Wat een week ... CD
England - Live in Japan Kikimimi (2006)
Mythische vormen ...
... heeft de aandacht voor England aangenomen. Toch vreemd voor een band die relatief kort heeft bestaan en slechts twee studioalbums uitbracht waarvan de ene matig was ('The Last of the Jubblies' - 1975) en de andere briljant ('Garden Shed' - 1977). Het is dan ook dit laatste album dat terecht gezien wordt als een baken in de progressieve zee. Dobberend op die weldadige en mythische zee besloot de band - althans Robert Webb en Martin Henderson; Jode Leigh en Frank Holland bleven in de haven - in 2005 weer bij elkaar te komen en zelfs naar Japan te varen. Hetgeen resulteerde in dit uitstekende live-album dat logischerwijze vooral teruggrijpt naar 'Garden Shed'. De oude kern is aangevuld met Johnson, Laffy en zangeres Maggie Alexander. Er wordt prima en enthousiast gemusiceerd, al is de zang van Webb en Anderson af en toe aan de dunne kant. Mooi vormgegeven in een hoes die is gebaseerd op het iconische sinaasappelbeeld van 'Garden Shed', aangevuld met poster, Engelstalig boekje en de bekende kaartjes met Japanse karakters. Een 'must' voor de progliefhebber en het zal waarschijnlijk het laatste signaal zijn van England. Het is zeker geen noodsignaal. JoJo (wat een week 35)
Wat een week ... CD
Within Temptation - Mother Earth (2000)
Als je als Nederlander op vakantie bent ...
... in het buitenland en je ziet in de winkel cd's van Within Temptation liggen, dan gaat er wellicht iets door je heen. Al meerdere keren heeft de band de Exportprijs gewonnen en dat met romantische orkestrale bombast, met daarboven zwevend de heerlijke stem van Sharon den Adel. 'Mother Earth' betekende de grote doorbraak, mede dankzij enkele prachtige videoclips. Wat ik weleens mis is een mooie uitgesponnen gitaarsolo, de muziek lijkt zich er toch goed voor te lenen. Op 'Mother Earth' zijn slechts op twee songs korte solo's te horen, waarvan de belangrijkste ook nog wordt gespeeld door een gastmuzikant (maar niet de minste): Arjen Lucassen. Peter Swart (wat een week 34)
Wat een week ... CD
Faith No More - Album of the Year (1997)
Jammer dat de band ter ziele is ...
... want er zou qua ontwikkeling nog veel meer in hebben gezeten. Zoals ik in 2004 al schreef in de review (file under F) van dit album "Voor een ieder die houdt van enigszins weirde progmuziek die pas na meerdere draaibeurten zijn schatten prijsgeeft, voor degene die symbolisme in tekst, melodie en beeld waardeert en die er van houdt op het verkeerde been te worden gezet door muzikale verrassingen en onverwachte wendingen, kan ik Faith No More en 'Album of the Year' van harte aanbevelen. Want niets is wat het lijkt". En zo denk ik er nog steeds over, zo bleek tijdens mijn vakantie. Het album maakte deel uit van het doosje van Pandora met als opschrift 'Meenemen naar Friesland'. Een tegenvaller dus dat ze niets meer produceren, al kunnen we de geweldige zanger Mike Patton nog steeds volgen in zijn projecten met o.a. John Zorn en de bands Fantomas (file under F) en Mr.Bungle. JoJo (wat een week 34)
Wat een week ... CD
Motis - L'homme-loup (2007)
Schoonheid is melancholie ...
... althans zo ervaar ik dat. Het toppunt van schoonheid bevat voor mij veel sentiment en dat geldt ook voor de muziek van de Franse band Motis. Op hun mooie site noemt men het 'medieval rock'. Dat dekt de lading wel aangezien er sprake is van progressieve rock met volkse en middeleeuwse invloeden, ook door het gebruik van traditionele instrumenten zoals de mandoline en de epinette. Al kun je je afvragen of in dat geval het woord 'progressief' passend is ... In ieder geval prachtig vormgegeven composities - in het Frans gezongen; dat wel - uitzonderlijk geproduceerd (let eens op de volle, ronde bas) en vakkundig gespeeld. De schijf kent geen zwakke momenten maar het hoogtepunt vormt 'La Trahison' met briljante, aan Robert Wyatt's 'Rock Bottom' refererende, trompetpartijen van Guillaume Grenard. Een weldaad voor het oor. Na de jaren zeventig met Ange heb ik eindelijk weer eens een favoriet uit Frankrijk te pakken. JoJo (wat een week 32)
Delirium – Live (2006)
Label: Black Widow Records
Bandsite: www.idelirium.it
Duur: 69:00
Reviewer: JoJo
Waardering: 
(uit maximaal 5 JoJo’s)
Een foto in het boekje bij ‘Delirium Live’ (ondertitel 'Vibbrazioni Notturne') laat zien dat we hier te maken hebben met een stel krasse knarren. Niet zo verwonderlijk want de Italiaanse band Delirium was vroeg in de jaren zeventig al actief met drie albums namelijk ‘Dolce Acqua’, ‘Lo scemo e il Villaggio’ en ‘Delirium III’. In 1974 hielden de heren het voor gezien. Toch is Delirium in Italië nog steeds behoorlijk populair, al is dat dan bij een select progressief publiek. Het woord ‘legendarisch’ schijnt zelfs op hen van toepassing te zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat de band mij onbekend was tot aan hun wederopstanding met dit livealbum. Althans de bandnaam had ik weleens voorbij zien schuiven – er is overigens ook een punkrockband met die naam - maar kennis over hun muziek ontbeerde ik volkomen. En dat is jammer want de band levert prima kwaliteit af.
Delirium maakt muziek die te kenschetsen valt als progressieve rock met folkinvloeden en zelfs vleugjes jazz. Dat laatste is met name te danken aan het fluit- en saxspel van Martin Grice en de keys van Ettore Vigo. De duidelijkste referent is Jethro Tull, van welk groot voorbeeld zij op deze liveregistratie een medley spelen bestaande uit o.a. ‘Bourèe’ en ‘Living in the Past’. De band doet dat professioneel en gepassioneerd en het staat als een huis dat door Ian Anderson zelf gebouwd zou kunnen zijn.
Het aardige van livealbums waaraan niet meer gesleuteld is, is dat de onvolkomenheden te horen zijn. Nu valt dat per saldo erg mee maar bij de eerste twee tracks ‘Opening’ en ‘Villagio’ – overigens een prima door Tull geïnspireerd geheel met een jazzy intermezzo - is te horen dat de band en dan met name drummer Pino Di Santo, koude-start-problemen heeft. De synergie is er nog niet helemaal, de drummer loopt een fractie achter bij de rest en zijn 'breaks' en 'fills' komen niet altijd lekker uit. Gelukkig loopt hij snel warm en blijken de leden van Delirium na vijfendertig jaar elkaar zowel qua speltechniek als spelplezier uitermate goed te vinden.
Het is te horen dat men het heerlijk vindt om het enthousiaste publiek een staalkaart te bieden van wat de relatief beperkte banddiscografie aan moois bevat. Al beweegt men zich in ‘Preludio: Paura’ en ‘Dolce Acqua’ op het gladde Italiaanse ijs dat ‘softpop’ heet. Tracks die er uitschieten zijn het jazzy ‘Culto Disarmonica’ waarbij ik soms moet denken aan onze eigen Solution en het lekkere en af en toe wilde ‘Movimento 1: Egoism’ met een prima saxsolo van Martin Grice.
‘With a Little Help from my Friends’ wordt als toegift gespeeld en dat zal ik maar zien als een livezonde. De ratio achter een dergelijke keuze ontgaat mij echter volkomen. De keuze zal dan ook niet op rationele gronden tot stand zijn gekomen maar gebaseerd zijn op kritiekloze emotie. Speel dan desnoods een eigen compositie nog een keer, in plaats van je te verlaten op deze door de jaren heen volledig doodgecoverde track. De geluidskwaliteit is overigens okay, al kletst het Italiaanse publiek het gehele concert op de achtergrond gewoon door.
Het plezier wat Delirium uitstraalt op dit goede livealbum heeft zich ver- taald in mooie toekomstplannen. Er staat namelijk een nieuw studioalbum op stapel dat eind 2007 zal verschijnen, wederom bij het bijzondere label ‘Black Widow Records’. AFTERglow zal Delirium dan ook blijven volgen. JoJo (08-2007)
Bezetting:
Ettore Vigo – piano, Hammond organ, vocals
Martin Grice – flute, saxes, vocals
Pino Di Santo – drums, percussion, vocals
Roberto Salinas – guitars, vocals
Fabio Chighini – bass, vocals
Discografie:
Dolce Acqua (1971)
Lo scemo e il Villaggio (1972)
Delirium III (1974)
Delirium Live (2007)
Wat een week ... CD
Bruford & Borstlap - Every Stap a Dance ... (2004)
Een van de meest succesvolle ...
... vertegenwoordigers van de huidige Nederlandse moderne jazz, pianist Michiel Borstlap, timmert aardig aan de weg tezamen met voormalige pendanten van de progressieve rockscene. Zo tourt hij op dit moment met de tot de jazz bekeerde Gino Vanelli en werkt hij geregeld samen met Bill Bruford. Zo ook op dit live-album 'Every Step a Dance, Every Word a Song' dat zich beweegt binnen het segment van de licht experimentele jazz en jazzrock en af en toe 'stiekem' een voetje over de grens van de progressieve rock zet in de tracks 'The 16 Kingdoms of the Five Barba- rians' en 'Swansong'. Of is het "Neither Quite Rock, Nor Quite Jazz" zoals Voiceprint stelt? Het album kenmerkt zich in ieder geval door sterke composities van Bruford en Borstlap die vaak door improvisatie tot stand zijn gekomen, aangevuld met tracks van grootheid Thelonious Monk. Weergaloos samenspel (of is het gezonde competitie?) tussen de drums en percussion van Bruford en de piano en keyboards van Borstlap bepaalt de rode draad op dit prima werkstuk. JoJo (wat een week 31)
