Wat een week … CD
Steve Thorne – Part 2: Emotional Creatures (2007)
Een prima doorstart ...
… van Steve Thorne met ‘Part Two’. Bij ‘Part One’ doemde Thorne op uit het niets en dan is het relatief ‘gemakkelijker’ de luisteraar te verwonderen dan bij vervolgalbums. Hoewel ook op deel 1 een weinig revolutionaire fusion van symfo, prog en folk te horen viel, was het een heerlijk album met vooraanstaande musici die hem blijkbaar hoog genoeg hadden zitten om ‘in the blind’ mee te doen. En ze zijn trouw gebleven want ook nu verlenen o.a. Nick d’Virgilio, Rob Aubrey, Tony Levin, John Mitchell, Geoff Downes, Gavin Harrison en Martin Orford in meer of mindere mate hun diensten. Wederom een smaak- en sfeervol album, prachtig geproduceerd met dito art-work. Toch scoort ‘Part Two' tot nu toe iets lager dan zijn voorganger omdat de muziek op een of andere manier moeilijk de aandacht weet vast te houden tot de laatste ‘groef’. Mijn gedachten dwalen regelmatig af en als ik dan weer bij de les ben lijkt het alsof ik niets heb gemist. Dat kan natuurlijk ook aan mij liggen … JoJo (wat een week 13)
Area - Maledetti (Maudits) (1976)
Label: Artist Records
Bandsite: www.ondarock.it/italia/area.htm
Duur: 38:15
Reviewer: Peter van der Laan
Waardering:
(max. score JoJo's)
De Italiaanse progressieve band Area gaf deze muziek origineel uit in 1976 op de conventionele LP. Goed, het was 1976, maar vandaag de dag zou diezelfde muziek beslist niet uit de tijd zijn. Er zijn gelukkig nog genoeg bands en musici die met soortgelijke muziek als Area bezig zijn. Het is de groep rond de Griekse Italiaan Demetrio Stratos met Ares Tavolazzi, Eddie Busnello, Gianpaolo Tafani, Giulio Capiozzo en Patrizio Fariselli. De groep stond bekend om zijn ultralinkse standpunten, waarop de titels en de teksten zijn gebaseerd.
Het album begint met het korte openingsnummer 'Evaporazione' met wat gefluit, licht bekken-geluid en een toespraak van Demetrio, waarbij ook een djideridoo wordt gemengd. Zeer apart. 'Diforisma Urbano' is een fantastisch rocknummer met subliem spel door de musici, gebaseerd op elementen uit de jazzrock en Zappa-achtige elementen. Mensen, wat klinkt dit toch adem-benemend. Deze muziek is 'hot'. 'Gerontocrazia' opent met Afrikaans aandoende percussie en Griekse en Italiaanse zang van Demetrio; zo langzamerhand glijdt een cello, een fluit en een sax er nadrukkelijk door, de percussie wordt opgevoerd, daarna komt de muziek meer naar een vaste ritmiek, prachtig door de cello ingeleid. Het is verantwoorde rockmuziek met wat oriëntaalse elementen en typische loopjes à la Gentle Giant. Wat is dit toch een nummer om van te genieten. Het is met recht "af". Van de zang van Demetrio (speelt tevens alle toetsen) moet je houden; hij heeft een doordringende sonore stem.
'Scum', het vierde nummer, opent bijzonder 'toccata'. Nee, het is geen Bach. De jongens mengen fantastische jazzrock met elementen uit de atonale muziek (Varèse). Hoe ze dit weten te mixen, is fabuleus. Hierbij waan ik me bij de gedurfde rockelementen in de obscure zaaltjes van North Sea Jazz. Het is, positief bedoeld, “ongelikt”. En toch herkennen we duidelijk de progressieve elementen die er zo nu en dan doorheen zweven. Onder 'spacey' sounds volgt een harde toespraak over vrouwen, met name over de rechten van de vrouw.
'Il Massacro Di Brandeburgo Numero Tre In Sol Maggiore' is een prachtig gespeeld stuk uit Bach's Brandenburgse Concerten. Zij het weer op een Area-achtige wijze, beslist niet zoet, gespeeld; eerder wat rudimentair maar technisch perfect. Het is mooi opgenomen, alsof je in een kleine concertzaal zit met een strijkkwintet. Maar wat een aparte afwisseling in de totale muziek van deze CD. In 'Giro, Giro, Tondo', wat een grandioos vocaal intro, stijgt de spanning ten top. Hier is dan weer de onvolprezen progressieve- en jazzrocksound van Area te horen: tempo, kracht, op de grenzen van schoonheid en chaos.
Bij 'Caos (Parte Seconda)', openend met gillen, schreeuwen, boeren en wat nog meer, zou je kunnen denken “wat overkomt me nu?” Het lijkt ongeordend maar laat dit nu niet waar zijn. Ook de instrumenten vervolgen als een bijna disharmonische kakafonie. Toch zit hier een lijn in, de sfeer van chaos en waanzin wordt perfect doorgezet. Uiterst gedurfd. Het zogenaamde achtste nummer is niet opgenomen in de tracklist. Dit is een kort interview met Area, met name met Demetrio Stratos.
Resumerend: Let op !! Want zoals de recensie al duidelijk maakt is deze muziek, technisch perfect in elkaar zittend, niet makkelijk verteerbaar en eist alle aandacht op. Peter van der Laan (03-2007)
Wat een week ... CD
Earth and Fire - Song of the Marching Children (1971)
Welke schooljongen was niet dol op Jerney ...
... in ieder geval sierde haar portret mijn schoolagenda: het dromerige meisje dat met 'Seasons' Earth and Fire de popgeschiedenis had ingezongen. Al met hun tweede album bereikte de Haagse groep een mijlpaal in de Nederlandse symforock. Ook na 36 jaar laten de tracks zich moeiteloos aangenaam beluisteren. Schitterend gitaar- en toetsenwerk van de gebroeders Koerts, een stevige ritmetandem, her en der een sfeervolle dwarsfluit en daarboven de aantrekkelijke zang van Jerney. Op de titelsong van ruim 18 minuten is een mellotronpassage te horen waarvan je zou kunnen zeggen "letterlijk gepikt van Foxtrot", maar Gerard Koerts had het toch echt eerder op de plaat gezet dan dat Tony Banks het bedacht had. Earth and Fire was haar tijd vooruit, maar misschien te commercieel ingesteld om de aandacht van de symfofans vast te kunnen houden: zelfs mijn vader hield van de singles. Peter Swart (wat een week 12)
Wat een week … CD
PFM – Stati di Immaginazione (2006)
De goede weg is weer gevonden …
… want met ‘Serendipity’ (2000) en rockopera ‘Dracula’ (2005) bevond Premiata Forneria Marconi zich op het slechte pad. Op het instrumen- tale ‘Stati di Immaginazione’ tonen Di Cioccio, Djivas en Mussida hun vakmanschap binnen het vertrouwde en door hen hervonden PFM-idioom dat soms weemoedig refereert aan o.a. ‘Photos of Ghosts’ (1973) en ‘The World Became the World’ (1974). Mijn favoriet is ‘Cyber Alpha’ met een geweldige gitaarsolo van Mussida. Heeft men de vertrouwde stijlelementen aangevuld met wat modernere, het geluid heeft weinig geprofiteerd van technische moderniteiten want het is ronduit krakkemikkig, schel en rommelig. Mijn exemplaar is bovendien gehuld in zo’n foeilelijk, a-creatief en ‘low-budget’ DVD-doosje aangezien er een DVD is toegevoegd met een reprise van alle tracks gelardeerd met filmpjes. Mooi is het filmpje bij de track ‘Nederland 1903’ dat zich begin vorige eeuw afspeelt in de vissershaven van Vlaardingen, mijn buurstad. JoJo (wat een week 12)
HoestoBlame Chapter Seven
Sigur Rós – ( ) (2002)
Ontwerp: Sigur Rós, Alex T. and D.C.
Tien weken, tien hoezen
Alle hoezen van Sigur Rós zijn bijzonder. Maar de hoes van ( ) biedt de perfecte verbeelding van de muziek en toont de kunst van het weglaten, het talent dat Sigur Rós ook in compositorisch opzicht bezit. Muziek en verpakking zijn één geworden. De vraag die ik aan het begin van deze tiendelige serie 'HoestoBlame' stelde “Wat is belangrijker de hoes of de muziek?”, is in dit geval een volstrekt nutteloze vraag geworden want hoes en muziek zijn volledig in elkaar opgegaan. Doordat de ontwerpers het invoelend vermogen bezitten de muziek te doorgronden en te vertalen naar de verpakking. Maar ook omdat zij buiten de gebaande paden durven treden teneinde oorspronkelijkheid te bereiken in beeld en materiaal- gebruik. Dat is wat ware creativiteit is. JoJo
Wat een week … CD
The Gift – Awake & Dreaming (2006)
Een nieuwe generatie progbands…
… wordt gevormd door Strangefish, Areknamès en The Gift. Drie bands die een grote kans maken op topstatus en meerdagsvlieg zijn. ‘Awake & Dreaming’ van The Gift bestaat uit twee delen: ‘Awake & Dreaming’ (over oorlog en de finale triomf die ‘vrede’ heet) en ‘Fountains of Ash’ (over huiselijk geweld). Er zwerven scherven van Genesis, Floyd, IQ, Aragon en zelfs The Kinks door de akkoordenschema’s en melodieën maar de band toont zeker ook eigen gelaatstrekken. Een gelaat dat soms een theatrale uitdrukking heeft, een grimas van stevige rock en complexe prog kent en her en der zelfs een pastorale glimlach vertoont. Wat nog ontbeert is de balans in de negentien tracks en zeventig minuten waardoor het album nog te weinig een geheel vormt. Maar dat kan nog bijtrekken door meer luistersessies. Per saldo is The Gift echter een nieuwe talentvolle speler voor het ‘Beloftenteam Prog’. JoJo (wat een week 11)
Wat een week ... CD
Gentle Giant - Free Hand (1975)
Alles dat Gentle Giant aantrekkelijk maakt ...
... is op 'Free Hand' terug te vinden: de vlotte afwisseling van thema's en instrumenten, de drie- tot vierstemmige samenzang (inclusief canon), het rockerige, het Middeleeuwse, het symfonische en het sentimentele. En dat alles vakkundig uitgevoerd, ogenschijnlijk met speels gemak. De instrumenten zitten elkaar nergens in de weg, zodat je je als luisteraar goed kunt concentreren op de diverse partijen. Ik heb me nooit zo verdiept in de teksten van Gentle Giant, maar het gaat op Free Hand wel degelijk ergens over. De band had gebroken met de platenmaatschappij en in de songs is een doorlopende lijn te ontdekken over het verbreken van relaties, het terugkijken op het verleden en de groei naar iets nieuws.
Peter Swart (wat een week 11)
Volume One: Sylvan - Posthumous Silence (2006)
Er is al veel moois geschreven over het album 'Posthumous Silence' van de Duitse band Sylvan. Het is een conceptalbum en bij een dergelijk project horen natuurlijk hoofd- en neventhema’s.
Het hoofdthema van het werk, de ‘rode draad’ zogezegd, is voor het eerst te horen in 'Bequest Of Tears' (track 2), waarin de vaderfiguur het dagboek vindt dat zijn pas gestorven dochter heeft bijgehouden gedurende haar laatste levensdagen. Een langzame, droevige melodie, prachtig gespeeld door de piano:
Een stukje in D mineur dat, als je niet oppast, de hele dag in je hoofd kan blijven rondzingen. Niet verwonderlijk dus dat het later terugkeert in 'Message From The Past' (track 12), als vader de laatste woorden van zijn dochter leest en een enorm schuldgevoel hem overvalt. De melodie wordt hier uitgevoerd door de cello, die aanvankelijk de pianolijn uit track 2 volgt, en er een variatie op laat volgen.
Hoe sterk het thema is blijkt uit 'Posthumous Silence', de slottrack van het album. Vader laat het dagboek vallen en wordt overweldigd door verdriet. Maar het is ons aller verdriet: “We, who have failed to understand and to save our child …” Het nummer start met de piano die de originele melodie volgt, waarna bij minuutmijlpaal 1:58 de prachtige gitaarsolo begint die het thema majestueus uitbouwt. Een waardig slot van een indrukwekkend album, waarmee Sylvan de symfonische rock verrijkt heeft met een heerlijke melodie. Peter Swart
AFTERglow: de eerste site met progmelodielijnen
Eind 70-er jaren was er The Neosinfonia Association, een vereniging van fanatieke aanhangers van symfonische rock. Onder de bezielende leiding van Peter van der Laan werd het tijdschrift 'Symfonic Credo' volgeschreven met reviews, interviews en achtergrondverhalen. Mijn bijdrage bestond uit het publiceren van bladmuziek. Collega-muzikanten onder u kennen het wel: een stuk opnemen op cassette en dat vervolgens maat voor maat eindeloos afdraaien tot je de juiste noten te pakken hebt. Zo ontstonden partituren van gitaarstukjes uit de symfonische popmuziek.
In Symfonic Credo nr. 7 (mei-juni 1979) drukten wij bijvoorbeeld het luit-intro af van ‘Ondine’, een prachtige track van de elpee ‘Aerie Faerie Nonsense’ van The Enid. De componist van het stuk, Francis Lickerish, heeft hierop gereageerd door middel van een kritische brief en het toezenden van een kopie van de originele handgeschreven partituur. Hij vond de bewerking een te grote vereenvoudiging; wij vonden het fantastisch dat een muzikant de moeite nam te reageren.
In de nieuwe rubriek 'No Notes, No Number' geeft AFTERglow op vergelijkbare wijze aandacht aan thema’s en melodieën uit de progressive rock. Het zal niet gaan om volledig uitgewerkte partijen, dat is uiteraard een zaak van de componist in kwestie. Wij denken meer aan melodielijnen met toelichting, zodat een ieder die een instrument bespeelt zich nader in het werk kan verdiepen. Dit brengt natuurlijk een vereenvoudiging van het origineel met zich mee… en nu maar hopen dat betrokken componisten zich geroepen voelen te reageren. Morgen Volume One van deze rubriek met een thema van de Duitse band Sylvan.
Peter Swart
Wat een week ... CD
Genesis - Trespass (1970)
Het gebruik van de 12-snarige gitaar ...
... in de symforock vindt waarschijnlijk zijn oorsprong in het tweede album van Genesis. Ant, Mike en zelfs Tony bespeelden het instrument, hetgeen tot sfeervolle stukken leidde, waarvan 'White Mountain' mijn favoriet is. Tijdens de optredens in die tijd (in kleine zaaltjes voor een klein maar ontroerd publiek) begon Genesis met een akoestische set, om te eindigen met het spanningsvolle 'The Knife'. De bedoeling was de geladen sfeer van de optredens bij de lp-opnames te benaderen, doch dit schijnt niet helemaal gelukt te zijn.Vanwege de toenemende druk en de vrees dat dit ten koste zou gaan van de kwaliteit van de composities, stapte Anthony Phillips na 'Trespass' op. De glorietijd van de band moest nog komen, maar de basis was gelegd. Peter Swart (wat een week 10)
Wat een week … CD
Redshift V - Halo (2002)
Een warme omgeving …
… creëert deze vreemde band met haar soms pulserende en vaak dromerige ‘electronic music’. Dacht ik altijd - gezien de hoestypografie met veel trema’s en andere symbolen - dat Redshift uit Scandinavië kwam, blijken de vier heren uit de UK te komen. Veel bands in dit metier maken kille, klinische composities. Redshift produceert echter emotionele en warme elektronische muziek met prachtige door synths - vooral de Moog Modular - en mellotrons bepaalde ‘soundscapes’, verrassend aangevuld met gitaar en elektrische piano. Een weldaad voor het oor. 'Leviathan’, de openingstrack, is mijn favoriet. Inmiddels is Redshift VIII ‘Toll’ verschenen. Ik ga hun catalogus maar eens snel aanvullen. Dat verdienen ze.
JoJo (wat een week 10)
Hamadryad - Safe in Conformity (2005)
Label: Unicorn Digital Inc.
Bandsite: www.hamadryadmusic.com
Duur: 58.10
Reviewer: Arjan Bom
Waardering: 
(uit max. 5 JoJo's)
'Safe in Conformity' is de tweede cd van de Canadese band Hamadryad. Na het debuut 'Conservation of Mass' (2001) verliet de toenmalige zanger, Jocelyn Beaulieu, de band. Daardoor kwam het werk aan de opvolger enige tijd stil te liggen. De rest van de groep besloot uiteindelijk om bassist Jean-François Désilets de rol van blikvanger toe te spelen. Zijn stem doet denken aan Simone Rossetti, de zanger van de Italiaanse band The Watch. Net als Rossetti is Désilets bepaald niet de beste zanger ter wereld maar beiden kunnen er mee door. Opvallend is overigens dat niet Désilets maar drummer Jalbert de meeste songteksten schrijft.
De vergelijking met The Watch gaat vooral in openingsnummer 'Anatomy of a Dream' gewoon door. Dit is overigens een uitstekend nummer. De sterkste punten van Hamadryad komen hier in ruime mate aan de oppervlakte: een interessante compositie met wisselende stemmingen, verpakt in golven van Mellotron, Hammond en twaalfsnarige gitaar. Heerlijk, maar het beste moet nog komen. En dat is het drieluik dat na de openingstrack volgt. Het begint met het korte instrumentale 'Sparks and Benign Magic' dat overgaat in het indrukwekkende 'Self Made Men'. Harde en rustigere passages wisselen elkaar af. Een feest voor symfoliefhebbers. Het drieluik wordt fraai afgesloten met het (te?) korte 'Gentle Landslide'.
Na dit ijzersterke begin van deze cd reken je op een geheide vijfsterren plaat maar dat valt toch tegen. In de nummers die nu volgen neemt de groep behoorlijk gas terug. '24' en 'Frail Purpose' zijn niet slecht maar ook niet bijzonder. Zeker laatstgenoemde is niet bepaald symfo of prog. Bij beide nummers ligt de nadruk vooral op het, overigens prima, gitaar- spel. 'Sunburnt' zit een beetje in dezelfde hoek als de twee voorgaande nummers maar vind ik wel wat leuker.
Maar dan gaat het roer toch radicaal om. Met 'One Voice' en 'Polaroid Vendetta' komen we in de regionen van de progmetal. Voor de lezer is dat misschien een verheugende mededeling maar uw recensent wordt niet vrolijk van progmetal. Ik betrap mijzelf er dan ook regelmatig op dat ik deze nummers gauw oversla. Na het overweldigende begin van de cd begint er zich nu toch een behoorlijke teleurstelling af te kondigen. Maar gelukkig herpakt Hamadryad zich in de laatste twee songs. Vooral 'Alien Spheres' vind ik erg mooi. Een rustig begin met veel twaalfsnarige gitaar dat langzaam maar zeker steeds harder wordt. Mooi gedaan, sterk nummer. Het slotstuk 'Omnipresent Umbra' is de langste track van de cd. De band werkt naar een finale toe, waar je als luisteraar heerlijk op kunt weg zweven.
De conclusie na het beluisteren van 'Safe in Conformity' is dat hier sprake is van een zeer talentvolle band met veel potentie. Maar Hamadryad zal in de toekomst wel wat constanter moeten worden als men echt een topper in dit genre wil worden. Maar hoe dan ook, als je de cd goed programmeert kom je toch op een slordige 38 minuten mooie symfo uit. Zo lang duurden elpees tenslotte ook, dus wat klagen we. Wat betreft de waardering: zijn die drie JoJo's niet wat weinig? Eigenlijk wel. Het hangt een beetje van mijn bui af of ik er drie of vier JoJo's aan wil toekennen. Ik heb er lang genoeg over zitten dubben, de plaat nog maar eens gedraaid en uiteindelijk hak je de knoop dan maar door. Helaas mag ik geen halve JoJo's geven ...sorry. Arjan Bom (03-2007)
Bezetting
Jean-François Désilets - lead & backing vocals, six string electric bass, Taurus Moog pedals, twelve string acoustic guitar, keyboards
Denis Jalbert - six string electric & acoustic guitars, mandolin, backing vocals
Francis Doucet - B3 & C3 Hammond organ, Mellotron, Minimoog, Poland synthesizers, twelve strings electric & acoustic guitars, six string electric guitar
Yves Jalbert - percussion
Discografie
Conservation of Mass (2001)
Safe in Conformity (2005)
Wat een week … CD
Strangefish – Fortune Telling (2005)
Een doos van Pandora …
… opent zich bij beluistering van dit verbazingwekkende album van Strangefish dat handelt over de zoektocht van een man op zoek naar de universele menselijke ambitie: geluk. Hij lijkt zijn geluk te vinden door het winnen van een loterij, hetgeen hem echter het inzicht biedt dat geluk in jezelf zit, in je herinneringen en in intermenselijke relaties en niet in je portemonnee.
Deze Britse band laat zich uiteraard ook beïnvloeden. Zelfs als je dat al niet zou willen als muzikant overkomt het je toch. Associaties met IQ, Genesis en Echolyn passeren dan ook mijn trommelvliezen. Maar wat mij vooral aanspreekt is de progressieve eigenwijsheid en eigengereidheid van de band. Hetgeen resulteert in een typisch geluid, veel verrassingen, creatieve vondsten en bovenal sterke composities. Bovendien lijkt de doos van Pandora een oneindige inhoud te bevatten want iedere luisterbeurt leidt tot nieuwe ontdekkingen. Als ik een voorspelling mag doen: Strangefish heeft de toekomst! JoJo (wat een week 09)
Wat een week ... CD
Fish - Sunsets On Empire (1997)
Wie heeft er geen zwak voor Fish ...
... die ons via zijn albums en concerten meezuigt in zijn strijd tegen maatschappelijk onrecht. Daarnaast kent het werk ook een intieme kant, die perfect uitkomt in (mijn favoriete) nummer 'Tara', waarin Fish zich schuldig lijkt te voelen vanwege het feit dat hij 's ochtends niet altijd bij zijn dochter kan zijn als zij wakker wordt. Dat is nog eens andere koek dan zijn geworstel met oorlogsgeweld, staatsterreur en religie: andere thema's op Fish' vierde solo-album. 'Sunsets On Empire' wordt algemeen gezien als één van de beste van de zeven originelen die tot nu toe zijn verschenen (de compilatie-, live- en coveralbums buiten beschouwing gelaten). Het was in 1997 allang geen symfonische rock meer. Wel een verzameling van krachtige songs vol Fish-verhalen, gespeeld door klassemuzikanten en prachtig geproduceerd door Porcupine Tree-frontman Steve Wilson.
Peter Swart (wat een week 09)
