz. Deze Zwitserse toetsenist werd alweer snel weggeplukt door Yes, waardoor 1974 voor Moraz een muzikaal topjaar werd met het enige Refugee-album en 'Relayer'.
'Refugee' doorstaat de vergelijking met het vroege werk van ELP met glans. Dezelfde instrumentale gedrevenheid en variëteit; weergaloos spel op orgel, piano en synthesizers, aangevuld met een enorm creatieve ritmiek van bas en drums. Helaas moet er ook nog gezongen worden en daar legt Lee Jackson het af tegen zijn ELP-collegabassist. Alhoewel: in de minuten zes en zeven van de monumentale epic 'Grand Canyon Suite' klinkt Lee als Max Werner en het is net of je even naar een Kayak-compositie van Ton Scherpenzeel luistert. Wellicht hebben Scherpenzeel en Werner 'Refugee' vaak op de draaitafel gehad want, hoewel minder bekend bij het grote publiek, Refugee heeft met haar enige studioalbum een niet te onderschatten invloed op de progrock gehad. Peter Swart (wat een week 06)
REVIEWS under A
ANIMAL COLLECTIVE - Merriweather Post Pavilion
AUG, JEFF - Living Room Sessions (2009)
ANATHEMA - Hindsight (2008)
AREKNAMES - Live at Burg Herzberg 2007
ABIGAIL'S GHOST Selling Insincerity (2007)
ANTONIUS REX - Switch on Dark (2006)
A TRIGGERING MYTH - The Sins of Our Saviours (1998)
AREA - Maledetti (Maudits) (1976)
AREKNAMES - Love Hate Round Trip (2006)
Areknamés - Live at Burg Herzberg Festival 2007 (2007)
Label: Inakustik
Bandsite: www.areknames.it
Duur: 50:33
Reviewer: Arjan Bom
Waardering: 
(uit max. 5 JoJo's)
Tijdens mijn middelbare schoolperiode had ik een uitgesproken voorkeur voor livealbums. Het was begonnen met - ja, echt waar - 'Slade Alive'. Dat was, na 'Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band' van The Beatles, de tweede lp die ik ooit kocht. En ook 'Live at Leeds' van The Who, die mijn oudere broer had, maakte op mij een verpletterende indruk. 'Welcome Back my Friends...' van ELP zou mijn eerste livealbum van een prog-act zijn. Later zouden 'Yessongs', 'Genesis Live', 'Seconds Out', Camel's 'A Live Record', 'Caravan and the New Symphonia' en 'Playing the Fool' van Gentle Giant nog aangeschaft worden. En er zouden nog veel meer concert- registraties volgen. De voorliefde ging zo ver dat ik zelfs platen kocht van bands waarvan ik toen nog nooit had gehoord. En zo luisterde ik in de jaren zeventig naar liveplaten van Wishbone Ash, Ten Years After, Humble Pie, The Allman Brothers Band, Grateful Dead, Rory Gallagher, The Mahavishnu Orchestra, Hawkwind en The Band.
En hoewel ik al deze platen nog steeds koester, kwam ik met de jaren tot andere inzichten. Ik miste de subtiliteit van studio-opnames. Het geluid was vaak één grote brei waarbij alle details verloren gingen. Daarnaast ergerde ik mij in toenemende mate aan het gefluit, geschreeuw en gejoel van het publiek, regelmatig aangespoord door de artiesten zelf ("Everybody happy????"). Vreselijk. En tot overmaat van ramp werd je soms ook nog 'getrakteerd' op een ellenlange drumsolo. Nee, een livealbum begon ik steeds meer als een snel marktvullertje te zien. Tegenwoordig koop ik slechts sporadisch livewerk.
En dat brengt mij dan eindelijk bij het onderwerp van deze recensie. Ik heb beide studio-albums van de Italiaanse formatie Areknamés in mijn bezit en ben behoorlijk onder de indruk van het gebodene. Met name 'Love Hate Round Trip' uit 2006 is erg overtuigend. Je moet er overigens wel voor in de stemming zijn, want het is geen lichtverteerbare kost. Ik zat al enige tijd te wachten op nieuw werk en was eigenlijk wat teleurgesteld dat de derde cd van deze groep een livealbum zou zijn. En dan nog wel een concertregistratie van een openluchtfestival. Dat kon toch niks bijzonders zijn... De doorslag om toch toe te slaan gaf het gegeven dat drie van de vijf nummers nieuw waren. Kijk, daar heb je tenminste wat aan.
In het boekje van de cd lees ik dat de band in een overgangsfase zat (en nog steeds zit...) toen dit optreden werd gegeven. De oude drummer Simone Antonini had de band verlaten. Hij was net opgevolgd door Luca Falsetti. Kennelijk was de nieuwe aanwinst nog druk bezig met het zich eigen maken van het repertoire, want ik vind dat hij wel erg op zeker speelt. Uit de nieuwe songs blijkt verder dat Areknamés een iets rustigere koers is gaan varen. Deze tracks zijn wat minder heftig, donker en dreigend dan ik tot nu toe gewend was. Daar is overigens niet mee gezegd dat ik deze nummers vind tegenvallen. Integendeel, het is prima muziek waar de leider van de groep, Michele Epifani, trots op mag zijn. Het zijn stuk voor stuk indrukwekkende composities die uitstekend worden uitgevoerd, ook al is er sprake van een live-opname.
Ik hoop dat 'Dateless Diary', 'The Prison that a few can see' en 'A new Song' allen op een nieuw studio-album zullen komen, want ik ben er van overtuigd dat ze dan nog beter tot hun recht zullen komen. 'Outcast' (van 'Love Hate Round Trip') en 'Boredom' (van de eerste cd) completeren de set. Het waren beide bepaald niet mijn favoriete tracks van genoemde albums, en ook nu kan ik er niet erg warm voor lopen. Meestal stopt een luisterbeurt derhalve na de eerste drie, zeer prettige, stukken. Al met al een leuke plaat, maar ik blijf uitkijken naar nieuw studiowerk. Arjan Bom (02-2008)
Bezetting:
Luca Falsetti - drums
Pierro Ranalli - bass
Stefano Colombi - guitar
Michele Epifani - keyboards, vocals
Discografie:
Areknamés (2003)
Love Hate Round Trip (2006)
Live at Burg Herzberg Festival 2007 (2007)
Wat een week ... CD
Tony Banks - Still (1992)
Als Banks ooit een hitsingle had kunnen hebben ...
... dan had het in de periode van 'Still' moeten zijn. Drie singles zijn er in de UK van dit album getrokken, maar geen behaalde de hitlijsten. Alan Hewitt schrijft in de Genesis-kroniek 'Opening the Musical Box' dat de eerste ervan 'I Wanna Change the Score', gezongen door Nik Kershaw, "... would have gained a chart position if released by anybody else ..." Het imago van Tony Banks zat commercieel solosucces in de weg.
Blijft dat 'Still' een toegankelijk en aantrekkelijk album is, waarvoor Banks maar liefst vijf vocalisten uitnodigde en zichzelf hieraan toevoegde (en het er zingend best goed van afbrengt). De composities zijn de gasten op het lijf geschreven met als goed voorbeeld 'Another Murder of a Day', gezongen door Fish, waardoor wij hier een nummer hebben dat de stijlen van Genesis en Marillion mooi combineert. Jayney Klimek is volgens mij de enige vrouw die ooit Banks-werk heeft mogen zingen. Wat een voorrecht! Twee heerlijke songs zijn het gevolg. Het verbaast mij dan ook niet dat Tony Banks stelt dat "of all my albums the two I am most satisfied with are A Curous Feeling (zie weekCD 2007-20) and Still." Peter Swart (wat een week 05)
Wat een week ... CD
THE SYN - Syndestructible (2005)
Briljante comeback ...
... van Chris Squire's 'jeugdband'. Samen met voormalig lid van The Syn, Steve Nardelli, aangevuld met een aantal jonge honden heeft de bassist van Yes een ware topprestatie geleverd. Op dit album blijkt hoe goed deze band in staat is om de jaren zestig en de licht psychedelische 'freakbeat roots' van The Syn te vermengen met ruim dertig jaar persoonlijke en muzikale ontwikkeling nadien.
'Syndestructible' werd goed ontvangen maar ging enigszins kopje onder in de 'overload' aan releases, ook bij mij. Ten onrechte: wat een prachtige melodieën, sterke structuren en oorstrelende samenzang op een werkstuk dat geen zwakke momenten kent maar wel uitschieters zoals de trilo- gie 'Breaking Down Walls, 'Some Time, Some Way' en het ijzingwekken- de 'Reach Outro' en de dertien minuten van 'The Promise'. En ook de hoes kan een oogstrelend ikoon worden, zo'n hoes die je jaren nadien in de bak- ken nog zal tegenkomen en reeds op grote afstand zal herkennen. Het leven is mooi. JoJo (wat een week 05)
