Magic Pie - Circus of Life (2007)

Label: Progress Records
Bandsite: www.magicpie.net
Duur: 64:10
Reviewer: Arjan Bom
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Een hele tijd geleden zat ik weer eens lekker in de bak 'nieuw binnen' van de progafdeling te spitten. Ik kwam toen een cd van de mij onbekende band Magic Pie tegen. Vaak bestudeer ik de hoes van zo'n nieuw album uitvoe- rig, maar deze keer deed ik dat niet. De cover van 'Motions of Desire' stond mij tegen. Het slaat natuurlijk nergens op maar ik vond die hoes met een groene appel op een rood-witte achtergrond niet bij een symfoplaat horen. Een half jaar geleden trok ik wèl meteen de nieuwe cd van deze Noorse groep uit de bak. De kleurige illustratie, overigens bepaald geen Roger Dean, Ed Unitsky of Paul Whitehead, wekte mijn interesse. En na een korte luisterbeurt rekende ik snel af. Op het eerste gehoor leek dit namelijk echt een plaatje waar ik wel van houd.
Snel zocht ik contact met hoofdredacteur Harry 'JoJo' de Vries, om aan te geven dat ik de recensie van deze plaat op mij zou nemen. Ik draaide het album dan ook vaak. Maar vreemd genoeg kon ik er maar niet toe komen om er wat over op papier te zetten. Het zou te maken hebben met mijn periodieke progdip, dacht ik. Eens in de zoveel tijd wil ik namelijk ook weleens heel wat anders horen dan symfo. Het is dan weer tijd voor Rock, Funk, Country-Rock, Sixties, Reggae, Jazz-Rock, New Wave en/of Folk. Even de tank weer opladen. Bovendien kwam de zomervakantie er aan dus ik meldde Harry dat Magic Pie nog een tijdje moest wachten. Maar ook na de vakantie zat ik echter nog steeds met die beloofde recensie in mijn maag.
Wat is er aan de hand? Ik vind 'Circus of Life' best een goede plaat. Er wordt knap gespeeld door de muzikanten en de band beschikt over maar liefst drie behoorlijke zangers. Er staan lange, afwisselende nummers op de schijf met als blikvanger het titelstuk dat een slordige drie kwartier in beslag neemt. Het gevaar met zulke lange nummers is dat je een aaneen- schakeling van kortere stukken krijgt, waar geen lijn in te ontdekken valt. En aangezien deze epic uit vijf delen bestaat, waarvan deel vier weer uit vijf acts is opgebouwd (kunt u het nog volgen?), zou dat gevaar voor deze tracks weleens volledig op de loer kunnen liggen. Dat is echter niet het geval. Bepaalde thema's komen regelmatig terug, zonder dat het al te voorspelbaar wordt. Het kost mij echter wel moeite om de aandacht er bij te houden. Ik vind de compositie(s) net niet interessant genoeg om laaiend enthousiast te zijn. Maar nogmaals, op zich is dit best een aardig stuk muziek. De invloed van The Flower Kings is overigens duidelijk hoorbaar in dit titelnummer.
Na deze marathontrack worden we nog verblijd met twee nummers die beiden zo'n negen minuten duren. Maar wat mij betreft is het beste er dan wel van af. Vooral 'Pointless Masquerade' vind ik tegenvallen. Dat is jammer, want als deze laatste twee songs wel sterk waren geweest had ik waarschijnlijk een stuk positiever over deze cd gedacht. Maar nu blijft toch het gevoel hangen dat dit niet dat topalbum is dat ik een half jaar geleden dacht gekocht te hebben. Goede muziek, zeker 'Circus of Life' zelf. Minder dan drie JoJo's zou dan ook niet terecht zijn. Bovendien kan ik mij best voorstellen dat andere luisteraars wel veel plezier aan deze schijf beleven, maar de echte vonk wil bij mij maar niet overspringen. Arjan Bom (10-2007)

Bezetting:
Kim Stenberg - guitars, vocals
Lars Petter Holstad - bass
Allan Olsen - lead vocals
Eirik Hanssen - lead vocals
Jan Torkild Johannessen - drums
Gilbert Marshall - keyboards, lead vocals

Guest appearances:
Kor Artig - choir on 'Circus of Life pt 5'
Liv Frengstad - cello on 'Circus of Life pt. 1 & 5'
Gøran Dahlberg - trombone on 'Pointless Masquerade'
Marielle & Caroline Stenberg - kids-intro on 'Circus of Life pt. 1'

Wat een week ... CD

Big Big Train - The Difference Machine (2007)

"O nee hè, niet weer" ...

... dacht ik toen ik de namen las van Nick d'Virgilio en Dave Meros in de bezetting van dit nieuwe album van Big Big Train. De onvermijdelijke Spock's Beard invloed leek zich weer eens te gaan manifesteren, alsof we daar nog niet genoeg van hebben. Maar gelukkig, niets van dat al. Het geheel wordt juist gedragen door de muzikale inzichten van Gregory Spaw- ton (guitars, keys, vocals) en Sean Filkins (vocals). Die inzichten leiden tot sterke melodieën ondersteund door lekkere rommelende mellotrons en goede, soms wat dunne zang van Filkins. Uitschieters zijn het korte 'Hope This Finds You' , het veertien minuten durende 'Perfect Cosmic Storm' en het eveneens lange 'Pick Up If You're There'. Hoewel het album inzakt met de twaalf slaapverwekkende minuten van 'Saltwater Falling on Uneven Ground', hebben we hier te maken met een goed werkstuk van dit muziekcollectief uit het zuiden van Engeland, een werkstuk waarvan de houdbaarheid echter moet worden afgewacht. JoJo (wat een week 43)

Wat een week ... CD

Star One - Space Metal (2002)

Een bloeddorstige alien in je ruimteschip ...

... die het op de bemanning voorzien heeft. Welkom in de wereld van de science fiction-film, welkom in de wereld van Arjen Lucassen (ook bekend van Ayreon, Stream of Passion en Ambeon). Een uitstapje na het zwaar- dere Ayreon-werk, maar met behoud van stijl en concept: welgekozen gastvocalisten en -instrumentalisten, verwante zanglijnen en sprankelende instrumentale passages. De titel doet vermoeden dat het allemaal metal is wat de klok slaat, maar daar is geen sprake van: zowel de hard- als symforockliefhebber kan zijn hart ophalen. Spannende riffs, flitsende duels tussen gitaar en synthesizer, en dat allemaal in een prima productie. Iedere song is gebaseerd op een sf-film en de kenner zal ze er moeiteloos uit kunnen halen (en anders: op Wikipedia staat het lijstje inspiratie- bronnen).
De luxe uitgave heeft een bonus-cd, met daarop onder andere een hom- mage aan de oerspacerockband Hawkwind via een medley en een eigen interpretatie van de moeder aller spacesongs Bowie's 'Space Oddity'. Lucassen kijkt met plezier naar science fiction, wij luisteren met eenzelfde plezier naar zijn muzikale verbeelding. Peter Swart (wat een week 43)

Wat een week ... DVD

Solution - Live Reunion Concert 2006 (2007)

Het was erg gezellig ...



... die dag in maart 2006 in Club Panama tijdens de reünie van Solution. Veel vrienden, kennissen en familie. Is dat de beste omgeving om tot een inspirerend concert te komen? Nee natuurlijk. Toch weet de kern van Solution – Ennes, Barlage, Waterman en Willemse – een puik concert neer te zetten waarin een staalkaart van de volledige discografie wordt gegeven. Niets verleerd die mannen. Ze blinken allen uit maar vooral Tom Barlage lijkt nog beter en gemakkelijker sax en fluit te zijn gaan spelen dan hij al deed. Het gesproken woord is af en toe wat melig (de woor- den 'moppies' en ‘liedjes’ deden nogal opgeld; een associatie die ik in het geheel niet heb bij Solution) maar dat krijg je nu eenmaal als vooral de familie in de zaal zit.
Ook Harry Hardholt speelt hoogwaardig mee – al vond ik de gitaar nooit bij Solution passen – en zelfs Chiel Pos, die op 'Cordon Bleu' bijdragen leverde, mag een aantal tracks zingen zoals ‘Black Pearl’. Een absolute verrassing is de terugkomst op aarde van Peter Schneider. Die heeft een aantal decennia terug prachtige albums gemaakt maar is daarna van het toneel verdwenen. Als gast en vriend excelleert hij met zijn bijzondere stem in het geweldige ‘Stop’ en ‘I Love You More’, overigens geen Solution composities.
De belichting in de zaal leidt soms tot lichtgevende witte koppen en dat is af toe hinderlijk. En jammer dat het begeleidende boekje wel erg basaal blijft. Wat dat betreft zitten de MuziekDVD's qua lay-out en artwork in de armoedige fase waarin de eerste generatie CD's ooit zat.
Ondanks wat minpuntjes echter een prachtig document dat een recht- geaard Solution fan zoals ik uiteraard in bezit moet hebben. En dan heb ik nog wel een hekel aan muziek op DVD … Ik ben ervan overtuigd dat de mannen van Solution nog zoveel creativiteit, enthousiasme en kwaliteit bezitten dat een nieuw album mij logisch lijkt. Gewoon doen en ... laat dat vermoeiende touren dan maar zitten. JoJo (wat een week 42)

Wat een week ... CD

Pulsar - Halloween (1977)

De band had genoeg verdiend ...

... voor de aankoop van een mellotron door het succes van hun tweede elpee 'Strands of the Future'. Het Franse Pulsar trok zich daarna terug in een berghut in de Savoie en componeerde gezamenlijk een conceptalbum, losjes gebaseerd op een surrealistisch verhaal van drummer Victor Bosch over een fantasierijk jong meisje (met een vergrootglas na te lezen in het boekje, wel in het Frans). De titel 'Halloween' heeft weinig met het verhaal van doen, maar klonk mooi en past goed bij de totale atmosfeer.
De plaat werd Pulsar's artistieke en commerciële hoogtepunt. Sfeervolle symfonische muziek, romantisch, een heleboel mellotron, vaak kabbe- lend, soms uitbarstend. Daarbij verwijzend naar het werk van componist Gustav Mahler, een door de bandleden gedeelde inspiratiebron. 'Hallo- ween' wordt door velen beschouwd als één der beste symforockalbums die buiten Engeland tot stand zijn gekomen. Peter Swart (wat een week 42)

Wat een week ... CD

ELP - Black Moon (1992)

'Welcome back!' zullen ELP-fans gedacht hebben ...

... toen hun helden na veertien jaar de stilte doorbraken met het al- bum 'Black Moon'. Viel het mee of tegen? De muzikale spanning van de gloriejaren werd niet gehaald maar de heren bleken weinig tot niets van hun virtuositeit verloren te hebben. De stem van Greg Lake was met het ver- strijken der jaren een stuk gedaald, dat wel, en de rocksongs op het album zijn voor progrockers wellicht iets té toegankelijk. Daarnaast kan ik zelf erg genieten van de instrumentals 'Romeo and Juliet' (naar het hoofdthe- ma van Prokofiev's gelijknamige balletmuziek), het gevarieerde 'Changing States' en Keith Emerson's 'klassieke' pianostuk 'Close to Home'. Greg Lake heeft weer enkele mooie ballads, in de van hem zo vertrouwde stijl. Al met al toch wel een verdienstelijke comeback van ELP. Peter Swart (wat een week 41)

Wat een week ... CD

Richard Barbieri - Things Buried (2007)

Al eerder als 'Internet-only-release' ...

... uitgebracht in 2005, nu dan een traditionele uitgave via Snapper Music. Barbieri is tot in zijn genen progressief. Hij houdt niet van stilstand, zoekt altijd naar nieuwe geluiden in zijn keys, gebruikt eigentijdse ritmes en heeft ook altijd in bands gezeten (Japan, Rain Tree Crow en nu dus Porcupine Tree) die iets nieuws te bieden hebben. Ook zijn medewerking af en toe aan The Bays is een uiting van zijn progressieve hart want dat is een band die alleen live speelt, nooit repeteert, geen setlist heeft en geïmproviseer- de 'dance music' maakt. Op het instrumentale 'Things Buried' vinden we veel sferische composities die door de drums van Andy Gangadeen (van het geweldige Massive Attack) en de fretloze bass van Percy 'Brand X' Jones van aanstekelijke ritmes worden voorzien en die zo her en der tegen de 'dance music' aanzitten. Het geheel ontstijgt daardoor de 'ambient' basis van het album, klinkt zeer modern en zal zeker ook de wat jongere luisteraar kunnen aanspreken die niet perse naar progrock luistert. Zonder meer een aanwinst. JoJo (wat een week 41)

Ritual - The Hemulic Voluntary Band (2007)

Label: Inside Out
Bandsite: www.ritual.se
Duur: 53:06
Reviewer: Harry 'JoJo' de Vries
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

De Zweedse band Ritual is de afgelopen jaren aan mij voorbijgegaan. Hoewel ik er regelmatig iets over las en zag dat de uitstekende zanger Patrik Lundström hand- en spandiensten verrichtte op albums van anderen en bij Kaipa een tweede baan had, voelde ik niet de onbedwingbare drang om een album van Ritual aan te schaffen. Dat komt vaker voor en als ik dat dan later om duistere redenen toch doe, blijkt vaak dat ik de betreffende band of artiest terecht links heb laten liggen. Met Ritual ligt dat beduidend anders. Het album 'The Hemulic Voluntary Band' heeft mij laten beseffen dat ik er dit keer behoorlijk naast zat.
Het voorliggende werkstuk beklijft niet gemakkelijk. Daar zijn heel wat luistersessies voor nodig geweest. En zoals AFTERglow-collega Arjan Bom al eens schreef: albums die tijd nodig hebben ontwikkelen zich regelmatig tot topwerken. Zo'n proces heb ik ook doorgemaakt. Allereerst was er verbazing. Op een of andere manier had zich bij mij het beeld postgevat dat Ritual muziek maakt in de stijl van Ageness en het huidige Kaipa en dat zou dus teveel van hetzelfde zijn geweest. Dat bleek bij de eerste tracks al niet te kloppen maar van dat vooroordeel moet je wel los zien te komen. Ook was ik aangenaam verrast door de folkinvloeden op 'The Hemulic'. Daar waar prog zich met folk vermengt ontstaat naar mijn mening romantiek dan wel een licht sentimenteel verlangen naar andere tijden of niet-bestaande werelden. En daar hou ik wel van. De band zegt daar zelf over "What we wanted to highlight on this album was the adventure, the childlike imagination, the saga format. The folk music influence corresponds very well with this and with the epic character of the lyrics”.
Die romantiek is dus bij Ritual in de muziek verwerkt maar ook in de achterliggende gedachte bij het album en de titel want 'The Hemulic Voluntary Brass Band' is een orkest dat is terug te vinden in de boeken van Tove Jansson over de 'Moomin Family'. Een trollengezin dat hoge ogen gooit in de Top10-boekenlijsten en op televisie in Scandinavië. Dat leverde trouwens ook een prachtige hoes op met schitterende potlood- en pentekeningen van Javier Herbozo aan de binnenzijde en zo'n plaatje aan de voorzijde waar je zelfs na jaren nog nieuwe dingen in zal ontdekken. Een ervaring die ik ook nog steeds heb met de hoes van 'Wise after the Event' van Anthony Phillips en 'Bilbo' van Pär Lindh.
En dan de muziek. Een eigen geluid met zo'n typische Scandinavische sfeer die moeilijk te omschrijven valt maar waar altijd iets in doorschemert van Poolnacht en Midzomernachtszon. En toch ook invloeden van o.a. Gentle Giant en Jethro Tull en referenties met bijvoorbeeld het oude, gelukkig maar, Kaipa. Absoluut hoogtepunt van de schijf is de bijna een half uur durende epic 'A Dangerous Journey' met een verhaal als een nieuwe 'Alice in Wonderland' die hier overigens Susanna heet. Een track die zich schitterend ontvouwt en opbouwt, waarin de romantiek vooral tot uiting komt in het gebruik van klassieke, traditionele instrumenten zoals de harp en met name het harmonium en waarbij een relatief rustig begin met een prachtige melodie zich ontwikkelt naar een climax met terugkerende thema's. De andere vijf nummers zijn uiteraard korter maar kennen eenzelfde sfeer, waarbij 'In the Wild' en 'The Groke' de heavier zijde van Ritual laten horen en 'Late in November' weldadig blijft hangen in de zachte, romantische kant van de band. Zelfs in sprookjesland is immers niet alles koek en ei dus die emotionele uitersten moeten logischerwijze worden uitgebeeld.
Stellen dat Ritual haar beste album tot nu toe heeft uitgebracht zou niet rechtvaardig zijn want ik ken maar één album. Wat ik wel weet is dat ik 'The Hemulic Voluntary Band', na een lange bezinkingsperiode, hoog aansla en mij niet kan voorstellen dat dit album niet in de eindejaarslijst van 2007 terecht zal komen. Laat het maar lekker gaan 'herfsten', met de wind huilend om het huis, de regen striemend tegen de ramen, de open haard aan, de trollen in de tuin en Ritual onder de laser. Romantischer kan het (bijna ...) niet. JoJo (10-2007)

Bezetting:
Patrik Lundström - lead vocals, acoustic and electric guitars
Jon Gamble - keyboards, harmonium, harmonica, vocals
Fredrik Lindqvist - bass, bouzouki, mandolin, flutes, backing vocals
Johan Nordgren - drums, percussion, nyckelharpa, backing vocals

Discografie:
Ritual (1995)
Superb Birth (1999)
Think like a Mountain (2003)
Live (2006)
The Hemulic Voluntary Band (2007)

Wat een week ... CD

Gorn, Levin, Marotta - From the Cave of the ... (1997)

'Underground' ...

... laten Steve Gorn (woodwinds), Tony Levin (basses) en Jerry Marotta (percussion) letterlijk en figuurlijk horen op dit vreemde album, opgenomen in de grotten van 'Widow Jane Mine' in 'The Catskill Mountains' nabij New York. Nog een uniek exemplaar ook wat ik tweede hands opdiepte want het betreft de digipack van 'From the Caves of the Iron Mountain' en die kartonnen uitgave is 'out of print'. Wat we horen is 'ambient world music' met vooral Gorn op traditionele blaasinstrumenten en basakkoorden en tromroffels die werkelijk de klankkasten uit knallen. De akoestiek van zo'n grot is zo slecht nog niet. Prachtige, associatieve en dagdroom opwek- kende composities welke de argeloze luisteraars, die Levin en Marotta kennen van wat heavier muziek, hooglijk zullen verbazen. Een heerlijk album. In de rubriek PROGVIDEO (click right upper frame) vindt u een albumtrack gefilmd in de grot. JoJo (wat een week 40)

Wat een week ... CD

Finch - Glory of the Inner Force (1975)

Van sixties rock tot progrock ...

... blijkt niet zo'n grote stap als Peter Vink en Beer Klaasse na het einde van de roemruchte Q65 besluiten tot de oprichting van Finch. Gitaarviruoos Joop van Nimwegen sluit zich bij hen aan en zorgt voor de composities van de nieuwe band. Aangevuld met Cleem Deetemeijer op toetsen nemen zij in slechts drie dagen het debuut op.
Een album met snel gespeelde lange instrumentale nummers, bol staand van maat- en ritmewisselingen en vol technische hoogstandjes van met name Joop van Nimwegen, al doen zijn collega's in vakbekwaamheid niet voor hem onder. Een optreden van de band staat mij nog helder voor de geest en ik herinner me dat zij live de muziek net zo energiek brachten als op de plaat. Jammer dat het avontuur slechts enkele jaren duurde en het niveau van de eersteling niet meer gehaald werd. Peter Swart (wat een week 40)

Emerson Lake & Palmer - From the Beginning (2007)

Label: Sanctuary Records (Castle Music)
Bandsite: www.emersonlakepalmer.com
Duur: Disc I: 79:22 Disc II: 77:34 III: 77:38 IV: 74:57 V: 79:07 VI 53:00
Reviewer: Arjan Bom
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Pompeus, emotieloze egotripperij, technisch gepiel op de vierkante centimeter, bombastisch. Een aantal kwalificaties die proghaters en zelfs sommige progfans (!) aan Emerson, Lake & Palmer (ELP) toeschrijven. En ik zal ongetwijfeld nog wel een paar 'fraaie' vergeten zijn. Natuurlijk zit er wel een kern van waarheid in de reacties die dit trio oproept, maar ik heb niettemin veel plezier aan de muziek van deze heren beleefd. Zeker de platen die in de eerste helft van de 'seventies' uitkwamen vond ik top. Daarna zakte de kwaliteit steeds verder weg. Maar goed, bij welke symfogroep uit die tijd was dat tenslotte niet het geval? En nu is er dan een mooie, 5cd/1DVD box van ELP verschenen. Een box? Maar er was toch al.....?
Het begint kennelijk een gewoonte te worden om de consument niet alleen 'uit te kleden' door bestaande albums steeds opnieuw uit te geven (digitally geremastered, met extra tracks, nieuwe liner-notes enz.) maar nu ook door complete boxen te vervangen. En natuurlijk moet de progfanaat er ook aan geloven. Waren eerst groepen als Yes en King Crimson aan de beurt, nu is er dan inderdaad de tweede box van ELP. In 1994 was tenslotte al 'The Return of the Manticore' (4cd's) verschenen. Je vraagt je af wat de achterliggende gedachte van de platenmaatschappij is. Ik kan me niet voorstellen dat iemand die weliswaar 'Lucky Man' of 'Peter Gunn' een leuk singletje vond, maar verder de groep niet of nauwelijks kent, denkt: "Goh, een 6cd-box van ELP, daar kan ik me geen buil aan vallen". Nee, het zijn de echte fans die weer voor de bijl gaan. En die echte fans hebben meestal ook die eerste box al gescoord.
Toch zijn er redenen te noemen waarom 'From the Beginning' een stuk aantrekkelijker is dan 'The Return of the Manticore'. Of het er genoeg zijn om opnieuw toe te slaan, is natuurlijk geheel aan u. In de eerste plaats ziet het geheel er veel mooier uit. 'The Return..' was verpakt in een saaie, sobere hoes, en het boekwerkje was aardig, maar niet meer dan dat. De nieuwe box ziet er prachtig uit en heeft een interessant boek, met veel mooie livefoto's en het verhaal van de groep, verteld door de mannen zelf. Het visuele aspect telt uiteraard wel mee maar veel belangrijker zijn natuurlijk de extra's. De eerste box had weinig 'previously unreleased' tracks. Behalve dan een aantal nieuwe opnamen van nummers van The Nice, King Crimson, The Crazy World of Arthur Brown en ELP zelf. Tsja, wat moest je daar nu toch mee? Ik zat in ieder geval niet te wachten op een 1994-versie van '21th Century Schizoid Man' , 'Fire' of 'I believe in Father Christmas'. Het maakte alleen maar pijnlijk duidelijk dat die prachtige stem van Greg Lake de tand des tijds niet doorstaan had. Verder was er een live-uitvoering van 'Rondo' en twee studio-outtakes ('Prelude and Fugue' en 'Bo Diddley') die aan mij niet besteed waren. De rest van de vier cd's bestond uit bekende albumversies.
Op de nieuwe box is er een betere balans tussen bekende en onbekende uitvoeringen. Er zijn behoorlijk wat liveversies op de tracklist geplaatst, met als belangrijkste trekpleister de complete vijfde cd. Deze schijf bestaat uit een uitstekend concert van 4 januari 1972 (het 'Mar Y Sol Festival' in Puerto Rico). Heel aardig is bijvoorbeeld een oerversie van 'Hoedown', die aanmerkelijk verschilt van de latere uitvoeringen op 'Trilogy' en 'Welcome back my Friends...'. Op deze schijf staat als afsluiter van het concert ook 'Rondo'. . Maar waarom er dan ook op cd1 nog een andere liveversie van dit (The Nice-)nummer staat, ook al een slordige achttien minuten met weer zo'n ellenlange drumsolo, is mij een raadsel. Zo'n sterke song heb ik het nooit gevonden. Daar staat tegenover dat er een prachtige outtake uit de Tarkus-periode is toegevoegd getiteld 'Oh, My Father'. Het nummer doet me overigens eventjes aan de hele vroege Bee Gees denken. Verder staan er wat andere mixen en 'early' versies op van bekende studionummers. Zelfs de orkestuitvoering van 'I believe in Father Christmas' vind ik hier heel redelijk en dat wil wat zeggen. Normaal gesproken vind ik dit een draak van een lied.
De nadruk ligt gelukkig vooral op de eerste jaren van de band. Ik krijg nog altijd niet genoeg van krakers als 'Karn Evil 9', 'Hoedown', 'Tarkus', 'Still you turn me on' en 'Pictures at an Exhibition'. Gelukkig is er deze keer niet zo veel ruimte voor het 'Love Beach'-materiaal als op de oude box. Maar ja, zo heeft iedereen wel zijn voorkeuren of klachten. Zo mis ik bijvoorbeeld het indrukwekkende 'Toccata'. De ideale box wordt zelden samengesteld.
De laatste schijf is een DVD: 'The Manticore Special'. Dit is een 53 minuten durende documentaire over de 1973 Tour. Hoewel ik dit toetje heel vermakelijk vind, moet gezegd worden dat de beeld- en geluidskwaliteit ronduit matig is. Jammer, maar het is niet anders. Al met al zit ik al weer een hele tijd zwaar te genieten van het gebodene. 'From the Beginning' is een feest voor de ware ELP-fan. Laat de critici maar kletsen....
Arjan Bom (10-2007)

Bezetting:
Keith Emerson - keyboards
Greg Lake - vocals, acoustic and electric guitars, bass
Carl Palmer - drums and percussion

Selectieve discografie:
Emerson Lake & Palmer (1970)
Tarkus (1971)
Pictures at an Exhibition (1971)
Trilogy (1972)
Brain Salad Surgery (1973)
Welcome Back my Friends... (1974)
Works, Vol. 1 (1977)
Works, Vol. 2 (1977)
Love Beach (1978)
In Concert (1979)
Emerson Lake & Powell (1986)
Black Moon (1992)
Live at the Royal Albert Hall (1993)
The Return of the Manticore (1994)
From the Beginning (2007)

Wat een week ... CD

Goad - In the House o/t Dark Shining Dreams (2006)

Een progressief spookhuis ...

... hebben de Italianen van Goad na ruim tien jaar afwezigheid afgeleverd. Het klinkt als een soort ontspoorde Van der Graaf Generator die toch nog tegen het stootblok dat King Crimson, Wagner of Pachelbel heet tot stilstand komt. Ik heb bij beluistering van dit album dezelfde sensatie als bij het werk van Devin Townsend: een absolute hersenspoeling. Past ook wel bij het alchemistische label Black Widow Records om zo'n band te contracteren. Om het nog wat absurder te maken: het is alsof de producer op alle tracks ook nog eens de techniek van 'tapeloops' heeft toegepast want het geluid zweeft alle kanten op. Het duurde dan ook lang voordat ik het album leerde doorgronden maar dan kun je er ook niet meer omheen met hoogtepunten als 'Clapper Beating Fast' en het enge 'It's Always the Same Thing'. Hoewel de beide tracks naadloos in het geheel passen, hadden de covers 'Killer' en het onvermijdelijke '21st Century Schizoid Man' van resp. VDGG en King Crimson voor mij niet gehoeven. Maar verder ... een prima album. JoJo (wat een week 39)