Wat een week ... CD

Brian Auger - A Better Land (1971)

Tegenwoordig 'easy jazz' en 'lounge' makend ...

maar rond 1970 behoorlijk progressief bezig - alsof 'lounge' niet progressief zou zijn - met albums als 'Befour' (1969), 'Oblivion Express' (1970) en 'A Better Land'. Ik heb ze gedrie deze week weer de revue laten passeren, onder andere naar aanleiding van Keith Emerson's autobiografie 'Pictures of an Exhibitionist' waarin hij Auger als een van zijn voorbeelden op (hammond) organ aanhaalt. Heerlijke werkstukken waarin zelfs vleugjes Canterbury te ontwaren vallen. Met name als Auger de elektrische piano beroert associeert het licht met bijv. Hatfield & The North. Soms op het randje met een meestamper als 'I Wanna Take You Higher' op 'Befour' maar per saldo altijd een dikke progressieve plus. JoJo (wat een week 17)

Wat een week ... CD

Camel - The Snow Goose (1975)

Op uw literatuurlijst voor Engels ...

... stond vast 'The Snow Goose' van Paul Gallico: een lekker dun boekje en niet al te ingewikkeld. Bij Andy Latimer en Peter Bardens had het een prominente plaats op de boekenplank. Zij lieten zich er door inspireren tot hun succesvolle derde album, dat de definitieve doorbraak voor de band betekende. Prachtige symfonische rock, met uitgebalan-ceerd gitaar- en toetsenwerk, goed te volgen baslijnen en sfeervolle drumpartijen. Af en toe vervagen de grenzen tussen pop en klassiek, zoals bijvoorbeeld in 'Friendship' met fagot, hobo en klarinet. Onder leiding van David Bedford heeft Camel het werk zelfs live uitgevoerd met The London Symphony Orchestra. Camel heeft later nog veel meer fantastische muziek gemaakt, maar 'The Snow Goose' is altijd een onbetwistbaar hoogtepunt gebleven. Peter Swart (wat een week 17)

Puppet Show - The Tale of Woe (2006)

Label: Progrock Records
Bandsite: www.puppetshow.com
Duur: 60:04
Reviewer: Arjan Bom
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Het is iedere keer weer een aangename bezigheid. Lekker spitten in de bak 'nieuw binnengekomen' van de symfoafdeling. Soms omdat er een nieuwe cd van een bekende band op uitkomen staat maar ook om een totaal onbekende groep te 'ontdekken'. En zo viel laatst mijn oog op 'The Tale of Woe' van Puppet Show. Tja, waarom laat je de ene onbekende cd voor wat het is en pak je de andere wel uit de bak? Ik vond het in ieder geval wel een aardige hoes, met die middeleeuws aandoende tekening van de bassist van Puppet Show, Craig Polson.
Ik had het idee dat hier een nieuwe band van jonge honden uit Engeland achter moest zitten, die ouderwetse symfo zou maken. Maar bij nadere bestudering bleek dat het ging om een verzameling behoorlijk krasse knarren uit Amerika, die bovendien al een plaat hadden gemaakt. Nu heb ik het onlangs nog gehad over de matige produktiviteit van Matthew Parmenter (Discipline) maar deze heren maken het wat dat betreft wel heel bont. Het eerste album 'Traumatized' kwam al weer tien jaar geleden uit, en nu dus eindelijk de tweede.
De muziek van Puppet Show zit in de hoek van de soms behoorlijk stevige neo-prog. Wel zit er een aantrekkelijke variatie in tussen hardere en rustigere momenten. Afgezien van de zang doet het denken aan groepen als Marillion en IQ. Opener 'Seasons' zet meteen de toon. Een stevig begin, goed keyboardwerk, verrassende wendingen, gewoon een prima start van dit album.
Dan volgt de eerste van de drie epics die op dit album staan, 'The Seven Gentle Spirits'. De groep varieert naar hartelust, ook met de instrumenten. Het houdt de spanning er wel in. Deze typische groeibriljant wordt gevolgd door het matige 'Harold Cain', een simpele rechttoe rechtaan rocksong waarbij de zang af en toe lijkt op die van Derek Shulman (Gentle Giant). Daarna volgt het langste stuk van deze plaat, 'The Past Has Just Begun'. Weer zo'n indrukwekkende compositie vol afwisseling. Maar langzaam maar zeker gaat de zang mij tegen staan. Sean Frazier zingt regelmatig alsof zijn leven er van afhangt. Een beetje meer subtiliteit, zeker tijdens de rustigere momenten, zou niet verkeerd zijn.
Vreemd genoeg is juist de enige, op wat merkwaardig geschreeuw na, instrumentale track 'God's Angry Man', het dieptepunt van dit album. Het is een stuk muziek zonder kop of staart, het gaat nergens over. Jammer. Ik mis in ieder geval de antenne voor dit werk. Gelukkig neemt Puppet Show revanche met slotstuk 'On Second Thought', een prettige finale van 'The Tale of Woe'. Het is misschien wel het sterkste nummer van de plaat. Of is dat toch 'Seven Gentle Spirits'?
Typisch, toen ik deze cd voor het eerst beluisterde was ik heel enthousiast. Na de tweede draaibeurt was ik echter behoorlijk teleur- gesteld. Dat gevoel zou nog een paar keer blijven hangen maar de door- zetter in mij werd beloond. Langzaam maar zeker begonnen de stukjes toch op hun plaats te vallen. De muziek van Puppet Show is dan misschien niet wereldschokkend - de band zal vast niet de volgende progsensatie worden - maar er is wel sprake van een degelijke en bekwame groep, die met 'The Tale of Woe' een aangenaam werkstuk heeft geproduceerd.
Arjan Bom (04-2007)

Bezetting:
Sean Frazier - lead and backing vocals
Chris Ogburn - guitars, backing vocals and noises
Mike Grimes - keyboards and backing vocals
Craig Polson - bass and backing vocals
Chris Mack - drums and percussion

Discografie:
Traumatized (1997)
The Tale of Woe (2006)

Wat een week ... CD

Bo Hansson - Lord of the Rings (1970)

Professor Tolkien opnieuw in de belangstelling ...

... met de uitgave van 'The Children of Húrin'. Een mooie gelegenheid om Bo Hansson weer eens uit de kast te halen. Vele musici hebben zich laten inspireren door het werk van Tolkien (ikzelf niet in het minst), maar de versie van de Zweedse multi-instrumentalist is de meest geslaagde poging die ik ken. Zonder zang, met de nadruk op 'organ, guitar, moog', bespeeld door Bo zelf met een belangrijke rol voor de percussie van Rune Carlsson. Het totaal is enigzins vergelijkbaar met 'The Snow Goose' van Camel: korte en middellange stukjes en stukken, vol sfeervolle thema's en melodieën, zonder te vervallen in afleidende virtuoze hoogstandjes. Heerlijk om bij weg te dromen. Peter Swart (wat een week 16)

Wat een week … CD

Van der Graaf Generator – Real Time (2007)

Eindelijk een goed live-album…

… van deze ikonen uit de progressieve muziek. Want de liveregi- stratie ‘Vital’ uit 1978 vond en vind ik een rommelig werkstuk met een matig geluid dat geen recht deed aan de status en kwaliteit van deze band. Op ‘Real Time’, opgenomen in 2005 tijdens de korte toernee rond de comeback ‘Present’, horen we perfecte uitvoeringen van klassiekers als ‘Refugees’ en ‘Scorched Earth’ maar ook het briljante en recente nummer ‘Every Bloody Emperor’. Het geheel is gevat in een open geluid waarin alle instrumenten en de stem van Hammill overtuigend in het geluidsspectrum staan en waarbij de stevige, ronde bass sound van Banton in het oor springt. Wat mij betreft smaken deze liveopname en het laatste studioalbum naar meer, al betwijfel ik of er ooit nog 'meer' gaat komen. JoJo (wat een week 16)

HoestoBlame Chapter Eight

Pink Floyd – WYWH (1975)
Ontwerp: Hypgnosis

Tien weken, tien hoezen

De hoes van 'Wish You Were Here' vormt een perfect voorbeeld van wat ontwerpstudio Hypgnosis in de hoogtijdagen kon. In de eerste versies was de hoes zelfs, enigszins shockerend, verpakt in een vuilniszak. De latere CD-hoes werd uitgebreid met extra fotomateriaal. Ik werkte rond ’75 als scholier bij een driesterrenrestaurant in Schiedam. In de buurt, om de hoek, zat muziekhandel Hakkert. Deze winkel had het been van ‘Wish You Were Here’, inclusief de water- en rotspartij zoals te zien aan de binnenzijde van de hoes, groot in de etalage staan. In de opgeblazen versie, als promotiemateriaal van de platenmaatschappij. Een vriend van mij en ik vroegen na enige tijd of wij die grote kartonnen stukken mochten hebben. Dat mocht. Ik zie ons nog voor me, op de ene fiets met dat been en op de andere fiets met die rotsen, slingerend door de stad naar het huis van vriend Rob. Dat moet een raar gezicht zijn geweest. Maar wat waren we trots. Dit geloofden ze niet op school ….. JoJo

Wat een week ... CD

Radiohead - OK Computer (1997)

Het openingsnummer van Blackfield II ...


... doet me erg denken aan het werk van Radiohead. Ook al zo'n band die aan vier minuten genoeg heeft om een song te leveren die én goed in het gehoor ligt én een hoog proggehalte kent. 'OK Computer' wordt door velen beschouwd als een mijlpaal in de rockgeschiedenis: alternatief voor de periode waarin het werd uitgebracht, gedurfd vernieuwend met sfeervolle geluidsexperimenten. Bij het volgende album 'Kid A' zal de experimenteer- drift nog veel verder worden doorgevoerd. Op 'OK Computer' blijft de muziek redelijk toegankelijk. De emotionele zang van Thom Yorke houdt de gevarieerde nummers prachtig bij elkaar. Nu tien jaar oud, maar het beluisteren nog altijd meer dan waard. Peter Swart (wat een week 15)

Wat een week ... CD

Refugee - Live in Concert Newcastle 1974 (2007)

Ik had niet meer verwacht ...


dat er ooit nog een tweede album zou verschijnen van deze kortdurende maar legendarische groep. Gelukkig vond een journalist tussen de CD-r cassettes van drummer Brian Davison deze uitstekende opname en zag Voiceprint het belang ervan in. Het album bevat nagenoeg - helaas op 'Credo' na - alle tracks van het enige en fenomenale studioalbum
'Refugee' uit 1974, aangevuld met een jamsessie en een track van voorloper The Nice. Wat een power laat deze band horen met de geweldige keys van Patrick Moraz en de sterke ritmesectie Lee Jackson en Brian Davison, gevat in een goed geluid. In ieder geval veel beter dan de bootlegs die de ronde doen. Wat een tegenvaller was dat voor Jackson en Davison toen zij voor de tweede keer in de steek werden gelaten - de eerste keer door Keith Emerson - op het moment dat Moraz voor Yes koos. De potentie van deze band had immers nog veel moois op kunnen leveren ... JoJo (wat een week 15)

A Triggering Myth - The Sins of Our Saviours (1998)

Label: The Lasers Edge
Bandsite: www.atriggeringmyth.com
Duur: 48:47
Reviewer: Peter van der Laan
Waardering: (uit max. 5 JoJo's)

Dit progressieve duo bestaat uit Tim Drumheller en Rick Eddy, die zelf vele instrumenten bespelen en zich laten bijstaan door de gastmusici Moe Vfushateel op drums, Alberto Piras als extraordinaire zanger en op viool Alessandro Bonetti. Inmiddels heeft A Triggering Myth zes CD's uitge-geven waarvan 'The Sins of Our Saviours' de vierde is.
De CD kent negen thema's, variërend van kort tot redelijk lang. Het is dit maal niet zo zinvol het album per nummer te bespreken, maar meer om de globale indruk te schetsen aangezien de muziek van dit duo een duidelijke 'rode draad' kent door alle composities heen. Rick Eddy heeft in het boekje bij de CD een gedicht geschreven over de natuur van de zonde, getiteld 'On The Universal Nature Of Sin':

We enter their houses
unstained.
Unclaimed
by words still bleeding
or fortune blind.
Finding faith
or fault
or simple shelter within
walls and men cemented
by terror,
avarice
and their own sedition.
Falling over
visions
of higher truths within
glass hued murky
by blood,
shadow
and our own petition.
We live in their houses
stained.
Claimed
by their simplicity.
Their security.
Their ever maddening certainty!
By their sin.

De muziek is bijzonder aanwezig en sterk, doorspekt en gemengd met prachtige symfonische maar ook oriëntaalse en jazz elementen. Daarbij komt nog dat de heren ook blijk geven niet wars zijn van de neo-klassieke muziek uit Noord-Amerika, vertegenwoordigd door onder anderen John Adams. Geen kopie maar beïnvloeding en dat mag. A Triggering Myth geeft het “een eigen jas” en weet dit prachtig muzikaal te verwoorden. Hoe ze dit alles hebben kunnen mengen is bijzonder knap. Men hoort – ook door middel van de zang – toonladders die niet gebruikelijk zijn voor de huidige Westerse toonladder (“das Wohltemperierte Klavier”). Het klinkt zeker niet vals, nou ja lichtelijk atonaal wellicht, maar combineert smaakvol in samenklank.
De muziek op dit album wordt, enigszins gebruikelijk bij A Triggering Myth, gedomineerd door de keyboards en dan in alle mogelijkheden: van piano tot en met vele soorten synthesizers en modules met effect- apparatuur daarop aangesloten. Bijzonder apart is de zang van Alberto Piras, die op geheel eigenzinnige wijze de muziek met vele klankwisse- lingen doorwalst. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen hiervan houdt maar persoonlijk vind ik dit fantastisch. De violist neigt met zijn spel een beetje naar Jobson, een beetje naar Ponty, mooi gedaan.
We praten hier over technisch zeer goede musici, die muziek omwille van muziek hebben gecomponeerd en dit naar eigen gevoel en inzicht hebben gedaan, zeker niet gericht op het publiek. Kunt u het zich voorstellen: een zaaltje met deze band en nog geen vijftig mensen, liefhebbers van deze behoorlijk gewaagde muziek, allen aandachtig luisterend?
Peter van der Laan.

Bezetting:
Tim Drumheller - keyboards, programming, production, assorted sundry instruments
Rick Eddy - keyboards, all guitars, titles, poetry, assorted sundry instruments
Moe Vfushateel - drums
Alberto Piras - vocals
Alessandro Bonetti - violin

Discografie:
A Triggering Myth (1990)
Twice Bitten (1993)
Between Cages (1995)
The Sins Of Our Saviours (1998)
Forgiving Eden (2002)
The Remedy of Abstraction (2006)

Wat een week ... CD

Peter Gabriel - Peter Gabriel 3 (1980)

Ik keek in mijn jeugd naar 'Spel zonder Grenzen' ...


... in Engeland werd het 'It's a Knock-out' genoemd en in Frankrijk 'Jeux sans Frontières'. Alleen de Hollandse naam is niet terug te horen op 'Games without Frontiers'. Is het een parodie of een serieuze aanklacht tegen oorlogsgeweld?
Zo kent het derde album van Peter Gabriel meer intrigerende aspecten: de eerste voorbeelden van het power-drummen zonder bekkens van Phil Collins (na dit album enkele malen toegepast bij Genesis en solowerk), de eerste samenwerking met Kate Bush, de eerste keer dat Peter politiek stelling nam en zich uitsprak over mensenrechten (in 'Biko') en het eerste gebruik van exotische instrumenten. De muziek op ´3´ (ook wel 'melt' genoemd vanwege de hoes) heeft een overwegend donker karakter, kent uitermate beklemmende momenten en er wordt druk geëxperimenteerd door musici als Robert Fripp en Tony Levin. Dit alles maakt ´3´ tot een vernieuwend album. Maar zijn ze dat van Gabriel niet bijna allemaal?
Peter Swart (wat een week 14)

Wat een week … CD

Carptree – Insekt (2007)

Raar werkstuk …


… van de tandem Carl Westholm en Niclas Flinck en daar houd ik wel van. ‘Raar’ betekent in de muziek immers vaak ‘creatief’ en dat zijn deze Zweedse heren zeker. Waarschijnlijk terug te voeren op hun beginperiode waarin zij zich geknecht voelden door platenbonzen en commerciële druk. Het duo gooide het roer rigoreus om en koos voor een onafhankelijk kunstenaarschap waarin zij tezamen het primaat voeren en niet een of andere ‘witte-boorden-bobo’. Deze keuze heeft geleid tot een eigenwijze attitude die in muzikaal opzicht resulteert in lastig te doorgronden compo- sitorische lagen, vreemde overgangen tussen symfonische bombast, rustige melodieën en metalpassages, overgoten met een mystieke saus. Zo her en der waart Robert Wyatt als invloed rond, vooral ingegeven door de breekbare maar goede stem van Flinck. ‘Insekt’: een nog wat ambigu maar goed album. JoJo (wat een week 14)

Discipline - Unfolded like Staircase (1997)

Label: Strung Out Records
Bandsite: www.strungoutrecords.com
Duur: 64:54
Reviewer: Arjan Bom
Waardering:
(max. score JoJo's)

In 2004 kwam 'Astray', de eerste solo-cd van Matthew Parmenter uit. Ik vond dat een bijzonder intrigerend werkstuk dat naar meer smaakte. Na kort speurwerk kwam ik erachter dat Parmenter daarvoor actief was in de band Discipline. Erg productief blijkt Parmenter niet te zijn. Het debuut van Discipline ('Push & Profit') stamt uit 1993 en de tweede en laatste studio- plaat 'Unfolded like Staircase' werd in 1997 uitgebracht. Drie albums in een slordige veertien jaar tijd; Roine Stolt of Neal Morse zullen er niet van onder de indruk zijn. Maar wellicht wel van de kwaliteit van het gebodene. Vond ik van 'Astray' niet alle songs even sterk, bij 'Unfolded like Staircase' is dat absoluut wel het geval. Wat een heerlijke plaat.
Op Parmenter's solowerk was in sommige tracks duidelijk de invloed van Peter Hammill/Van der Graaf Generator te horen. En ook in het openings- nummer 'Canto IV (Limbo)' is daar weer even dat typische geluid van VDGG. Maar als de plaat verder gaat blijkt Discipline bepaald niet alleen door Hammill c.s. te zijn beïnvloed. Als je de cd goed beluistert komen er regelmatig fragmenten voor die doen denken aan verschillende grote en minder grote progbands uit de jaren '70. De verleiding is natuurlijk groot om al deze acts te noemen, maar het zou Discipline echt tekort doen. Want hier is toch vooral een band bezig die, ondanks die fragmenten, een eigen gezicht en sound heeft. De nadruk ligt daarbij niet op het showen van de technische virtuositeit, maar op de effectieve invulling van de songs. En natuurlijk zit ik weer te watertanden bij het in ruime mate aanwezige geluid van de Mellotron.
Naast het eerdergenoemde 'Canto IV (Limbo)' staan er nog drie tracks op 'Unfolded like Staircase'. Alle songs klokken boven de 13 minuten, met als uitschieter het ruim 22 minuten durende 'Before the Storm'. Wat een geweldige epic. Maar ook de andere nummers zijn, zoals ik al eerder vermeldde, ijzersterk. De donkere, sombere sfeer van de muziek zal wellicht niet iedereen aanspreken. Het verbaast me dan ook niet dat Discipline nooit echt is doorgebroken. Maar ik heb iedere keer dat ik de cd opzet weer een aangenaam uur luistergenot. Bovendien is de plaat een echte groeibriljant; per draaibeurt vind ik hem beter worden en ontdek ik weer iets nieuws.
Misschien zal deze cd niet in mijn stapeltje voor een onbewoond eiland zitten, ik denk dat ik hem dan toch ooit zou gaan missen. En Matthew Parmenter... er zijn al weer drie jaar om sinds 'Astray'. Wordt het niet weer eens de hoogste tijd voor nieuw werk??? Arjan Bom (04-2007)

Bezetting:
Matthew Parmenter - voice, keyboards, violin, alto saxophone, orchestra chimes
John Preston Bouda - electric and acoustic guitars
Paul Dzendzel - drums and percussion
Matthew Kennedy - bass guitar

Discografie:
Push & Profit (1993)
Unfolded like Staircase (1997)
Into the Dream: Discipline Live (1999)
Matthew Parmenter:
Astray (2004)

Wat een week ... CD

Steve Hackett - Wild Orchids (2006)

Afwisseling als handelsmerk ...


... dat geldt zowel voor Steve's gehele oeuvre als voor zijn laatste album. Als klassiek gitarist heeft hij enkele gitaarconcerten op zijn naam staan alsmede een respectabel aantal solostukken, waarvan 'Horizons' op 'Foxtrot' de eerste was en 'Until the Last Butterfly' op 'Wild Orchids' voorlopig de laatste. Daarnaast staat de rockkant van Hackett op zich al bol van variatie. Op 'Wild Orchids' gaat het van symfo tot blues, van bombaste ritmiek tot zwoele passages van zijn begeleidingsorkest 'The Underworld Orchestra'.
Vele albums van Steve kennen echter ook een opvallende vreemde eend in de bijt, die helaas afbreuk doet aan het totaaloordeel. Hier betreft het de charleston 'Why'. Het duurt nog geen minuut, maar de achterblijvende smaak laat zich slechts met moeite wegspoelen. Waarom toch? Het album duurt 72 minuten, haal er een kwartier van af en je houdt een plaat van topklasse over. Peter Swart (wat een week 13)